Een band die destijds volkomen langs mij heen is gegaan. Tot drie jaar geleden had ik er nog nooit van gehoord.Na het uiteenvallen van de Free heeft Paul Kossoff de band in 1975 opgericht. In mei 1976 is Paul Kossoff gestorven aan drugs gerelateerd hartfalen en oedeem tijdens een vlucht van Los Angeles naar New York. De band is toen verdergegaan onder de naam Crawler. Maar ook dat heeft maar 3 jaar en 2 albums geduurd.

"2nd Street" van de Amerikaanse rockband Back Street Crawler, uitgebracht in 1976, is een interessant muzikaal werk dat een breed scala aan stijlen en emoties verkent. Hier volgt mijn recensie van het album, nummer voor nummer.

Selfish Lover - Dit nummer opent het album met een krachtige, typische jaren '70 rockvibe. De zang van Paul Kossoff, vol emotie en rauwe kracht, brengt een verhaal over een egocentrische minnaar die de emoties van zijn partner manipuleert. De gitaar solo in dit nummer is bijzonder indrukwekkend, en het weerspiegelt de virtuositeit van Kossoff, die erin slaagt om elke noot te doordrenken met intensiteit en gevoel. De gitaar riffs zijn stevig en de zang heeft die rauwe energie die perfect past bij de rock van die tijd. Het is een nummer dat je meteen meeneemt naar een tijdperk van hardrock en rebel attitude

Blue Soul is een ballad, zoals je die vaak tegenkomt in deze periode. Hoewel ballads niet mijn favoriete genre zijn, heeft "Blue Soul" een melancholische ondertoon die zeker indruk kan maken. De bluesinvloeden zijn duidelijk hoorbaar, en de ritmische patronen geven het een bijna hypnotiserende kwaliteit. De teksten zijn introspectief en beschrijven de pijn van verloren liefde. Het gitaarspel in dit nummer is minder agressief maar net zo meeslepend, wat bijdraagt aan de sombere sfeer

Stop Doing What You're Doing- Dit nummer brengt een funky, aanstekelijke vibe met zich mee die bijna onmogelijk te weerstaan is. Het ritme nodigt je uit om te dansen en de speelse melodie blijft nog lang in je hoofd hangen. Dit is zonder twijfel een van de meest energieke tracks op het album.

“Raging River" is een meer ingetogen track, die rust en sereniteit uitstraalt. De gitaarmelodie is zachtaardig en de zang rustig, wat een gevoel van ontspanning en vrede oproept. Het is een mooi contrast met de meer energieke nummers op het album.

"Some Kind of Happy" is een van de meer optimistische nummers op het album. Het heeft een opgewekt tempo en de melodie is aanstekelijk. De teksten spreken over het zoeken naar geluk en vrede, en de muziek weerspiegelt deze zoektocht met zijn lichte en vrolijke toon. De combinatie van de vrolijke gitaar en de levendige zang maken het tot een aangename luisterervarig. Dit nummer biedt een welkome adempauze in de anders zo intense tracklist.

"Sweet Beauty" is een liefdesballade die opvalt door zijn serene schoonheid. De zachte melodieën en de tedere zang maken dit nummer tot een rustpunt op het album. De teksten zijn poëtisch en schilderen een beeld van een geliefde die bijna mythisch wordt beschreven. De eenvoud van het nummer versterkt de emotionele impact ervan. Kortom een leuke track met een fijne melodie die makkelijk blijft hangen

Met "Just for You" keren we terug naar de rockroots van de band. Dit nummer heeft een krachtige drive, met een pakkende ritmesectie en vurige gitaarpartijen. De teksten lijken een persoonlijke boodschap aan iemand speciaal te zijn, en de intensiteit van de muziek onderstreept de oprechtheid van deze boodschap. Dit nummer is een duidelijke favoriet op het album. De dynamische gitaar en de vrolijke zang zorgen voor een feel-good ervaring.

"On Your Life" is een nummer dat reflecteert over de keuzes en kansen in het leven. Het heeft een introspectieve toon, en de muziek is meer ingetogen, met subtiele gitaarakkoorden en een ritmische baslijn. De zang is doordrenkt van emotie, en het nummer nodigt de luisteraar uit om na te denken over hun eigen leven. Een van mijn favoriete nummers op het album. De mooie melodie en de sterke zang maken het tot een plezierige track. Het heeft een zekere diepgang en emotie die echt resoneren.

Het album sluit af met "Leaves in the Wind," een nummer dat de vluchtigheid van het leven en relaties symboliseert. De muziek is etherisch en dromerig, met zwevende gitaarakkoorden en een melancholieke melodie. De teksten zijn filosofisch, en het nummer laat een gevoel van reflectie en vrede achter bij de luisteraar. Het heeft een unieke charme die het album op een positieve noot afsluit.

"2nd Street" van Back Street Crawler is een veelzijdig album dat verschillende muzikale stijlen en emoties verkent. Het varieert van energieke rock tot rustige ballads, en biedt iets voor elke muziekliefhebber. Elk nummer heeft zijn eigen unieke flair, waardoor het album als geheel een rijke en gevarieerde luisterervaring biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Anthems from the Pleasure Park" van Backworld, uitgebracht in 1999, is een opmerkelijke toevoeging aan het oeuvre van de band. Dit album kenmerkt zich door zijn unieke fusie van traditionele Engelse folk, experimentele en minimalistische klassieke muziek, vermengd met een vleugje psychedelica en mysticisme uit het fin-de-siècle.

De muziek op "Anthems from the Pleasure Park" wordt gekenmerkt door zijn warme en comfortabele klanken, maar behoudt tegelijkertijd een licht onrustige ondertoon. Het album biedt een boeiende luisterervaring die de luisteraar meeneemt op een reis door een rijke muzikale landschap, waarbij elk nummer zijn eigen unieke sfeer en emotie overbrengt. Het album wordt geroemd om zijn artistieke diepgang en de manier waarop het invloeden uit verschillende muzikale genres en tijdperken samenbrengt tot een samenhangend en boeiend geheel.

"Anthems from the Pleasure Park" is een aanrader voor liefhebbers van neofolk en dark folk, en voor degenen die geïnteresseerd zijn in muziek die traditionele en experimentele elementen combineert met een diepe spirituele en emotionele lading.

Elke keer dat ik het album beluister lijkt het wel beter te worden. Ik ontdek nog steeds mooie loopjes, strijkjes en wat niet al. Het album heeft een speelduur van 55 minuten, maar dat is geen minuut te veel, op de laatste minuten na.

eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bad Moves – Wearing Out the Refrain (2024) – Review

Introductie van de band
Bad Moves is een Amerikaanse band uit Washington D.C., opgericht in 2015. De bandleden zijn David Combs (gitaar en zang), Katie Park (gitaar en zang), Daoud Tyler-Ameen (drums en zang) en Emma Cleveland (bas en zang). Hun muziek is een mix van energieke powerpop, punk en rock. Bad Moves staat bekend om hun aanstekelijke melodieën en teksten die vaak maatschappelijke en politieke onderwerpen behandelen. Sinds hun oprichting hebben ze meerdere albums uitgebracht en getourd door zowel de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk.

Introductie van het album "Wearing Out the Refrain"
In september 2024 bracht Bad Moves hun derde album Wearing Out the Refrain uit via Don Giovanni Records. Het album bevat elf nummers en laat horen hoe de band zich heeft ontwikkeld. Hun kenmerkende stijl van energieke powerpop, gecombineerd met doordachte teksten, is goed te horen op dit album. De thema’s die ze aansnijden variëren van eenzaamheid en angst tot hoop en zelfreflectie. Het album kreeg positieve reacties van zowel fans als critici en verstevigde de positie van Bad Moves in de indie- en punkrockscene.

Nummers van het album
1. A Drowning Confession
Het album opent met A Drowning Confession. Dit nummer heeft een energieke sfeer door een mix van gruizige powerpop en dansbare synths. De tekst gaat over het gevoel van eenzaamheid en de wens om contact te maken met anderen. De muziek is meeslepend en het nummer heeft een aanstekelijke melodie die goed blijft hangen. Dit maakt het een opvallende start van het album. (8)

2. Let the Rats Inherit the Earth
Dit nummer heeft een speelse, maar krachtige melodie en doet denken aan alternatieve rock uit de jaren '90. In de tekst wordt frustratie geuit over de huidige staat van de wereld. De "ratten" symboliseren de mensen die de aarde zullen overnemen na menselijke fouten. De combinatie van kritische tekst en opzwepende muziek maakt dit nummer een interessante luisterervaring. (7,5)

3. Eviction Party
Eviction Party heeft een sterke punkrockinvloed, maar bevat ook elementen van powerpop. De gitaren klinken stevig en het ritme is dynamisch, wat zorgt voor een opzwepende sfeer. De tekst gebruikt de metafoor van een 'eviction party' om sociale en politieke problemen, zoals klimaatverandering, aan de kaak te stellen. Persoonlijke ervaringen worden op een slimme manier verbonden met bredere thema's. (8)

4. Hallelujah
Hallelujah is een energiek powerpopnummer met een pakkende melodie. De tekst levert scherpe kritiek op de Amerikaanse politiek, waarbij hypocrisie en machtsmisbruik centraal staan. Ondanks het zware onderwerp blijft de muziek opzwepend, wat het nummer toegankelijk maakt. (8)

5. I Know I Know
Dit is een kort maar krachtig nummer met een snelle, energieke beat. De tekst gaat over het herhalen van fouten en het leren van ervaringen. Met een speelduur van minder dan twee minuten is het een van de kortste nummers op het album, maar het weet toch indruk te maken. (8,5)

6. Outta My Head
Outta My Head is een dynamisch nummer dat gaat over het loslaten van negatieve gedachten en het hervinden van mentale rust. De herhaling van de zin "Outta my head" benadrukt de wilskracht om obstakels te overwinnen. De muziek is meeslepend en aanstekelijk, waardoor het een van de opvallende tracks op het album is. (7,5)

7. New Year's Reprieve
Dit nummer heeft een aanstekelijke melodie en een ritmische opbouw. De tekst reflecteert op de gevoelens van eenzaamheid en druk die rond de feestdagen kunnen ontstaan. De mix van melancholie en optimisme geeft het nummer een unieke sfeer. (7)

8. Sorry That I'm Not Better
Dit nummer heeft een snel tempo en dynamische zang. De tekst gaat over persoonlijke onzekerheden en het streven naar zelfverbetering. Het is een eerlijk en kwetsbaar nummer dat tegelijkertijd krachtig en opbeurend is. (7,5)

9. The Undertow
The Undertow heeft een krachtig geluid en bouwt langzaam op naar een intensere climax. De tekst maakt gebruik van de metafoor van een onderstroom om gevoelens van overweldiging en machteloosheid uit te drukken. Dit nummer verkent de uitdagingen die mensen dagelijks ervaren en hoe moeilijk het soms is om weerstand te bieden. (7,5)

10. A Lapse in the Emptiness
Dit nummer combineert een subtiele melodie met inspirerend gitaarwerk. De tekst behandelt gevoelens van leegte en het zoeken naar betekenis. De herhaling van bepaalde patronen symboliseert de cyclische aard van het leven. (8)

11. Days Don’t Quit
Het album sluit af met Days Don’t Quit. Dit nummer begint rustig, maar bouwt op naar een kleine climax. De tekst beschrijft een gevoel van onthechting en existentiële angst. De muziek weerspiegelt deze emotie en geeft het album een indrukwekkend slot. (7,5)

Conclusie en aanbeveling
Wearing Out the Refrain is een energiek en gelaagd album waarin Bad Moves hun unieke stijl en boodschap verder ontwikkelen. De combinatie van krachtige melodieën, sterke teksten en sociale thema's maakt dit album aantrekkelijk voor fans van punk, powerpop en alternatieve rock. Vooral nummers als Outta My Head en Hallelujah springen eruit. Dit album is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en een flinke dosis energie.

Waardering: 7.2

De Britse punkband Bad Nerves heeft met hun album Still Nervous uit 2024 een album afgeleverd dat mijn oren doet tintelen van genot. Dit album, boordevol rauwe energie en compromisloze snelheid, is een schoolvoorbeeld van hoe punk rock moet klinken. Soms heb ik gewoon behoefte aan een stevig stuk muziek dat ongefilterd mijn kop binnendringt, en dit album biedt precies dat. Met twaalf nummers in een half uur laten de leden van Bad Nerves geen moment van verveling toe, terwijl andere bands drie kwartier nodig hebben om hun punt over te brengen.

