I Spy is een Nederlandse band met een bijzondere en enigszins mysterieuze geschiedenis. De band bracht hun eerste album, The Crystal Fire, uit in 1988, gevolgd door een tweede album in 1990. Daarna bleef het jarenlang stil rondom de band, totdat ze in 2023 ineens terugkwamen met een gloednieuw album: While the War Began. Dit is een indrukwekkende prestatie, vooral gezien de lange pauze van meer dan dertig jaar. Wat ook opvalt, is dat de band muzikaal nog steeds weet te boeien. Voor mij is dit nieuwe album zelfs in mijn persoonlijke top 3 van 2023 terechtgekomen. Het album heeft een heel actueel thema, gezien de titel While the War Began. Het roept meteen associaties op met de conflicten die de wereld momenteel teisteren.

De stijl van I Spy kan het beste worden omschreven als een combinatie van rock en progrock, met overeenkomsten met bands als Pink Floyd en Ayreon. De muziek ademt sfeer, met veel aandacht voor details en prachtige melodieën. Wat dit album nog bijzonderder maakt, is het gebruik van strijkers, wat een extra laag van emotie en diepte toevoegt aan de nummers.

Toch is er voor mij één belangrijk verschil: Annalies Magré, de zangeres van het eerste album, is niet opnieuw de frontvrouw. Dit voelt voor mij persoonlijk een beetje als een gemis, omdat haar stem en aanwezigheid een speciaal gevoel gaven aan het vroege werk van de band. Zij heeft bij mij op school gezeten in Harlingen. Desondanks wordt het gemis deels goedgemaakt door de nieuwe zanger en de rijke instrumentatie.

Een overzicht van de nummers
Het eerste nummer, Unforgotten, begint op een sprookjesachtige manier, met het geluid van violen dat meteen betovert. De gitaren doen sterk denken aan de jaren '70 van Pink Floyd, wat meteen een nostalgisch gevoel oproept. De zang is zacht en ontroerend, en de melodie sleept je mee in een dromerige sfeer. Het nummer gaat naadloos over in In Sight of the Sun, een track die het Pink Floyd-gevoel verder versterkt met zijn rustige tempo en sfeervolle klanken. Het voelt alsof de tijd even stilstaat, en ik werd meteen teruggevoerd naar de schooldagen waar ik Annalies Magré nog rond zie lopen.

Edge of the World volgt, en hierin merk je een verandering in de toon. De zang krijgt hier een scherpere, meer bittere klank, maar de melodie blijft net zo krachtig en meeslepend. Dit nummer geeft echt die diepgang waar je in progrock naar op zoek bent.

Scars begint rustig, maar neemt al snel een andere wending met fel gitaarspel en meer volume. De energie in dit nummer gaf mij echt een kick en liet me verlangen naar meer. Daarna komt Intensive Care, een nummer dat juist weer rustiger is en meer ingetogen met een mooie balans tussen blazers en gitaren. Vreemd aangezien een IC wordt gekenmerkt door onbedoelde hectiek.

Het album heeft ook enkele donkerdere momenten, zoals The Blue Lab. Dit nummer begint dreigend, met een zwaar, onheilspellend geluid dat de spanning langzaam opbouwt. De plotselinge zang zorgt voor een interessante wending, en het slot met kerkorgelmuziek geeft het nummer een statig en groots einde.

Andere noemenswaardige nummers zijn Nightingale, een dromerig en betoverend nummer dat de veelzijdigheid van de band laat zien, en Fearless, dat begint met een onheilspellende sfeer en deze spanning vasthoudt. Het gebruik van een kinderkoor in dit nummer geeft het een extra dramatische lading.

Het titelnummer While the War Began is voor mij het hoogtepunt van het album. Het is hypnotiserend met zijn akoestische gitaar en ingetogen zang, en het bouwt prachtig op naar een climax. Het nummer dat volgt, Wiper, is met zijn 10 minuten de langste track op het album en biedt volop variatie. Het is een echte progrock ervaring waarin je als luisteraar kunt wegdromen.

Het album sluit af met enkele kortere nummers, zoals Cyclops en Circe’s Meadow, die een vleugje jazzrock en folk aan het geheel toevoegen. Penelope is bijna net zo fraai aks de lady in The Thunderbirds. Het laatste nummer, The End So Far, geeft een gevoel van afsluiting, maar de titel doet vermoeden dat dit misschien niet het laatste album van I Spy is. En eerlijk gezegd hoop ik daar ook op.

