Dompel jezelf onder in de melancholische golven van Lacrimas Profundere's meesterwerk, "Antiadore". Deze muzikale reis onthult een diepgewortelde somberheid verweven met een onmiskenbare elegantie. De band, bekend om hun gothic metal klanken, overstijgt hun voorgaande werken met dit album, waardoor een nieuwe dimensie aan hun muzikale repertoire wordt toegevoegd.

"Antiadore" trilt met emotionele diepgang, gedragen door zwaarlijvige gitaren en hartverscheurende melodieën. Elk nummer is een labyrint van passie, waarin wanhoop en verlangen zich vermengen tot een onvergetelijke auditieve ervaring. De stem van de zanger fungeert als een gids door deze donkere, maar betoverende wereld, waar elk woord weerklinkt met pure intensiteit.

De productiekwaliteit is niets minder dan subliem, waardoor elk element in de muziek zijn plek vindt en schijnt. De mix balanceert op het randje van duisternis en licht, waardoor een sfeer ontstaat die zowel beknellend als bevrijdend is. "Antiadore" toont Lacrimas Profundere op hun meest introspectieve en innovatieve, een album dat zowel fans van het eerste uur als nieuwkomers zal aanspreken.

In het bijzonder springen nummers zoals "My Release in Pain" en "Antiadore" eruit, niet alleen door hun lyrische scherpte maar ook door hun muzikale bouw. Ze vertegenwoordigen de kern van het album: een plek waar schoonheid en verdriet in harmonie bestaan.

Kortom, "Antiadore" is een testament van Lacrimas Profundere's evolutie als band. Het is een album dat zich nestelt in de ziel en daar een blijvende indruk achterlaat. Het is geen alledaagse muzikale ervaring, maar een diepzinnige odyssee door het landschap van gevoelens en geluid. Een must-have voor iedereen die zich wil verdiepen in de diepten van gothic metal en daarbuiten.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Ave End" van Lacrimas Profundere, uitgebracht in 2004, maakt een redelijke indruk op mij. Dit Duitse rockensemble, onder leiding van Oliver Nikolas Schmid, is bekend om hun donkere en melodische muziekstijl die de luisteraar meeneemt op een emotionele reis. De zang van Christopher Schmid in dit specifieke album is rauw en intens, wat perfect aansluit bij de sombere thema's van liefde en verlies.

De eerste track, "One Hope's Evening", zet direct de toon met zijn krachtige melodieën en melancholische teksten. Het is deze combinatie die het hele album kenmerkt. De gitaren zijn zwaar maar melodisch, ondersteund door goed getimede drumritmes die een solide basis leggen voor de emotionele uitbarstingen in elk nummer.

Een hoogtepunt van het album is "Ave End", het titelnummer, dat een aangrijpende balans vindt tussen wanhoop en schoonheid. De teksten spreken van een einde, maar de muziek brengt een zekere schoonheid en hoop die tegenstrijdig lijkt met het thema van het nummer. Dit nummer is een prachtig voorbeeld van hoe Lacrimas Profundere emotie kan verpakken in muziek die zowel duister als uitnodigend is.

"To Bleed or Not to Be" heeft een tragische ondertoon en illustreert de vaardigheid van de band om diverse muzikale elementen te integreren zonder hun kenmerkende geluid te verliezen. Een van mijn favorieten op het album, vooral door de mooie zang.

De algehele productiekwaliteit van "Ave End" is opmerkelijk. Elk instrument is duidelijk en precies gemixt, wat zorgt voor een luisterervaring die zowel intens als intiem is. Het is deze kwaliteit die het album onderscheidt van andere in het gothic rock genre.

Persoonlijk raakt afsluiter "Come, Solitude", dat een veel lichtere toon heeft dan de andere tracks, mij misschien wel het meest. Het heeft een ongrijpbaar, dromerig gevoel dat een perfecte tegenhanger biedt voor de zwaardere, sombere nummers die het grootste deel van het album vormen.

Samenvattend is "Ave End" een album dat sterk aanbevolen wordt voor liefhebbers van gothic rock. Het biedt een rijke mix van emotie, melodie en muzikaal vakmanschap die de luisteraar zeker zal boeien. Elk nummer draagt bij aan een coherent geheel dat zowel artistiek als emotioneel diepgaand is. Het is duidelijk dat Lacrimas Profundere veel zorg en passie in dit project heeft gestoken, wat resulteert in een album dat nog lang na de eerste luisterbeurt blijft resoneren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Er kan veel veranderen in 20 jaar. Neem nou Ladytron. In 2001 kwam hun album ‘604’ uit. Een album dat bij mij een onvervalste onvoldoende scoorde (een 4). Misschien waren de liedjes nog niet eens zo slecht, ze gingen ten onder aan de manier waarop het album geproduceerd was. Bubblegum muziek werd er van gemaakt. De muziek en vooral de zang ten dienste van de elektronica in plaats van andersom.

En nu, 22 jaar en een aantal albums later is daar Time’s Arrow. Is dit album van dezelfde Ladytron? Ze zijn onherkenbaar, maar dat kan ook zijn omdat ik de band na het tweede album ‘Light & Magic’ (score ook een 4) niet meer heb gevolgd. Maar wat zeker is: De bubblegum heeft plaats gemaakt voor een hap met een bite.

Het is moeilijk te beschrijven hoe fraai muziek en zang samenvloeien in de liedjes die als in een trance op de luisteraar worden afgestuurd en waarin het makkelijk wegdromen is. De zang lijkt afkomstig van een City of Angels. Tot en met het wonderschone We Never Went Away is het muziek van een uitzonderlijk niveau. Zijn ze het wel echt?

Daarna wordt er wat gas terug genomen. Ook in een iets lager tempo is het genieten. California begint als een nummer van de Cocteau Twins in hun beste dagen. En bij vlagen lijkt het wel alsof Agneta en Anna-Frid de engelen op dit album zijn.Maar het zijn toch echt Helen Marnie en Mira Aroyo. Diezelfde twee van twintig jaar geleden. De tijd heelt alle wonden

Lankum is een Ierse folkband uit Dublin, die bekend staat om hun unieke benadering van traditionele Ierse muziek. Hun muziek is een mengeling van folk, traditionele Ierse, en zelfs elementen van ambient en drone-muziek. Dat creëert een bijzondere luisterervaring. De band bestaat uit broers Ian en Daragh Lynch, Cormac Mac Diarmada en Radie Peat, en samen creëren ze een geluid dat zowel geworteld is in de Ierse muzikale traditie als moderne stromingen.

Lankum onderscheidt zich door hun vermogen om diepgewortelde Ierse muziektradities te vermengen met hedendaagse invloeden. Hun gebruik van traditionele instrumenten zoals uilleann pipes, concertina, en fiddle wordt gecombineerd met harmonium, drones en andere niet-traditionele geluiden, wat leidt tot een rijke en gelaagde muzikale textuur.

De band staat ook bekend om hun zorgvuldige selectie en interpretatie van liedjes, variërend van oude Ierse ballades tot nieuw gecomponeerde stukken die sociale en politieke thema's aansnijden. Hun teksten spreken vaak van historische gebeurtenissen, sociale onrechtvaardigheid en persoonlijke verhalen, waarmee ze resoneren bij een breed publiek.

Lankum staat bekend om hun indrukwekkende liveoptredens, waarbij ze een intensiteit en intimiteit naar het podium brengen die het publiek meesleept. Hun optredens zijn vaak zowel krachtig als ontroerend, en getuigen van hun diepe muzikale verbondenheid als groep.

Door hun vernieuwende benadering van Ierse folk, heeft Lankum een nieuwe generatie luisteraars aangetrokken tot traditionele muziek, terwijl ze tegelijkertijd respect tonen voor het erfgoed. Ze spelen een belangrijke rol in de hedendaagse Ierse muziekscene door de grenzen van het genre te verleggen en dialoog aan te moedigen over belangrijke sociale kwesties.

Conclusie: Lankum is een band die diepe wortels heeft in de Ierse muziektraditie, maar niet bang is om deze tradities te herinterpreteren en uit te dagen. Hun muziek is zowel tijdloos als onmiskenbaar van deze tijd, een viering van het oude terwijl ze voortdurend nieuwe wegen verkennen. Voor liefhebbers van folk, traditionele muziek en zelfs fans van meer experimentele genres, biedt Lankum een rijke, emotionele en intellectueel stimulerende luisterervaring.

Eerder verschenenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Eerder gepubliceerd op mijn eigen website:

De band Lanterns on the Lake is in 2007 opgericht en is afkomstig uit Newcastle Groot Brittannië. Leden zijn momenteel Hazel Wilde (zang, gitaar, piano), Paul Gregory (gitaar), Bob Allan (bas), en Angela Chan(viool, cello, viola). Ten tijde van dit album waren Allan en Chan nog geen bandleden. Sarah Kemp is op dit album nog verantwoordelijk voor de viool en Brendan Sykes nog voor de bas. Sinds 2007 is Oliver Ketteringham verantwoordelijk voor de percussie.

Dit album is hun debuutalbum na 2 EP’s na die al eerder waren uitgebracht. De band maakt een dromerige variant van Indierock. Muziek om de meest ontspannen houding bij aan te nemen en een koptelefoon op te zetten.
Om de naam van de band eer aan te doen, in een mooi bootje op een meertje ergens in een romantische omgeving.

De fluisterende en daardoor soms wat hese stem van Hazel Wilde is gemaakt voor dit genre. De viool van Sarah Kemp wordt heel subtiel ingezet maar is oh zo belangrijk voor de sfeer. Alleen A Kingdom is een onderbreking van de etherische melodieën die het album rijk is. Maar dat nummer heeft wel een fraaie apotheose.

Luister in Lungs Quicken eens naar het subtiele percussiewerk of in I’ve Been Unkind naar de achtergrondzang van Hazel Wilde. Het fraaie koortje in Ships in the Rain.

The Places We Call Home heeft een mooie triangel aan boord. Het geeft maar aan dat er niet over één nacht ijs is gegaan bij dit album. Paul Gregory heeft het album perfect geproduceerd.

I Love You, Sleepyhead, wat een mooie opbouw naar een krachtig einde. En tenslotte het minieme einde waarin er niet wordt terug gevaren naar de haven.

Van Lanterns On The Lake heb ik inmiddels vier albums in een playlist staan, waaronder ook dit Versions Of Us dat op 2 juni 2023 is uitgekomen. Aanvankelijk viel het album me wat tegen, maar nu ik het wederom beluister beginnen er wat kwartjes op hun plaats te vallen.

Lanterns on the Lake is een veelgeprezen Britse band en heeft in 2023 hun langverwachte album "Versions of Us" uitgebracht. Dit album, vol melancholie en poëzie, biedt een breed scala aan emoties en muzikale invloeden, waarbij de uitzonderlijke vocale prestaties van Hazel Wilde centraal staan.

Het album begint met "The Likes Of Us", een briljant nummer dat direct de toon zet. De melodie is aangenaam en Hazel Wilde's stem schittert hier echt. Haar subtiele vibrato is zeldzaam indrukwekkend en roept een gevoel van diepe emotie op. De song zet je meteen op scherp en belooft een luisterervaring vol hoogtepunten.

Vervolgens komt "Real Life", een nummer dat misschien wat minder bijzonder is in vergelijking met de opener, maar toch indruk maakt dankzij de krachtige zang. Wilde's stem blijft hier ook de show stelen, en ondanks dat de melodie minder opvallend is, draagt haar uitvoering het nummer moeiteloos.

"Vatican" introduceert een jazzy vibe die het album een verfrissende wending geeft. Dit nummer is een interessante mix van genres en toont de veelzijdigheid van de band. De jazzy invloeden voegen een extra laag van complexiteit toe aan de algehele klank.

"String Theory" is een van die liedjes die je meteen pakt met zijn aanstekelijke melodie. Het is een meezinger en heeft een ritme dat je moeilijk kunt negeren. Dit nummer heeft het potentieel om een publieksfavoriet te worden, met zijn opzwepende en vrolijke toon.

Dan is er "Thumb Of War", een energieke en opwindende track die de adrenaline laat stromen. Dit is zonder twijfel mijn persoonlijke favoriet van het album. Het nummer straalt kracht en enthousiasme uit en laat een blijvende indruk achter.

"The Saboteur" is een erg fraai nummer, hoewel het misschien de verbeelding niet zo sterk aanspreekt als de rest van het album. Het heeft echter nog steeds zijn eigen charme en diepgang, wat het een waardevolle toevoeging maakt aan de tracklist.

De ballade van het album, "Locust", is werkelijk fantastisch. Dit nummer is een emotionele reis, vol met tedere momenten en krachtige vocale uitvoeringen. Het is een hoogtepunt dat de luisteraar volledig weet te grijpen.