Het album opent met Don’t Stop. Dit nummer opent het album met een knaller. Het tempo is furieus en de melodie grijpt je meteen bij de strot. Punk met een hoofdletter P. (8,5)
Antidote lijkt nog meer tempo te hebben dan zijn voorganger. De energie spat ervan af en het ritme dwingt je bijna tot headbangen. Dat levert je gegarandeerd een hersenschudding op. (8,5)

De agressieve bite van USA blijft direct hangen. Het is een knallende anthem die je in zijn greep houdt. (8,5)
Vervolgens is You've Got the Nerve een track die de toon van het album verder versterkt. Onvermoeibare kracht en gedrevenheid druipen van elke noot. (9)
Plastic Rebel heeft wat meer melodie en geeft een moment van relatieve rust. Het is een welkom tussendoortje midden in de sonische storm. (9)

Sorry gaat een tandje langzamer, wat het een beetje buiten de toon van het album plaatst, maar biedt toch een interessante afwisseling. (8)
Daarna Television. Met een schitterende melodie en opnieuw die monumentale muur van geluid, is dit het hoogtepunt op het album.(9,5)

Jimmy the Punk is opnieuw een uitstekend nummer waarin de melodie centraal staat. Het is meeslepend en opzwepend tegelijk. (8,5)
Alright biedt een kort adempauze. Het tempo is iets milder, maar verliest niets van de intensiteit. (8)
You Should Know by Now. Een fantastische gitaarmuur leidt dit nummer. Het is krachtig en hypnotiserend. (8,5)

Too Lazy to Love raakt bij mij ietsje minder een snaar, maar past nog steeds perfect binnen het geheel van het album. (8)
The Kids Will Never Have Their Say is een prachtige afsluiter. Het nummer sluit het album af met dezelfde energie waarmee het begon, en laat een aangename nasmaak achter. (9)

Still Nervous van Bad Nerves is een onweerstaanbaar album dat elke punkliefhebber moet horen. Het is een achtbaanrit van begin tot eind, zonder enige vorm van concessie. Bad Nerves heeft een werk afgeleverd dat zowel eer bewijst aan het genre als het naar nieuwe hoogten tilt.

Waardering: 8,6

Weer eens geprobeerd en toch een halfje erbij. Een album dat de tijdgeest van de jaren 70 ademt maar misschien zijn tijd wel iets vooruit was. Geïntrigeerd vanwege de zelfmoord van 2 bandleden heb ik vooral ook de teksten tegen het daglicht gehouden

Opener "Take It All" is een ballad geschreven door zanger Pete Ham en vormt een reflectie op de moeilijkheden van een langdurige relatie en de druk die daarop wordt uitgeoefend.

Baby Blue beschrijft deze gebroken relatie met zijn Amerikaanse vriendin Dixie Armstrong, waarbij hij bezingt hoe hij haar te lang liet wachten en haar daardoor verloor. Het nummer is gebruikt in de laatste aflevering van de TV serie Breaking Bad.

Money is oorspronkelijk door George Harrison geproduceerd, maar later, net als "Flying" voltooid door Todd Rundgren, met toevoeging van orkestrale arrangementen door George Martin. De tekst gaat niet over een diepgaand thema. Het is een typisch rocknummer over het verlangen naar geld, in lijn met de financiële problemen waar de band mee te maken kreeg. Samen met het verlies van zijn vriendin heeft dit uiteindelijk geleid tot de zelfmoord van Pete Ham.

Flying fungeert als een soort muzikale reis of vlucht met een tekst zonder een echte boodschap in contrast met de meest songgeoriënteerde nummers op het album en een onderdeel van de progressieve rock/power pop-sound waar de band naartoe evolueerde door de inbreng van producer Todd Rundgren.

"I'd Die Babe" gaat over diepe, bijna wanhopige toewijding en liefde, waarin de zanger zijn bereidheid uitdrukt om alles te doen voor de persoon van wie hij houdt, zelfs sterven, vanwege de onmogelijkheid om zonder die persoon verder te leven. De wat lichte melodie lijkt daarmee in schril contrast maar het is typisch voor Pete Ham.

Name of the Game beschrijft de worsteling van een artiest met de verwachtingen en druk van de muziekindustrie, het zoeken naar een identiteit en de zoektocht naar "de naam van het spel" of de essentie" van succes. Het heeft een ietwat dromerige sfeer.

Suitcase is vooral bekend om zijn muzikale arrangement en bijdragen van gastmuzikanten, met name de arrangementen van George Harrison en de elektrische piano van Leon Russell, wat het een onderscheidende sound geeft binnen het album. De tekst zelf is vrij eenvoudig en gaat over een algemeen gevoel van vertrek en het achterlaten van spullen.

Sweet Tuesday Morning is een lieflijk, melancholisch popnummer over de ontroerende, tedere momenten van liefde en verbondenheid op een specifiek dagdeel.

Day after Day gaat over een verliefde man die zich eenzaam voelt en dag in, dag uit in zijn kamer vastzit, verlangend naar zijn geliefde, met een melancholische, maar mooie melodie. Het is een klassieker uit 1971

Sometimes is een melancholisch lied dat gaat over verliefd zijn en de hoopvolle, maar vaak pijnlijke, ervaring van een relatie op afstand met de liefde van je leven, waarbij de zanger 's ochtends opstaat en denkt: "Soms ben je van mij, soms ben je van een ander.

Perfection heeft niet zozeer een specifieke diepe betekenis, maar is wel een voorbeeld van de muzikale ontdekkingsreis binnen de pop-rock stijl van de band

It’s Over gaat over het besef dat een relatie definitief voorbij is, ondanks misschien nog aanwezige . gevoelens. Het nummer heeft een melancholische toon van acceptatie dat de liefde is verloren.

Afsluiter I’ll Be the One is een perfect voorbeeld van melodieuze, gitaar-gedreven rock, dat, net als veel van de nummers een melancholische ondertoon heeft en gaat over eenzaamheid en onbeantwoorde liefde.

Conclusie: een album dat een stuk beter op zijn plaats valt als je de omstandigheden van dat moment erbij in ogenschouw neemt.

"With You in Spirit" is het vierde album van deze Amerikaanse band en voor mij een eerste kennismaking. De fans zaten hierop te wachten na een pauze van acht jaar en ik kan dat goed begrijpen. Het album brengt een fraaie mix van alternatieve rock, emo en post-hardcore.

De nummers op het album verkennen diverse thema's zoals verdriet, sterfelijkheid, geloof en familie. Een greep uit wat het album te bieden heeft:

Het opent met "Restless", een melodieus nummer dat de toon zet voor de rest van het album. "Ain’t It Sweet" volgt met energieke drums en een pakkende melodie.
"Any Means" is een rustig nummer met herhalende akoestische gitaar en melancholische zang, wat zorgt voor een sombere sfeer. "Closer to God" begint met dromerige gitaren en bouwt op naar een intens en melancholisch hoogtepunt.

"Lead Foot" wordt in recensies geprezen als een van de beste nummers op het album, met een meeslepende akoestische gitaar en emotionele zang die een gevoel van eenzame nachtritten oproept. “Sorrow Machine” is een prachtig meeslepend nummer met een dromerige hypnotiserende sfeer.

Het titelnummer "With You in Spirit" sluit het album af en behandelt gevoelens van schuld en angst binnen familiebanden. De eerlijke en kwetsbare teksten van zanger Jon Simmons worden benadrukt in dit nummer.

Het album wordt geprezen om zijn gelaagde geluid en fraaie en diepgaande composities, die de groei en volwassenheid van de band laten zien. Critici beschouwen het als een van de beste werken van Balance and Composure tot nu toe.

Waardering : 7,6

Balmorhea is een Amerikaanse band die rustige, instrumentale muziek maakt. De groep is in 2006 opgericht en hun stijl wordt vaak omschreven als een mix van klassieke muziek, folk en post-rock. Hun muziek is vooral kalm en dromerig, met veel gebruik van piano, gitaar en strijkinstrumenten zoals de viool. Balmorhea weet met hun composities een bijzondere sfeer te creëren. Het is muziek die je helpt ontspannen of nadenken, en daardoor heeft de band veel trouwe fans over de hele wereld. In 2009 brachten ze hun album All Is Wild, All Is Silent uit, wat gezien wordt als een van hun beste werken.

Het album All Is Wild, All Is Silent bestaat uit negen nummers die samen een mooi geheel vormen. De muziek neemt je mee op een reis door verschillende emoties. Sommige nummers zijn rustig en kalm, terwijl andere opeens vol kracht en energie zijn. Balmorhea gebruikt veel akoestische instrumenten, wat de muziek warm en levendig maakt. Het is een album dat veel gevoelens oproept, zonder dat er zang of woorden nodig zijn. Laten we eens naar de nummers op het album kijken.

Beschrijving van de nummers:

Settler
Dit nummer begint heel rustig met zachte klanken van de gitaar en piano. Beide voeren je naar een eerste climax. Daar voegt zich een strijkje bij en tenslotte een ritmisch handgeklap voor het slotakkoord. Het is een perfecte opening voor het album. Het voelt alsof je op een reis begint, zonder te weten waar je naartoe gaat.

March 4, 1831
In dit korte nummer hoor je de viool en gitaar op een hele mooie manier samenkomen. De muziek klinkt warm en dromerig, maar heeft ook een beetje een melancholisch gevoel. Het tempo is langzaam, en het nummer geeft je de tijd om na te denken en te reflecteren.

Harm & Boon
Dit lijkt een van de rustigere nummers op het album. De piano speelt aanvankelijk de hoofdrol en creëert een gevoel van rust. Het nummer klinkt een beetje triest, maar ook heel mooi en zacht. Dan ineens is daar de drum en de elektrische gitaar. Ook het tempo gaat omhoog. En dan opeens weer serene rust. In een kalm tempo leiden de piano en de gitaar je naar het slot

Elegy
Begint heel kalm met gitaar, maar naarmate het nummer vordert, bouwt de muziek op en wordt het steeds intenser. Het nummer voelt als een reis die langzaam aan kracht wint. De klanken van de gitaar en de viool geven het een dramatisch gevoel, maar het blijft toch ontspannen.

Remembrance
Dit nummer klinkt door zijn titel als een ode aan herinneringen. De muziek klinkt meewarig en roept daardoor een gevoel van nostalgie op. Het is een nummer waarin de mandoline een belangrijke rol speelt. Na de apotheose is de viool aan de beurt. Het nummer nodigt uit om even stil te staan en terug te denken aan het verleden.

Coahuila
Bij Coahuila komt er iets meer leven in het album. Het heeft een iets hoger tempo en klinkt vrolijker dan de eerdere nummers. De gitaar en de strijker werken samen om een luchtige, bijna speelse sfeer te creëren. De beleving is intenser en dat is wel prettig.

Night in the Draw
Dit is een meer mysterieus nummer met zachte gitaar en langzame klanken.Totdat de mandoline het overneemt en meer snelheid brengt. Het nummer roept beelden op van een donkere nacht, waarin alles stil is, maar waarin de muziek is vrji subtiel is naar het toch wel krachtige einde..

Truth
In Truth hoor je een mix van rustige en intense momenten. De muziek bouwt langzaam op en wordt uiteindelijk steeds krachtiger, alsof de waarheid langzaam naar buiten komt. Het is een van de langere nummers op het album, wat het ruimte geeft om zich volledig te ontwikkelen. De piano en het strijkje beleven samen een intens slot

November 1, 1832
Dit is het laatste nummer van het album en een van de meest emotionele stukken. De piano klinkt dromerig, maar ook een beetje droevig, alsof je afscheid neemt. Het is een mooie afsluiter van het album en laat je achter met een gevoel van rust en reflectie.
Conclusie en aanbeveling:

All Is Wild, All Is Silent is een prachtig album dat perfect is voor mensen die houden van rustige en sfeervolle muziek. De nummers zijn stuk voor stuk fraai en vertellen een verhaal zonder woorden. Balmorhea weet met eenvoudige maar krachtige klanken een emotionele reis te creëren. Of je nu wilt ontspannen of gewoon wilt luisteren naar mooie muziek, dit album is een aanrader. Het is een kalm en gevoelig album dat je helpt ontsnappen aan de drukte van het dagelijks leven.

Eerder verschenen op www.jorros-muiekkeuze.nl

Barbra Streisand is een beetje een hidden pleasure. Maar eigenlijk is dat onzin. Het is gewoon een geweldige zangeres. Haar stem is zo bijzonder, daar kan bijna niemand tegen op. En dat maakt dat ik zo nu en dan een album van haar stream. Om weer even de perfectie te ervaren. Datzelfde heb ik met de Carpenters. Ook al zo'n mooie stem, maar dan wel als guilty/hidden pleasure,

Dit verzamelalbum is gemaakt omdat ze al 60 jaar platen uitbrengt bij Columbia Records. Haar laatste (?) album dateert van 2018. Inmiddels is ze 82 dus al 17 jaar met pensioen.

Op dit album dus 22 evergreens. Of het dat zijn weet ik niet. Wat een evergreen is kan iemand mij echt vertellen. Door de Evergreen top 1000 die momenteel gedraaid wordt, wordt het ook niet veel duidelijker. Wat de luisteraar mooi vindt wordt er dan gezegd. Tja...

Het zijn niet allemaal (voor mij) bekende songs, maar fraai zijn ze meest wel. Ik vermoed eigenlijk dat bijna al haar muziek nog jarenlang levend blijft. Muziek om een glas wijn bij te nuttigen en rustig achterover te gaan liggen en dan wegdromen naar het verleden toen ze nog regelmatig op het witte doek was te aanschouwen. Een nummer voor nummer review lijkt me ook niet nodig Allemaal 8-en is een 8 gemiddeld toch?