Conclusie en aanbeveling
While the War Began is een prachtig en indrukwekkend album dat laat zien dat I Spy nog steeds relevant is, zelfs na tientallen jaren van stilte. De combinatie van rock, progrock en klassieke elementen zoals strijkers zorgt voor een rijk geluid dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt. Hoewel ik persoonlijk dus de aanwezigheid van Annalies Magré mis, weet de nieuwe opzet van de band toch te overtuigen.

Als je van bands houdt zoals Pink Floyd of Ayreon, dan zal dit album zeker in de smaak vallen. Het is een meeslepende reis door emotie, sfeer en muzikale virtuositeit. While the War Began verdient een plek in de collectie van iedere progrock-liefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"The Joy of Sorrow" is het vierde album van de Italiaanse band Iamnoone. De band bestaat uit Filippo Galleani en Stephan Seth en staat bekend om hun mix van cold wave, dark wave en post-punk.
De muziek op dit album combineert melancholische teksten met dansbare ritmes en opgewekte melodieën. Persoonlijk vind ik de muziek vaak wat te vrolijk klinken. Zeker bij de donkere thematiek in de meeste teksten.

Opener ‘In Fear’ heeft een zeer opgewekt en dansbaar ritme en de tekst beschrijft de zinloosheid en herhaling van het leven, waar angst en de strijd om te overleven centraal staan. Het benadrukt hoe mensen rennen, vechten en leven, vaak zonder doel, terwijl de dood uiteindelijk onvermijdelijk is.

En het op het gehoor vrolijke ‘MFM' lijkt te gaan over een gevoel van angst en verwarring, waarin de ik-figuur zichzelf lijkt te confronteren in een nachtmerrieachtige situatie. Het verkent innerlijke onzekerheid en de vraag of de dreiging van binnenuit komt of extern is.

Het is een aardig album met muzikaal prettige nummers die helaas soms iets te veel op elkaar lijken. Na een draaibeurt of drie heb je er even genoeg van.

Waardering: 6

In januari jongstleden is dit nieuwe album van Iamnoone verschenen. Een Italiaans Coldwave/Darkwave project dat sinds 2019 actief is en inmiddels 4 albums heeft uitgebracht.

Het debuutalbum ken ik (nog) niet, maar de twee albums daarna heb ik ook in playlists staan.

Vooral het tweede album, A Primitive Trinitas is erg prettig. Dit album is net als het derde album een puntje minder. De nummers klinken wel erg cold om het kort samen te vatten en blinken niet uit in originaliteit. Maar dat maakt het zeker geen onaangenaam album.

Iamnoone weet met zijn muziek altijd een betoverende sfeer te creëren. Het album "Together Alone" uit 2023 is hier geen uitzondering op. Het album is een mix van melancholische melodieën en introspectieve teksten, die samen een meeslepende luisterervaring bieden. Hier volgt een gedetailleerde beschrijving van het album, nummer voor nummer.

Kind of Pain opent het album met een rustige, beheerste toon. Het is een degelijke opener, hoewel het misschien wat tam aanvoelt. Toch is de strakheid van de productie niet te ontkennen, wat meteen de toon zet voor de rest van het album.

Martyr of Love brengt wat meer melodie in het spel en wijkt iets af van de duisternis die je zou verwachten bij coldwave. Dit nummer voelt wat lichter en toegankelijker aan, zonder de melancholische kern te verliezen die kenmerkend is voor Iamnoone's stijl.

Het titelnummer, Together Alone, is prachtig maar mist wellicht de nodige pit. De weemoedige klanken en de introspectieve teksten zijn mooi verweven, maar het mist een bepaalde scherpte die het onvergetelijk zou maken.

Happiness verrast met een aangename melodie die al snel in je hoofd blijft hangen. Het is een nummer dat balanceert tussen euforie en melancholie, wat het een interessante dynamiek geeft.

The Edge of the World is een van de hoogtepunten van het album, met een nog fijnere melodie en een vleugje Depeche Mode. Het nummer is een perfecte symbiose van nostalgie en moderne invloeden, wat het tot een uniek juweeltje maakt.

Met Wasn’t You krijgen we een aanstekelijk refrein dat zich diep in je geheugen nestelt. De structuur van het nummer is eenvoudig, maar juist daardoor blijft het hangen en wordt het een van de memorabele tracks op het album.

The Broken Spell is ingetogen maar kent een fraaie melodie die je niet snel loslaat. Het is een erg prettig nummer dat zich langzaam ontvouwt en je steeds verder de diepte in trekt.Falling on My Knees sluit het album af met een prettige sfeer, vooral door het gebruik van de ‘piano’. Dit nummer is zowel emotioneel als muzikaal rijk, en vormt een perfecte afsluiter voor het album.