"Rich Girls" biedt een mooie, licht dromerige sfeer die een rustpunt creëert op het album. Het is een nummer dat je meevoert naar een andere wereld, vol met verbeelding en subtiliteit.

Het album eindigt met "Last Transmission", een prachtig slotakkoord dat het geheel op indrukwekkende wijze afsluit. Ook hier is de zang bovenmatig goed en zorgt voor een memorabele afsluiting van een sterk album.

Samenvattend is "Versions of Us" een album dat zich onderscheidt door zijn emotionele diepte, muzikale veelzijdigheid en de buitengewone vocale prestaties van Hazel Wilde. Lanterns on the Lake heeft een werkstuk gecreëerd dat niet alleen hun talenten tentoonstelt, maar ook de luisteraars meeneemt op een betoverende muzikale reis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de schaduw van de schemering ontdekte ik door een tip dit muzikale kunstwerk dat mijn zintuigen prikkelde en me meenam op een aangename trip. Dit album, getiteld "Bound by Naked Skies", is het geesteskind van Lathe of Heaven, een ensemble dat zich bevindt op het kruispunt van postpunk en gothic, genres bekend om de diepgewortelde emoties en donkere esthetiek die dit genre kenmerkt.

De opener van de ontdekkingsreis is getiteld "At Moment’s Edge", een nummer dat zich kenmerkt door zijn diepdonkere, doch prachtige compositie, die onmiddellijk een sfeer van onheilspellende schoonheid vestigde. Vervolgens stuitte ik op "Ekpyrosis", een titel die verwijst naar het Griekse concept van vernietiging en wedergeboorte, een thema dat resoneert in de razendsnelle cadans van het nummer. Die hoge cadans zet zich voort in de drie daaropvolgende tracks.

Elke compositie op het album vertelt een uniek verhaal, waarbij "Moon-Driven Sea" de hoge versnelling iets terugschroeft, waardoor herinneringen aan de legendarische klanken van Killing Joke ontwaken, een invloed die niet misstaat. Met "The Breaking Strain" wordt de intensiteit wederom opgevoerd, een nummer dat uitblinkt in zijn dynamische structuur en energie.

"The Spider" daarentegen, vormt een dissonant binnen de collectie, waarbij de melodie verloren gaat in een zee van vocale kracht, wat het tot een minder beklijvend stuk maakt. Desalniettemin herwint het album zijn kracht met "Entropy", waar de luide zang juist een favoriet moment vormt, dankzij de harmonieuze samensmelting met de instrumentale achtergrond.

"The Faithful Image" biedt een verfrissende melodie die aangenaam in het gehoor ligt, maar het is "Heralds of the Circuit-born" die als afsluiter de kroon spant, een nummer dat staat als een monument van muzikale creativiteit

Ter afsluiting van deze sonische reis, is het duidelijk dat "Bound by Naked Skies" een indrukwekkend debuut is van Lathe of Heaven, een album dat niet alleen een aansprekende bijdrage levert aan het muzikale landschap van postpunk en gothic, maar ook een onvergetelijke indruk achterlaat op de luisteraar, dankzij de diepgaande emotionele lagen en unieke klanklandschappen die het biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bovenstaand bericht stond vorig jaar op mijn site. www.jorros-muziekkeuze.nl. Inmiddels heb ik de tekst een stuk opgepimpt en wel als volgt:

Het album "A Creature I Don’t Know" van de Britse liedjesschrijfster Laura Marling, gelanceerd in 2011, markeert een fascinerende evolutie in haar muzikale odyssee. Dit werk onthult een rijker, diepgaander geluid dan haar eerdere uitgaves, wat een luisterervaring schept die zowel intiem als ontsluitend is. Met dit derde album maakt Laura Marling een ommezwaai van de Folkrock op haar debuut en tweede album, naar Alternative Rock. Althans volgens de info op Discogs.

Het openingsnummer, "The Muse", zet direct de toon met een levendige melange van folk en jazz invloeden, waarbij Marling’s kenmerkende akoestische gitaar wordt vergezeld door een subtiel doch expressief jazz ritme. Haar stem, altijd een amalgama van zoetheid en scherpte, navigeert behendig de complexe melodieën.

"I Was Just a Card" reflecteert een meer contemplatieve kant, met een melodie die zowel melancholisch als bevrijdend werkt. De tekstuele lagen van het lied spreken van onvermijdelijke vergankelijkheid en de acceptatie van een onvolmaakt verleden, wat Marling’s vermogen toont om diepe, persoonlijke thema’s te verkennen zonder aan poëtische kracht in te boeten.

In "Don't Ask Me Why" vinden we Marling worstelend met de dualiteit van verlangen en de noodzaak van zelfbehoud. De melodie is ingetogen, de akkoorden zijn spaarzaam, maar het effect is onmiskenbaar krachtig, een toonbeeld van haar capaciteit om met minimale middelen maximale emotie te kanaliseren.

"Salinas" is een rijk, beeldend nummer dat de luisteraar meeneemt naar verre, stoffige landschappen. De invloeden van Americana zijn duidelijk aanwezig, verstrengeld met Marling’s Britse folk wortels, wat een boeiend trans-Atlantisch geluid voortbrengt dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt.

"The Beast", wellicht het meest onthullende nummer van het album, toont een donkerdere, meer introspectieve Marling. De zware, bijna dreigende arrangementen complementeren haar teksten over innerlijke strijd en de confrontatie met de eigen demonen, waarmee ze de luisteraar uitdaagt tot zelfreflectie. Dit nummer vertegenwoordigt bij uitstek haar koerswijziging.

De opeenvolging van "Night After Night", "My Friends", en "Rest in the Bed" toont een graduele verschuiving naar thema’s van isolatie en reflectie, waarbij Marling’s tekstuele scherpzinnigheid en melodische vernuft voortdurend op de voorgrond treden. Elk nummer is een studie in de balans tussen vertelkunst en muzikale expressie. Rest in the Bed is mijn prijsnummer op dit album.

"Sophia", een bijna religieus klinkende folksong, biedt een moment van inkeer, een uitbarsting van helderheid te midden van de vaak sombere toonzetting van het album. De overgang van akoestische eenvoud naar een volledig bandarrangement symboliseert een ontwaken, zowel thematisch als muzikaal.

Het album sluit af met "All My Rage", een bevrijdende explosie van energie die de thematische reis van het album samenvat. Hiermee verlaat Marling de schaduwen van introspectie om plaats te maken voor een hernieuwde kracht en zelfverzekerdheid.

"A Creature I Don’t Know" is een getuigenis van Laura Marling’s evolutie als artiest en als verhalenverteller. Het biedt een diep inzicht in haar persoonlijke groei en toont haar uitzonderlijke vaardigheden in het vervlechten van poëzie en muziek tot een aangrijpend narratief dat zowel uitdaagt als verzacht.

Laura Marling is een Britse singer-songwriter die bekend staat om haar introspectieve teksten en folk-geïnspireerde muziek. Haar debuutalbum, Alas, I Cannot Swim, werd in 2008 uitgebracht toen Marling nog maar achttien jaar oud was. Het album markeert het begin van haar carrière en laat al meteen haar indrukwekkende talent zien voor het combineren van poëtische teksten met melodieuze composities. Alas, I Cannot Swim is een intiem, eerlijk en soms rauw portret van de angsten, verlangens en ervaringen van een jonge vrouw die haar plek in de wereld probeert te vinden.

Alas, I Cannot Swim is voornamelijk geworteld in de folk en indie-folk genres, maar het album bevat ook invloeden uit blues, country en zelfs rock. Marlings muziek kenmerkt zich door haar subtiele maar effectieve gebruik van traditionele folk-elementen, zoals akoestische gitaren en strijkers, gecombineerd met haar krachtige, expressieve stem. Het album heeft een tijdloze kwaliteit, met nummers die zowel melancholisch als hoopvol klinken. Marlings teksten zijn introspectief en vaak poëtisch, wat het album een literair gevoel geeft.

De productie van Alas, I Cannot Swim is eenvoudig en ongecompliceerd, wat past bij de intieme sfeer van het album. De instrumentatie is overwegend akoestisch, met een prominente rol voor de gitaar en strijkers, maar er zijn ook subtiele toevoegingen van piano en percussie. De productie weet de balans te bewaren tussen het benadrukken van Marlings stem en het ondersteunen van haar teksten met rijke, melodieuze arrangementen. De geluidskwaliteit is helder, met een warme toon die de luisteraar dicht bij de muziek brengt.

Ghosts opent het album met een levendig ritme en een melodieuze structuur. Het nummer wordt gekenmerkt door een pakkend gitaarspel en subtiele strijkers die de melodie ondersteunen. De tekst verkent het thema van vergane liefdes en de sporen die ze achterlaten. Marlings zang is speels maar ook doordrongen van een onderliggende melancholie, wat de luisteraar meteen meesleept in haar wereld.

Old Stone is een van de meer sobere nummers op het album, met een minimalistische aanpak in zowel melodie als arrangement. Hoewel het nummer niet zo direct aanspreekt als sommige andere op het album, biedt het een diepere laag van introspectie. Marling verkent hier thema's van vastgeroeste relaties en de moeizame pogingen om los te breken. Dit nummer vraagt wat meer geduld van de luisteraar, maar is zeker de moeite waard voor wie de tijd neemt om erin te duiken.

Tap at My Window begint met een dromerige introductie die langzaam opbouwt naar een krachtige climax. Het nummer balanceert perfect tussen zachte, etherische passages en meer intense, emotionele uitbarstingen. De tekst beschrijft een jong meisje dat wacht op de liefde, en Marlings zang draagt de emotie van verlangen en ongeduld prachtig over. Het is een mooi en meeslepend nummer dat de luisteraar in zijn greep houdt.

Failure is een ingetogen en speels nummer dat zowel melancholisch als hoopvol aanvoelt. De melodie is eenvoudig maar effectief, met een subtiele begeleiding van gitaar en lichte percussie. Marlings stem is hier teder, en ze bezingt de onzekerheden en mislukkingen van het leven met een geruststellende kalmte. Dit nummer toont Marlings talent voor het creëren van diepe emotionele resonantie met minimale middelen.

You're No God is een van de meer aanstekelijke nummers op het album. Het heeft een licht rebelse toon en een speelse melodie die gemakkelijk in je hoofd blijft hangen. Marling zingt over het afwijzen van valse profeten en het vinden van kracht in jezelf. De productie is simpel maar effectief, waardoor het nummer een levendige energie uitstraalt.

Cross Your Fingers is een van de sterkere nummers op het album en laat zien dat Marling meer is dan alleen een folkzangeres. Het nummer heeft een wat minder uitgesproken folk-invloed en neigt meer naar indiepop. De melodie is pakkend, en de tekst, die gaat over de onzekerheden van het leven en de noodzaak om door te zetten, resoneert sterk. Het is een aangename track die zowel muzikaal als thematisch opvalt.

Vervolgens Crawled Out of the Sea (Interlude). Dit korte intermezzo is een prettige onderbreking in het album. Het is kort maar krachtig en biedt een moment van reflectie voordat het album verdergaat met de volgende track. De eenvoudige gitaarmelodie en Marlings zachte zang zorgen voor een intieme sfeer.

My Manic and I is een van de hoogtepunten van het album. Het nummer heeft een sterke drive en een donkere ondertoon die het uniek maakt binnen de context van het album. De tekst gaat over de complexe dynamiek van een destructieve relatie, en Marlings krachtige zang brengt de intensiteit van het onderwerp perfect over. De ritmische gitaar en de subtiele toevoeging van strijkers maken dit nummer tot een meeslepende luisterervaring.

Night Terror is een nummer dat opvalt door zijn gebruik van strijkers, die een dreigende sfeer creëren. De tekst behandelt het thema angst en nachtmerries, en Marlings stem brengt deze emoties overtuigend over. De melodie is zowel verontrustend als mooi, wat het nummer een bijzondere plek geeft op het album. Het is een van de meer experimentele nummers, maar past perfect bij de rest van het album.

The Captain and the Hourglass is een vrolijk en aanstekelijk nummer dat een welkome lichtheid biedt na de zwaardere thema's van eerdere nummers. Het heeft een speelse melodie en een luchtige tekst die Marlings talent voor storytelling benadrukt. Dit nummer is een voorbeeld van hoe Marling in staat is om complexe emoties te verpakken in ogenschijnlijk eenvoudige liedjes.

Shine is een ingetogen en dromerig nummer dat een krachtige emotionele impact heeft. De melodie is eenvoudig, maar de uitvoering is des te sterker. Marlings stem is hier op haar best, met een kwetsbare maar zelfverzekerde toon die het nummer draagt. Het nummer voelt aan als een intieme bekentenis, en de productie houdt het subtiel, wat de kracht van de emotie versterkt.