De laatste paar songs op dit album vind ik het prettigst. Er zit wat meer pit en volume in die nummers en die maken haar unieke stem volledig tot zijn recht komen.

Dit album zal zeker niet vaak door mij gestreamd worden, maar het is wel een fijne aanvulling van mijn Barbra Streisand playlists.

Het album Barbra Streisand’s Greatest Hits uit 1970 is een prachtige verzameling liedjes uit de beginjaren van Barbra Streisand’s carrière. Het album laat perfect zien waarom Streisand al decennia lang een van de grootste artiesten is. Haar ongelooflijke stem en emotionele diepgang maken elk nummer uniek en memorabel. Hieronder een aantal hoogtepunten.

People
Dit is een van de mooiste nummers op het album. Streisand’s stem straalt kracht en kwetsbaarheid tegelijk uit, terwijl ze je meeneemt in een wereld vol verlangens en dromen. Haar emotionele uitvoering maakt dit een klassieker die je raakt, keer op keer.

Second Hand Rose
Met een vrolijke melodie en een speelse toon biedt dit nummer een luchtige afwisseling. Toch klinkt er ook een vleugje melancholie door in de tekst. Streisand brengt dit perfect over met haar levendige en expressieve stem.

Why Did I Choose You
Een intieme ballad waarin Streisand’s stem echt centraal staat. De eenvoud van de muziek maakt het extra ontroerend. Haar emotie en oprechtheid zorgen ervoor dat je als luisteraar direct wordt meegesleept.

He Touched Me
Dit nummer heeft een bijna spirituele sfeer. Streisand’s uitvoering is intens en precies, en de opbouw naar de climax is indrukwekkend. Haar vocale controle maakt dit een bijzonder hoogtepunt.

Free Again
Het nummer begint zacht en introspectief, maar bouwt langzaam op naar een krachtige en bevrijdende finale. Streisand laat hier haar veelzijdigheid horen door moeiteloos te schakelen tussen ingetogen en uitbundig.

Don’t Rain on My Parade
Dit energieke nummer met een jazzy vibe is een van de meest opvallende stukken op het album. Streisand zingt met zoveel overtuiging dat je vanzelf wordt meegesleept. Een absoluut hoogtepunt.

My Man
In dit nummer laat Streisand haar volle vocale kracht zien. Haar emotionele expressie maakt het een indrukwekkende uitvoering die je niet snel vergeet.

Happy Days Are Here Again
Het album sluit optimistisch en vrolijk af met dit tijdloze nummer. Streisand’s warme stem straalt vreugde uit, en het is onmogelijk om niet mee te glimlachen terwijl je luistert.

Conclusie
Barbra Streisand’s Greatest Hits is een album vol tijdloze liedjes, perfect voor zowel nieuwe fans als trouwe luisteraars. Barbra Streisand’s stem, emotionele kracht en veelzijdigheid maken elk nummer uniek. Dit album is een prachtige introductie tot haar werk en blijft een genot om naar te luisteren.

Bark Psychosis was zo’n beetje de eerste band wiens muziek het stempel ‘Postrock’ kreeg. Muziekjournalist Simon Reynolds heeft dit genre ooit geïntroduceerd en Bark Psychosis werd als een van de eerste bands aan deze stijl opgehangen.

De band werd al in 1986 opgericht door Graham Sutton en John Ling. Dus 8 jaar voor het debuut op een album. Wel zijn er wat EP’s verschenen in die tussentijd. Na en deels al tijdens de opnamen van Hex implodeerde de band. In 2004 pakte Sutton als éénmansproject de draad weer op met opvolger ‘Codename: Dustsucker’.

Hex bevat zeven nummers. Over het geheel klinkt de muziek wat melancholisch. Het is pure luistermuziek en vraagt wel geconcentreerde aandacht. Absent Friend is een eerste hoogtepunt. Ook de twee slotnummers vind ik erg fraai.

Het album is nooit een commercieel succes geworden en dat is jammer maar wel enigszins begrijpelijk. De muziek is soms wat moeilijk toegankelijk. Niet voor niets werd de muziek door sommige critici als experimenteel beschouwd.
Het genre postrock kenmerkt zich over het algemeen door nummers die vanuit een bescheiden begin langzaam steeds verder worden opgebouwd naar een apotheose. In de muziek op dit album is er (nog) niet echt sprake van die formule behalve in Eyes and Smiles. Mijn favoriete track op het album.

Aan het album heeft een heel scala aan ondersteunende musici meegewerkt. Een strijkkwartet, trompettis, vibrafonist, enz. Dat levert uiteindelijk een prachtig album op.
Je moet er dus wel even voor gaan zitten, maar dan heb je ook wat.

Barrelhouse, een Nederlandse bluesband, werd in 1974 opgericht en kreeg meteen erkenning met hun debuutalbum "Barrelhouse." Deze band, bestaande uit leden als Tineke Schoemaker (zang), Johnny Laporte (gitaar), Guus Laporte (gitaar),Jan Willem Sligting (bas), Han van Dam (piano) en Bob Dros (drums), bracht een frisse wind in de Nederlandse muziekscene. Hun mix van klassieke blues en eigen invloeden maakte hen een unieke speler in het genre.

Het album "Barrelhouse" is een verademing voor liefhebbers van authentieke bluesmuziek. Het album opent met krachtige en meeslepende nummers die onmiddellijk de aandacht trekken. De rauwe en expressieve stem van Tineke Schoemaker is een absoluut hoogtepunt, die de diepgewortelde emoties van de blues perfect overbrengt. Haar vocale kwaliteiten zorgen ervoor dat elk nummer doordrenkt is met een authentieke en intense sfeer.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
De gitaarpartijen van de broers Laporte zijn eveneens noemenswaardig. Hun spel is technisch indrukwekkend, maar nooit overdadig; ze weten precies de juiste snaar te raken. De baslijnen van Jan Willem Sligting en de drumpartijen van Bob Dros vormen een solide en ritmische basis, waardoor de nummers een onmiskenbare groove krijgen. Han van Dam's pianospel voegt daar nog een extra dimensie aan toe, met subtiele maar doeltreffende riffs en solo's.

Een ander opvallend aspect van dit album is de productie. Voor een plaat uit de jaren '70 klinkt het verrassend fris en dynamisch. Elke instrument komt goed tot zijn recht, en de mix laat ruimte voor de energie en emotie van de uitvoeringen. Dit draagt bij aan de tijdloze kwaliteit van de muziek, waardoor het album vandaag de dag nog steeds relevant en boeiend is.

“I'm in the Mood” opent het album met een explosie van energie. Deze track trekt je onmiddellijk mee met zijn aanstekelijke ritmes en krachtige zang. De zang van Schoemaker is hier rauw en vol emotie, De instrumentale begeleiding is subliem, waardoor je meteen in de juiste stemming komt voor de rest van het album. “Way Down Low” biedt een contrasterende ervaring met zijn trage, zwoele bluesritmes. Het nummer is een ode aan de diepte van menselijke emoties, waarbij elke noot resoneert met melancholie en verlangen. De vocalen zijn bijzonder meeslepend en versterken het gevoel van introspectie. De muzikaliteit van de band komt hier duidelijk naar voren, met een perfecte balans tussen instrumentale en vocale elementen

“Worried Life Blues” is een nummer dat het album weer op een swingende koers zet. Dit stuk barst van het leven en muzikaliteit, met een ritme dat je niet loslaat. De piano en gitaar dansen als het ware rond de vocals, wat resulteert in een weergaloze muzikale ervaring. Met “South Side Stomp” zet Barrelhouse een echt stompnummer neer, waarin het pianowerk uitblinkt. De rauwe energie en het ritmische patroon van dit nummer maken het een favoriet voor liefhebbers van klassieke bluesstomps, een levendige track die de luisteraar direct op de dansvloer krijgt Het roept beelden op van rokerige bluesclubs en late nachten.

“If You Really Wanna Leave” is een prachtige schuifelblues die de emoties van afscheid en verlangen perfect weet te vangen. De zang is hier werkelijk fenomenaal, doordrenkt van gevoel en subtiliteit. Dit nummer bewijst de veelzijdigheid van Barrelhouse en hun vermogen om diepe emoties te vertolken. “Dirty Dozen” brengt afwisseling en een luchtige sfeer in het album. Het is een swingend nummer dat de luisteraar meeneemt op een ritmische reis vol plezier en muzikaal vernuft. Het samenspel van de bandleden is hier uitstekend te horen.

Met “Get Like You Used to Be” presenteert Barrelhouse een topnummer van het album. Het strakke ritme en de scherpe muzikale bite maken dit tot een onvergetelijke track. Het is een ode aan de klassieke blues met een moderne twist. “Harris' County Line Up” valt op door zijn kaalheid en het ontbreken van zang, wat het tot een van de minder prettige nummers van het album maakt. Toch biedt het een rauwe, ongepolijste kijk op de muzikale talenten van de band.

“Twenty-Nine Ways” brengt een energieke rock and roll in moordend tempo. Dit nummer is een wervelwind van ritme en energie, en laat je niet los totdat de laatste noot is gespeeld. Het is een explosie van muzikale vreugde en virtuositeit. “Going Down” is een persoonlijke favoriet. Dit nummer straalt pure blues uit en raakt je in het hart. De zang van Schoemaker is hier op haar best, gedragen door een instrumentale achtergrond die zowel krachtig als subtiel is.

Het album sluit af met “You Don't Have to Go”, een fraai energiek slotakkoord dat je achterlaat met een gevoel van voldoening en verlangen naar meer. Het is een waardige afsluiter van een album dat elke bluesliefhebber in zijn collectie zou moeten hebben.

Als ik terugkijk op het beluisteren van dit album, kan ik niet anders dan bewondering voelen voor de manier waarop Barrelhouse de essentie van de blues weet te vangen. Het is een album dat niet alleen de ziel van de blues belichaamt, maar ook een eigen stem en karakter heeft. Voor iedereen die op zoek is naar pure en onversneden blues, is "Barrelhouse" een absolute aanrader. Het is een album dat je meeneemt op een emotionele reis en je keer op keer weet te raken.


Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Barry Dransfield is een iconische naam binnen de Britse folkwereld, vooral bekend vanwege zijn zelf getitelde album uit 1972. Dit album is een ware parel binnen het genre, die de luisteraar meevoert op een reis door de muzikale erfenis van Groot-Brittannië. Barry Dransfield, geboren in Harrogate, Yorkshire, heeft altijd een diepe band gehad met traditionele folk. Hij is niet alleen een meester op de viool, maar ook een begenadigd zanger en gitarist. Zijn muziek is doordrenkt van authentieke emoties en ademt een sfeer van oprechte nostalgie.

Wat dit album echt bijzonder maakt, is de manier waarop Dransfield traditionele folk weet te vermengen met zijn eigen unieke stijl. Elk nummer op het album voelt als een zorgvuldig uitgekozen verhaal, verteld met een oprechte passie voor de muziek en de geschiedenis die eraan ten grondslag ligt.

Barry Dransfield, een eminente figuur in de Britse folkwereld, bracht in 1972 dus zijn gelijknamige album "Barry Dransfield" uit, dat nog steeds wordt geroemd om zijn diepgaande muzikale composities en lyrische verhalen. Dit album is een waar testament van Dransfield's virtuositeit, zowel vocaal als instrumentaal. Laten we dit sonische meesterwerkje van dichterbij bekijken, nummer voor nummer.

Het album opent met "The Werewolf," een melancholisch nummer dat het verhaal vertelt van een weerwolf die worstelt met zijn dualiteit. Dransfield's zang is hier meeslepend, vooral in de a capella opening en wordt ondersteund door een somber arrangement dat de onderliggende tragiek van het verhaal benadrukt.

"Be My Friend" volgt, en het ingetogen karakter van dit nummer is bijzonder ontwapenend. Dransfield's zang is hier kwetsbaar en oprecht, waardoor een intieme band met de luisteraar ontstaat. De eenvoud van de begeleiding onderstreept de emotionele lading van het nummer.

"Hyde Park Mansions / Irish Jig" combineert twee stukken in één nummer, te beginnen met een beschrijvend verhaal over het leven in de drukke stad, waarna het overgaat in een energieke jig. Deze overgang toont Dransfield's vermogen om moeiteloos te schakelen tussen verschillende muzikale sferen. Dransfield's virtuositeit op de viool komt duidelijk naar voren. De combinatie van een melodieus nummer met een traditionele Ierse jig zorgt voor een levendige en aanstekelijke track die de luisteraar doet meedeinen op het ritme

In "She's Like a Swallow," weet Dransfield de luisteraar te betoveren met zijn ingetogen en melancholieke vertolking. Dit nummer opent wederom met een mooie a capella en is een perfect voorbeeld van hoe hij met minimale middelen een maximale emotionele impact weet te bereiken. De eenvoudige, maar effectieve arrangementen laten zijn stem en vioolspel volledig tot hun recht komen.

"Broken Barricades" is een introspectieve en delicate track, hoewel deze misschien iets minder tot de verbeelding spreekt. De ingetogenheid van het nummer kan echter juist voor sommigen een diepere resonantie hebben.