In conclusie is "Together Alone" een aangenaam album dat misschien iets te tam is voor de echte coldwave puristen. Desalniettemin toont Iamnoone hier zijn talent voor het creëren van atmosferische en emotioneel geladen muziek. Het album is een samenhangend geheel dat zowel melancholie als een zekere rust uitstraalt, en zal zeker zijn plek vinden bij liefhebbers van het genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Geen idee of lenne (met een kleine letter l) al eerder een album heeft gemaakt, maar ik vermoed van niet. Ik kan op internet niets over lenne vinden, behalve op bandcamp de vermelding van dit album. Op Spotify zie ik een boel singles en twee EP’s. Mijn conclusie: dit is een prachtig debuutalbum.

Want prachtig is het. Achttien nummers lang weet lenne mij bij de les te houden. En als het album is afgelopen luister ik er nog een keer naar, en nog een keer. Je krijgt er geen genoeg van. En eigenlijk is dit mijn ding helemaal niet. Dacht ik…

Ik vraag me af of alleen luisteren wel voldoende is. Dit album moet je veeleer ondergaan. Doe dat wel via een goede koptelefoon. Dan ontgaan je geen details.

De liedjes hebben stuk voor stuk een fraaie melodie en de vervormde zang is daar vloeiend in verwerkt. Sommige nummers zouden op een Dance festival niet misstaan (let u go en het daarop volgende you know that i would). Een of twee nummers later is het chillen geblazen (acedream en meer nog fluorescent).

fall is voor mij het prijsnummer van het album, hoewel het moeilijk is om een favoriet te vinden tussen zoveel moois.

De Amerikaanse postrockband If These Trees Could Talk heeft sinds hun oprichting in 2005 een onuitwisbare indruk achtergelaten met hun unieke muzikale stijl. Deze groep, ontstaan in Akron, Ohio, weet atmosferische soundscapes naadloos te verweven met krachtige riffs, en dat allemaal zonder een enkel woord te zingen. Hun vermogen om emoties en verhalen over te brengen via instrumentale nummers maakt hen een opmerkelijke kracht binnen het genre.

Hun album Above the Earth, Below the Sky uit 2009 is een prachtig en gelaagd werk dat de luisteraar meeneemt op een sonische reis door weidse landschappen en diepgaande emoties. Wat dit album zo bijzonder maakt, is de manier waarop de band een verhaal weet te vertellen zonder woorden, puur door hun muzikale vaardigheden.

Het album opent met From Roots to Needles, een nummer dat melancholie en hoop uitstraalt. Stevige gitaarlijnen lijken thema's van natuur, groei en verandering te verkennen. Het nummer bouwt langzaam op en ontvouwt zich tot een rijke textuur van geluiden, waardoor je als luisteraar bijna letterlijk het verhaal van wortels tot naalden kunt voelen.

What's in the Ground Belongs to You is rauw en rafelig, met een sfeer die varieert van contemplatief en melancholisch tot intens en triomfantelijk. Dit nummer lijkt thema's van natuur, erfenis en mogelijk zelfs dood en wedergeboorte te verkennen, met meesterlijk uitgevoerde muzikale schakeringen en een climax die diepe indruk maakt.

Terra Incognita roept beelden op van ontdekkingsreizen en nieuwe horizonnen. De verkennende muzikale structuren geven het gevoel dat je onbekend terrein betreedt, en de band slaagt erin om je mee te nemen op een sonore expeditie. Het nummer Above the Earth ademt vrijheid en ruimtelijkheid. De luchtige en verheffende melodieën creëren een gevoel van verhevenheid, waardoor dit nummer een rustpunt vormt op het album, en je even kunt genieten van de openheid van de muziek.

Below the Sky verkent de relatie tussen aarde en hemel met een diepgaande emotionele ondertoon. Dit intieme nummer combineert grootheid en kleinheid, met subtiele muzikale nuances die een gevoel van ruimte en introspectie oproepen. The Sun Is in the North is mysterieus en contemplatief, met een gevoel van spanning en ontdekking. De intrigerende melodieën en ritmes maken thema's van verwarring, omgekeerde realiteit en nieuwe perspectieven voelbaar.

Thirty-Six Silos ademt mysterie en contemplatie. Het roept beelden op van verwoesting en verlatenheid, maar ook reflectie op het verleden. De spanning bouwt langzaam op, met muzikale lagen die de luisteraar meenemen in een somber doch boeiend verhaal. The Flames of Herostratus is dramatisch en intens, en verkent thema's van destructie, faam en de zoektocht naar betekenis. De spanningsbogen in dit nummer zijn scherp en laten een blijvende indruk achter.