Het laatste nummer van het album Your Only Doll (Dora) / Alas I Cannot Swim is een lang uitgesponnen compositie die begint als een sober, introspectief lied en overgaat in een lange stilte. Hoewel de lengte van het nummer misschien niet voor iedereen geschikt is, biedt het een diepgaande afsluiting van het album. De tekst reflecteert op thema's van verlies en verlangen, en de minimalistische aanpak versterkt de impact van Marlings woorden.

Alas, I Cannot Swim is een indrukwekkend debuutalbum dat de luisteraar meeneemt op een reis door de gedachten en gevoelens van een jonge vrouw. Laura Marling laat zien dat ze een uitzonderlijk talent heeft voor zowel songwriting als storytelling. Haar teksten zijn poëtisch en introspectief, en haar muziek is een perfecte balans tussen traditionele folk en moderne invloeden. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van introspectieve folk en singer-songwriter muziek, en voor iedereen die waarde hecht aan diepgaande teksten en sfeervolle melodieën. Alas, I Cannot Swim is een album dat bij elke luisterbeurt nieuwe lagen onthult en een blijvende indruk achterlaat.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In dit schrijven mijn bevindingen over het album "Exploding Head Syndrome" van de Nederlandse formatie Laura Palmer, recent verschenen. Dit werk is een fascinerende samensmelting van alternatieve shoegaze met robuuste rockelementen, omhuld door serene ambient geluidstaferelen. Deze samenstelling resulteert in een unieke auditieve ervaring die bij momenten overweldigend aanvoelt.

Vanaf de eerste klanken van opener "State of Mind" ontrafelt zich een muzikale reis. Na een aanvang van vier minuten verandert de toon van het nummer en culmineert het in een orkaan van klanken. Echter, de kernmelodie blijft als een baken van licht schijnen door de duisternis. Het huisrecept van de band zo blijkt in het vervolg.

"Rise/Fall" ontvouwt zich als een typisch indie/shoegaze stuk, maar verrast na drie minuten ook met een plotse verandering van koers. "Unknown Voice" sluit af met een rechtvaardige chaos aan tonen, waarbij de luisteraar zich verloren kan voelen in een doolhof van geluid.

Dan is er "Revelation", een track die me opnieuw bindt met de essentie door zijn prachtige structuur en een afsluiting die herinnert aan de etherische kwaliteit van My Bloody Valentine. "Börchers" biedt een exquise ambient klanklandschap, een uitnodiging tot diepgaande contemplatie.

"Drive" staat in contrast met de rest van het album door zijn meer directe en ongecompliceerde benadering. Het slotstuk, "Zero", is het meest sfeervolle werk op het album en bevestigt zonder twijfel de status van dit album als een onvervalste parel in de muziekwereld.

Elk nummer op dit album is een testament van artistieke vrijheid en muzikale exploratie. Het is een avontuur dat zowel de ziel kalmeert als de geest uitdaagt. "Exploding Head Syndrome" van Laura Palmer is niet enkel muziek, het is een auditieve reis die de conventies van genres overstijgt en de luisteraar meeneemt naar onbekende, doch wonderbaarlijke oorden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album "Backspace" van de Nederlandse band Lawn uitgebracht in 2003, biedt een rijke muzikale ervaring die zowel diepgaand als verrassend is. Met een mix van gruizige gitaren, ingetogen melodieën en krachtige crescendos, biedt dit album een boeiende luisterervaring van begin tot eind. Elk nummer op dit album draagt bij aan een dynamisch geheel dat de luisteraar meeneemt op een muzikale reis vol contrasten en emoties.

Tide opent het album op meesterlijke wijze. De gruizige textuur van de gitaren en de solide ritmesectie creëren een meeslepende sfeer. Het nummer zet de toon voor wat komen gaat, en zorgt ervoor dat je meteen betrokken raakt bij de klanken die Lawn heeft gecreëerd.

Fix is een pareltje dankzij de prachtige zang van Anneke van Giersbergen. Haar stem vormt een perfect duo met de leidende zang, wat resulteert in een melodie die zowel fragiel als krachtig aanvoelt. De harmonie tussen de stemmen en de instrumentatie is bijzonder verfijnd, wat het nummer een extra laag van diepgang geeft.

Winter brengt een meer down-tempo en meeslepende sfeer met zich mee. De ingetogen aanpak wordt bekroond met een prachtige gitaarsolo die de melancholie van het nummer benadrukt. De sfeer is betoverend en weet de luisteraar volledig mee te voeren.

Silverscreen valt wellicht wat minder op in vergelijking met de rest van het album. Hoewel het nummer technisch goed in elkaar zit, ontbreekt het aan de pakkende elementen die de andere nummers zo memorabel maken. Toch draagt het bij aan de algehele diversiteit van het album.

Mercury biedt een subtiele, ingetogen melodie die perfect past in de rustiger momenten van het album. Het nummer geeft de luisteraar de ruimte om even op adem te komen, terwijl het toch een zekere intensiteit behoudt die kenmerkend is voor Lawn.

Backspace is een adembenemende track die begint met een ingetogen sfeer en uitmondt in een krachtig, volumineus einde. De overgang van fragiel naar bombastisch is naadloos en indrukwekkend, en het nummer fungeert als een van de hoogtepunten van het album.

Frontseat is stevig en gruizig, met een rauwe rand die het nummer een authentiek en opwindend karakter geeft. De energie spat ervan af, en het nummer weet je vanaf de eerste noot vast te grijpen en niet meer los te laten.

Polaroid valt op door het mooie strijkje dat halverwege aanhaakt en de pakkende melodie. De toevoeging van strijkers creëert een subtiele klank die het nummer een unieke flair geeft. Dit is een van die nummers die je bijblijven en die je steeds opnieuw wilt beluisteren.

Neon begint veelbelovend, maar de lange stilte tussendoor zorgt ervoor dat het nummer zijn momentum verliest. Hoewel het begin indruk maakt, ontbreekt het aan consistentie, waardoor het uiteindelijk niet echt tot zijn recht komt.

Al met al is "Backspace" een album dat de luisteraar trakteert op een gevarieerde en meeslepende muzikale reis. De combinatie van gruizige gitaren, prachtige zang en zorgvuldig opgebouwde melodieën maken het een ware traktatie voor de oren. Lawn heeft met dit album een indrukwekkend werk afgeleverd dat zeker de moeite waard is om keer op keer te beluisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Leaving Time is een shoegazeband uit Jacksonville, Florida, opgericht in 2020. De band bestaat uit Joel Cedeno, Nick Dilts, Jarod Whalen en Reed Cothren, die eerder actief waren in bands als True Form en Method of Doubt. Ze combineren invloeden uit de jaren '90 alternatieve rock en shoegaze met eigen elementen, zoals zwevende gitaarpartijen en door hardcore geïnspireerde drums, wat resulteert in een uniek en dynamisch geluid.

In november 2024 bracht Leaving Time hun debuutalbum "Angel in the Sand" uit via Sunday Drive Records. Het album bevat tien nummers die thema's als verlies, verlangen en zelfontdekking verkennen. Met zware gitaarlagen en emotionele diepgang toont het album de groei van de band en hun vermogen om een meeslepende luisterervaring te creëren.

Opener Fading gaat over het vervagen van herinneringen in de loop van de tijd hetgeen het hele leven beïnvloedt. Melancholisch en een fijne mix van rock en shoegaze. (7)
Choke gaat vervolgens verder over het gevoel van vastzitten en het onvermogen om met tegenslagen om te gaan. Muzikaal combineert het nummer elementen van shoegaze en post-hardcore met een prettige geluidswal. (7)

Only Forever behandelt het einde van een relatie en de pijn van verraad. De tekst gaat over wapens en kou, wat de intensiteit van de emoties benadrukt. Muzikaal is dit een mix van alternatieve rock en shoegaze (7)
In het nummer Wish komen thema’s als verlangen en (zelf)reflectie aan de orde. Misschien iets minder shoegaze, maar de gitaren zijn prachtig zweverig. (8)

Teleurstelling in de mensheid is het thema van Arm’s Length. Geweld en oorlog zijn niet weg te denken. Met zware instrumentatie is de sfeer geladen. (8)
Titelnummer Angel in the Sand gaat over een tekort aan slaap door iemands schuld. Een melancholisch nummer met dromerige zang. (7)

Burn gaat over gevoelens van wanhoop en innerlijke leegte. De tekst beschrijft een herhalende strijd met persoonlijke demonen. Een intens en meeslepend nummer door de wat galmende zang. (7,5)
Innerlijke leegte en emotionele droogte is het onderwerp van Untitled. ‘My mind is dry’. Een heerlijk meeslepend shoegazenummer. (8)

Waiting gaat over (nutteloos) wachten op iets dat nooit komt. Een meer dromerige track met een bijzonder outro op piano (7,5)
Afsluiter And On benadrukt om het verleden met pijn en verdriet los te laten en verder te gaan. Een melodisch nummer met wat minder gruis en een sereen slot. (7,5)

Angel in the Sand is een sterk debuutalbum van Leaving Time. De band combineert shoegaze en alternatieve rock met diverse thema’s. Nummers als Wish en Untitled vallen op door hun intensiteit en meeslepende sfeer. Het album biedt een emotionele reis met zware gitaarlagen en melancholische zang. Fans van dromerige en introspectieve muziek zullen dit album zeker waarderen. Een aanrader voor liefhebbers van moderne shoegaze met een eigen twist.
Waardering: 7,4

Over de artiest:
Les Discrets is een Franse post-metal band, opgericht in 2003 door multi-instrumentalist en kunstenaar Fursy Teyssier. De band vermengt elementen van black metal, shoegaze, en post-rock, een uniek en atmosferisch geluid creërend dat vaak wordt geassocieerd met het "Blackgaze" genre, een hybride van black metal en shoegaze. De muziek van Les Discrets kenmerkt zich door dromerige melodieën, etherische sferen, en een diepe emotionele lading, vaak aangevuld met poëtische teksten in zowel het Frans als het Engels.

De esthetiek van Les Discrets is nauw verbonden met de visuele kunsten, met Teyssier zelf als de belangrijkste visuele kunstenaar voor het artwork van de band. Zijn werk draagt bij aan de algehele sfeer van de muziek en versterkt de melancholische en introspectieve aard van hun sound.

Les Discrets' debuutalbum "Septembre et Ses Dernières Pensées" werd uitgebracht in 2010 en ontving positieve kritieken voor zijn innovatieve benadering van metal en zijn vermogen om verschillende genres naadloos te integreren. Sindsdien heeft de band verschillende andere opnames uitgebracht, die allemaal hun kenmerkende blend van melancholie, schoonheid en duisternis behouden.

De muziek van Les Discrets spreekt zowel fans van metal als van meer atmosferische en ambient genres aan, dankzij de rijke soundscapes en de emotionele diepte. De band blijft een belangrijke speler in de underground muziekscene, gerespecteerd om hun artistieke integriteit en hun vermogen om luisteraars naar andere werelden te vervoeren.

Over het album:
Het album "Ariettes Oubliées" van Les Discrets heeft gemengde recensies ontvangen. Het wordt echter ook vaak geprezen om zijn schoonheid en de warme, omhullende sfeer die het creëert, waarbij de band zijn unieke blend van post-rock en shoegaze voortzet. Volgens recensies van Sputnikmusic en Metal Storm is de muziek warm en omhullend, met tonen die variëren van helder en hoopvol tot mysterieus en somber. De albumopener "Linceul d'hiver" zet een ingetogen toon die later in het nummer wordt opgevoerd, wat de diversiteit en de dynamiek van het album onderstreept.

La Traversée" valt op door zijn aangename melodie en shoegaze-invloeden, die culmineren in een krachtig slot, terwijl "Le Mouvement perpétuel" de luisteraar meeneemt op een mystieke reis met de mooie zang van Audrey Hadorn. Het titelnummer "Ariettes Oubliées" biedt een dromerige ervaring die zich ontvouwt tot een krachtig middenstuk en een bevredigend slot, waardoor de luisteraar dieper in de sfeer van het album wordt getrokken.

"La nuit muette" begint met gruizige shoegaze-elementen en transformeert naar een meer etherische afwerking, wat de veelzijdigheid en diepte van de band toont. "Au Creux de l'hiver" en "Après l'ombre" zijn te prijzen om hun melodische schoonheid en ingetogen charme, die de diverse aanpak van Les Discrets in het creëren van boeiende soundscapes benadrukken.

Het album sluit af met "Les regrets", een nummer dat de post-metal elementen van de band volledig omarmt en een passende afsluiting biedt voor de muzikale reis.

Samenvattend combineert "Ariettes Oubliées" van Les Discrets prachtige composities met atmosferische diepte en shoegaze-invloeden, wat resulteert in een album dat zowel fraai als meeslepend is. Het toont de band's vermogen om emoties en sferen te weven in een samenhangend en indrukwekkend geheel, waardoor het een belangrijk werk is binnen het genre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Drie zomers geleden verzeilde ik voor het eerste in de sonore wereld van 'At Pioneer Works', een live album gecreëerd door Les Filles de Illighadad, virtuozen uit het verre Niger. Hun auditieve kunstwerken, een fusie van folk en wereldmuziek, ontlokken een onbedwingbare drang tot dansen, een magnetische aantrekking die noch voeten noch torso onberoerd laat.