"Girl of Dances" is een prachtig ingetogen melodie waarin zang en viool perfect op elkaar zijn afgestemd. De harmonie tussen Dransfield's stem en zijn vioolspel maakt dit nummer tot een van mijn persoonlijke favorieten op het album.

"Lots of Little Soldiers" biedt een contrast met de voorgaande nummers door zijn dansbare melodie en aanstekelijke ritme. De speelse toon en de levendige uitvoering maken dit tot een bijzonder verfrissend nummer op het album.

"Lily's Ballade" is een andere fijne, ingetogen track. De eenvoud en de subtiliteit van de melodie zorgen voor een rustpunt middenin het album, en benadrukken Dransfield's vermogen om met minimale middelen een diepe emotie over te brengen.

Bij "The Trip to Derrow / The Traveller / St. Anne's Reel" staat de fiddle centraal, en de meesterlijke uitvoering van deze medley toont Dransfield's technische vaardigheden en zijn diepgewortelde kennis van traditionele folk.

"Robin Hood and the Peddlar" is een verhalende track die de luisteraar meeneemt op een inspirerende reis. Dransfield's vertelkracht komt hier volledig tot zijn recht, en de muzikale begeleiding versterkt de narratieve kracht van het nummer waardoor je bijna het gevoel hebt dat je zelf deel uitmaakt van de legende.

Het album sluit af met "General Worthington," een opgewekte en levendige track die een positieve noot toevoegt aan het einde van deze muzikale reis. De vrolijke melodie en de energieke uitvoering zorgen voor een bevredigende afsluiting van een indrukwekkend album.

Samenvattend is "Barry Dransfield" een meesterwerkje binnen de Britse folk. Het album weet de luisteraar te betoveren met zijn combinatie van traditionele elementen en persoonlijke interpretaties. Barry Dransfield's virtuositeit en passie voor de muziek maken dit album tot een onmisbaar stuk in de collectie van elke folk-liefhebber.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Noot: De tekst is grotendeels gegenereerd met AI op basis van een prompt met volledig door mij zelf verzamelde gegevens en mijn persoonlijke indrukken en beleving van de nummers op het album.

Over Barry Mann
Barry Mann is een Amerikaanse zanger, songwriter en muziekproducent die beroemd werd in de jaren 60. Hij schreef samen met zijn vrouw, Cynthia Weil, talloze hits, waaronder "You've Lost That Lovin' Feelin'". Mann staat bekend om zijn bijdragen aan pop- en rockmuziek en wordt gezien als een van de beste songwriters van zijn tijd. Zijn werk combineert pakkende melodieën met slimme teksten, waardoor het geliefd is bij zowel artiesten als luisteraars.

Over het album Who Put the Bomp in the Bomp Bomp Bomp (1961)
Who Put the Bomp in the Bomp Bomp Bomp is een album van Barry Mann uit 1961. De titeltrack, een humoristisch en catchy doo-wopnummer, werd een grote hit. Het album bevat vrolijke liedjes met energieke melodieën en leuke teksten die de doo-wopcultuur van de jaren 50 en 60 vieren. Het is een klassiek voorbeeld van luchtige, tijdloze popmuziek.
Het album bevat 12, 16 of zelfs 19 nummers, afhankelijk van de versie.

Waardering: 6 

Voor mijn eigen site heb ik hier een maand geleden nog eens naar geluisterd, hierbij mijn bevindingen.

Dit is een album om tot rust te komen. De Canadese artiest Barzin (Hosseini) staat bekend om zijn langzame melancholische muziek. Dit is het titelloze debuutalbum uit 2003.

De muziek is denk ik de soberste die ik in bezit heb. De begeleiding van de zang bestaat uit hooguit twee of drie instrumenten. Een drum en een piano, of een piano en een gitaar. Een band als Low klinkt in mijn beleving een stuk opgewekter dan Barzin.

De teksten zijn ook niet echt vrolijk. It’s the autumn call in me now, it’s the same song, always the same song.

Het begin van het album maakt het al duidelijk. Een langzame drum. Een gitaar er bij en de dromerige stem van Barzin. ‘Pale Blue Eyes’.

Het heeft geen zin het album nummer voor nummer te bespreken. De nummers verschillen weinig van elkaar. Langzaam, somber komen ze voorbij.

Ik kijk ondertussen naar buiten en zie de zon schijnen, de dagen worden al weer merkbaar langer. Eigenlijk geen moment voor de muziek van Barzin. Het is geen autumn, het is binnenkort weer voorjaar!

En toch is het een prettig album om zo nu en dan te beluisteren. Er zijn van die stemmingen waarin een mens wil wegdromen van de werkelijkheid. Daar is dit het perfecte album voor. Draai het als je al in je bed ligt en het slotnummer je langzaam in Sleep helpt.

Over de artiest:
Bat for Lashes, het muzikale alter ego van Natasha Khan, straalt een betoverend aura uit dat grenzen van genres doorbreekt. Geboren uit een samensmelting van indie rock, elektronica en barokpop, weeft Khan muzikale tapijten die zich ontvouwen als spannende verhalen. Haar muziek belichaamt een etherische kwaliteit, vaak doordrenkt met mystiek en introspectie, waardoor een diepte en complexiteit ontstaat die de luisteraar in haar wereld onderdompelt.

Vanaf haar debuutalbum "Fur and Gold" in 2006, vestigde Bat for Lashes zich als een pionier in het creëren van droomachtige muzikale landschappen Bat for Lashes is een boegbeeld van creativiteit en originaliteit in de moderne muziekscene. Natasha Khan's muzikale reis is er een van voortdurende vernieuwing en exploratie, waarin ze blijft putten uit een diep reservoir van culturele en persoonlijke invloeden. Haar werk nodigt luisteraars uit om zich onder te dompelen in een wereld van droomachtige verbeelding en emotionele resonantie, waardoor ze een blijvende indruk achterlaat in het muzikale landschap.

Over het album:
Het album opent met het titelnummer The Dream of Delphi. Dit nummer vormt een perfecte introductie tot de droomwereld die Khan met haar muziek creëert. De melodieuze start en de dromerige sfeer maken het meteen duidelijk: dit is de topper van het album. De muzikale gelaagdheid is verbluffend en laat de luisteraar zweven in een bijna surrealistisch landschap.

Vervolgens komt Christmas Day, een track die eveneens zweverig en melodieus is. Het is jammer dat het nummer met een prachtige melodie maar zo kort duurt. Het laat de luisteraar hunkeren naar meer, wat getuigt van de kracht van Khan's compositorische vaardigheden.Letter to My Daughter valt in dezelfde categorie als zijn voorgangers, met een kalmerende en relaxte vibe die de luisteraar verder in een trance brengt. De zachte zang en subtiele instrumentatie creëren een intieme sfeer die je als luisteraar omhult.

Bij At Your Feet worden we getrakteerd op een door piano begeleide, dromerige song die wederom Khan’s talent voor het creëren van een betoverende ambiance onderstreept. De etherische zang voegt een extra laag van magie toe aan het nummer.Een van de meest opvallende nummers op het album is The Midwives Have Left. De etherische zang en betoverende melodieën maken dit nummer tot een ware parel. Het is alsof je wordt meegezogen in een sprookjesachtige wereld waar alles mogelijk is.

Met Home verandert het album plotseling van koers. De strakke drumritmes en de poppy sound brengen een welkome variatie, zonder de dromerige kern van het album te verliezen. Het is een verfrissende wending die de veelzijdigheid van Khan als artiest benadrukt.Breaking Up is een kort intermezzo dat gelukkig snel voorbij is. De aanwezigheid van een saxofoon, waar ik persoonlijk niet veel mee heb, maakt dit nummer voor mij minder aantrekkelijk. Het is echter een goed geplaatste adempauze tussen de andere nummers.

Delphi Dancing brengt ons met één been terug in dromenland. De mooie pianobegeleiding en de delicate melodie zorgen ervoor dat dit nummer een van de hoogtepunten van het album is. Het voelt als een balsem voor de ziel. Her First Morning laat ons opnieuw zweven op etherische wolken. De delicate zang en subtiele instrumentatie creëren een sfeer van puur gelukzaligheid.

Het voorlaatste nummer, Waking Up, heeft een wat nerveuze begeleiding die perfect past bij de titel. Het vangt de onrust van het ontwaken en de overgang van droom naar werkelijkheid op een prachtige manier.

Het album sluit af met een bonusversie van de opener The Dream of Delphi [Extended Strings Version]. Hoewel dit een leuke toevoeging is, voelt het wat overbodig. De originele versie is al zo sterk dat deze iets verlengde versie weinig nieuws toevoegt.

Al met al is The Dream of Delphi een prima album dat de luisteraar meeneemt op een soms betoverende reis door de muzikale droomwereld van Bat for Lashes. Natasha Khan bewijst wederom haar unieke talent voor het creëren van etherische, meeslepende muziek die zowel kalmerend als inspirerend werkt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Baueresque van de Nederlandse indiepopartiest Bauer, uitgebracht in 2004, is een boeiende muzikale reis die je meeneemt door een diversiteit aan klanken en emoties. Bauer, bekend om zijn inventieve benadering van muziek, weet met dit album een intrigerende mix van melodieën en harmonieën te creëren die zowel toegankelijk als diepgaand is.

Het album opent met Bouillabaisse of Brilliance, een nummer dat direct indruk maakt met zijn melodieuze karakter. De samenzang in dit nummer is bijzonder fraai, wat zorgt voor een betoverende start van het album.

Libitz in a Car volgt en is direct een persoonlijke favoriet. De geweldige melodie en de prachtige zangstem maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van het album. Het is een lied dat blijft hangen en uitnodigt tot herhaald luisteren..

A Renegade Cop is eveneens zeer aangenaam. De bijdrage van de strijkers in dit nummer is prachtig en geeft het een rijke, volle klank die het geheel naar een hoger niveau tilt. Met Cubicle wordt het tempo flink opgevoerd. Dit nummer brengt een energieke dynamiek in het album en zorgt voor een prettige afwisseling.

The Record Machine voelt als het buitenbeentje van het album. Hoewel het een uniek geluid heeft, valt het enigszins uit de toon vergeleken met de rest van de nummers. Toch draagt het bij aan de veelzijdigheid van het album.Thin White Line is de tweede favoriet. Wederom weet Bauer een mooie melodie te combineren met heldere, aangename zang. Dit nummer is een genot om naar te luisteren.

It's Getting Better is een ingetogen track die rust en reflectie brengt. Het is een mooi, eenvoudig nummer dat diepe emoties oproept.Life's a Breeze is de meezinger van het album. Dit nummer heeft een aanstekelijke melodie die lekker in het gehoor ligt en uitnodigt tot meezingen.

Open Air is een verrukkelijk liedje. Het is een bewijs dat simpel vaak erg fraai kan zijn. De eenvoud van dit nummer maakt het bijzonder charmant. A Bird Called Fish is de derde favoriet. De melodie loopt als een trein en de hemelse zang maakt het een absoluut hoogtepunt van het album.

Swag is een bijzondere compositie. Het is fraai vertolkt en heeft een unieke sound die opvalt binnen de context van het album. Climbing Trees is een leuk maar enigszins onopvallend nummer. Het heeft zeker zijn charme, maar valt minder op tussen de andere tracks.

Doctor in Love is een bijzonder nummer met een vleugje Simon & Garfunkel. Het heeft een nostalgische sfeer die het nummer bijzonder maakt. Het album sluit af met Everything After All, een fijne ballad die een perfect einde vormt. Het is een nummer dat geruststelling biedt en een vredige afsluiting van de muzikale reis die "Baueresque" is.

Kortom, Baueresque is een album dat verrast en betovert met zijn variatie en diepgang. Bauer laat wederom zien dat hij een meester is in het creëren van prachtige muziek die zowel de geest als het hart raakt

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie van Beabadoobee
Beabadoobee, geboren als Beatrice Laus in de Filipijnen en opgegroeid in Londen, is een snelgroeiende ster in de indierockscene. Ze staat bekend om haar melancholische muziek, sterke gitaarspel en een unieke mix van invloeden, zoals jaren '90 alternatieve rock en hedendaagse pop. Haar eerste album, Fake It Flowers uit 2020, bracht haar in de schijnwerpers, en nu verkent ze nieuwe muzikale paden met haar album Beatopia uit 2022.

Over het album "Beatopia" (2022)
Beatopia is een album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. Het is niet zomaar een verzameling nummers, maar voelt als een diepgaande verkenning van gevoelens en ervaringen. Beabadoobee slaagt erin om met elk nummer een andere sfeer te creëren, van dromerig en mystiek tot speels en energiek.

De nummers op het album

Beatopia Cultsong
Het album begint met Beatopia Cultsong, een dromerig nummer met zachte akkoorden en introspectieve teksten. Dit nummer voelt daardoor als een mysterieuze poort naar de rest van het album met een sfeer van mystiek en betovering. Het is kalmerend en geeft een bijna magisch gevoel, alsof je een onbekende maar vertrouwde wereld binnenstapt.