Rebuilding the Temple of Artemis mixt mysterie en hoop, en verkent thema's van wederopbouw en vernieuwing. Een opvallende riff halverwege geeft het nummer extra kracht en diepte. Het slotnummer. Deus Ex Machina, is dramatisch en onthullend, met een sfeer van redding en onverwachte wendingen. De krachtige muzikale interventies zorgen voor een passende afsluiting van het album, waarbij alle emotionele en thematische lijnen samenkomen.

Above the Earth, Below the Sky intrigeert en ontroert. De muzikale complexiteit en emotionele diepgang maken het een album dat bij elke luisterbeurt nieuwe nuances onthult. If These Trees Could Talk bewijst met dit album dat ze meesters zijn in het creëren van atmosferische en meeslepende post-rockmuziek. Het is een album dat je aanzet tot nadenken, voelen en vooral genieten van de schoonheid van instrumentale muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

ILA, een Belgische formatie, heeft recent hun nieuwe album 'Ayna' uitgebracht. ILA staat bekend om hun eclectische geluid, dat uiteenloopt van rauwe energie tot subtiele emotie. Dit album belooft een muzikale reis te zijn, met elk nummer dat een uniek verhaal vertelt.
Glory opent het album met een donkere, dreigende toon. Het begint mysterieus en bouwt langzaam op naar een krachtige passage halverwege, waar de intensiteit plotseling explodeert. Deze overgang laat je op het puntje van je stoel zitten, wachtend op wat komen gaat.

Make It Easy verandert de sfeer drastisch met zijn opgewekte energie. Dit nummer is een ware energiebom, een vrolijke oppepper die je humeur meteen verbetert. De speelse melodieën en ritmische patronen zorgen voor een aanstekelijke vibe die moeilijk te weerstaan is.
In Reverie brengt een stevig refrein dat onmiddellijk in het oor springt. De scherpe bite van het nummer wordt versterkt door krachtige instrumentatie en een vastberaden vocale uitvoering. Dit is een nummer dat je hardop mee wilt zingen.

Atonia biedt een welkome rustpauze met zijn ingetogen ballade. De zachte, melancholische toon creëert een intieme sfeer, bijna alsof de zanger recht in je ziel kijkt. Het is een prachtig contrast met de meer dynamische nummers op het album.
Are You Happy for Me fungeert als een kort, ingetogen intermezzo. Dit nummer, met zijn delicate arrangement en emotionele diepgang, voelt als een introspectief moment te midden van de muzikale storm.

Home lijkt aanvankelijk kalm, maar de rust is bedrieglijk. Naarmate het nummer vordert, ontvouwt zich een stevige apotheose die je bij de lurven grijpt. De opbouw naar deze climax is meesterlijk uitgevoerd, met subtiele hints van wat komen gaat.
Kill My Mind is een powernummer dat je zonder pardon meesleept. De ruwe energie en de compromisloze uitvoering maken dit een hoogtepunt van het album. Het is een nummer dat je hart sneller doet kloppen.

Ben Anlamam is nog zo'n juweel met een stevige bite. De krachtige riffs en intense vocalen maken dit nummer een genot voor liefhebbers van harde, rauwe muziek. Het is een uitbarsting van pure muzikale kracht.
The Sun biedt minder melodie, wat jammer is, maar maakt dit goed met zijn onmiskenbare power. De energie van het nummer is onmiskenbaar, ook al mist het de melodische verfijning van sommige andere nummers.

Pleasures lijkt het zwarte schaap van het album. Het wijkt qua toon en sfeer af, maar biedt toch een interessant contrast. Dit nummer is moeilijker te doorgronden, maar daardoor niet minder boeiend.
All Again is een aanstekelijke, dansbare track die je niet stil kan laten zitten. De ritmische beats en vrolijke melodieën maken het een ideaal nummer om op te bewegen.

Grime sluit het album op een relaxte noot af. De ontspannen vibe van dit nummer is een perfecte afsluiter, een kalmerend moment na de intense reis die 'Ayna' is geweest.
ILA heeft met 'Ayna' een veelzijdig en meeslepend album neergezet dat de luisteraar van begin tot eind weet te boeien. Elk nummer draagt bij aan een rijke, emotionele ervaring die je niet snel vergeet

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album markeerde een belangrijke periode in de geschiedenis van de band, vooral omdat het volgde op de grote bezettingswisseling na het vertrek van de gebroeders Ross. De nieuwe leden die zich bij dit album voegden, waren Barry Wickens (viool), Brian Betts (gitaar), Paul Skidmore (drums) en Ian Devlin (keyboards).