Elk lied op dit album, een voor een, ontvouwt een unieke charme, een bijna onweerstaanbare uitnodiging tot een innerlijke reis. Initieel beschouwde ik het repertoire als ietwat monotoon, mogelijk een weerspiegeling van een desbetreffende gemoedstoestand, doch bij herbeluistering openbaarden zich nieuwe lagen van complexiteit.

De ouverture, 'Surbajo', slaat onmiddellijk toe met een ritme dat intrigeert, uitdaagt en fascineert, begeleid door harmonische, polyfone zanglijnen die de ziel beroeren. 'Eghas Malan' zet de toon vervolgens voort, voortbouwend op de algehele ambiance met een soortgelijke sonische textuur.

Dan is er 'Telilit', afwijkend in ritmische patronen, wellicht nog meer stimulerend, een melodische escalatie die de luisteraar opzweept naar hogere sferen van auditief genot. 'Chakalan' accelereert, voert het tempo op, een crescendo van pulserende klanken die het hart sneller doet slaan.

'Inssegh Inssegh', het voorlaatste nummer, neemt een stap terug, vertraagt het ritme, maar verliest nooit zijn intrinsieke kwaliteit en blijft een juweel in deze muzikale collectie. Echter, de finale, 'Irrganan', laat een ietwat andere nasmaak achter, wellicht door een lagere diversiteit aan klanken, waardoor het iets minder resonantie vindt bij mijn persoonlijke smaak.

Samenvattend, 'At Pioneer Works' van Les Filles de Illighadad is een auditief festijn, een balsem voor de ziel, die ontegensprekelijk vrolijkheid verspreidt. Hun muziek is een testament aan de universele taal van ritme en harmonie, een levend bewijs dat muziek, ongeacht herkomst, een machtig medium is om menselijke emoties te verbinden en te verrijken. Een essentiële toevoeging aan de collectie van iedereen die de horizonten van zijn muzikale landschap wenst te verbreden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Les Bells, wiens echte naam Julie Carpenter is, is een Amerijaanse artieste die bekend staat om haar unieke mix van elektronische en ambient muziek. Soms is er ook een neo-klassiek element te horen. Met haar derde album The Drowned Ground uit 2023 heeft ze wederom een meesterwerk afgeleverd dat zowel diepgang als emotie biedt. Carpenter weet als geen ander hoe ze met geluiden een verhaal kan vertellen, en dit album is daar een prachtig voorbeeld van.

Het openingsnummer "Drowned Ground" zet meteen de toon voor het album. Het is een prachtig ambient nummer dat je direct meeneemt naar een andere wereld. De geluiden vloeien naadloos in elkaar over en creëren een sfeer die zowel rustgevend als intrigerend is. Het is alsof je onder water zweeft, omringd door een serene maar mysterieuze omgeving.

"A Failure of Horses" volgt, en hier merk je meteen dat het nummer een vollere opzet heeft. De combinatie van verschillende geluiden en ritmes zorgt voor een dynamische luisterervaring. Het is alsof Carpenter de grenzen van de ambient muziek verkent en op een inventieve manier verschillende elementen samenbrengt.

Een van mijn persoonlijke favorieten is "Feral Ghosts of the Golden West". Dit nummer bevat een prachtige basriff die het geheel een extra dimensie geeft. De ambient klanken worden hierdoor nog meer versterkt, en het resultaat is een hypnotiserend en meeslepend stuk muziek dat je aandacht vasthoudt van begin tot eind

"Over the Falls" met zo'n zelfde bas biedt een prachtige melodie die halverwege verrijkt wordt met een mooie viool. En dan is er ook nog engelengezang. Dit onverwachte element geeft het nummer een extra laag van emotie en schoonheid. Het voelt alsof je een muzikale waterval ervaart, waarbij elke druppel perfect op zijn plaats valt.

Hoewel "Frozen Charlotte Tends the Flame" ook fraai is, vind ik dit nummer iets minder spannend. Vooral iets minder bedwelmend. Het blijft echter een solide track die goed past binnen de algehele sfeer van het album, maar mist net die unieke twist die andere nummers wel hebben.

"Scheele’s Green" is een dromerig nummer met een prachtige, etherische stem. Het is een nummer om bij weg te zweven, ideaal voor momenten van ontspanning en reflectie. De delicate zanglijnen en zachte klanken maken ook dit een hoogtepunt van het album. Iets om te beluisteren tijdens een begrafenis of crematie de kist zakt.

Het album sluit af met "A Half Hour with the Stars in June". De cello (of is het een ander snaarinstrument?) is hier werkelijk prachtig en zorgt voor een betoverend einde. Het voelt als het einde van een muzikale reis, waarbij elke noot zorgvuldig is uitgekozen om de luisteraar een gevoel van voltooiing te geven.

Samenvattend is "The Drowned Ground" van Les Bells een schitterend album dat de luisteraar meeneemt op een auditieve reis Julie Carpenter laat met dit album zien dat ze een ware meester is in het creëren van atmosferische en emotioneel geladen muziek. Elk nummer is zorgvuldig opgebouwd en draagt bij aan een samenhangend geheel dat je keer op keer wilt beluisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Verpakt in een audiotapijt dat zowel de geest verkwikt als de ziel beroert, heeft de Rotterdamse formatie Library Card met hun album "Nothing Interesting" een klein meesterwerk afgeleverd. Dit compendium van klanken, doordrenkt met herinneringen aan het iconische Sonic Youth, is een odyssee door het rijk der nostalgische herbeleving, een echo van vervlogen tijden die toch verrassend fris aanvoelt.

De starter, "Well Actually", functioneert als een sleutel tot een verloren gewaand muzikaal paradijs, waarin de namen Sonic Youth en Kim Gordon als totems oprijzen in de lyriek, een subtiele hint naar de inspiratiebron die onmiskenbaar aanwezig is. De onderdompeling in dit sonische bad, waarin de korrelige gitaar en de resonantie van de bas zich vermengen met gesproken vocalen, is niets minder dan subliem.

Voortbouwend op deze inleiding ontvouwt "For the World is Hollow" zich als een episch gedicht, een melodie die de luisteraar meeneemt op een reis door de diepten van het menselijk bestaan. Vervolgens is er "Kierkegaard", een nummer dat zich nestelt in de psyche en een nog diepere connectie met Sonic Youth onthult, vooral in zijn apotheose die zowel verrukt als ontregelt.

Met "Cognitive Dissonance" voegt de band een laag van sonisch gruis toe, een muzikale uitdrukking van de psychologische term die het beschrijft, terwijl "Local Newspaper" zich ontplooit tot een crescendo van rafelige gitaren en onstuimige ritmes, culminerend in een apotheose die zowel ontroert als ontregelt.

Het slotstuk, "(and i have touched the sky)", ondanks zijn korte duur van slechts anderhalve minuut, voelt als een abrupte epiloog die de voorgaande sonische pracht enigszins tenietdoet, een kleine smet op een anders onberispelijk canvas.

Samengevat is "Nothing Interesting" van Library Card een episch fresco van geluid, een eerbetoon aan de alternatieve rock die ons op een diep niveau raakt. Dit album is niet slechts een verzameling liedjes, maar een reis, een ervaring die smeekt om herhaald te worden. De belofte van meer van deze Rotterdamse barden laat de luisteraar achter met een hunkering, een verlangen naar het volgende album dat ongetwijfeld net zo betoverend zal zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik heb recent het album "Clivota" van de Franse artieste Lila Ehja uit 2024 beluisterd en ik ben diep onder de indruk van haar muzikale kunstwerk. Dit album is een prachtige terugkeer naar de etherische geluiden van de late jaren '80, een periode die bekend staat om zijn dromerige en atmosferische muziek. Het voelt als een reis door tijd en ruimte, met geluiden die nostalgisch maar tegelijkertijd fris en vernieuwend zijn. Het deed me in eerste instantie denken aan de Cocteau Twins, Bij de tweede of derde luisterbeurt kwam daar tijdens Ghost Love en Rust een Cranes gevoel bij. Ook een band die ik een warm hart toe draag.

Het grote verschil met die bands.... Lila Ehjä doet het in haar eentje. Ook live staat ze solo op de bühne begrijp ik uit informatie op Spotify. Een live concert lijkt me een fijne beleving, mits het volume binnen de gezonde perken is. Ik kan op internet bijna geen informatie over Lila Ehjä vinden. Ja dat ze in de winter op haar best is als het om creativiteit gaat en dat ze ook lid is van de band Rance (Black Metal en Atmo). Tijd om het album nummer voor nummer nader te beschouwen.

Het album opent met "Vague [Intro]", een nummer dat sterk doet denken aan de stijl van de Cocteau Twins. Het is een betoverende introductie, die je onmiddellijk in de juiste stemming brengt. De zweverige klanken en de delicate instrumentatie creëren een gevoel van serene mystiek, waardoor je je onderdompelt in een muzikaal droomlandschap.

Vervolgens komt "The Book", een track die een sterke vergelijking oproept met het werk van Anne Clark. De synth-geluiden en de ritmische beat vormen een perfecte achtergrond voor de indringende gesproken zang. Het is een meeslepende track die zowel krachtig als poëtisch is, een ware genot voor de liefhebbers van deze muzikale stijl.

Het titelnummer "Clivota" biedt een schitterende melodie met een heerlijk galmende gitaar en prachtige gesproken zang. De compositie is zorgvuldig opgebouwd, met lagen van geluid die elkaar aanvullen en versterken. Het resultaat is een hypnotiserend nummer dat lang in je gedachten blijft hangen.

"Ghost Love" is een donker en spookachtig nummer dat een heerlijk onheilspellende sfeer creëert. De diepe bassen en de ijle melodieën geven het gevoel van een nachtelijke wandeling door een verlaten landschap. Het is een hoogtepunt van het album dat de luisteraar volledig in zijn greep houdt.

Met "Rust" betreed je een meer dreigende sfeer. Het nummer is prettig, maar mist net die pakkende elementen die de voorgaande tracks zo memorabel maakten. Desalniettemin is het een mooie afsluiting van de eerste helft van het album, met zijn ingetogen en contemplatieve klanken.

"Trigger" begint traag en onheilspellend, met een opbouw die een gevoel van naderend onheil creëert. Het is een intens nummer dat de luisteraar op het puntje van zijn stoel houdt, voortdurend wachtend op wat komen gaat.

Met "Worship" krijg je een krachtig en heerlijk gruizig nummer te horen. Hoewel het nummer een beetje aan variatie mist, maakt de rauwe energie dit ruimschoots goed. Het is een track die de rauwe emoties van de artieste perfect overbrengt.

"Noyades" is sprookjesachtig en dromerig, een nummer dat je meevoert naar een magische wereld. De etherische geluiden en de zachte melodieën creëren een gevoel van vrede en sereniteit, een prachtig contrast met de meer intense nummers op het album.

Het laatste nummer, "Oudron", heeft een meer ambient karakter en voelt als een buitenbeentje binnen de context van het album. De rustige en meditatieve klanken bieden een moment van reflectie, een vredige afsluiting van een intrigerende muzikale reis.

In zijn geheel is "Clivota" een meesterwerk dat zowel nostalgisch als vernieuwend is. Lila Ehja heeft met dit album een tijdloze creatie neergezet die zowel fans van de jaren '80 als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Het is een album dat je keer op keer wilt beluisteren, steeds nieuwe lagen en nuances ontdekkend.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Eerder verschenen op jorros-muziekkeuze.nl)

Het tweede solo album van de zangeres van Dead Can Dance. Net na de periode dat Dead Can Dance een afgesloten boek leek. Leek, wat inmiddels heeft Dead Can Dance nog twee albums afgeleverd.

Voor wie Dead Can Dance niets zegt. Lisa Gerrard werd wat breder bekend doordat zij de zangeres was van Now We Are Free uit de film Gladiator (2000). Ze won daar een Golden Globe voor.

Één van de beste zangeressen die ik ken en ook diverse malen live heb mogen horen zingen. Solo zowel als met Dead Can Dance. Waar zij met Dead Can Dance vooral Wereldse muziek maakt is dit soloproject meer ambient van karakter. Het is geen lichte kost dus ga er even voor zitten.

Geniet van de stem die drie octaven beheerst. Critici beschrijven haar stem als ‘Not of this world’. Naast zangeres is zij ook een bekwaam Yangqin bespeelster. Een Chinees instrument waarbij je met hamer(tje)s op snaren slaat die op een klankbord zijn gespannen. Vooral bij Dead Can Dance veel gebruikt.