10:36
10:36 heeft een speelse melodie en een opvallende, kinderlijke zangstijl van Beabadoobee. De eerste keer luisteren voelt het wat onwennig, maar naarmate je het vaker hoort, begint de charme van dit nummer je te grijpen. De tekst behandelt thema's als eenzaamheid en verlangen, en de onvoorspelbare wendingen in de melodie houden je aandacht vast.

Sunny Day
Dit nummer is luchtig en vrolijk, een ode aan zonnige, zorgeloze dagen. De heldere gitaarlijnen en de opgewekte zang maken het een fijn, licht nummer om naar te luisteren. Hoewel het geen opvallend hoogtepunt van het album is, laat Sunny Day zien hoe Beabadoobee moeiteloos kan wisselen tussen verschillende stemmingen en sferen.

See You Soon
See You Soon is een van de meer sfeervolle nummers op het album. Het creëert een warme, omhullende sfeer die je bijna fysiek kunt voelen. Het nummer komt echt tot zijn recht als je het op een hoger volume beluistert, wat de ervaring nog intenser maakt.

Ripples
Dit nummer klinkt melancholisch en gaat over verlangen. Ripples voegt een diepere emotionele laag toe aan het album, met een toon die de luisteraar uitnodigt om na te denken over eigen ervaringen met verlies en verlangen.

The Perfect Pair
The Perfect Pair valt op door de Latijns-Amerikaanse invloeden die het een verfrissende wending geven. Dit aanstekelijke nummer neemt je mee naar zonnigere oorden en biedt een welkome afwisseling tussen de meer introspectieve nummers.

Broken Cd
Met een vleugje jazz biedt Broken Cd een interessante nieuwe dimensie op het album. De subtiele ritmes en nuances maken dit nummer verfijnd en intrigerend, een van de meest unieke momenten op Beatopia.

Talk
Dit nummer is een energieke uitbarsting van krachtige gitaren en een levendige vibe. Talk is een oppepper te midden van de meer ingetogen tracks en voelt als een lijflied voor jongeren die hun plek in de wereld proberen te vinden. Het nodigt uit tot meezingen en springen.

Lovesong
Lovesong is misschien niet het meest memorabele nummer van het album, maar past wel goed in de algehele flow. Hoewel het wat generiek aanvoelt, sluit het naadloos aan bij de sfeer die Beatopia als geheel wil uitstralen.

Pictures of Us
Pictures of Us begint verfrissend en evolueert naar een dromerige melodie die naar een stevig en bevredigend einde leidt. De opbouw en dynamiek van het nummer maken het een van de sterkere tracks van het album.

Fairy Song
Dit nummer voegt meer volume en energie toe aan het album. Fairy Song heeft een magische sfeer die perfect aansluit bij de titel. Het is levendig en sprankelend, waardoor het een energieke boost geeft.

Don’t Get the Deal
Don’t Get the Deal is een nummer dat makkelijk in je hoofd blijft hangen. Het stevige refrein en de mooie melodie zorgen ervoor dat je dit nummer blijft neuriën, zelfs nadat het afgelopen is.

Tinkerbell Is Overrated
Met een opwindend tempo en een vrolijke melodie is Tinkerbell Is Overrated een energiek nummer dat een glimlach op je gezicht tovert. Het is speels en licht, een verademing tussen de meer serieuze nummers op het album.

You’re Here That’s the Thing
Het album sluit af met You’re Here That’s the Thing, een kalm en geruststellend nummer dat een gevoel van afronding geeft. Het voelt als een passend slotstuk voor deze veelzijdige muzikale reis.

Conclusie
Beatopia is een album vol variatie en emotie, waarin Beabadoobee verschillende muzikale stijlen verkent en haar unieke geluid verder ontwikkelt. Van dromerige melodieën tot krachtige gitaren, elk nummer biedt iets nieuws en bijzonders. Hoewel sommige nummers minder opvallen, blijft de algemene sfeer van het album sterk en consistent.

Aanbeveling
Als je houdt van indierock met een vleugje melancholie en verkenning van verschillende stijlen, dan is Beatopia zeker een album dat je moet beluisteren. Beabadoobee laat zien dat ze niet bang is om te experimenteren, en haar unieke mix van invloeden maakt dit een boeiend en gevarieerd album. Perfect voor zowel rustige momenten als dagen waarop je wat meer energie nodig hebt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het vijfde album van deze Amerikaanse Indiepop/rock band was voor mij een kennismaking. De 4-mans band bestaat inmiddels 15 jaar en heeft New York als thuisbasis.

Beach Fossils, een prominente band in de indie muziekscene, heeft met het nieuwste album "Bunny" uit 2023 wederom hun muzikale creativiteit en evolutie bewezen. De band, opgericht door frontman Dustin Payseur, staat bekend om hun dromerige, melancholische geluiden die vaak een gevoel van nostalgie oproepen. De productie is glashelder, met een perfecte balans tussen de instrumenten en de stem van Payseur.

"Sleeping on My Own" opent het album met een delicate, bijna etherische sfeer. De combinatie van dromerige gitaren en zachte vocalen creëert een introspectieve ambiance. De tekst verhaalt over het vinden van innerlijke rust en onafhankelijkheid, wat een diepgaand thema van zelfontdekking neerzet. "Run to the Moon" volgt en brengt een ingetogen sfeer met zich mee. De melodie is rustgevend en zalvend, en creëert een bijna hypnotiserende ervaring. Het nummer voelt als een nachtelijke wandeling onder de sterren, waar elke noot de luisteraar verder de droomwereld in trekt.

"Don’t Fade Away" biedt een melodie die uitnodigt om mee te zingen. Dit nummer is iets meer upbeat en heeft een aanstekelijke kwaliteit die je niet loslaat. De zang is hier wat prominenter en de harmonie tussen de instrumenten en de vocalen is bijzonder goed uitgebalanceerd. "(Just Like the) Setting Sun" is een meeslepende melodie die de luisteraar langzaam omhult. Het nummer voelt aan als een langzame zonsondergang, waarbij de muziek gestaag evolueert en dieper en rijker wordt naarmate het vordert. De instrumentale secties zijn bijzonder expressief en voegen veel emotie toe aan het geheel.

"Anything Is Anything" is een ander zwaar meeslepend nummer met een prachtige harmonie tussen zang en begeleiding. Hetv biedt een filosofische kijk op de willekeurigheid en onvoorspelbaarheid van het bestaan De dromerige kwaliteit van de muziek zorgt voor een bijna etherische ervaring, waarbij elke klank zorgvuldig is geplaatst om de luisteraar volledig onder te dompelen in de sfeer. "Dare Me" komt vervolgens als een prettige track met iets meer bite. Dit nummer biedt een verfrissende afwisseling met zijn scherpere randen en dynamische ritmes. Het is een van de meer energieke stukken op het album en geeft het geheel wat meer variatie.

"Feel So High" is een song die iets tammer is in vergelijking met de rest. Hoewel het zeker zijn eigen charme heeft, mist het wellicht de intensiteit die sommige van de andere nummers bezitten. Desalniettemin draagt het bij aan de diverse texturen van het album. "Tough Love" brengt gelukkig wat meer tempo en temperament, wat zorgt voor een welkome afwisseling. Het nummer pulseert met een levendige energie die de luisteraar weer alert maakt en de dynamiek van het album versterkt.

"Seconds" is eveneens een nummer met wat meer elan. De ritmische sectie is hier opvallend en geeft het nummer een stuwende kracht die moeilijk te weerstaan is. Het is een van die nummers die je aanzet om te bewegen en mee te deinen op de muziek. "Numb" komt met een zweem van shoegaze, wat altijd lekker is. De gitaareffecten en de dromerige vocalen creëren een mistige, bijna etherische sfeer die een nostalgisch gevoel oproept. Het is een heerlijk meeslepend nummer dat je laat wegdromen.

Als afsluiter is er "Waterfall", een wat ingetogen waterval van geluid. Dit nummer sluit het album af op een zachte, reflectieve noot, waarbij de luisteraar rustig uit de sonische reis wordt geleid. De delicate melodieën en het kalme tempo maken het een perfecte afsluiting.

Wat "Bunny" echt bijzonder maakt, is de emotionele diepgang die in elk nummer doorklinkt. Payseur's stem draagt een bepaalde kwetsbaarheid die perfect past bij de thematiek van het album. Het is alsof hij zijn ziel blootlegt in elk lied, wat een gevoel van intimiteit creëert tussen de artiest en de luisteraar.

In conclusie, "Bunny" is een heerlijk album van Beach Fossils dat hun status als een van de betere bands in de indie scene bevestigt. Het album biedt een rijke, emotionele reis die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt. Voor liefhebbers van dromerige, introspectieve muziek is "Bunny" een absolute aanrader.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de verfijnde wereld van muziekrecensies, wordt het album "7" van Beach House, onthuld in het jaar 2018, dikwijls beschouwd als een magnus opus dat de etherische grenzen van de droompop verkent. Het duo, bestaande uit Victoria Legrand en Alex Scally, heeft met dit meesterwerk een nieuwe dimensie toegevoegd aan hun reeds indrukwekkende discografie, een dimensie waarin de luisteraar wordt uitgenodigd op een auditieve reis door een universum gevuld met sonische wonderen.

Vanaf de eerste klanken van "Dark Spring", het openingsnummer, wordt de toon gezet voor een ervaring die zowel mystiek als onaards is. Het lied serveert als een portaal naar een wereld waarin de luisteraar wordt omhuld door een sluier van klankkleuren die zowel vertrouwd als vreemd aanvoelen. Deze aaneenvoeging van het bekende en het onbekende is een terugkerend thema in het gehele album, dat met elk nummer de grenzen van het genre lijkt te herdefiniëren.

Het is de samensmelting van Legrands hypnotiserende stem en Scally's innovatieve gitaarspel die "7" zijn unieke textuur geeft. Nummers als "Lemon Glow" en "Drunk in LA" spreken boekdelen over het duo's vermogen om atmosferische dieptes te verkennen met een nauwkeurigheid die zowel betoverend als onthullend is. De lagen van geluid, samengevoegd met een meesterlijke precisie, creëren een tapijt van emoties dat de luisteraar moeiteloos meeneemt van euforie naar melancholie en terug.

Wat opvalt aan dit album is niet alleen de kwaliteit van de muziek, maar ook de manier waarop Beach House zichzelf opnieuw heeft uitgevonden zonder hun kenmerkende geluid te verliezen. Dit is een bewijs van hun artistieke rijpheid en een herinnering aan de luisteraar van de kracht van muziek om te vernieuwen en te troosten. Elk nummer op "7" is een verhaal op zich, rijk aan metaforen en beelden die de verbeelding prikkelen en de ziel beroeren.

De openingsklanken van "Dark Spring" zetten onmiddellijk een meeslepende toon, met gelaagde, echoënde vocalen en een onstuimige energie die de luisteraar meesleept in de vloedgolf van het album. Het is een krachtige start die nieuwsgierigheid wekt naar wat volgt. Vervolgens leidt "Pay No Mind" ons door een dromerige reis met een hypnotiserend ritme en teksten die spreken over de acceptatie van vergankelijkheid, een thema dat door het gehele album heen te herkennen is.

"Lemon Glow" onderscheidt zich met zijn sensuele, pulserende baslijnen en etherische vocalen, een betoverende sfeer creërend die zowel uitnodigend als ongrijpbaar voelt. Het nummer vibreert met een elektrische spanning die kenmerkend is voor het experimentele karakter van het album. "Dive" bouwt langzaam op van een bedwelmende, dromerige melodie naar een explosie van shoegaze-bliss, een perfecte demonstratie van Beach House’s vermogen om intensiteit en zachtheid moeiteloos te vermengen.

"Black Car" voert ons verder door een nevelige, mysterieuze sfeer, met minimalistische synth-klanken die een gevoel van isolement en reflectie oproepen. "Drunk in LA" spreekt over nostalgie en de vergankelijkheid van jeugd, omgeven door een licht melancholische, maar prachtig gelaagde instrumentatie die het thema van het nummer versterkt.

"Woo" is een luchtiger, speelser nummer dat een moment van lichtheid en vreugde in het album brengt, met een aanstekelijk ritme en heldere, vrolijke melodieën."Girl of the Year" biedt een meer introspectieve kijk, met een meeslepende melodie die het verhaal vertelt van vergane glorie en de schaduwzijde van roem.

"Last Ride" sluit het album af als een episch, emotioneel beladen nummer dat fungeert als een waardig afscheid, geleidelijk wegebbend in de stilte en de luisteraar achterlatend met een gevoel van voltooiing en overdenking.

In conclusie, "7" van Beach House is een auditief meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een onvergetelijke reis door de dieptes van droompop. Met zijn rijke textuur, diepgaande lyriek en innoverende muzikaliteit, staat dit album als een torenhoog monument in het landschap van hedendaagse muziek. Het is een herinnering aan de oneindige mogelijkheden die ontstaan wanneer twee getalenteerde artiesten hun krachten bundelen om iets echt uitzonderlijks te creëren. Voor degenen die bereid zijn zich over te geven aan de ervaring, belooft "7" een muzikale reis die zowel verrijkend als onthullend is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beach House's album "B-Sides and Rarities", dat in 2017 het licht zag, ontpopt zich als een schatkist van verborgen juweeltjes en minder bekende melodieën, die samen een intrigerende zijtak van hun gevestigde muzikale boom vormen. Het album, samengesteld uit nummers die gedurende hun carrière niet de hoofdalbums haalden, biedt een unieke kijk op het creatieve proces van de band.

Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van dit album is de sfeervolle diepgang die elk nummer met zich meebrengt. De muziek voelt als een zachte echo uit een droomwereld, waar de fluisterende stemmen en etherische melodieën samenvloeien tot een hypnotiserende symfonie. Het is duidelijk dat Beach House met deze collectie een meer experimentele kant van hun muziek laat zien, waarbij ze grenzen verleggen en nieuwe sonische territoria verkennen.

Beginnend met 'Chariot', voel je onmiddellijk de nostalgische sfeer die Beach House zo kenmerkt. De melodieën zijn etherisch, haast alsof je wordt meegevoerd op een wolk. Elk nummer op het album dient als een soort muzikale tijdcapsule die een ander aspect van hun artistieke ontwikkeling belicht. 'Baby', het tweede nummer, is bijvoorbeeld zachter van toon, een wiegelied dat zowel kalmeert als intrigeert.

'Equal Mind' en de 2008 single-versie van 'Used to Be' bieden een blik op de evolutie in de klank van Beach House. Deze tracks tonen de verfijning in hun benadering van songwriting en arrangement. 'White Moon', hier gepresenteerd in een iTunes Session Remix, en 'Baseball Diamond' zijn hoogtepunten die demonstreren hoe de band kan spelen met atmosfeer en emotie, elk met een unieke twist die kenmerkend is voor het duo.

De iTunes Session Remix van 'Norway' en nummers zoals 'Play the Game' en 'The Arrangement' onthullen de experimentele zijde van de band, waarbij traditionele songstructuren worden losgelaten voor een meer avant-gardistische benadering. 'Saturn Song' neemt de luisteraar mee op een haast buitenaardse reis, terwijl 'Rain in Numbers' en 'I Do Not Care for the Winter Sun' doordrenkt zijn van een diepe melancholie en reflectie.

'10 Mile Stereo', gepresenteerd in de Cough Syrup Remix, en 'Wherever You Go' sluiten het album af op een hoogtepunt, een herinnering aan de blijvende impact van Beach House op de moderne muziekscene. Elk nummer heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen plek in de rijke tapestry van Beach House's carrière.

Het is interessant te zien hoe de nummers, los van elkaar opgenomen en vaak bedoeld als nevenprojecten of als speelveld voor nieuwe ideeën, samen een coherente verzameling vormen. Dit getuigt van de sterke artistieke visie van de band, die zelfs in hun meest losse en ongepolijste momenten een duidelijke intentie en diepte weet te behouden.

De rijkdom aan variatie op dit album is wat 'B-Sides and Rarities' zo speciaal maakt. Het is niet slechts een verzameling overgebleven nummers, maar eerder een cruciaal onderdeel van het oeuvre van Beach House, dat zowel fans als nieuwkomers een diepere kijk biedt op hun muzikale identiteit. Elk nummer, van begin tot eind, is een bewijs van hun artistieke integriteit en toewijding aan hun unieke geluid. Dit album is een must-have voor liefhebbers van indiemuziek die een dieper begrip willen krijgen van een van de meest invloedrijke bands van hun generatie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Beach House is een Amerikaanse band die in 2004 is opgericht in Baltimore, Maryland. De band bestaat uit Victoria Legrand, die zingt en keyboard speelt, en Alex Scally, die gitaar en keyboard bespeelt. Hun muziek wordt vaak omschreven als “dream pop” vanwege de dromerige en melancholische klanken. Ze gebruiken zachte melodieën, zwevende zang en eenvoudige instrumenten om een mysterieuze sfeer te creëren. Door de jaren heen is Beach House een invloedrijke band geworden in de indie-muziekwereld. Ze zijn geliefd vanwege hun unieke stijl en rustige muziek, die makkelijk emoties oproept en luisteraars meeneemt naar een plek van rust.

In 2006 bracht Beach House hun eerste album uit, genaamd Beach House. Dit album introduceerde hun typische dream pop-stijl, met rustige en dromerige muziek. Het is een album vol zachte klanken en een ingetogen sfeer. Nummers zoals “Apple Orchard” en “Master of None” laten goed zien hoe de band minimalistische muziek gebruikt, met eenvoudige keyboards, gitaar en zang. Hoewel het album in eerste instantie niet veel aandacht kreeg, viel het op bij fans van alternatieve muziek en legde het de basis voor het latere succes van de band.

Nummers op het Album

“Saltwater”
Dit nummer voelt melancholisch en meeslepend aan. Het gaat over iemand die diep verliefd is, ook al is de relatie mislukt. Ondanks de gebroken dromen blijft de persoon loyaal en verbonden met de ander, zelfs als die liefde niet wederzijds is.

“Tokyo Witch”
Dit nummer heeft een weemoedige en cynische sfeer. Het gaat over iemand die zich verloren voelt in het leven en terugkijkt op een moeilijk verleden. Het is wachten op een kans om beter te worden en fouten achter zich te laten.

“Apple Orchard”
Dit ontroerende nummer gaat over een relatie waarin afstand voelbaar is. De verteller ontvangt van de partner alleen te horen waar deze geen prijs meer op stelt , maar vindt toch troost in de het bij elkaar zijn. Beiden zoeken naar rust en verbondenheid, ondanks gevoelens van leegte en verdriet.

“Master of None”
Hier wordt een situatie beschreven waarin iemand emotioneel afstand houdt en moeite heeft met verbinding. Ze wil controle en vergeving, maar slaagt er niet in echt open te zijn of een diepere band te voelen, ondanks schuldgevoelens.

“Auburn and Ivory”
Dit nummer is melancholisch en beschrijft een persoon die een innerlijk gevecht voert tussen waarheid en leugens. Er is sprake van verlangen en eenzaamheid. Het beeld van “auburn en ivoor” versterkt de zwaarmoedige sfeer.

“Childhood”
Dit nummer voelt fragiel en berustend aan. Het gaat over het einde van een periode en het verlies van kansen. Herinneringen vervagen, en er blijft een gevoel van leegte over, wat wordt uitgebeeld in de zin “all my toys are dead”.

“Lovelier Girl”
Dit nummer gaat over verlangen en verdriet. De verteller wil graag contact maken met een geliefde, maar worstelt met het uiten van gevoelens en de pijn van eenzaamheid.

“House on the Hill”
Dit nummer gaat over iemand die verlangt naar een bepaald persoon of een plek, maar het lijkt onbereikbaar. Dit roept gevoelens op van gemis en de leegte van een zoektocht die niet slaagt. De sfeer is die van eenzaamheid.

“Heart and Lungs”
Het laatste nummer is melancholisch en gaat over verlies en verdriet. Het beeld van regen staat symbool voor de voortdurende pijn die de verteller voelt. Ze blijven achter met eenzaamheid en vervlogen hoop.

Het album Beach House uit 2006 is een rustig en emotioneel album. Het neemt je mee op een reis vol dromerige klanken en diepe gevoelens. De minimalistische muziek en de zachte zang van Victoria Legrand zorgen ervoor dat elk nummer zijn eigen unieke sfeer heeft. Hoewel sommige nummers wat melancholisch kunnen aanvoelen, is dit juist de kracht van de band. Het album is perfect om te luisteren als je behoefte hebt aan een moment van rust.

Aanbeveling: Als je houdt van rustige, dromerige muziek met een diepere emotionele laag, dan is dit album zeker iets voor jou. De sfeer en muziek van Beach House zullen je meenemen naar een wereld vol gevoel en ontspanning. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van introspectieve en sfeervolle muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over het album Once Twice Melody van Beach House (2022)
Soms staan albums te lang op je to-do lijstje. Dat geldt zeker voor het album Once Twice Melody van de Amerikaanse droompopband Beach House. Het kwam uit in 2022. Het is hun achtste studioalbum en bevat 18 nummers, verdeeld over vier hoofdstukken. Het album klinkt dromerig en sfeervol, zoals we van Beach House gewend zijn, met veel zachte zang, mooie melodieën en een ontspannen sfeer. Het album gaat over liefde, herinneringen en dromen. Het is perfect om naar te luisteren als je wilt ontspannen of even wilt wegdromen. Beach House heeft met dit album weer een betoverend werkstuk afgeleverd.

Over de nummers
Elk nummer heeft een eigen dromerig karakter. Wat dat betreft zou je het een eentonig album kunnen noemen. Maar dat is absoluut niet het geval. Elk verhaal op het album heeft een eigen klankbord.
Zo opent het album mysterieus met het titelnummer dat gaat over herinneringen die vervagen of zelfs veranderen. Een hypnotiserend nummer. (9)
Daarna Superstar, een onbereikbare liefde voor de verteller omdat de afstand te groot is, Een nummer met veel melancholie. (8,5)
Pink Funeral vertelt over verlies en afscheid. Met een donkere wat mysterieuze sfeer door de zware synths en dramatische strijkers beschrijft het dat er herinneringen en emoties overblijven. (9)
Het laatste nummer van het eerste hoofdstuk, Through Me, gaat over de tijd en herinneringen in een wereld waar alles steeds sneller verandert. De filosofische tekst vertelt dat dingen soms door je heen gaan zoals emoties. Een prachtige melodie (9)

Runaway start met een snelle ritmische synth. Weglopend om te ontsnappen aan pijn en problemen. Uiteindelijk is er de hoop om vrij te zijn. De zang is emotioneel. (8,5)
ESP gaat over het lezen van gedachten van een ander. De tekst is mysterieus net als de muziek door de zweverige klanken van de synths. (8)
Wat er allemaal komt kijken bij een nieuwe geliefde staat centraal in New Romance. Een nummer dat iets zakelijker overkomt door de krachtiger synths en zang (8)
Het slot van Hoofdstuk 2 is Over and Over. Alles herhaalt zich in het leven. Grote en kleine dingen, herinneringen en liefdes. Een pakkende melodie met ritmische synths geven een hypnotiserend gevoel (9)

Sunset gaat over het ervaren van een magisch moment zoals een zonsondergang. Een nummer met een sentimentele ondertoon (8,5)
Het terugkijken op een bijzondere relatie die voorbij is gebeurt in Only You Know. Een nummer dat een shoegaze achtige sfeer heeft. Licht gruizig en bedwelmend. Betoverend mooi voor een shoegaze adept. (9,5)
Another Go Around geeft weer dat veranderingen nu eenmaal plaatsvinden. De tekst heeft het over liefdes die komen en gaan. De zang is etherisch en dat kan ik goed waarderen. (9)
Vervolgens Masquerade dat gaat over iemand die een masquerade opvoert om zich te handhaven. Iets wat je niet zover moet laten komen. Een nummer met veel melamcholie en opnieuw een etherische sfeer. (8,5)
Het derde hoofdstuk wordt door Illusion of Forever afgesloten. Liefde duurt eeuwig ook al is het leven kort. De song heeft een sprookjesachtige melodie en de zang is ontroerend. (9,5)

Finale is de koploper van het laatste hoofdstuk. De tekst gaat over het afsluiten van een fase wat op zich dus wat vreemd is. De melodie vind ik wat minder opvallend. (8)
Daarna staan opnieuw de liefde en vergankelijkheid van het leven centraal in The Bells. Een universeel onderwerp. Een prachtige song. (8,5)
Hurts to Love gaat precies over wat de titel aangeeft. Liefde kent ook moeilijke momenten die mentaal pijn doen. Wees bereid om moedig of kwetsbaar te zijn. Een nummer dat wat minder dromerig binnenkomt. (7,5)
Het voorlaatste nummer is Many Nights gaat over twijfels binnen een relatie. Een wat trager nummer met een mooie melodie, vooral als de bassen invallen. (9)
Afsluiter Modern Love Stories gaat over tijd, transformatie en de cyclus van het leven. De strijkers maken van dit nummer een belevenis. (9)

Conclusie en aanbeveling
Once Twice Melody van Beach House is een betoverend album dat diepe emoties, liefde en herinneringen prachtig weet te verbeelden. Met 18 nummers verdeeld over vier hoofdstukken biedt het een unieke, dromerige luisterervaring. Elk nummer heeft zijn eigen verhaal en sfeer, zonder eentonig te worden. Dit album is perfect voor wie even wil ontsnappen en wegdromen. Zeker een aanrader voor liefhebbers van sfeervolle, introspectieve muziek. Geef dit meesterwerk een kans!

Waardering: 9,3

Een nieuw album van Beardfish. Na acht albums en een ontbinding in 2016, herenigde de band in 2023 en bracht nu dus hun negende studioalbum uit. Het album combineert melodieuze progressieve rock met moderne elementen en toont de evolutie van de band. Het album is goed ontvangen.