De creatie van het album vond plaats in een opnamestudio die door de band was opgezet in een boerderij (Woodhouse) aan de grens met Wales in de buurt van Ludlow. De verandering in line-up en de nieuwe opnameomgeving hebben mogelijk het geluid en de stijl van het album beïnvloed, waardoor het zich onderscheidt van het eerdere werk van de band.

Hoewel ik geen informatie kan vinden over specifieke details over de nummers, thema's en kritische ontvangst van het album vertegenwoordigt het een belangrijk onderdeel van de discografie van Immaculate Fools. "Another Man's World" heeft de alternatieve pop/rockstijl van de band laten zien.

Het is wel bijzonder dat de band in Nederland nooit echt populair is geworden. De statistieken op Music Meter spreken voor zich. Dumb Poet heeft het meeste stemmen, namelijk 12. Op RYM scoort dit album juist het beste. Voor meer informatie over het album en de geschiedenis van de band, kun je hun Wikipedia-pagina bezoeken en hun AllMusic-profiel. Die bronnen geven een uitgebreid overzicht van de evolutie van de band, inclusief hun albums en de context waarin ze werden geproduceerd.

Incubus, een Amerikaanse rockband opgericht in 1991, heeft in de loop der jaren een sterke reputatie opgebouwd met hun unieke mix van alternatieve rock, funk, metal en andere muzikale invloeden. Hun vierde studioalbum, "Morning View," uitgebracht in 2001, markeerde een belangrijk moment in hun carrière en het wordt vaak beschouwd als een van hun meest geprezen werken. Dat album werd opgenomen in een huis met uitzicht op de oceaan in Malibu, Californië, wat ongetwijfeld heeft bijgedragen aan sfeer van de muziek.

Nu is er dan een re-recorded versie uit. Met dezelfde nummers maar met een wat andere toonzetting en soms ook lengte van de nummers hoewel het totale verschil in lengte van het album nog geen minuut bedraagt. Voor mij is dit album een kennismaking met deze band en het is me bijzonder goed bevallen. Ik heb de oorspronkelijke versie van het album beluisterd en "Morning View XXIII," lijkt een licht verfrissende heruitgave van hun klassieker uit 2001. Met een moderne twist zo lees ik ergens,

Het album opent met een energieke en meeslepende track, Nice to Know You. De riffs zijn krachtig en de zang is vol passie. Dit nummer zet direct de toon voor de rest van het album en laat horen dat Incubus weet hoe ze hun publiek kunnen boeien. Circles bouwt voort op de energie van het vorige. De ritmische gitaren en de dynamische drums zorgen voor een krachtige drive. Het is een nummer dat je meeneemt op een muzikale reis, vol onverwachte wendingen.

Het daarop volgende Wish You Were Here heeft een stevig geluid met een prettige melodie. De teksten zijn introspectief en weemoedig, wat het een diepere emotionele laag geeft. Het is een van die nummers die blijft hangen en je laat nadenken. Just a Phase -is melodisch een van de betere nummers op het album tot nu toe. De zang en de instrumentatie zijn perfect in balans en creëren een dromerige sfeer die je meevoert.

De zang in 11 AM is bijzonder fraai. Brandon Boyd's stem komt hier volledig tot zijn recht, ondersteund door subtiele maar krachtige instrumentatie. Het is een intiem en persoonlijk nummer dat je raakt. Blood on the Ground is een stevig nummer met een rauwe rand. De teksten zijn confronterend en de muziek ondersteunt dit perfect. Het is een van de zwaardere nummers op het album, maar zeker een hoogtepunt.

Mexico weet me niet echt te raken. Het is wat tam en mist de energie die de meeste andere nummers wel hebben. Hoewel het muzikaal goed in elkaar zit, ontbreekt het aan de emotionele diepgang. Vervolgens Warning. Gelukkig is dit nummer weer wat steviger. De gitaren zijn krachtig en de zang is vol urgentie. Het is een waarschuwing die je niet kunt negeren, zowel muzikaal als tekstueel.

Echo is opnieuw een te tamme track. Het mist de kracht en energie die past bij de meeste nummers op dit album. Het is zeker niet slecht, maar valt wat tegen in vergelijking met de rest van het album. Een van de ruigste nummer van het album is Have You Ever. Het is een verademing na de tamme tracks en laat horen dat de band weet hoe ze kunnen rocken. De energie spat ervan af.