Een album als dit nummer voor nummer doorlopen is zinloos. Het album als geheel is een ervaring. Er zitten geen zwakke momenten in. Zelf hou ik wel iets meer van haar medewerking in Dead Can Dance dan van haar solowerk. De samenwerking met Brendan Perry geeft iets meer glans aan haar vocale prestaties.

Lloyd Cole's album "Antidepressant", ontvouwt zich als een rijk, melodisch tapestry dat resonantie vindt in de diepten van de menselijke ervaring. Dit muzikale tableau, verweven met doordachte lyriek en onderkoelde arrangementen, biedt een panoramisch uitzicht op de alledaagse tragiek en de vluchtige momenten van vreugde die ons bestaan kenmerken.

"Antidepressant" blijft gelukkig trouw aan Cole's kenmerkende stijl, met een mix van folkinvloeden, popmelodieën en een vleugje country. Zijn muziek is vaak gitaar-georiënteerd en wordt verrijkt met subtiele orkestrale arrangementen.

Het album, doorspekt met Cole's karakteristieke, doorleefde stem en zijn subtiele gitaarspel, is een ontdekkingsreis door de complexe landschappen van liefde, verlies, en zelfreflectie. Elk nummer serveert als een venster naar Cole's ziel, uitnodigend tot een introspectieve reis, begeleid door zijn beschouwende teksten. Het bevat scherpzinnige observaties over het leven, relaties en de wereld.

Van de nostalgische echo's van "The Young Idealists" tot de bitterzoete harmonieën van "Woman In A Bar", leidt "Antidepressant" luisteraars langs een scala aan emoties, gedrapeerd over het canvas van Cole's sonische wereld. Deze collectie van liederen is niet slechts een reeks muzikale noten, maar een spiegel voor de ziel, reflecterend op de universele strijd en het streven naar betekenis.

In zijn essentie, "Antidepressant" is geen medicijn tegen malaise, maar eerder een muzikale compaan die troost biedt in momenten van contemplatie. Lloyd Cole heeft niet alleen een album gecreëerd, maar een toevluchtsoord waar vermoeide harten rust kunnen vinden en verdwaalde gedachten richting kunnen krijgen.

Als zodanig verdient "Antidepressant" niet alleen een plek in de muziekcollectie van de kenner, maar ook in de hartkamers van diegenen die zoeken naar verlichting en begrip in de wirwar van het leven. Het is een herinnering dat, hoewel de reis zwaar kan zijn, er altijd schoonheid en troost te vinden is in de kunst van het luisteren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Loather is een Atmosferische Metal band uit Oostenrijk die met Eis het vierde album uitbrengt. Ook dit album is, net als de voorgangers in eigen beheer uitgebracht.

Atmosferische Metal is meestal erg melodieus en dat is op dit album duidelijk het geval. Ephemeral, zijnde het openingsnummer, steekt dat niet onder stoelen of banken.

De paar atmosferische albums die ik in mijn lijstjes heb staan zijn bijna alle uit Duitstalige landen afkomstig. Het grootste voordeel: Meestal geen grunts en geen drums die met 200 kilometer per uur door je huiskamer razen.

Loather, heeft met hun album Eis uit 2023 een bijzonder indrukwekkend werkstuk afgeleverd. Dit album, doordrenkt met duistere en melancholische klanken, nodigt luisteraars uit om een diepgaande muzikale reis te maken.

Het album opent dus met Ephemeral, een heerlijke portie gruizig geluid. De fraaie melodie verweven met een fijne riff creëert een meeslepende sfeer die je meteen in de juiste stemming brengt. De balans tussen intensiteit en melodie is perfect, waardoor dit nummer een sterke opener is.

Vervolgens komt Holler Your Name, een traag en dreigend nummer. De muur van gruizige klanken die dit nummer kenmerkt, zorgt voor een duistere, bijna beklemmende atmosfeer. De traagheid werkt hier in het voordeel, doordat elke noot de tijd krijgt om echt door te dringen en een blijvende indruk achter te laten.

Daarna horen we Mortuary, dat uitblinkt door een fantastische riff en geweldige melodie. Dit nummer heeft een opzwepend karakter en slaagt erin om je adrenaline te laten stromen. De dynamiek tussen de verschillende instrumenten en de krachtige vocalen maken dit een hoogtepunt van het album.

Het titelnummer Eis volgt hierna, en is een mooi ingetogen ballad. Hoewel het rustiger is dan de voorgaande nummers, weet het toch indruk te maken met zijn melancholieke melodie en subtiele arrangementen. Toch mis ik hier de stevigheid van de andere nummers, die naar mijn mening meer impact hebben.

Lost Sight is helaas ook een beetje te tam. Het nummer mist de energie en spanning die drie van de andere nummers wel hebben. Ondanks de mooie melodie, slaagt het er niet in om dezelfde indruk achter te laten. Het voelt een beetje als een gemiste kans op een verder sterk album.

Tot slot hebben we Proper Burial. Na een rustig intro wordt de volumeknop toch nog gevonden en krijgt het nummer een stevige uitbarsting. Dit contrast werkt verfrissend en zorgt voor een krachtige afsluiter van het album. Het nummer bouwt langzaam op en eindigt in een climax die je niet snel zult vergeten.

Al met al biedt Eis van Loather een iprettigee luisterervaring. De band slaagt erin om gruizige geluiden en melodieuze riffs op een unieke manier te combineren, wat resulteert in een album dat zowel intens als meeslepend is. Hoewel niet alle nummers even sterk zijn, maken de algehele samenhang en de krachtige momenten het album absoluut de moeite waard om te beluisteren.

Eerder verschebeb op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wat een bijzonder begin van het album. Een titelsong van net iets meer dan een minuut. Maar de boodschap is er eentje om serieus te nemen. Time Will Wait For No One...

Local Natives is een band die ik nog niet kende. Toch is dit al het 5e album van de band die zijn debuut maakte in 2009. De band is opgericht in 2005 en is afkomstig uit Los Angeles. De muziek balanceert tussen indiepop en indierock.

Het nieuwe album Time Will Wait for No On van de Amerikaanse indieband Local Natives is een verfrissende luisterervaring die het verstrijken van de tijd en de ongrijpbare aard van het leven verkent. Dit werk is een mengeling van melodieën die variëren van introspectief tot licht uitbundig. Met een knappe beheersing van hun instrumenten en een scherp oor voor harmonieën, levert Local Natives een album af dat ondanks een paar minpuntjes zowel ontroerend als opbeurend is.

Time Will Wait for No One
Het album opent met de titeltrack, een korte maar krachtige les over de vergankelijkheid van tijd. Hoewel de muzikale compositie misschien wat simpel oogt, ligt de kracht in de boodschap en de emotie die overgebracht wordt.

Just Before the Morning
Dit nummer valt meteen op door zijn dromerige melodie. Het is een heerlijke track om bij weg te zweven, met subtiele lagen die langzaam opbouwen en een gevoel van sereniteit en hoop oproepen.

Empty Mansions
"Empty Mansions" zet de luchtige toon voort, met een melodie die licht en toegankelijk is. Dit nummer voelt als een zorgeloze zomerdag, perfect voor momenten van reflectie en rust.

Desert Snow
Met een opvallende riff weet "Desert Snow" zich te onderscheiden. Het nummer biedt een aangename balans tussen melancholie en opbeurende akkoorden, waardoor het zowel herkenbaar als vernieuwend aanvoelt.

Paper Lanterns
Hoewel de nummers soms wat op elkaar beginnen te lijken, mist "Paper Lanterns" tevens een zekere scherpte. Het is een mooi nummer, maar het blijft wat te veel binnen de veilige grenzen van het genre.

Featherweight
Net als zijn voorganger blijft "Featherweight" aan de tamme kant. De melodie is aangenaam, maar mist de kracht en intensiteit die ik in eerdere werken van de band heb gewaardeerd.

Hourglass
Met "Hourglass" krijgen we weer een ingetogen nummer, maar deze keer met een prettige melodie en een aanstekelijk refrein. Het is een lied dat blijft hangen en uitnodigt tot meerdere luisterbeurten.

Ava
"Ava" biedt een prachtig refrein en net iets meer bite in de muziek. Het is een nummer dat zich onderscheidt door zijn emotionele diepgang en krachtige uitvoering.

NYE
Dit is een van mijn favoriete nummers op het album. "NYE" brengt tempo en volume terug in het geheel en biedt een energieke en opwindende luisterervaring. Het is een nummer dat live waarschijnlijk nog beter tot zijn recht komt.

Paradise
Het album sluit af met "Paradise", een sfeervolle afsluiter die zorgt voor een fijne climax. Het nummer bouwt langzaam op naar een emotioneel hoogtepunt, wat een perfecte afsluiting van het album vormt.

Conclusie
Time Will Wait for No One is een album met een verzameling prachtige liedjes die soms wat te tam aanvoelen. Desondanks weet Local Natives hun potentie te laten zien met nummers die variëren van ingetogen en dromerig tot energiek en meeslepend. De band slaagt erin om emoties op een authentieke manier over te brengen, en hoewel sommige nummers wat meer pit kunnen gebruiken, blijft het een indrukwekkend werk dat zeker de moeite waard is om te beluisteren.

Logh is een fascinerende Zweedse band die een unieke plaats inneemt binnen het muzikale landschap. Hun geluid kenmerkt zich door dromerige melodieën en een melancholische sfeer, die samen een betoverend effect creëren. De formatie weet met subtiele gelaagdheid en verfijnde composities een diepgaande emotionele resonantie op te roepen, waardoor hun muziek vaak als introspectief en meeslepend wordt ervaren. Hun vermogen om een serene doch krachtige ambiance te scheppen, maakt hen bijzonder geliefd onder liefhebbers van alternatieve rock en post-rock.

Het album A Sunset Panorama uit 2005 heeft mij diep geraakt. Vanaf de eerste noten voelde ik me ondergedompeld in een weids muzikaal landschap, waarbij elke track als een nieuwe horizon aanvoelde. Wat mij vooral aanspreekt aan dit album is de dynamiek tussen de verschillende nummers. Elk lied draagt zijn eigen emotionele lading, variërend van contemplatief tot intens, zonder ooit de cohesie van het geheel te verliezen

De productie van het album is eveneens van hoge kwaliteit. De instrumentatie is rijk en gedetailleerd, met een duidelijke aandacht voor nuance. De drums klinken organisch en geven een solide basis aan de zwevende gitaarlijnen en atmosferische toetsen. De baslijnen zijn diep en resonant, wat bijdraagt aan de algehele diepte van het geluid. Het vocale werk is ingetogen maar krachtig, en de teksten zijn poëtisch en veelzeggend.

Het album begint met String Theory, een instrumentale introductie die als een perfecte entree fungeert. De delicate arrangementen zetten meteen de toon voor wat komen gaat, een muzikale ervaring die zowel kalmerend als meeslepend is.

Fell into the Well opent met een prachtige riff en een sprankelende melodie die zich langzaam ontvouwt. Het is een subtiele, doch krachtige track die een warme gloed van nostalgie en reflectie oproept.

Met een spannend intro en een sfeervolle melodie weet A Sunset Knife Fight je aandacht direct te grijpen. Het nummer bouwt langzaam op naar een climax, waarbij de emotionele intensiteit van Logh volledig tot uiting komt.

Destinymanifesto is een aanstekelijk nummer dat blijft hangen. De ritmische patronen en pakkende melodieën zorgen ervoor dat je dit nummer niet snel vergeet. Het is een dynamisch stuk dat energie en optimisme uitstraalt. Het is een lied dat je uitnodigt om stil te staan bij je eigen ervaringen en emoties, en daarin schuilt de ware kracht van Loghs muziek.

Vervolgens Asymmetric Tricks. Dit ingetogen en bedachtzame nummer betovert met zijn serene eenvoud. Het laat je wegdromen en nodigt uit tot introspectie, een perfecte balans tussen minimalisme en emotie.

Het tempo daalt verder met Bring on the Ether, een adembenemende mix van zwevende gitaren en hypnotiserende percussie. Een nummer dat doet denken aan de kalme, introspectieve stijl van Low. Het is relaxed en geeft je de tijd om echt in de muziek te verdwijnen.

Omdat het tempo laag blijft, weet The Big Sleep het momentum van het album vast te houden. Het is langzaam, maar krachtig, een track die je blijft boeien met zijn subtiele nuances. Het nummer geeft de luisteraar de ruimte om te reflecteren en diep in de eigen gedachten te duiken. Het is als een muzikale meditatie.

Trace Back the Particle Track is een van de toppers van het album. Het nummer is afwisselend door onverwachte wendingen en bevat net iets meer temperament, wat zorgt voor een aangename dynamiek in de flow van het album.

Met Ahabian creëert Logh een droomachtige sfeer. Het brengt een gevoel van avontuur en ontdekking met zich mee. Het is een nummer waarbij je heerlijk kunt wegdromen in je relaxfauteuil, een rustpunt op het album.