Opener Ecotone heeft een prachtige melodie en een zeer ingetogen karakter. De tekst beschrijft een gevoel van verloren zijn en het zoeken naar betekenis, (8). Daarna een vijfdelig epos met de titel Out in the Open. Het verkent thema's als verlies en hereniging, mogelijk verwijzend naar de breuk en reünie van de band zelf. De muziek varieert van energieke passages tot rustige, akoestische segmenten, wat een dynamische sfeer creëert. (7,5)
Beating Hearts is een nummer van uitersten. De serene strijkers in het begin staan in schril contrast met de luide rock vanaf halverwege het nummer. Ook dit is derhalve een zeer dynamische track. Het gaat over liefde en daarbij horende emoties (8) In the Autumn doet soms wat folky aan. Mij bevalt dat wel. Zeker het duet met Amanda Örtenhag. Het lied gaat over samen zijn en elkaar steunen (8)
De 43 seconden van Ecotone (Reprise) voegen weinig toe. Daarna Torrantial Downpour dat gaat over het verlies van de vader van zanger Rikard Sjöblom. Een nummer met een flinke bite. Een krachtige afsluiter. (8)

Conclusie en aanbeveling
Het nieuwe album van Beardfish is een indrukwekkende terugkeer, vol met dynamische en emotionele nummers. De band laat zien hoe ze klassieke progrock combineren met moderne elementen. Het album biedt veel variatie, van ingetogen momenten tot krachtige passages. Voor liefhebbers van progressieve rock is dit album absoluut een aanrader om te ontdekken!

Waardering 7,9

Beautiful Bedlam, een band die de chaos en schoonheid van hun naam weerspiegelt, heeft met hun album Beautiful Bedlam uit 2021 een veelzijdig werk neergezet. Hun muziek biedt een intrigerende combinatie van emoties, variërend van rauwe energie tot rustige, melancholische momenten. Dit album laat zien hoe de band zich onderscheidt door hun unieke geluid en creatieve composities. Laten we een diepere blik werpen op de nummers van dit album en wat ze zo bijzonder maakt.

Het album opent sterk met Flaking Paint, een nummer vol verrassende ritmewisselingen en subtiele overgangen. De tempowisselingen maken het spannend en houden de luisteraar scherp. De emotionele zanglijnen dragen een gevoel van urgentie over, wat het nummer extra kracht geeft. Dit nummer laat meteen de technische vaardigheden en creatieve energie van de band zien. Het is een indrukwekkend begin dat nieuwsgierig maakt naar de rest van het album.

Na de intense opening biedt Breather een rustiger moment. Dit nummer brengt een adempauze, met een melodie die je direct pakt. De zang van de zangeres komt hier prachtig naar voren; haar stem is vol emotie en kracht, perfect ondersteund door zachte, maar dynamische arrangementen. Dit nummer zorgt voor een mooie balans in het album en laat de meer delicate kant van de band zien.

Life, Death & Cheers (+ Slow Creepin') is een episch nummer dat bestaat uit verschillende segmenten, elk met zijn eigen unieke karakter. Het begint met een jazzy sfeer die doet denken aan de stijl van Caravan, en vervolgens mengt het verschillende muziekgenres op een meesterlijke manier. De instrumentatie is zowel ontspannen als verfijnd, wat de luisteraar in een soort trance brengt. Het is een van de complexere nummers op het album en toont de veelzijdigheid van de band.

Two Thirds is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. De melodie is prachtig en blijft lang in je hoofd hangen. De zang is indrukwekkend, en het hammondorgel voegt een nostalgische warmte toe die het nummer helemaal afmaakt. Dit nummer is er eentje dat je na de eerste luisterbeurt meteen opnieuw wilt horen.

Vervoolgens Cocktail Crime Scene Dit instrumentale nummer heeft een jazzy karakter en biedt een aangename onderbreking. Hoewel het een leuke afwisseling is, mist het de diepte en spanning van de andere nummers. Het is prettig om naar te luisteren, maar laat geen blijvende indruk achter zoals sommige andere nummers op het album.

Black World is een stevig nummer dat kracht en energie uitstraalt. De band laat hier hun ruigere kant zien, met krachtige riffs en een ritmische sectie die het nummer vooruit stuwen. Het is een nummer dat je hart sneller laat kloppen en een sterke indruk achterlaat.

Open World (+ Apparitions) biedt een speelse mix van verschillende muzikale stijlen. Het beweegt moeiteloos tussen diverse klanken, wat het een dynamisch en opwindend nummer maakt. De energie in dit nummer is aanstekelijk, en het is moeilijk om stil te blijven zitten terwijl je er naarluistert.

I Adore is een ritmisch plezierig nummer dat opvalt door zijn eenvoud. De aanstekelijke beat en melodie maken het een relaxte toevoeging aan het album. Het creëert een meer ontspannen sfeer, wat een mooi contrast biedt met de meer energieke nummers.

Met Dog's Breakfast keert de band terug naar een steviger geluid. Het nummer begint robuust, maar halverwege ontwikkelt zich een mooie melodie die de emotionele diepte van het nummer vergroot. De zang voegt een extra laag toe, wat dit een van de meer gedenkwaardige nummers maakt.

Sweet Oblivion heeft een sprankelende melodie en een opvallende riff die het nummer meteen herkenbaar maakt. Het is een van die nummers die meteen in het oor springen en die je gemakkelijk blijft neuriën. De band weet hier perfect de balans te vinden tussen energie en melodie.

Silent to the End. Dit nummer begint stevig en heeft een rauwe, bombastische energie. Het zorgt voor een krachtige climax van het album en laat zien dat de band geen angst heeft om groot uit te pakken.

Het album eindigt met Pigment, een nummer dat rauwe grunts en een metal-achtige energie bevat. Het is een ruige afsluiter die nog lang in je oren blijft naklinken. Dit nummer vormt een sterke afsluiting van een intens muzikaal avontuur.

Het album Beautiful Bedlam is een boeiende reis door verschillende muzikale stijlen en emoties. De band weet elk nummer uniek te maken, terwijl ze toch een samenhangend geheel creëren. Van de krachtige opener "Flaking Paint" tot de ruige afsluiter "Pigment", elk nummer heeft iets speciaals te bieden. De afwisseling tussen rauwe energie en rustige, emotionele momenten maakt dit album een dynamische en onvergetelijke luisterervaring.

Beautiful Bedlam is een aanrader voor iedereen die van veelzijdige en emotionele muziek houdt. Als je graag albums beluistert die je meenemen op een muzikale reis, vol verrassingen en gelaagde composities, dan is dit album zeker iets voor jou.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Beheaded van de Amerikaanse slowcore band Bedhead uit 1996 is een bijzondere muzikale ervaring. Deze band, opgericht door de broers Matt en Bubba Kadane, koos in de jaren ‘90 voor een ingetogen stijl in plaats van de harde klanken van grunge en alternatieve rock. Hun muziek is langzaam, melodieus en introspectief, met fluisterende zang en minimale instrumentatie. Dit album laat zien hoe krachtig eenvoud kan zijn.

Het openingsnummer Beheaded zet meteen de toon. Het is melancholisch en hypnotiserend, met een rustgevende sfeer waarin je tegelijkertijd een subtiele spanning voelt. De monotone zang en cryptische teksten versterken dat gevoel. Het nummer roept vragen op over het leven en jezelf, zonder duidelijke antwoorden te geven. (7)

The Rest of the Day voelt als een reflectie op het moderne leven. De muziek is eenvoudig, met een herhalende gitaar en zachte drums, maar het effect is diep. De teksten nodigen je uit om na te denken over je plek in een chaotische wereld. Het nummer straalt berusting uit, alsof je even pauze mag nemen om alles te laten bezinken. (8)

Bij Left Behind draait alles om verlies en vervreemding. Het is een subtiel nummer dat je meeneemt in een intieme wereld van emoties. De herhalende gitaarlijnen en ingetogen drumpatronen zijn niet ingewikkeld, maar precies dat geeft het nummer zoveel kracht. Het voelt als een gesprek met jezelf, waar je de tijd voor moet nemen. (7,5)

What's Missing is simpel maar krachtig. Het thema van gemis wordt op een bijna tastbare manier neergezet met zachte gitaren en ingetogen zang. Er is een spanningsveld in de muziek dat nooit helemaal oplost, wat perfect past bij het idee van verlangen. Het nummer voelt persoonlijk aan, alsof het speciaal voor jou geschreven is. (8)

Smoke begint rustig maar heeft een paar oplevingen. De repetitieve gitaarpartijen en zachte zang creëren een sfeer van strijd en melancholie. Het lijkt te gaan over verlies en de worsteling met jezelf. Het nummer voelt als een puzzel die je steeds opnieuw wilt oplossen. (7)

In Burned Out is de begeleiding iets meer intens, maar niet op een overweldigende manier. Het verkent gevoelens van vermoeidheid en vervreemding met eenvoudige teksten en fluisterende zang. Dit nummer laat je voelen hoe het is om leeg te zijn, zonder dat het overweldigend somber wordt. Het is een hypnotiserende ervaring die blijft hangen. (8)

Roman Candle heeft een bijzondere titel die verwijst naar zowel vuurwerk als een innerlijk vuur. Het nummer is introspectief en melancholisch, met prachtige gitaarlijnen en zachte zang. Het lijkt te gaan over vluchtige, maar intense emoties. De dubbelzinnigheid van de tekst maakt het extra interessant. (7,5)

Withdraw is misschien wel het meest introspectieve nummer op het album. Het gaat over eenzaamheid en innerlijke strijd, zonder dat het overweldigend zwaar voelt. De muziek en teksten zijn simpel, maar raken je diep. Het nummer nodigt je uit om stil te staan bij je eigen emoties. (6,5)

Felo de Se heeft een diepe betekenis. De titel verwijst naar zelfdestructie en innerlijke worstelingen. Het nummer is wat meer up tempo en hypnotiserend, met luide vocalen en symbolische teksten. Het is een vrolijk nummer, maar wel eentje dat je aan het denken zet. Het is zowel muzikaal als intellectueel uitdagend. (8)

Lares and Penates heeft een link naar Romeinse mythologie. Het nummer roept een gevoel van nostalgie en veiligheid op, terwijl de muziek ingetogen en melancholisch blijft. Het gaat over het zoeken naar een thuis en stabiliteit in een veranderende wereld. De gitaarlijnen versterken dat gevoel van verlangen. (7)

Het laatste nummer, Losing Memories, is een prachtig slotstuk. Het is minimalistisch, met een trage gitaar en zachte drums. De zang is kwetsbaar, alsof je naar iemands dagboek luistert. Het thema van vergeten en verloren herinneringen raakt diep. Het nummer laat je nadenken over wat waardevol is en hoe snel het kan vervagen. (7)

Beheaded is een album dat je niet alleen beluistert, maar ook voelt. Het is perfect voor momenten van rust en introspectie. Bedhead laat zien dat eenvoud genoeg kan zijn om diepe emoties op te roepen. Dit album blijft bij je, lang nadat de laatste noot heeft geklonken.

Waardering: 7,4
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Bee Gees zijn een iconische Australische popband die wereldwijd bekendheid verwierf met hun unieke harmonieën en aanstekelijke melodieën. De band, bestaande uit de broers Barry, Robin en Maurice Gibb, begon hun muzikale reis in de jaren 60 en werd al snel een van de bestverkopende artiesten aller tijden. Hun muziek omvat een breed scala aan genres, van pop en rock tot disco en R&B, wat hun veelzijdigheid en creatieve talent benadrukt.