Are You In? is een prettige, melodieuze track die weer wat rust brengt. Het is een nummer dat je uitnodigt om mee te zingen en mee te bewegen op de melodie. Under My Umbrella heeft een enorme bite. De gitaren zijn scherp en de zang is intens. Het is een van mijn favoriete nummers op het album vanwege de pure energie en kracht.

Tenslotte een veel kortere versie van Aqueous Transmission. De Chinese instrumenten zijn mooi, maar het valt wat buiten de sfeer van de rest van het album. Het is een interessant experiment, maar niet helemaal mijn ding op een album als dit.

Al met al is "Morning View XXIII" best wel een prettig album dat de essentie van Incubus vangt en tegelijkertijd frisse nieuwe elementen introduceert. Ik weet echter niet of het een must-have is voor degene die de oorspronkelijke versie uit 2001 reeds bezit.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl.
De tekst is grotendeels gegenereerd met AI op basis van een prompt met volledig door mij zelf verzamelde gegevens en mijn persoonlijke indrukken en beleving van de nummers op het album.

(Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Het debuutalbum van deze Franse band. De muziek wordt omschreven als stripped to the bone Doom metal with shamanic flavour. Verder is er over deze band geen informatie te vinden.

En inderdaad zijn de wat trage nummers doorspekt met lage bassen en ademen een dreigende mystieke sfeer uit. Gelukkig is er geen grunt nodig om het geheel nog zwaarder aan te zetten, maar hebben we te maken met de (normale) zang van zangeres Julie Docteur. De zang had van mij wel wat meer op de voorgrond gemogen.

Het openingsnummer Our Sacred Soil is het zwaarste en meest donkere nummer van het album. Met in het begin inderdaad een Sjamaans ritme. Als je dat nummer zonder kleerscheuren overleeft is de rest ook doorheen te komen. Het is best wel melodieuze metal en dat maakt het geheel wat makkelijker te verteren. Luister zelf maar!

In het slotnummer Where Lies Our Heart is er eindelijk ruim baan voor de zangeres. En daar maakt ze optimaal gebruik van. Op het volgende album graag een paar onsjes meer.

In een wereld waar muziek vaak gereduceerd wordt tot eenvoudige achtergrondgeluiden, is het album 'Antics' van Interpol als een verfrissende bries. Dit opus, uitgebracht door een ensemble van ongeëvenaarde virtuozen, onthult een complexe laag van sonische texturen, ingebed met een diepgewortelde emotionele lading.

De reis begint met "Next Exit", een openingslied dat de luisteraar zachtjes binnenleidt in de hypnotiserende wereld van Interpol. Het is niet zomaar een lied; het is een uitnodiging, een voorbode van de diepgaande emotionele diepten die nog verkend moeten worden.

Terwijl het album zich ontvouwt, ontpopt elk nummer zich als een nieuw hoofdstuk in een boek vol verhalen, elk met zijn eigen sfeer, tempo en verhaal. De nummers variëren van het beklemmende "Evil", dat zich nestelt in je bewustzijn met zijn indringende melodieën en doordringende teksten, tot het energieke "Slow Hands", dat door je aderen pulseert met zijn meeslepende ritmes en pittige gitaarriffs.

Wat 'Antics' onderscheidt, is niet alleen de kwaliteit van de muziek, maar ook de manier waarop deze is samengesteld. Interpol slaagt erin om een album te creëren dat rijk is aan variëteit, zowel in termen van muzikaliteit als van emotie. Er is een genuanceerde balans tussen de donkere, melancholische tonen en de momenten van hoop en helderheid.

De teksten, een cruciaal element van het album, zijn poëtisch en rijk aan beeldspraak. Ze dwingen de luisteraar om dieper te graven, om tussen de regels door te lezen en de verborgen betekenissen te ontdekken. Dit is geen muziek die je passief consumeert; het vereist aandacht, reflectie.

Het is duidelijk dat 'Antics' meer is dan een verzameling liedjes; het is een kunstwerk dat tot stand is gekomen door de zorgvuldige samenwerking van getalenteerde individuen die hun hart en ziel in elk detail hebben gestoken. Het album daagt de conventies van indie rock uit en tilt het genre naar een hoger niveau.