Daarna My Teachers Bed. Dit nummer brengt weer wat meer volume en tempo terug. Het voegt een nieuwe laag van energie toe aan het album, zonder de delicate balans te verstoren.

The Smoke Will Lead You Home is robuuster en opzwepender. De warme klanken en geruststellende melodieën geven een gevoel van geborgenheid en comfort, als een langverwachte omhelzing na een lange reis. Het is een fijne track die je meevoert en je energie geeft, een welkome afwisseling binnen de serene sfeer van het album.

Het album sluit af met Exit, een passend slotstuk. Het nummer vat de essentie van A Sunset Panorama perfect samen en laat je met een gevoel van vervulling achter.

A Sunset Panorama is zonder twijfel een album dat blijft hangen. Het is een reis door emoties en geluiden, waarbij elke luisterbeurt nieuwe lagen en nuances onthult. Logh heeft met dit album een tijdloos werkstuk afgeleverd dat een blijvende indruk maakt. Hun vermogen om een diepe emotionele resonantie te creëren, gecombineerd met hun muzikale vakmanschap, maakt A Sunset Panorama tot een onmisbaar onderdeel van elke muziekliefhebbers collectie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Met genoegen neem ik je mee op een muzikale reis door het album "A Gilded Eternity" van de Britse band Loop, uitgebracht in 1990. Deze band, die actief was van 1985 tot 1990 en in 2013 weer bijeenkwam, biedt met dit album een unieke mix van genres. Discogs omschrijft het als een combinatie van Shoegaze, Noise, Acid Rock en Psychedelic, en ik kan daar weinig aan toevoegen. De aanwezigheid van elk genre is duidelijk hoorbaar, met een nadruk op Noise en Psychedelic. Laten we het album nummer voor nummer bekijken:

Het album opent met Vapour, een nummer dat meteen de toon zet met zijn pulserende ritmes en atmosferische gitaarlagen in een heerlijke riff. Het is duidelijk dat Loop een meester is in het creëren van een dichte, bijna tastbare geluidssfeer. De herhalende riffs en de feedback-drenched geluiden dompelen de luisteraar onder in een bijna trance-achtige toestand. De melodie is prettig en de textuur van het geluid is heerlijk rafelig. Het nummer eindigt in een crescendo, met een versnelling van het tempo die vervolgens vertraagt naar een krachtige apotheose.Dit nummer werkt als een perfecte introductie tot de rest van het album.

Afterglow volgt en brengt een subtiele verandering in tempo en intensiteit. Hier spelen de bandleden met dynamiek en contrast, waardoor een spannend en meeslepend stuk ontstaat. De zware baslijnen en de monotone zang dragen bij aan een gevoel van urgentie en melancholie, iets wat kenmerkend is voor de post-punk en shoegaze-invloeden die in het werk van Loop te horen zijn. Dit is een van mijn favorieten op het album. Het begint met een geweldige, gruizige start en een riff die onmogelijk maakt om stil te zitten. Dit nummer vraagt erom op hoog volume te worden afgespeeld, bij voorkeur met een koptelefoon op.

The Nail Will Burn- Ook een stevig nummer dat meer neigt naar Acid Rock. De textuur is weer heerlijk rafelig en het heeft een onmiskenbare energie. Vervolgens Blood -. Dit nummer bouwt langzaam op met een repetitieve drumbeat en gitaarriffs die in intensiteit toenemen. De opbouw naar de climax is goed uitgevoerd. Het is een perfecte balans tussen agressie en introspectie, en het toont de technische bekwaamheid en artistieke visie van de band. Toch valt dit nummer een beetje uit de toon in vergelijking met de rest van het album. Het blijft wat tam en eentonig, mist wat van de energie en variatie die de andere nummers kenmerken

Breathe into Me - Hier ontmoeten Noise en Acid Rock elkaar weer, met een aanstekelijke riff die je in zijn greep houdt. Gevolgd door “From Centre to Wave”. Dit nummer is opzwepend, met een ritme dat je meesleept en niet loslaat.

Be Here Now is weer een heerlijk rafelig nummer, dit keer met een wat trager tempo. Het biedt een aangename variatie binnen het album. Het onderscheidt zich door zijn hypnotiserende herhalingen en bijna mantra-achtige kwaliteit. De gelaagde instrumentatie en de hypnotiserende zang creëren een gevoel van tijdloosheid en vervreemding, wat perfect past bij de titel van het album. Het voelt alsof je door een eindeloze droom reist, een ervaring die zowel rustgevend als ontwrichtend kan zijn.

Shot with a Diamond - Dit nummer is iets minder spannend en voelt wat lang aan. Het mist de dynamiek die de andere nummers zo boeiend maakt. Daarna The Nail Will Burn (Burn Out) - Een geweldige track die zijn naam eer aandoet. Gruizig, rafelig en met een prima riff.

Het album sluit af met Arc-Lite (Sonar), een nummer met een opzwepend ritme dat alle thema's en geluiden van het album samenbrengt in een krachtige afsluiting. Het is een tour de force van geluid en emotie, die de luisteraar achterlaat met een gevoel van vervulling en verlangen naar meer.

A Gilded Eternity is niet zomaar een album; het is een sonische reis die zijn weerga niet kent. Loop heeft met dit werk een blijvende indruk achtergelaten in de muziekgeschiedenis. De combinatie van hypnotische ritmes, gelaagde geluiden en emotionele diepgang maakt het tot een meesterwerk dat keer op keer beluisterd kan worden zonder zijn allure te verliezen. Het is een aanrader voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel uitdagend als bevredigend is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Loreena McKennitt, de veelgeprezen Canadese zangeres en componiste, staat bekend om haar unieke fusie van Keltische, folk en wereldmuziek. Haar carrière, die zich uitstrekt over drie decennia, heeft talloze bewonderaars vergaard dankzij haar betoverende stem en diepe muzikale poëzie. "A Midwinter Night’s Dream," haar album uit 2008, is een fijn album dat de winterse sfeer en de mystiek van de kersttijd vangt. McKennitt, die naast zangeres ook harpiste en pianist is, weet met haar rijke stem en verfijnde muzikale arrangementen met een folky flair een bijzondere sfeer te creëren.

Het album opent met "The Holly and the Ivy," een traditionele Engelse kerstlied dat McKennitt omvormt tot een betoverende, bijna transcendente ervaring. Haar delicate harpspel en de subtiele instrumentale begeleiding dragen bij aan de magische atmosfeer van het nummer. De serene stem van McKennitt geven het traditionele nummer een nieuwe glans. Het voelt alsof je midden in een besneeuwd bos wandelt, omgeven door de magie van de winter

Wat dit album bijzonder maakt, is de manier waarop McKennitt verschillende muzikale invloeden verweeft. In "Un Flambeau, Jeannette, Isabelle" hoor je een subtiele samensmelting van Franse en Keltische elementen, wat het nummer een uniek, exotisch tintje geeft. Dit instrumentale stuk, zonder zang, wekt een gevoel van mysterie op. De melodie is mooi, maar de afwezigheid van McKennitt’s stem maakt het een vreemde eend in de bijt.

“The Seven Rejoices of Mary” brengt een echt folky kerstgevoel naar voren. De rijke arrangementen en de oprechte vocalen van McKennitt maken het een warm en uitnodigend nummer. Het is alsof je een oude herberg binnenstapt, waar verhalen en liederen gedeeld worden bij het haardvuur.

“Noel Nouvelet!” mist de spanning die je in een kerstlied zou verwachten. Hoewel het melodieus is, ontbreekt de nodige bite om echt te boeien. Het nummer kabbelt rustig voort, maar blijft niet lang hangen. McKennitt’s beheersing van verschillende talen en muzikale stijlen komt hier duidelijk naar voren.

Een van de hoogtepunten van het album is ongetwijfeld "Good King Wenceslas." McKennitt’s interpretatie van deze klassieker is zowel respectvol naar de oorsprong als vernieuwend. De arrangementen zijn rijk en gelaagd, met instrumenten zoals de harp en de viool die een prominente rol spelen. De melodie is aanstekelijk. Dit geeft het nummer een warm, bijna tastbaar gevoel van nostalgie en vreugde. McKennitt's interpretatie voelt bijna plechtig aan, alsof het een ode is aan de historische figuur en zijn legendes Het is alsof het verleden herleeft en je deel uitmaakt van een middeleeuws feest, vol met dans en vrolijkheid.

“Coventry Carol” biedt weer een ingetogen melodie met mysterieuze arrangementen. Prachtig uitgevoerd door McKennitt. De melancholische klanken brengen een serene rust met zich mee, perfect voor de stille momenten van de winter.

“God Rest Ye Merry, Gentlemen” creëert wederom een sfeer die doet denken aan de middeleeuwen. De muziek is statig en majestueus, ideaal om langzaam op voort te schrijden en de oude tijden te herleven in gedachten.

Ook vermeldenswaardig is "Snow," een origineel nummer van McKennitt dat perfect de essentie van de winter weet te vatten. Hoewel niet mijn favoriet creëren haar lyrische beschrijvingen en melodieuze lijnen een sfeer van serene schoonheid en stille reflectie. Het is een lied dat je meevoert naar stille, besneeuwde bossen en de stille pracht van een winterlandschap.

“Breton Carol” is weer een instrumentaal nummer dat niet echt opvalt. Hoewel de melodie aangenaam is, ontbreekt het aan zang, waardoor het minder indruk maakt dan de gezongen nummers. “Seeds of Love” brengt gelukkig weer de zang van McKennitt terug. Het is een erg prettige track die opvalt door de warme stem en de mooie melodie. Het voelt als een liefdevolle omhelzing in de koude wintermaanden.

“Gloucestershire Wassail” is een leuke a capella track die uitnodigt tot meezingen. De vrolijke klanken blijven hangen en je betrapt jezelf erop dat je het nummer nog lang na het luisteren neuriet. “Emmanuel” is een zeer ingetogen track, maar de zang maakt veel goed. McKennitt’s stem brengt een diepe emotie over, waardoor het nummer een bijzonder plekje krijgt op het album.

“In the Bleak Midwinter” sluit het album af met Loreena op harp, maar helaas zonder zang. Hoewel de melodie mooi is, mis je haar stem die het nummer net dat beetje extra zou geven.

McKennitt's muzikale vakmanschap wordt nog verder onderstreept door haar keuze van instrumentatie. Elk nummer is rijk aan textuur, met zorgvuldig uitgekozen instrumenten die bijdragen aan de algehele sfeer van het album. Van de melancholische klanken van de cello tot de sprankelende tonen van de dulcimer, elk element draagt bij aan de magische klankwereld die McKennitt creëert.

"A Midwinter Night’s Dream" is meer dan een gewoon kerstalbum; het is een muzikale reis door de winterse landschappen van de verbeelding. McKennitt nodigt de luisteraar uit om te vertragen, te reflecteren en de diepere betekenis van de feestdagen te omarmen. Haar vermogen om emotie en beeldspraak in muziek te vervatten, maakt dit album tot een tijdloze klassieker die jaar na jaar kan worden gewaardeerd

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Loudon Wainwright III, een Amerikaanse singer-songwriter die bekendstaat om zijn scherpe, vaak humoristische teksten, bracht in 1971 zijn tweede studioalbum uit, getiteld Album II. Dit album, dat verscheen na zijn debuutalbum uit 1970, laat een kunstenaar zien die zijn unieke stem begint te vinden in de folk- en singer-songwritertradities. Album II is een verzameling van introspectieve, soms geestige nummers die een breed scala aan emoties en onderwerpen bestrijken, van persoonlijke strijd tot scherpzinnige observaties van het dagelijkse leven.

Album II laat een interessante mix van folk, country en singer-songwriter invloeden horen. Wainwrights muziek is geworteld in de traditionele Amerikaanse muziek, maar hij weet deze genres naar zijn hand te zetten door zijn eigen unieke stem en perspectief. Het album wordt gekenmerkt door een intieme, akoestische setting, waarbij Wainwrights stem en gitaar vaak centraal staan. Hoewel de arrangementen relatief eenvoudig zijn, schuilt de kracht van het album in de eerlijkheid en directheid van Wainwrights teksten en de emotionele intensiteit die hij weet over te brengen.

De productie van Album II is eenvoudig maar effectief, wat perfect past bij Wainwrights stijl. De minimale productie legt de nadruk op de teksten en melodieën, waardoor de emotionele lading van de nummers volledig tot zijn recht komt. De geluidskwaliteit is helder en warm, met een natuurlijke klank die de intimiteit van de opnames versterkt. Dit zorgt ervoor dat de luisteraar het gevoel heeft dicht bij de artiest te staan, wat de impact van de liedjes vergroot.