Hun album Bee Gees 1st uit 1967 is een perfect voorbeeld van hun veelzijdigheid en talent. Dit album, gevuld met een mix van psychedelische pop en barokke invloeden, is een album dat de tijd heeft doorstaan. Hier volgt een persoonlijke recensie van elk nummer op dit schitterende album:

Turn of the Century opent het album op een melancholische toon, met betoverende aanstekelijke harmonieën en een tekst die nostalgie oproept. De delicate instrumentatie en dromerige sfeer zetten direct de toon voor het album. (8)

Holiday is een schitterende ballade met een fijn dromerig intro dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis over eenzaamheid en innerlijke pijn. De zang van Robin Gibb komt hier prachtig naar voren, ondersteund door subtiele strijkersarrangementen die het nummer extra diepte geven. (9)

Met een licht psychedelisch tintje en prachtige strijkarrangementen is Red Chair Fade Away een ware lust voor het oor door zijn unieke arrangement en mysterieuze teksten over vervaging en verlies. Het nummer heeft een unieke charme die het onderscheidt van de rest. (8)

One Minute Woman heeft een aangename aanstekelijke melodie, een licht somber karakter en een verdrietige tekst over een verloren liefde. Het is een typisch Bee Gees nummer met de harmonieuze zang die je toch weer blij maakt. (7)

In My Own Time had zo op een Beatles-album kunnen staan. Het laat een meer upbeat en ritmische kant van de Bee Gees zien. Het heeft een catchy refrein en een energieke vibe en ademt energie en creativiteit Een eerbetoon aan de muziek van die tijd. (7)

Every Christian Lion Hearted Man Will Show You is een fraai psychedelisch liedje met een mooie melodie. Het gebruik van het gregoriaanse koor en sitar geven het een mystieke sfeer en geven de veelzijdigheid van het album goed weer. Een heerlijk vleugje klassiek.(8)

Het licht betoverende Craise Finton Kirk Royal Academy of Arts is een speels en enigszins excentriek nummer dat de veelzijdigheid van de Bee Gees benadrukt. De fantasierijke teksten en het levendige arrangement maken het een plezier om te beluisteren. Het klinkt licht gedateerd, maar juist dat maakt het zo charmant. (7)

New York Mining Disaster 1941 is een van de meest iconische nummers van het album. Een geweldig melodisch psychedelisch popliedje dat het verhaal van een mijnramp vertelt. De harmonieën en instrumentatie zijn subliem. De donkere, verhalende tekst en de aangrijpende melodie maken dit tot een onvergetelijk nummer dat een blijvende indruk achterlaat. (9)

Cucumber Castle is een sfeervol, poëtisch liedje dat de tijdgeest perfect weergeeft. Het nummer is een rustige reis door gevoelens en gedachten. De sprankelende melodie en speelse teksten zorgen voor een glimlach op je gezicht. (7)

To Love Somebody is een fijne hit die al een klein voorproefje geeft van de latere stijl van de Bee Gees. Het is een tijdloos nummer met een krachtige emotie. (7)

Daarna I Close My Eyes dat de emotionele diepte van de Bee Gees laat zien. Een rustig en introspectief nummer dat je makkelijk mee kunt neuriën. Het heeft een ontspannen vibe en een simpele maar effectieve melodie. Het biedt een moment van reflectie en sereniteit op het album. (7)

I Can't See Nobody valt op door het mooie strijkwerk en de heerlijke melodie. Een hartverscheurend nummer dat de pijn van verloren liefde verwoordt. Het is een van de opvallende songs op het album. (8)

Please Read Me heeft een fijne, ontspannen melodie die je direct meeneemt naar een zorgeloze plek. De harmonieën zijn wederom prachtig en tillen het nummer naar een hoger niveau. Het nummer heeft een warme en uitnodigende sfeer. (8)

Close Another Door is een perfecte afsluiter van een indrukwekkend album. Het laat je achter met een gevoel van voldoening en bewondering voor de muzikale reis die je zojuist hebt gemaakt. (7)

Wat dit album echt bijzonder maakt, is de diversiteit aan stijlen en invloeden die de Bee Gees verkennen. Van de psychedelische invloeden in In My Own Time tot de barokke pop van Red Chair, Fade Away, de band toont een indrukwekkend scala aan muzikale vaardigheden. Elk nummer biedt iets unieks, terwijl het geheel toch samenhangend blijft.

In conclusie, het album Beegees 1st van de Bee Gees uit 1967 is een glanzend voorbeeld van hun muzikale genialiteit en artistieke visie. Het bewijst waarom de Bee Gees een blijvende invloed hebben gehad op de popmuziek.

Waardering: 7,6

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Beliefs is een Canadese shoegaze/dreampop band die in 2013 hun gelijknamige debuutalbum Beliefs uitbracht. Dit album markeerde hun entree in de muziekscene met een geluid dat een ode brengt aan de klassieke shoegaze, terwijl het tegelijkertijd moderne invloeden incorporeert. Het album is doordrenkt met atmosferische lagen van gitaar, dromerige zang, en een productie die een nostalgisch gevoel oproept, zonder gedateerd te klinken.

Het album Beliefs is sterk beïnvloed door de shoegaze- en dreampop-scene van de jaren '90, met duidelijke echo's van bands zoals My Bloody Valentine en Slowdive. De stijl van het album kan het beste worden omschreven als een mix van weelderige gitaarlagen, zachte maar toch expressieve zang, en een dichte muur van geluid die de luisteraar onderdompelt in een sfeer van introspectie en melancholie. De muzikale texturen zijn rijk en complex, waarbij zowel dissonantie als harmonie een belangrijke rol spelen in het creëren van de unieke sound van de band.

Het album bevat de volgende 10 nummers

Iron Streams - Het album opent met dit nummer, dat direct de toon zet met zijn ijle gitaren en dromerige melodieën. De zang is vervaagd, bijna als een echo, wat bijdraagt aan een gevoel van vervreemding. (8)

Catch My Breath - Een nummer met wat meer tempo en een pakkende baslijn die het nummer voortstuwt. De melodie is simplistisch maar effectief. Het nummer heeft een melancholische ondertoon en een lekker gruizig slot. (9)

Strangers – Ook dit nummer valt op door zijn tempo. Aan een heerlijke gruizige gitaarmuur geen gebrek. De emotionele intensiteit neemt iets toe naarmate het nummer vordert, wat het slot tot een van de krachtigere momenten op het album maakt. (9)

Waiting for the World to End - Een meer atmosferisch en iets trager nummer, met een etherische sfeer en een bijna hypnotiserende gitaarpartij. De repetitieve structuur versterkt het thema van wachten en hopeloosheid. (7,5)

Dead Water - Dit is een van de donkerdere nummers op het album, down tempo. Met een sombere ondertoon en zang die het gevoel van verlorenheid en desillusie perfect weergeeft weet het nummer je toch te vangen. (7)

Mitte - Een korter, instrumentaal nummer dat dient als een soort intermezzo. De gelaagde gitaarpartijen en de subtiele opbouw maken het tot een sfeervol moment van reflectie. (8)

Lily - Dit nummer is lichter en meer melodieus, met een mooie balans tussen de gitaar en de zang. Het voelt als een adempauze binnen de overwegend donkere sfeer van het album. Aanstekelijk! (8,5)

She Comes Alive - Een van de meer dynamische nummers, met een opgewekt ritme en een melodie die zich langzaam ontvouwt. De titel weerspiegelt de levendigheid die het nummer uitstraalt. (8)

Carousel - Een nummer dat zijn naam geen eer aan doet met zijn kalme gitaarpartijen en trage motieven. De shoegaze is even helemaal uit beeld. Een beetje een vreemde dissonant (6)

Gallows Bird - Het afsluitende nummer is donker en introspectief, met zware gitaren en een gevoel van definitief afscheid. De apotheose is bombastisch. Het biedt een sombere maar passende afsluiting van het album. (8)

Persoonlijke Mening en Aanbeveling

Beliefs is een sterk debuutalbum dat de essentie van shoegaze perfect weet te vangen. Het is een album dat je bij voorkeur in één keer beluistert, zodat je volledig kunt opgaan in de sfeer die de band heeft gecreëerd. De combinatie van atmosferische gitaarpartijen, dromerige zang, en een solide productie maakt dit album bijzonder aantrekkelijk voor liefhebbers van shoegaze, dreampop, en alternatieve rock. Het is een album dat niet alleen nostalgie oproept, maar ook fris en eigentijds aanvoelt. Voor fans van bands zoals My Bloody Valentine en Slowdive en Cocteau Twins is dit album het proberen waard.

Waardering: 7,9
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Opener Late Night heeft een sfeervolle, ingetogen stijl met zachte, vervormde klanken en een dromerige opbouw. De muziek voelt kalm en melancholisch. De zang in het nummer is onverstaanbaar omdat de focus ligt op de emotionele en rustgevende ambiance. (9)

Het nummer Beeside heeft een warme, wazige sfeer met vloeiende, vervormde geluiden en een zachte melodie. Het roept een gevoel van rust en introspectie op. (8)

Het nummer Girl from New York heeft een melancholische en dromerige sfeer, met zachte, vervormde klanken en een fraaie subtiele melodie. De muziek klinkt intiem en wat nostalgisch. (8)

Afsluiter My Clown heeft een dromerige, vervreemdende sfeer met vloeiende, vervormde klanken en een wazige melodie. De muziek voelt introspectief en enigszins mysterieus. (8)

Deze EP is een prachtige aanvulling op het debuutalbum October Language en brengt opnieuw dromerige, gelaagde geluiden en emotionele diepgang. De nummers voelen intiem, hypnotiserend en rustgevend, perfect voor momenten van ontspanning. Een aanrader voor fans van sfeervolle muziek die houden van een melancholische en meditatieve luisterervaring.

Waardering 8,3

Common Era uit 2011 van Belong is een album vol dromerige, donkere en soms hypnotiserende muziek. Het combineert vervormde geluiden, diverse ritmes en zachte zang om een melancholische sfeer te creëren. De nummers voelen soms mysterieus aan maar zijn niet allemaal mijn kopje thee

Het album begint met Come See dat een snel ritme combineert met dromerige zang en mooie gruizige gitaarakkoorden. Het geheel heeft een mysterieuze en licht ingetogen sfeer. (8)
Never Came Close heeft iets meer volume in de geluidsmuren. Samen met de fraaie melodie krijgt dit nummer je volledig in zijn greep. (8)

Het derde nummer A Walk heeft een duidelijke baslijnen een wat hypnotiserend ritme. De zang is wederom dromerig en heeft een mooie echo. (7)
Perfect Life klinkt wat rommelig. Het heeft een hoog tempo maar een lijzige, dromerige zang. De geluidsmuur is fraai. Moeilijk ‘in te komen’ (6,5)

Keep Still heeft een erg traag tempo met een dunne geluidsmuur. De zangstem creëert de dromerige melodie. De sfeer is vrij donker en hypnotiserend. (7)
Different Heart daarentegen heeft een hoog tempo. Daar bovenop een zachte vervormde gitaarmuur. De stem heeft weer een belangrijke rol. (7)

Vervolgens het nummer Make Me Return. Een wat onopvallende track zonder franje. Een vage geluidsmuur en een net zo’n vage stem. Overtuigt niet. (6)
Titelnummer Common Era heeft iets meer energie. Een hoog tempo van de ritmesectie met dromerige zang. Ook geen nummer wat mij echt raakt. (6)

Afsluiter Very Careful heeft een opvallende ritmesectie die erg overheerst. De dromerige gitaarmuur en zangstem slagen er niet in mij te overtuigen. (6)

Conclusie en Aanbeveling
Common Era van Belong biedt een mix van dromerige, donkere en hypnotiserende nummers, maar weet niet altijd te overtuigen. Enkele tracks vallen op door mooie melodieën en sfeer, terwijl anderen wat eentonig blijven. Een aanrader voor liefhebbers van shoegaze, maar niet elk nummer zal iedereen aanspreken.

Waardering: 6,8

Dit album is geheel gevuld met muziek die leunt op gelaagde soundscapes. Toch biedt het album een variatie aan klankbeelden. Van somber tot angstaanjagend en van luchtig tot zwaar op de hand. Het album verveelt mij daarom geen moment. Ik heb geprobeerd de sfeer van de nummers zo goed mogelijk te verwoorden.

Opener I Never Lose. Never Really heeft een dromerige, atmosferische stijl met lagen van vervormde geluiden en echo’s. De geluidsmuur is rafelig maar warm. De muziek voelt melancholisch en introspectief, alsof het een verre herinnering oproept. De focus ligt op de emotionele en hypnotiserende sfeer die het nummer oproept. (8)
Het tweede nummer Red Velvet or Nothing van Belong heeft een dichte, wazige geluidssfeer vol vervormde klanken en pulserende lagen. Het nummer straalt een gevoel van mysterie en melancholie uit, zonder herkenbare zang of tekst. Ook dit nummer is hypnotiserend. (8)

Titelnummer October Language klinkt luchtiger, meer opgewekt. De soundscapes blijven gruizig en rafelig met een vaag ritme. Er zijn geen teksten. De sfeer is meditatief (8)
I'm Too Sleepy...Shall We Swim? heeft een dromerige, bijna etherische sfeer, met zachte, golvende lagen van geluid. Het nummer roept een gevoel van rust en vervreemding op, alsof je zweeft of wegdrijft. Er is geen tekst; de focus ligt volledig op de kalmerende ambiance. (6,5)

Remove the Inside heeft een donkere, intense sfeer met zware, vervormde lagen geluid. De muziek voelt introspectief en onheilspellend, alsof het een innerlijke worsteling weerspiegelt. Zonder zang of tekst ligt de focus op de gelaagde klanken, die emoties oproepen zoals vervreemding en eenzaamheid. (7,5)
Who Told You This Room Exists? heeft een mysterieuze en spookachtige sfeer, met diepe, resonerende klanken en wazige lagen geluid. Het voelt alsof je door een onbekende ruimte dwaalt. Zonder zang of tekst ligt de nadruk op het oproepen van een gevoel van verwondering. (7,5)

All Equal Now heeft een melancholische en zwevende sfeer, opgebouwd uit vervormde geluidsgolven en zachte, repetitieve structuren. De muziek roept een gevoel van tijdloosheid en introspectie op (7) De sfeer is somber tot soms zwartgallig (8)
Afsluiter The Door Opens the Other Way heeft een diepe, mysterieuze sfeer met golvende lagen van vervormd geluid. De muziek voelt ruimtelijk, alsof het een verborgen wereld onthult. (8)

Conclusie en Aanbeveling
Dit album biedt een meeslepende luisterervaring vol gelaagde soundscapes en wisselende stemmingen. De nummers variëren van dromerig en rustgevend tot donker en mysterieus, waardoor het nooit verveelt. Met rijke klankbeelden en hypnotiserende sferen is dit een aanrader voor liefhebbers van atmosferische muziek. Zet een koptelefoon op en laat je meevoeren!

Waardering 7,7