Afsluitend kan gezegd worden dat 'Antics' van Interpol een like-to-have is voor elke muziekliefhebber die op zoek is naar iets dat verder gaat dan het alledaagse. Het is een album dat niet alleen vandaag relevant is, maar dat ongetwijfeld de tand des tijds zal doorstaan, blijvend als een tijdloze klassieker in de muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Islaja, een muzikante uit IJsland, maakt hele bijzondere muziek. Haar echte naam is Merja Kokkonen, maar ze gebruikt de artiestennaam Islaja. Ze maakt een mix van verschillende stijlen zoals folk, elektronische muziek en experimentele klanken. Haar muziek voelt vaak dromerig en een beetje mysterieus. Wat ook opvalt, is dat ze zingt in haar eigen taal, wat haar muziek nog specialer maakt. Dit is geen muziek die je zomaar op de radio hoort. Islaja trekt vooral mensen aan die van bijzondere en kunstzinnige muziek houden.

In 2023 bracht Islaja haar album Angel Tape uit. Dit album bevat rustige muziek met veel zachte elektronische geluiden. De liedjes hebben vaak een langzaam tempo en doen denken aan muziek die in een fantasiewereld past. Islaja’s stem klinkt zacht en soms bijna als een fluistering, wat heel goed past bij de sfeer van de muziek. Angel Tape neemt je mee op een reis vol gevoelens, zonder dat er veel woorden nodig zijn om dat te bereiken. Mensen die houden van dromerige en experimentele muziek zullen echt genieten van dit album.

Laten we eens naar de nummers op het album kijken:

Unvogel
Dit is een prachtig begin van het album. De etherische zang, piano, en synths zorgen voor een dromerig nummer. Het is een lied waar je heerlijk bij kunt wegdromen.

Pulpit Rising
Dit nummer begint met het geluid van een kerkorgel, wat meteen een bijzondere sfeer geeft. Het engelengezang en de synths voegen zich erbij en samen vormen ze een mooie en overweldigende compositie.

Electus
Dit nummer voelt als een droom. Met diepe bastonen en dreigende geluidseffecten neemt het je mee op een verrassende reis vol spannende klanken.

Oh Divine
Met etherische zang en een rustige sfeer past dit nummer goed bij de mysterieuze stijl van Islaja. Het nummer is iets minder intens, maar het brengt je wel helemaal in hogere sferen.

Angel Tape
Het titelnummer van het album roept beelden op van verlaten straten of eenzaam wandelen door een bos. Het heeft een rustige sfeer, maar er hangt ook iets onbekends in de lucht, alsof er meer aan de hand is.

Featherless
Dit nummer klinkt een beetje "spacy" met een diepe bastoon die je voortstuwt. Het voelt alsof je op weg bent naar een verre ster in de ruimte.

Teresa’s Song
Dit is een nummer voor mensen die van hemelse klanken houden. Het is een prachtig lied met betoverende zang en hypnotiserende geluiden. Het klinkt wonderschoon.

Conclusie en aanbeveling
Angel Tape is een album vol rust, dromen en bijzondere geluiden. Islaja weet met haar zachte stem en unieke stijl een hele eigen sfeer te creëren. Het is geen alledaagse muziek en het zal niet iedereen aanspreken, maar voor liefhebbers van kunstzinnige en dromerige muziek is dit album zeker de moeite waard. Als je op zoek bent naar iets nieuws en avontuurlijks, geef Angel Tape dan zeker een kans. Het is een muzikaal avontuur dat je meeneemt naar een andere wereld.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Isobella, een Amerikaanse indie/shoegaze band die in 1999 hun debuutalbum Akasha uitbracht, wist direct indruk te maken met hun unieke geluid. Het album is een perfecte samensmelting van dromerige melodieën en atmosferische soundscapes, wat het een bijzondere plek geeft in het muzikale landschap van de late jaren '90. Akasha is een album dat niet alleen de luisteraar uitnodigt om weg te dromen, maar ook om de diepte van de muziek te ervaren.

De algemene stijl van Akasha kan worden omschreven als een mix van shoegaze, dreampop, en post-rock, waarbij elke track een eigen wereld creëert. De muziek is rijk aan gelaagde gitaren, etherische zang, en subtiele elektronica, wat zorgt voor een textuur die zowel intiem als expansief aanvoelt. Het album ademt een sfeer van melancholie en mysterie, en weet door zijn productie en geluidskwaliteit een consistent hoge standaard te behouden.

Track-by-Track Review

Black Hair, Green Eyes (5:03)
Dit openingsnummer zet meteen de toon voor het album met zijn ingetogen en betoverende sfeer. De zang is zacht en dromerig, omgeven door gelaagde gitaren die een etherisch landschap creëren. De tekst is poëtisch en beeldend, perfect passend bij de melancholieke melodie. Het nummer voelt als een stille maar diepe reflectie, een perfecte introductie tot de wereld van Akasha.