Me and My Friend the Cat (3:23)
Het album opent energiek met Me and My Friend the Cat, een vrolijk en opwindend nummer dat direct het tijdsbeeld van de vroege jaren '70 ademt. Wainwrights stem kan even wennen zijn, maar zijn ongepolijste zang past perfect bij de speelse aard van het lied. De tekst beschrijft de eenvoudige, bijna kinderlijke vreugde van het gezelschap van een kat, wat de toon zet voor de ongedwongen sfeer van het album.

Motel Blues (2:50)
Motel Blues is een van de emotioneel meest aangrijpende nummers op het album. In dit melancholische lied beschrijft Wainwright het eenzame leven van een muzikant op tournee. De eenvoudige gitaarmelodie ondersteunt de sombere sfeer, terwijl de tekst de leegte en isolatie van het leven op de weg tastbaar maakt. Dit nummer is zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album, met een gevoelige uitvoering die diep weet te raken.

Nice Jewish Girls (2:09)
Nice Jewish Girls is een delicaat en scherpzinnig nummer waarin Wainwright zijn observaties deelt over de complexiteit van relaties en cultuur. De lichte toon en het vlotte tempo van het nummer staan in contrast met de diepere thema’s die in de tekst worden verkend. Wainwright slaagt erin om zijn boodschap met een vleugje humor over te brengen, zonder de ernst ervan te verliezen.

Be Careful, There's a Baby in the House (3:18)
Be Careful, There's a Baby in the House is een gevoelig en introspectief nummer dat Wainwrights persoonlijke leven weerspiegelt. Het is geschreven rond de geboorte van zijn zoon Rufus, en de kwetsbaarheid van het ouderschap komt duidelijk naar voren in de tekst. De zachte melodie en ingetogen zang maken dit een teder en ontroerend lied dat de luisteraar rechtstreeks aanspreekt.

I Know I'm Unhappy / Suicide Song / Glenville Reel (3:10)
Deze medley van drie nummers biedt een fascinerende reis door verschillende emoties en muzikale stijlen. I Know I'm Unhappy is ingetogen en reflectief, terwijl de Suicide Song krachtiger en dramatischer is. Glenville Reel voegt een speels, bijna dansbaar element toe, wat een interessante afwisseling biedt. Deze combinatie van verschillende stemmingen maakt dit tot een overtuigende en dynamische track.

Saw Your Name in the Paper (2:14)
Saw Your Name in the Paper is een bitterzoet nummer waarin jaloezie en veroordeling centraal staan. Wainwrights tekstuele scherpte komt hier goed naar voren, met een scherpe observatie van de menselijke natuur. De eenvoudige melodie en het ritme versterken de directe boodschap van het lied, wat bijdraagt aan de impact ervan.

Samson and the Warden (3:09)
Samson and the Warden is een boeiend verhaal verpakt in een folk-liedstructuur. Wainwright maakt gebruik van bijbelse referenties om een complex verhaal van macht en onderdrukking te vertellen. De eenvoudige begeleiding laat de tekst en het verhaal centraal staan, waardoor de luisteraar wordt meegezogen in het narratief. Dit nummer illustreert Wainwrights talent om verhalen te vertellen door middel van muziek.

Plane; Too (3:10)
Plane; Too is een beschouwend en reflectief nummer waarin Wainwright nadenkt over het reizen en de afstand die dit creëert tussen mensen. De melodie is zacht en meanderend, passend bij de contemplatieve aard van het lied. De tekst roept een gevoel van eenzaamheid en verlangen op, wat het een van de meer introspectieve nummers op het album maakt.

Cook That Dinner, Dora (2:06)
Cook That Dinner, Dora is een smekend, bijna humoristisch nummer waarin Wainwright de rol van een gefrustreerde echtgenoot aanneemt. De eenvoudige, repetitieve melodie versterkt het dringende karakter van het verzoek, terwijl de tekst een subtiele mix van humor en wanhoop biedt. Dit nummer voegt een speelse noot toe aan het album, wat zorgt voor een welkome afwisseling.

Old Friend (2:57)
Old Friend is een breekbaar en emotioneel geladen nummer dat de complexiteit van oude vriendschappen onderzoekt. De zachte gitaar en ingetogen zang versterken de melancholie in de tekst, die herinneringen oproept aan vervlogen tijden en verloren relaties. Dit lied is een krachtig voorbeeld van Wainwrights vermogen om diepe emoties met eenvoudige middelen over te brengen.

Old Paint (Traditional) (3:50)
Old Paint is een traditioneel country-nummer dat Wainwright op zijn eigen wijze interpreteert. Hoewel het misschien niet voor iedereen is, toont het zijn respect voor de traditionele Amerikaanse muziek en zijn vermogen om deze stijl in zijn repertoire op te nemen. De traditionele melodie en teksten bieden een interessante afwisseling van de meer eigentijdse nummers op het album. Niet geheel mijn kopje thee.

Winter Song (3:31)
Het album sluit af met Winter Song, een betoverend en fraai nummer dat de kou en isolatie van de winter prachtig weet te vangen. De melodie is melancholisch en de tekst reflecteert op de eenzaamheid die de winter kan brengen. Dit nummer is een perfecte afsluiting van het album, waarmee Wainwright een blijvende indruk achterlaat.

Album II van Loudon Wainwright III is een must-listen voor liefhebbers van folk en singer-songwriter muziek, vooral voor diegenen die genieten van introspectieve en emotioneel geladen teksten. De eenvoud van de productie laat de kracht van Wainwrights songwriting volledig tot zijn recht komen, en zijn unieke stem en perspectief maken dit album tot een tijdloze toevoeging aan het folk-genre. Of je nu nieuw bent in Wainwrights werk of al een fan bent, Album II biedt een rijke luisterervaring die zowel ontroert als vermaakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Do You Ever Wonder What Comes Next van de Nederlandse indieband Loupe, uitgebracht in 2023, is een ware muzikale reis. Oorspronkelijk bekend onder de naam Dakota, heeft de band met een nieuwe zangeres, die inmiddels ook weer is vervangen, een frisse wind door hun muziek laten waaien. Het resultaat is een verzameling van aangename, meeslepende nummers die zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelen.

Bij de eerste luisterbeurt moest ik wennen aan de nieuwe vocale klanken, maar al snel viel ik voor de betoverende melodieën en doordachte arrangementen. Het album opent met I Keep Changing, een fantastische introductie die dromerig en melodieus is. Dit nummer zet meteen de toon voor de rest van de plaat, met zijn zweverige gitaarklanken en etherische zang.

Vervolgens komt Caught in the Moment, een nummer met een heerlijk ritme en een opgewekte sfeer. De levendigheid spat ervan af en het is moeilijk om niet mee te bewegen op de aanstekelijke beats. Daarna volgt So Far So Good dat iets steviger van aard is. Het nummer biedt een krachtigere sound die de veelzijdigheid van de band goed laat zien.

My Hands is een interessante compositie waarin de muziek positief klinkt, wat een intrigerend contrast vormt met de melancholische tekst. Dit soort tegenstellingen maakt het album dynamisch en boeiend. When It All Comes Back is een uitbundig nummer dat echt uitblinkt in energie en passie. Het refrein blijft nog lang in je hoofd hangen.

Met Lonely Dance neemt de band een meer introspectieve wending. Dit nummer reflecteert op zelfreflectie en eenzaamheid, en het voelt als een oprechte blik in de ziel van de band. Warning Sign brengt een dreigende sfeer met zich mee, alsof het een waarschuwing is verpakt in muzikale vorm. Het is een intrigerend stuk dat spanning opbouwt.

Boat Flight is een kort en sober nummer dat de ups en downs van het leven beschrijft. Het minimalistische arrangement benadrukt de kwetsbaarheid van de tekst. Daarna volgt It's Getting Wilder, Getting Older, een aangename track die een weemoedige blik op het leven werpt. De korte duur van het nummer laat een blijvende indruk achter.

Catch My Swing brengt de vrolijkheid weer terug met zijn opgewekte klanken die perfect passen bij de titel. Het is een nummer dat je een glimlach bezorgt. Holding Me Too Tight heeft een sombere melodie en beschrijft een beklemmende relatie, wat het nummer een diepe emotionele lading geeft.

Vortex is een aardig nummer, hoewel het misschien minder opvalt tussen de andere sterke tracks. De naam suggereert een draaikolk van emoties, maar het blijft iets vlakker in uitvoering. Het album sluit af met I Get It Now, een melodieus nummer met een onheilspellend slot, dat perfect de balans tussen licht en donker op het album weerspiegelt.

Do You Ever Wonder What Comes Next is een indrukwekkend album van Loupe dat de luisteraar meeneemt op een emotionele en muzikale reis. Met zijn variatie in stijlen en diepe teksten is het een aanrader voor liefhebbers van indiepop.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Loupe is een veelbelovende Nederlandse artiest die in 2024 zijn opwachting maakt. Zijn unieke stijl en vernieuwende geluid hebben hem snel doen opvallen in de indiepopscene. Loupe's muziek kenmerkt zich door een mix van dromerige melodieën en introspectieve teksten, wat een verfrissende en betoverende luisterervaring biedt.

Tested Waters

Het openingsnummer, "Tested Waters," zet meteen de toon voor het album. Met een heerlijke mellow indiepop vibe weet Loupe de luisteraar direct te boeien. De aanstekelijke melodieën en harmonieën zorgen ervoor dat je vanaf het begin wordt meegevoerd in zijn muzikale wereld.

Flaws of a Circle

Het tweede nummer, "Flaws of a Circle," biedt een fijn ritme dat het luisterplezier voortzet. Hoewel het nummer qua recept trouw blijft aan de stijl van het album, weet Loupe met subtiele variaties toch steeds weer te verrassen. De tekst reflecteert op de imperfecties die ons menselijk maken, en de muziek ondersteunt deze introspectie perfect.

Black Beauty Race

Met "Black Beauty Race" kiest Loupe voor een iets meer ingetogen zangstijl. De vrolijke instrumentatie contrasteert prachtig met de meer introspectieve teksten, wat zorgt voor een diepte die het nummer bijzonder maakt. Het is een perfecte balans tussen melancholie en optimisme, en het toont Loupe's veelzijdigheid als artiest.

Forest of Our Memories

Het afsluitende nummer, "Forest of Our Memories," geeft het album nog een extra dosis energie. De dromerige klanken en het opzwepende ritme nemen de luisteraar mee op een nostalgische reis door herinneringen en emoties. Loupe slaagt erin om een gevoel van zowel vreugde als melancholie te vangen, waardoor dit nummer een krachtige afsluiter is van een indrukwekkend album.

In zijn geheel biedt het album een verfijnde mix van emoties en muzikale nuances, en Loupe toont zich als een meester in het creëren van een meeslepende luisterervaring. Zijn unieke benadering van indiepop maakt hem een artiest om in de gaten te houden in de komende jaren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Op een fijnzinnige ochtend, ondergedompeld in de serene stilte van mijn woonkamer, liet ik mij meevoeren op de muzikale golven van "Atopos", het vierde album in een reeks van zes door Love Is Colder Than Death, een Duits ensemble wiens naam echoot met de diepte van hun klanken, vergelijkbaar met een fluistering uit de schaduwen. Dit album, uitgebracht in het jaar 1999, openbaart zich als een labyrint van geluid, waar elke draai een nieuwe verrassing biedt, hoewel het nimmer afwijkt van zijn trouwe pad van kwalitatief geluid.

De initiatie van dit auditieve avontuur begint met een nummer dat onmiskenbaar aantoont dat dit ensemble zich weliswaar laat inspireren door Dead Can Dance, maar vastberaden zijn eigen unieke koers vaart. Dit wordt gevolgd door "Horns and Horses", een titel die suggereert dat we ons te midden van een stampede bevinden, hoewel de inleidende klanken eerder de majestueuze tred van olifanten oproepen; een stuk dat, ondanks zijn grootse opzet, mij niet geheel weet te beroeren.

De reis vervolgt met "Sun Ra", een nummer dat zijn wortels lijkt te hebben in de rijke aarde van Afrika, al had het voor mij een tikkeltje krachtiger gemogen. Desalniettemin biedt het een aangename verpozing. "To the Other Side" en "Wings of the Dawn" introduceren een neoklassiek element, met vioolklanken die de ziel strelen en zang die doet denken aan een middeleeuwse bardo.

Een muzikaal intermezzo, "De Iside Et Osiride", transporteert de luisteraar naar oosterse oorden, gevolgd door "Prima Nocte", een nummer van ingetogen pracht, waar de zang trots en statig boven een minimale begeleiding uitstijgt. "On Difference" lijkt aanvankelijk te zwalken, maar vindt zijn kracht in een crescendo naar een bevredigend slot.

"An Empty Ark" (Niet die van Noach dus) en "In Saaide" brengen variatie, hoewel de eerste niet de verwachtingen inlost die de titel oproept. "Yamuna", daarentegen, is een oosters geïnspireerde melodie die, ondanks een gebrek aan dynamiek, vocaal betovert.