Yellow (3:33)
Yellow is een van de meest meeslepende nummers van het album. De melodie is bijzonder pakkend, met een ritme dat zowel ontspannen als uitnodigend is. De eenvoud van het nummer zorgt ervoor dat de emotie er des te sterker doorheen komt. De zanglijnen zijn helder en doordringend, en de subtiele gitaarlijnen voegen een laag van diepgang toe die het nummer naar een hoger niveau tilt.

Sun in Her Eyes (4:01)
Dit nummer wordt gedomineerd door een hypnotiserend ritme dat de luisteraar meteen meevoert. De gelaagde instrumentatie, samen met de zachte en bijna fluisterende zang, geeft het een meditatief karakter. Het nummer bouwt langzaam op, waarbij elke laag bijdraagt aan een steeds intensere ervaring. Het is een perfect voorbeeld van hoe Isobella spanning en sfeer kan opbouwen binnen een relatief kort tijdsbestek.

Great Northern (5:11)
Great Northern is een dromerig nummer dat de luisteraar uitnodigt om volledig op te gaan in zijn geluiden. De gitaarklanken zijn weelderig en breed, met een langzaam maar zeker opbouwende spanning die nooit echt tot een climax komt, maar je in een constante staat van verwachting houdt. Het nummer voelt als een lange, introspectieve reis door een uitgestrekt, sonisch landschap.

The Garden of Earthly Delights (5:20)
Hoewel The Garden of Earthly Delights muzikaal intrigerend is, voelt het enigszins langdradig aan. De texturen en klanken zijn rijk, maar het nummer mist de dynamiek die in andere nummers van het album wel aanwezig is. Het wordt gered door zijn mooie instrumentatie, maar de lengte maakt het minder impactvol dan de andere tracks.

Ozreal (3:52)
Ozreal brengt een welkome verandering van tempo met zijn licht opzwepende ritme. Het nummer is korter, maar maakt indruk met zijn energieke en toch dromerige sfeer. De gitaarlijnen zijn levendig en voegen een vleugje urgentie toe, wat contrasteert met de eerder dromerige nummers op het album. Het is een nummer dat laat zien dat Isobella ook in staat is om meer ritmische en opgewekte stukken te creëren zonder hun kenmerkende geluid te verliezen.

Carbon Affair (3:53)
Dit nummer is een van de sprankelendste van het album, met een melodie die bijna dansbaar is. De gitaren zijn helder en sprankelend, en de ritmesectie houdt de zaken licht en luchtig. Het is een perfecte aanvulling op de meer introspectieve en sombere nummers op het album, en zorgt voor een fijne balans in de luisterervaring.

Solstice (6:44)
Solstice sluit het album af met een ingetogen maar krachtige opbouw naar een climax. Het nummer begint langzaam en breidt zich langzaam uit, zowel in intensiteit als in emotionele diepgang. De zang is etherisch en wordt ondersteund door een rijke en diepe instrumentatie die geleidelijk aanzwelt tot een indrukwekkende finale. Het is een prachtig afsluitend stuk dat het album op een hoogtepunt laat eindigen.

Conclusie

Akasha is een album dat een diepe indruk achterlaat. Het is een perfecte luisterervaring voor liefhebbers van shoegaze, dreampop, en sfeervolle muziek in het algemeen. De productie is zorgvuldig en doordacht, en elke track draagt bij aan de algehele sfeer van het album. Hoewel sommige nummers sterker zijn dan andere, is het geheel een indrukwekkende prestatie. Dit album is vooral geschikt voor degenen die houden van muziek die zowel emotioneel als atmosferisch is, en die zich willen onderdompelen in een sonische wereld vol dromerige landschappen en diepgaande emoties.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Dit is het derde album van het Zweeds ISON. ISON is Daniël Änghede samen met Lisa Cuthbert nadat bandlid Heike Langhans het project heeft verlaten. Uitgekomen in april 2023 dus nog redelijk vers van de pers.

Het lijkt alsof de muziek van ISON moeilijk in een hokje te plaatsen is. de band wordt zowel in de Metal als de Postrock hoek ondergebracht. Één ding is zeker. Electronic is de basis van de muziek en Metal hoor ik er niet in.

Ik zou de muziek willen omschrijven als dromerige, zwoele electronic in een postrock entourage. Ik hoor ook wat gothic in de bezwerende geluiden die op je af komen.

Muziek die typisch past bij een relaxfauteuil, want de typische postrock opbouw naar een geluidsmuur zit er niet echt in. De relaxte stand van de stoel kan dus het hele album gehandhaafd worden.