De epiloog, "From Sun to Sun", laat de luisteraar achter met een gevoel van dreiging, alsof we op de drempel staan van een onbekende toekomst, of misschien wel het einde.

Mijn conclusie is dat "Atopos" geen album is voor dagelijks vertier; het is eerder een compagnon voor momenten van introspectie en bezinning, het best genoten in het schijnsel van een eenzame kaars. Een muzikale reis die, hoewel soms ingetogen en traag, een onmiskenbare diepte en complexiteit herbergt, waardoor het een plaats verdient in de collectie van elke liefhebber van doordachte muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Ik heb vandaag weer het genoegen gehad om te luisteren naar Ardor, het betoverende album van Love Spirals Downwards, en ik moet zeggen, het was wederom een heerlijke transcendentale ervaring. Vanaf het moment dat de eerste tonen mijn oren bereiken, w0rd ik meegevoerd naar een andere wereld, een plek van schoonheid en sereniteit.

De prachtige vocalen van Suzanne Perry hebben weer een diepe indruk op mij gemaakt. Haar stem is als een zacht briesje op een warme zomerdag - verkoelend, rustgevend en volkomen betoverend. Er is een bepaalde zuiverheid en oprechtheid in haar zang die zeldzaam is en die elk nummer op Ardor verheft tot iets werkelijk bijzonders. Het voelt alsof haar stem rechtstreeks uit het hart komt, en het raakt het mijne elke keer als ik luister.

De muziek van Love Spirals Downwards is niets minder dan etherisch. De manier waarop de instrumentatie en de vocalen samensmelten, creëert een ambiance die zowel dromerig als aards is. Het is alsof elke noot zorgvuldig is gekozen en geplaatst, waardoor een naadloze flow ontstaat die de luisteraar meeneemt op een reis.

Dit album is voor mij een toevluchtsoord geworden, een plek waar ik naar toe kan gaan om te ontsnappen aan de drukte van de dag en gewoon te 'zijn'.De productie van Ardor is subliem. Elk geluid, van de delicate gitaarlijnen tot de subtiele elektronische texturen, is kristalhelder en draagt bij aan de algehele ervaring. Het is duidelijk dat er veel zorg en aandacht is besteed aan het creëren van deze muzikale landschappen. De mix is evenwichtig, waardoor de stem van Perry centraal staat zonder dat het de instrumentale schoonheid die het ondersteunt, overweldigt.

Dit album heeft me op vele niveaus geraakt. Het is niet alleen muziek voor mij; het is een ervaring, een meditatie, een moment van vrede. Ik vind mezelf steeds weer terugkerend naar Ardor wanneer ik behoefte heb aan troost of inspiratie. Het is zeldzaam om muziek te vinden die zo resoneert met de ziel, en Love Spirals Downwards heeft dat met dit album zeker bereikt.

In conclusie, Ardor van Love Spirals Downwards is een meesterwerk van ethereal muziek. Het is een album dat ik iedereen zou aanraden die op zoek is naar een diepe, emotionele en ontspannende muzikale ervaring. De combinatie van de engelachtige vocalen van Suzanne Perry en de sublieme muzikale arrangementen zorgt voor een luisterervaring van het hoogste niveau. Dit is niet zomaar een album; het is een poort naar innerlijke rust en schoonheid.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Etherische muziek is er op uit je onder hypnose te krijgen. Dat is wat ik altijd als antwoord geef als iemand vraagt wat hij of zij zich moet voorstellen bij Etherial/Etherische muziek.

Op internet vind ik het volgende over etherisch:
1. eer licht en ijl; tot het hogere, fijnere behorend, hemels, in tegenstelling tot het zware stoffelijke op
aarde; ook vergeestelijkt;
2. vluchtig, snel verdampend.

Het heeft iets te maken met ether, een stof die je in een andere geestelijke toestand brengt. Het één na laatste nummer van het album is Waiting for the Sunrise, het meest etherische van dit album denk ik.

De muziek van Love Spirals Downwards is inderdaad soms wat bezwerend. Het ligt erg dicht aan tegen Shoegaze en Dreampop. Luister maar naar (het begin van) Eudaimonia., een typisch shoegaze geluid. Invloeden van Cocteau Twins hoor ik daar ook. Ook het slotnummer And The Wood Comes Into Leaf is gelardeerd met shoegaze.

Waarom ik de muziek erg fraai vind is daardoor wel duidelijk. Het enige wat een beetje tegenvalt is de geluidskwaliteit. Ik heb een set goede luidsprekers en ook een erg goede koptelefoon, maar toch klinkt de muziek niet altijd helder. Zou ook aan de lichte tinnitus kunnen liggen en aan mijn leeftijd.

Een heerlijk album voor de zondagmiddag. Ik zal hierna weer iets stevigers opzoeken.

Over de band:
Lungfish is/was een Amerikaanse rockband, opgericht in 1987 in Baltimore, Maryland. Hun muziek valt in genres als post-hardcore, emo en experimentele rock. De band is vooral bekend vanwege hun unieke geluid en complexe teksten. De leden van de band zijn Daniel Higgs (zang en soms gitaar), Asa Osborne (gitaar), Sean Meadows (bas) en Mitchell Feldstein (drums), met eerdere leden zoals John Chriest en Nathan Bell. Bijna al hun muziek is uitgebracht door het punklabel Dischord Records uit Washington D.C., behalve hun eerste album

Lungfish wordt beschouwd als een van de meest eigenzinnige bands van Dischord Records en hun muziek is moeilijk onder één noemer te brengen. Door de jaren heen zijn ze in verschillende genres geplaatst, van emo tot psychedelisch, maar hun muziek overstijgt vaak eenvoudige categorisering. Het meest kenmerkende aan Lungfish is het hypnotische gitaarspel van Asa Osborne en de diepzinnige, literaire teksten van zanger Daniel Higgs, die thema's verkent als wetenschap, religie, ruimte, tijd en de menselijke conditie

Over het album:
Het album Artificial Horizon van Lungfish, staat bekend om zijn minimalistische aanpak en de consistente, solide uitvoering van post-hardcore muziek. De muziek van Lungfish is moeilijk te categoriseren, wat de band een unieke plek in de muziekwereld geeft. Ze zijn door de jaren heen gelabeld als emo, post-hardcore, post-punk, en psychedelisch, maar geen van deze labels past volledig bij hun stijl.

Artificial Horizon wordt beschouwd als een vitale toevoeging aan het repertoire van Lungfish, waarbij elke nieuwe release de randen van hun geluid verder opzoekt. Een aantal nummers zit ook op de rand van mijn persoonlijke comfortzone.

Het album is opvallend vanwege de gelijke verdeling tussen instrumentale en vocale nummers, een bijzondere zet voor een band met zo'n raadselachtige maar wel uitgesproken frontman als Daniel Higgs. Zijn teksten, vaak doordrenkt van mythologische en existentiële thema's, schitteren met name in nummers als Ann The Word en Love Will Ruin Your Mind. Deze nummers tonen zijn vermogen om diepe, soms verontrustende beelden op te roepen.

De recensie van "The Vinyl District" noemt het album een solide staaltje post-hardcore, ver verwijderd van de emotionele ontboezemingen die vaak geassocieerd worden met emo-muziek. In plaats daarvan biedt het album een verzameling van strakke, minimalistische nummers, waarbij de band vasthoudt aan hun beproefde formule van gitaren en drums. Dit wordt weerspiegeld in de instrumentale openingstrack Black Helicopters, die onheilspellend maar beheerst overkomt, en in andere nummers zoals Oppress Yourself en Amnesiac (mijn favoriet), die indruk maken met hun krachtige herhalingen en strakke muzikale samenhang. De recensie benadrukt dat de eenvoud en consistentie van Lungfish's esthetiek hen gemakkelijk kan doen onderschatten, maar dat het juist deze eigenschappen zijn die hun muziek zo boeiend maken.

In samenvatting, Artificial Horizon van Lungfish is een album dat trouw blijft aan de kern van de band terwijl het subtiele nieuwe elementen verkent. Het is een essentieel luisterstuk voor fans van het genre en een bewijs van de aantrekkingskracht van de band in de wereld van de alternatieve rock. Ik vermoed echter dat de band niet meer bestaat aangezien het laatste album inmiddels 12 jaar geleden is verschenen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album ‘A Day in the Stark Corner’ van Lycia, uitgebracht in 1993, is voor mij een diepe duik in de atmosferische krochten van de darkwave-muziek. Het was destijds mijn eerste kennismaking met deze Amerikaanse formatie, en het album heeft sindsdien een speciale plek in mijn muziekcollectie. De sombere, dromerige klanken en de fluisterende, haast hypnotiserende vocalen creëren een intense luisterervaring die me steeds weer terugbrengt naar de donkere echo's van de jaren '90.

Wat meteen opvalt aan dit album, is de sfeer die het uitademt. De muziek is geladen met een diep melancholische toon, die perfect wordt ondersteund door de instrumentatie en productie. Elk nummer draagt bij aan een samenhangend geheel, waarin thema's van eenzaamheid, verlangen en duisternis de boventoon voeren. De gitaarlijnen zijn vaak minimalistisch, maar zeer effectief in het vormen van een nevelige, bijna tastbare atmosfeer, terwijl de synthesizers en drummachines een subtiele, doch krachtige onderlaag bieden.

De vocalen van Mike VanPortfleet zijn een essentieel onderdeel van de Lycia-sound. Zijn stem, die vaak in de achtergrond lijkt te zweven, versterkt het spookachtige, ongrijpbare karakter van de muziek. Het gebruik van echo's en reverbs op de stem draagt verder bij aan het gevoel alsof je als luisteraar door een dichte mist loopt, waarbij de teksten soms meer als gedachtescherven aanvoelen dan als heldere, directe uitspraken.

Hier een track-by-track bespreking van dit diepgaande album:

And Through the Smoke and Nails - De openingstrack zet direct de toon met zijn mystieke sfeer. De fluisterstem van de zanger voegt een bijzonder element toe dat me echt meeneemt naar een andere wereld. Het is een prachtige manier om het album te beginnen en je voelt meteen de diepe emoties die dit album kenmerken.

Pygmalion - Dit nummer heeft een geweldige melodie die me betovert elke keer als ik ernaar luister. De sfeer die hier gecreëerd wordt, zou inderdaad iets zijn waar Dead Can Dance jaloers op zou kunnen zijn. Het nummer voelt als een reis door een oud verhaal, gevuld met echo's van verloren liefdes.

The Body Electric - Een ambient getint nummer dat schittert door zijn intermezzo’s. Het heeft een zwevend gevoel dat perfect past bij de algehele stemming van het album. De subtiele verschuivingen in toon en intensiteit maken dit een van de meer complexe stukken op het album.

Wide Open Spaces - Dit nummer brengt geweldige soundscapes en trommels die een krachtig gevoel van ruimte en vrijheid geven. Het is alsof je in een uitgestrekte lege ruimte staat waar de muziek de enige metgezel is. De trommels geven het een ritmisch hart.

The Morning Breaks So Cold and Gray - Dit nummer combineert het mooiste van de eerste vier nummers. Het heeft zowel de diepe melancholie als de prachtige melodieën die kenmerkend zijn voor het album. Het voelt als een nieuwe dageraad, koud en grijs, maar vol belofte.

The Remnants and the Ruins - Hier wordt wat meer 'echte' muziek geïntroduceerd. Het nummer voelt iets conventioneler dan de anderen, maar is nog steeds erg fraai. De gitaar en andere instrumenten creëren een meer aardse vibe vergeleken met de etherische tonen van de voorgaande tracks.

Goddess of the Green Fields - Dit nummer is inderdaad een beetje een buitenbeentje op het album. Het heeft een iets lichter gevoel, maar behoudt nog steeds de kenmerkende duistere sfeer van Lycia. Het geeft het album een interessante wending.

Everything Is Cold - Terug naar de prachtige melodieën en mooie zang. Dit nummer heeft een bepaalde kou die zowel in de titel als in de sfeer voelbaar is. Het is een prachtig, bijna verstild nummer dat de luisteraar diep raakt.

Sorrow Is Her Name - Dit nummer is misschien iets minder sterk dan de rest, maar het heeft nog steeds die prachtige, treurige toon die je verwacht van Lycia. Het is een meer introspectieve track, waarbij de teksten en de sfeer samenkomen om een gevoel van verlies uit te drukken.

Daphne - Een perfect slot van het album met nog eens zes minuten van etherische klanken. Het voelt als een afsluiting, een laatste zweem van de droom die het album is.

Concluderend, 'A Day in the Stark Corner' is een van de beste albums in mijn verzameling. Elk nummer heeft zijn eigen charme en draagt bij aan een overweldigend geheel dat zowel tijdloos als diepgaand is. Dit album is een must voor iedereen die houdt van de donkere, atmosferische kanten van muziek.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl