In het hart van 1993 onthulde de Amerikaanse band R.E.M. hun baanbrekende album 'Automatic for the People', een verzameling nummers die nog steeds weerklank vindt in de zielen van velen. Hier is mijn persoonlijke reflectie op dit meesterwerk, nummer voor nummer.

Het album opent met "Drive", een nummer dat subtiel en ingetogen begint, en zich ontpopt als een van mijn favorieten. De sombere melodie is verrijkt met een elegant strijkorkest, wat een serene atmosfeer creëert die perfect past bij de contemplatieve tekst. De manier waarop de zang en instrumentatie samensmelten, creëert een soort melancholische trance die je meteen grijpt.

Vervolgens komt "Try Not to Breathe", een nummer met een bedrieglijk opgewekte melodie die contrasteert met de ernst van de tekst. Het herinnert mij aan de kinderspellen uit mijn jeugd, maar het is nu omgevormd tot een diepzinnige song over leven en laten gaan.

'Sidewinder Sleeps Tonite' brengt dan weer een lichter, bijna speels contrast met zijn aanstekelijke melodie en levendige zang. Dit nummer bewijst hoe R.E.M. moeiteloos schakelt tussen diepgang en luchtigheid. Het nummer trekt me wat minder aan. Het mist iets van de diepgang en spanning die de andere tracks wel hebben, waardoor het wat vlak overkomt.

"Everybody Hurts" is daarentegen een krachtige ballade die de luisteraar direct raakt. De toevoeging van strijkers verhoogt de emotionele impact, terwijl het thema van menselijk lijden universeel en aangrijpend wordt behandeld. Het is moeilijk om niet geraakt te worden door de oprechte tonen en de bemoedigende woorden.

"New Orleans Instrumental No. 1" is een track die mij persoonlijk minder boeit. Hoewel het een aangename luisterervaring biedt, lijkt het niet de emotionele diepte of connectie te hebben die andere nummers wel hebben.

Met "Sweetness Follows" keert de diepte terug. Het is een troostrijk nummer waarin de melodie de troostrijke boodschap prachtig weergeeft. Zeker een van de hoogtepunten van het album.

"Monty Got a Raw Deal" voelt voor mij aan als een minder pakkend nummer in vergelijking met de rest van het album, maar het heeft nog steeds zijn eigen unieke charme en past binnen het verhaal dat het album vertelt.

'Ignoreland' is de politieke oproep van het album, met scherpe teksten die zich afzetten tegen politieke apathie en frustratie. De energie in dit nummer is aanstekelijk en stimuleert een gevoel van urgentie. Het brengt een welkome dynamiek en variatie aan in het album.

"Star Me Kitten" en "Man on the Moon" zijn nummers die elk op hun eigen manier intrigeren. 'Star Me Kitten' is mysterieus en enigszins abstract, met fluisterende zang die een intieme sfeer creëert "Man on the Moon" is een meeslepende ode aan Andy Kaufman, zowel speels als diepzinnig, en nodigt uit tot meezingen.

'Nightswimming' is een prachtig, nostalgisch nummer dat herinneringen oproept aan onbezorgde zomeravonden. De piano begeleidt de melodie op zo'n tedere manier dat het bijna voelt als een terugkeer naar een geliefde plaats uit het verleden. Het brengt mij terug naar nostalgische herinneringen aan vakanties bij de Turnersee, een nummer doordrenkt met weemoed en schoonheid, waardoor het stevig staat als een van mijn persoonlijke favorieten.

Het album sluit af met "Find the River", een nummer met een enigszins melancholische melodie die naadloos aansluit bij het thema van reflectie en het vinden van een pad in het leven.

'Automatic for the People' is een album dat rijk is aan emoties en muzikale complexiteit, en elk nummer draagt bij aan een krachtig totaalbeeld dat de luisteraar diep raakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Radiohead, de iconische Britse band opgericht in 1985, staat bekend om hun experimentele en invloedrijke geluid. Hun album "A Moon Shaped Pool" uit 2016 is daar ook een voorbeeld van. Dit album omvat een scala aan emoties maar draagt een enorme soberheid en somberheid uit. Het is daardoor geen album dat ik echt met plezier beluister

Het album opent met "Burn the Witch", een nummer dat gekenmerkt wordt door staccato strijkers die een dreigende sfeer oproepen. De orkestrale begeleiding geeft het nummer een intensiteit die onmiddellijk je aandacht grijpt en niet meer loslaat. De opbouw van spanning is onmiskenbaar, resulterend in een claustrofobische sfeer die wel past bij de alarmerende teksten

Vervolgens brengt "Daydreaming" een ingetogen en melancholische toon, die met zijn sobere arrangementen een gevoel van introspectie en verlangen oproept. De dromerige melodieën versterken het gevoel van eenzame reflectie.

"Decks Dark" blijft trouw aan deze ingetogen sfeer, donker en sinister met onheilspellende ondertonen die een zekere spanning creëren voor een naderend onheil. Het nummer bouwt subtiel op zonder ooit volledig te ontploffen, waardoor de spanning voelbaar blijft.

Met "Desert Island Disk" duiken we nog dieper in de donkere, sobere klanken. Het nummer is voorzichtig en bedachtzaam, met een begeleiding die perfect past bij de introspectieve teksten. Het doet wat denken aan eerder werk van de band.

"Ful Stop" is een van de meer ritmische nummers op het album, aangedreven door een strak bas- en drumritme. Het nummer zwelt aan, maar bereikt in mijn beleving net niet een echte climax, en eindigt op een sobere noot. Dit nummer is een goede weergave van de spanning en urgentie die door het hele album voelbaar is.

"Glass Eyes" keert terug naar de ingetogenheid, met prachtige strijkers die een gevoel van kwetsbaarheid en tederheid oproepen. Het nummer is een kort maar krachtig moment van emotionele intensiteit.

"Identikit" brengt een complexere ritmische structuur en veel gelaagde vocale harmonieën. Het nummer is zowel intrigerend als ongrijpbaar, en biedt een boeiende luisterervaring.

"The Numbers" breekt eindelijk door de ingetogenheid heen met meer volume en dynamiek. De strijkers en de stevige ritmes geven het nummer een heerlijk volle sound die een welkome afwisseling biedt.

"Present Tense" keert terug naar een meer intieme sfeer, met subtiele gitaarpartijen en een meeslepende melodie. Het laat een sprankje uitbundigheid zien, met een iets vrolijker toon. Het is een zeldzaam moment van lichtheid op een verder somber album

"Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief" dompelt ons opnieuw onder in melancholische somberheid, met een complex en introspectief arrangement dat blijft hangen in je gedachten.

Tot slot sluit "True Love Waits" het album af met een bitterzoet gevoel. Het nummer blijft trouw aan de melancholische sfeer en biedt een ingetogen afsluiting. Het is een herinterpretatie van een eerder nummer dat al jaren door fans wordt gekoesterd. Deze nieuwe versie is ingetogener en emotioneler, met een spaarzame pianobegeleiding die de kwetsbaarheid van de tekst benadrukt.

Samenvattend is "A Moon Shaped Pool" een album dat wordt gekenmerkt door soberheid en somberheid. De ingetogen en introspectieve klanken domineren, wat voor mij resulteert in een enigszins eentonige luisterervaring. Het album voelt meer als een solo-project van Thom Yorke dan een collectief werk van Radiohead, aangezien de band weinig ruimte lijkt te krijgen om te schitteren. Hoewel het ongetwijfeld artistiek indrukwekkend is, behoort het zeker niet tot mijn favoriete Radiohead-albums.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rainforest Spiritual Enslavement is een alias van de meestal als Prurient bekende artiest, verder ook nog bekend als Vatican Shadow. Prurient is een experimenteel muziekproject onder leiding van de Amerikaanse kunstenaar Dominic Fernow. Fernow, die Prurient eind jaren negentig oprichtte, staat bekend om zijn werk in verschillende genres, maar Prurient wordt vooral geassocieerd met noisemuziek, een genre dat wordt gekenmerkt door het gebruik van onconventionele geluiden en structuren.

Het album 'Killer Whale Atmospheres' van Rainforest Spiritual Enslavement dompelt de luisteraar onder in een oceaan van auditieve mystiek. Dit meesterwerk, gekenmerkt door diepe, resonante geluiden, nodigt uit tot een reis door onontdekte wateren van de geest.

Elke track in dit album lijkt een nieuw verhaal te vertellen, een verhaal dat zo diep en ongrijpbaar is als de oceaan zelf. De geluiden van kabbelend water, gefluister van bladeren en ondefinieerbare echo's vormen samen een soundscape die zowel beklemmend als verruimend werkt.

Wat dit album zo uniek maakt, is de manier waarop het de grenzen tussen het natuurlijke en het bovennatuurlijke vervaagt. Het is alsof Rainforest Spiritual Enslavement niet alleen geluiden uit het regenwoud heeft gevangen, maar ook de essentie ervan, de ziel.

'Killer Whale Atmospheres' is niet zomaar een album; het is een ervaring, een meditatie. Het nodigt je uit om los te laten, om je onder te dompelen in een wereld die zowel vreemd als vertrouwd is. Het is muziek die niet alleen gehoord, maar ook gevoeld moet worden.

Kortom, dit album is een must voor iedereen die zich wil verdiepen in de diepere lagen van de ambient muziek. Rainforest Spiritual Enslavement heeft wederom bewezen een meester te zijn in het creëren van atmosferische klanken die de luisteraar meenemen op een onvergetelijke reis. 'Killer Whale Atmospheres' is een album dat blijft resoneren, lang nadat de laatste noot is verstomd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

(Eerder gepubliceerd op jorros-muziekkeuze.nl)

Etherische muziek van het Franse Rajna. Opgericht in 1997. Rajna is het echtpaar Jeanne en Fabrice Lefebvre. De muziek herbergt diverse culturele invloeden, maar vooral oosterse. Fabrice Lefebvre is multi instrumentalist en bespeelt alle instrumenten, zijn vrouw is alleen zangeres. De muziek doet soms sterk denken aan Dead Can Dance.

De start is een beetje een valse start. Towards The Universe heeft het net niet. Met Above This Grey Land wordt dit direct rechtgezet. En vervolgens is elk volgend nummer mooier dan het nummer ervoor met als hoogtepunt Pearl Into The Ocean. Tot en met Sun Comes To Life is het niveau hoog, maar Fallen valt mij persoonlijk niet mee. Een beetje een rommelig nummer.

Gelukkig staat er ook Franstalige nummer op het album. Om de een of andere reden heb ik wel iets met Franstalige muziek. Jammer dat Le Toit du Monde zo kort is. Omajna is een Arabisch getint nummer, maar het overtuigt onvoldoende, vooral de zang stoort me enigszins. Ook Tree of Patience is zo’n nummer wat je onwillekeurig gaat vergelijken met Dead Can Dance. En dan wint DCD toch dik.

Het is duidelijk dat de wedstrijd van dit album in de eerste helft wordt gewonnen, want de laatste paar nummers kunnen me niet echt overtuigen.

Ratboys is een Amerikaanse indierockband die in 2023 hun vijfde studioalbum, The Window, uitbracht. De band heeft een reputatie opgebouwd voor hun vermogen om poëtische teksten te combineren met een breed scala aan muzikale stijlen, variërend van folk en country tot alternatieve rock. The Window is een album dat deze veelzijdigheid verder uitdiept, waarbij de band nieuwe geluiden en thema’s verkent zonder hun kenmerkende geluid te verliezen.

Stijl en Muzikale Genres

The Window beweegt zich moeiteloos tussen verschillende genres, met een stevige basis in indierock, maar ook invloeden van alt-country en folk. Er zijn momenten op het album die dromerig en atmosferisch zijn, terwijl andere tracks een meer energieke en rauwe benadering hebben. Deze diversiteit maakt het album toegankelijk voor een breed publiek, terwijl het tegelijkertijd trouw blijft aan de artistieke identiteit van de band.

Productie en Geluidskwaliteit

De productie van The Window is van hoge kwaliteit, met een helder en goed gebalanceerd geluid dat de subtiliteiten van elk nummer naar voren brengt. De instrumenten zijn perfect gemixt, en de bijzondere stem van zangeres Julia Steiner staat centraal zonder ooit overweldigend te worden. De warme klank van het album draagt bij aan de intieme sfeer die Ratboys probeert te creëren, en het gebruik van analoge apparatuur geeft het geheel een tijdloze kwaliteit.

Nummer voor Nummer Analyse

Making Noise for the Ones You Love
Dit is een emotioneel geladen nummer dat de innerlijke strijd en pijn van verlies en gemis belicht. De wisseling tussen kalme, bijna berustende momenten en uitbarstingen van emotie geven het nummer een krachtige dynamiek, waarbij de luisteraar de intense worsteling van de artiest voelt. Het is een lied dat raakt door zijn eerlijkheid en de rauwe weergave van deze emotionele worstelingen.

Morning Zoo
Een nummer dat een gevoel van introspectie en existentiële onrust oproept. De tekst beschrijft een innerlijke strijd, waarin de artiest zichzelf bevraagt en worstelt met het vinden van rust en afsluiting. Een meer ingetogen track, met een subtiele opbouw door het stevige refrein. Een heerlijke meezinger met een melancholische sfeer.

Crossed That Line
Een nummer dat een boeiende mix biedt van introspectie en rebellie. De tekst, hoewel eenvoudig op het eerste gezicht, roept een gevoel op van overschrijden van grenzen – zowel fysiek als emotioneel. De zanger lijkt gevangen te zitten tussen schuldgevoel en opstandigheid, alsof hij steeds opnieuw die ene lijn overschrijdt, zonder precies te weten waarom. De sfeer van het nummer is intens, bijna beklemmend, maar toch ook bevrijdend.

It's Alive!
De tekst schildert een beeld van isolatie en introspectie, terwijl de herhalende melodieën en het hypnotiserende refrein de luisteraar vasthouden. Met zijn melancholieke toon en contemplatieve sfeer roept het nummer gevoelens op van zowel angst als hoop, alsof het balanceren op de rand van een emotionele afgrond, wachtend op een teken van leven.,

No Way
Het nummer "No Way" van de Amerikaanse band Ratboys, afkomstig van hun album The Window uit 2023, is een boeiende en introspectieve track die diepe emoties oproept. De lyrics lijken een strijd weer te geven tussen persoonlijke vrijheid en onderdrukking, met een duidelijke boodschap van verzet tegen controle. De sfeer van het nummer is melancholisch, met een ondertoon van vastberadenheid.

The Window
Dit nummer draait om het verwerken van verlies en de kracht van herinneringen. De tekst vertelt het verhaal van iemand die terugblikt op een dierbare relatie, waarbij de "window" symbool staat voor zowel een fysieke als emotionele verbinding. De sfeer van het nummer is melancholisch en intiem, met een mix van tederheid en verdriet, ondersteund door een zachte melodie die de emotionele diepgang van de tekst versterkt.

Empty
Het nummer "Empty" van Ratboys gaat over de leegte en de pijn die ontstaat na een verbroken relatie. De tekst beschrijft de gevoelens van verlatenheid, spijt en de zoektocht naar antwoorden. De sfeer van “Empty” is donker en introspectief. De muziek zelf, met zijn rustige, bijna hypnotische ritme, creëert een gevoel van verlatenheid en eenzaamheid.

Break
Dit is een intrigerend en emotioneel geladen stuk muziek. De tekst van het nummer schetst een beeld van innerlijke strijd en het gevoel van vervreemding. De hoofdpersoon lijkt te worstelen met gevoelens van eenzaamheid. De sfeer van het nummer is doordrenkt met een zekere melancholie en introspectie, wat versterkt wordt door de dromerige melodieën en de kalme, bijna troostende zang

Black Earth, WI
"Black Earth, WI" is een nummer dat doordrenkt is van mysterie en nostalgie. De teksten, gezongen met een bijna hypnotische zachtheid, roepen beelden op van een reis door het onbekende, zowel fysiek als emotioneel. De sfeer is zowel dromerig als melancholisch, met een ondertoon van mysterie die de luisteraar voortdurend aanzet om meer te willen ontdekken

I Want You (Fall 2010)
is een nummer dat je meeneemt op een nostalgische reis vol jeugdige spontaniteit en opbloeiende gevoelens. De song beschrijft een ontluikende vriendschap die langzaam uitgroeit tot iets meer. De sfeer van het nummer is zowel zorgeloos als doordrenkt van verlangen,

Bad Reaction
een intrigerend nummer dat een diep gevoel van innerlijke worsteling en reflectie overbrengt. Het nummer lijkt te gaan over de moeilijkheden van zelfacceptatie en het omgaan met de gevolgen van slechte gewoontes en negatieve invloeden. De sfeer van het nummer is donker en introspectief, met een melancholische ondertoon die wordt versterkt door de rauwe, bijna wanhopige zang

Het album The Window van Ratboys is een fascinerende muzikale reis waarin de band hun kenmerkende indierockgeluid moeiteloos combineert met invloeden uit folk, alt-country en meer. Elk nummer op het album is doordrenkt met emotie, variërend van introspectieve ballades tot energieke, rauwe tracks die je direct weten te raken. De veelzijdigheid van het album maakt het toegankelijk voor een breed publiek, terwijl de productie van hoge kwaliteit ervoor zorgt dat elke noot en elke nuance perfect tot zijn recht komt.

Conclusie: The Window is een meesterlijk geconstrueerd album dat zowel muzikaal als emotioneel weet te boeien. Ratboys slaagt erin om hun herkenbare stijl te behouden terwijl ze nieuwe geluiden en thema’s verkennen. Het album voelt als een introspectieve reis door verlies, liefde, en zelfreflectie, vastgelegd in een mix van dromerige melodieën en indringende teksten. Een aanrader voor liefhebbers van diepgaande en veelzijdige indierock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dompel onder in de auditieve reis die "At the Soundless Dawn", een prachtig album uit 2005 van de Amerikaanse ensemble Red Sparowes, vormt. Dit album is geen gewone verzameling van melodieën; het is eerder een verhalende odyssee zonder woorden, die de luisteraar meevoert door een landschap gevuld met emotionele diepten en adembenemende hoogten. De titels van de nummers zijn als gedichten, die elk een eigen verhaal vertellen, zelfs zonder gezongen woorden.

Bij de eerste tonen van "Alone and Unaware, the Landscape was Transformed in Front of Our Eyes" voelde ik een onmiddellijke verbinding met de etherische geluidsgolven. De gitaarlijnen vlechten zich samen tot een dromerig tapijt dat zachtjes onder je bewustzijn kruipt. Deze opening zet de toon voor een album dat niet zozeer beluisterd, maar ervaren wordt.

De tweede compositie, "Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, And the Air Filled With a Reddish Glow", is een episch en meeslepend stuk. Hierin vindt men een symbiose van hoop en wanhoop, terwijl de gitaren zowel troost als onbehagen bieden. Het is een perfecte muzikale metafoor voor de tegenstrijdigheden binnen onze eigen levens.

Vervolgens is het de beurt aan "The Soundless Dawn Came Alive as Cities Began to Mark the Horizon". Een nummer dat begint met het aankondigen van de dageraad. De gitaren klinken opgewekt en vieren de nieuwe dag

Voortschrijdend naar "Mechanical Sounds Cascaded Through the City Walls and Everyone Reveled in Their Ignorance", wordt een dramatischer, haast urgente sfeer aangesneden. De instrumenten lijken een gesprek te voeren, elk met hun eigen dringende boodschap. Het is een track die je aanspoort tot reflectie over de moderne mens en zijn omgeving.

Net over de helft van dit essay stuiten we op "A Brief Moment of Clarity Broke Through the Deafening Hum, But It Was Too Late". De urgente sfeer uit de voorganger bereikt het kookpunt. Ingrijpen is niet meer mogelijk. De mensheid is gedoemd ten onder te gaan

De voorlaatste compositie van dit sonische avontuur brengt "Our Happiest Days Slowly Began to Turn into Dust" met een gevoel van nostalgie en verlies, maar ook van acceptatie en vrede.

Het album wordt episch afgesloten door "The Sixth Extinction Crept Up Slowly, Like Sunlight Through the Shutters, as We Looked Back in Regret" waarin de gitaren de luisteraar verrassen met hun gelaagdheid en emotionele reikwijdte. Terugkijkend op wat ooit was en wat nooit zal terugkeren.

"At the Soundless Dawn" door Red Sparowes is geen album dat je op de achtergrond laat draaien. Het vereist je volledige aandacht en beloont die met een rijke, emotioneel resonante ervaring. Elk nummer draagt bij aan het bouwen van een intens, aangrijpend verhaal dat nog lang na de laatste noten nazindert in de ziel.

Eerder verschehen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het muzikale meesterwerk Ashes Are Burning van de groep Renaissance nadert de volmaaktheid met zijn sublieme composities en, niet te vergeten, de etherische vocalen van Annie Haslam.

We beginnen met Can You Understand, een episch lied dat ons meteen onderdompelt in de magische wereld van Renaissance. De complexiteit en de opbouw van dit nummer zijn ongeëvenaard, waarbij elke noot en elk akkoord bijdraagt aan een bovenaardse sfeer.

Vervolgens ontvouwt zich Let it Grow, een ode aan de natuurlijke cyclus van het leven, doorspekt met lyrische poëzie en melodieuze harmonieën. De wijze waarop de muziek en de tekst samensmelten, toont de hand van ware kunstenaars.

Het derde nummer, On the Frontier, brengt ons aan de rand van het onbekende, waar de grenzen van muzikale verkenning worden opgerekt. Dit stuk is een toonbeeld van avontuurlijke innovatie, waarbij elke maat ons verder meeneemt naar onontdekte gebieden.

Carpet of the Sun, het vierde nummer, is een viering van het licht en de warmte die het leven voedt. De muziek weeft een kleurrijk tapijt dat luisteraars omhult met een gevoel van vreugde en verwondering.

Bij At the Harbour worden we meegenomen naar een vredige haven, waar de serene klanken ons doen mijmeren over het eeuwige komen en gaan van de getijden. Het is een muzikaal gedicht dat de luisteraar uitnodigt tot introspectie.

Tot slot is er Ashes are Burning, het titelnummer dat de luisteraar meeneemt op een epische reis. Met hierin de fenomenale gitaarsolo van Andy Powell van Wishbone Ash, die een vurige maar harmonieuze dialoog voert met de rest van de band.

Dit album is een trip die de luisteraar meeneemt door een landschap van sonische pracht, waar elke noot en elke melodie een diepere betekenis heeft. De zang van Annie Haslam, gecombineerd met de meesterlijke composities, maakt Ashes Are Burning tot een tijdloze klassieker die nog generaties lang zal resoneren in de harten van muziekliefhebbers.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Als liefhebber van vele muziekgenres wil ik ook mijn persoonlijke ervaringen delen over het jazz album Arcoluz van het Renaud Garcia-Fons Trio. Allereerst moet ik bekennen dat ik geen groot liefhebber ben van jazz. Desondanks heeft dit album me aangenaam verrast met zijn rustgevende tonen en meeslepende composities.

Vanaf het moment dat ik het tweede nummer van Arcoluz beluisterde merkte ik een bijzondere sfeer die me meevoerde naar een andere wereld. De melodische lijnen, geweven met diepe contrabasgeluiden van Renaud Garcia-Fons, zijn echt fascinerend. Het is zeldzaam dat muziek die zo buiten mijn gebruikelijke voorkeuren valt, mij zo kan raken en kalmeren. Daarbij komt nog dat het een live album is en dat maakt het nog meer bijzonder.

Echter, niet alles aan het album was direct naar mijn smaak. De opener van het album vond ik persoonlijk het minste onderdeel. Het voelde voor mij wat onsamenhangend en niet zo uitnodigend als ik had gehoopt. Dit nummer zette voor mij niet de juiste toon en kwam overe een met mijn vooroordelen. Ik was daarom aanvankelijk sceptisch over wat volgen zou.

Maar na het overwinnen van de initiële teleurstelling, werd ik beloond met muziek die zowel rijk als diep ontroerend was. De rest van het album bevatte een reeks stukken die elk hun eigen verhaal leken te vertellen. De technische vaardigheid en de emotionele diepgang die het Renaud Garcia-Fons Trio in hun muziek legt, is onmiskenbaar.

Specifiek was ik onder de indruk van de manier waarop het trio verschillende muzikale tradities en stijlen integreerde, van flamenco tot Arabische klanken, wat het album een universele resonantie gaf. Ondanks mijn aanvankelijke terughoudendheid, vond ik mezelf volledig opgaand in de muziek, wat een getuigenis is van het talent en het vakmanschap van de muzikanten.

Samengevat, Arcoluz van het Renaud Garcia-Fons Trio is een album dat ik, tegen mijn verwachtingen in, echt heb gewaardeerd. Het bood me een rustgevende ervaring en een ontsnapping uit de alledaagse hectiek. Hoewel de opener niet helemaal mijn smaak was, vind ik het album als geheel een opmerkelijke (live) prestatie die waardig is om door zowel jazzliefhebbers als degenen die minder bekend zijn met het genre, zoals ikzelf, ontdekt te worden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Richard Thompson, een iconische Britse folkrock artiest, staat bekend om zijn uitzonderlijke gitaarvaardigheden en diep emotionele teksten. Zijn muzikale reis begon in de jaren 60 en sindsdien heeft hij een indrukwekkend aantal albums uitgebracht. Thompson's muziek kenmerkt zich door zijn melancholieke stem en poëtische beschrijvingen van liefde, verlies en de menselijke conditie. Een van zijn meest memorabele werken is Across a Crowded Room uit 1985, een album dat een belangrijke mijlpaal in zijn carrière vormt.

Across a Crowded Room biedt een breed scala aan emoties en thema's, allemaal gevangen in Thompson's unieke stijl. Het album is een introspectieve en soms donkere verkenning van relaties en persoonlijke strijd, en elk nummer draagt bij aan het rijke tapijt van verhalen en emoties.

Het openingsnummer, When the Spell Is Broken, zet meteen de toon met zijn sombere en introspectieve sfeer. De pijnlijke realiteit van een liefde die zijn magie verliest wordt op hartverscheurende wijze bezongen. Thompson's gitaarspel is complex en zijn zang doordrenkt van melancholie, wat de luisteraar meeneemt in de pijn van gebroken beloftes en verloren dromen.

Daarna volgt You Don't Say, een nummer dat de complexiteit van communicatie en misverstanden in relaties onderzoekt. De spreker voelt zich ongehoord, en de spanning tussen de woorden is voelbaar. De introspectieve sfeer en Thompson's kenmerkende gitaarriffs geven het nummer een gevoel van urgentie, waardoor het bitterzoet aanvoelt.

Met I Ain't Going to Drag My Feet No More verandert de toon naar vastberadenheid en vooruitgang. Dit nummer straalt energie en empowerment uit, met krachtige gitaren en dynamische ritmes die een gevoel van bevrijding overbrengen. Thompson's zang versterkt de boodschap van doorzettingsvermogen, waardoor het een inspirerend en opbeurend nummer is.

Shine on Love belicht de kracht en het licht van liefde, ondanks de moeilijkheden. Het nummer is hoopvol en inspirerend, met een reflectieve diepgang. Thompson's melodieuze zang en kenmerkende gitaarspel creëren een warm en volhardend gevoel. De muzikale arrangementen versterken de boodschap van liefde en doorzettingsvermogen, wat het nummer zowel ontroerend als opbeurend maakt.

Ghosts in the Wind behandelt het thema van verloren liefde en de blijvende impact ervan. Het roept een gevoel van melancholie en introspectie op, met Thompson's gitaarspel en expressieve zang die bijdragen aan een gevoel van verlorenheid en reflectie. De muziek neemt de luisteraar mee op een reis door herinneringen en emoties.

Fire in the Engine Room vertelt een verhaal van dringende waarschuwingen en de noodzaak om destructief gedrag te stoppen. De intensiteit van het nummer wordt versterkt door Thompson's dynamische gitaarspel en stevige ritmes. De krachtige vocalen creëren een gevoel van urgentie, waardoor de luisteraar de spanning van de situatie voelt.

Walking Through a Wasted Land schildert een beeld van verlorenheid en desillusie. Het is somber en introspectief, met Thompson's melancholische zang en gitaarspel die de emotionele diepgang versterken. De muziek schept een somber en contemplatief landschap, passend bij de thematiek van zinloosheid en zoektocht naar betekenis.

Little Blue Number biedt een speels en licht intermezzo, met een vleugje ironie. Het beschrijft de fascinatie van de verteller voor de stijl en uitstraling van een ander persoon. De levendige melodieën en beeldende teksten zorgen voor een vrolijke en onderhoudende luisterervaring.

She Twists the Knife Again gaat over pijn en verraad in een relatie. Het nummer is donker en intens, met een ondertoon van bitterheid en verdriet. Thompson's expressieve zang en virtuoze gitaarspel versterken de emotionele lading, waardoor de luisteraar de dramatische en pijnlijke aard van het thema voelt.

Tot slot behandelt Love in a Faithless Country de uitdagingen van liefde in een kille en ontrouwe wereld. De melancholische en contemplatieve sfeer wordt versterkt door Thompson's gitaarspel en sfeervolle melodieën. Het reflecteert op de zoektocht naar oprechtheid en verbondenheid, wat het een krachtig en emotioneel beladen nummer maakt.

Across a Crowded Room is een album dat de diepten van menselijke emoties en relaties verkent, en Richard Thompson's muzikale vakmanschap in elk nummer tot leven brengt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Aan de horizon van de hedendaagse muziekscene doemt opnieuw een schim op van een band die ooit de verpersoonlijking was van shoegaze: Ride. Deze Britse formatie, die haar wortels diep in de vroege jaren '90 heeft, heeft zich met de loop der jaren ontworsteld aan de nevelige klanken die hen ooit typeerden. Hun recente werk, en in het bijzonder het album 'Interplay', uitgebracht op de laatste adem van maart 2024, is een testament van deze evolutie.

De openingstrack 'Peace Sign' zet de toon met een bedrieglijke eenvoud, een indie-rocknummer dat flirt met de grandeur van hun vroegere werk, maar nooit volledig het verleden omarmt. Het is aangenaam, doch mist de rauwe intensiteit die Ride ooit kenmerkte.

'Last Frontier', daarentegen, herinnert ons aan de dromerige dagen met een subtiele shoegaze invloed die zich als een sluier om de melodie wikkelt. Het is een nummer dat balsem biedt voor de ziel met zijn melodieuze schoonheid.

Vervolgens leidt 'Light in a Quiet Room' ons door een introspectieve reis die uitmondt in een explosie van geluid, een stille storm die zijn kracht vindt in terughoudendheid. 'Monaco', een spoor verder, blijft echter onopgemerkt in zijn kalmte, zonder de harten van luisteraars echt te beroeren.

De reis door 'Interplay' brengt ons bij 'I Came to See the Wreck' en 'Stay Free', beide nummers die zich comfortabel nestelen in de middelmaat, zonder echter de diepere lagen van emotie te raken die Ride voorheen wist te ontginnen.

Een hernieuwde vitaliteit wordt gevonden in 'Last Night I Went Somewhere to Dream', een nummer dat zich ontplooit als een levendige droom, vol van textuur en kleur. 'Sunrise Chaser' en 'Midnight Rider' slingeren tussen de polen van middelmatigheid en lichtpuntjes, waarbij vooral de laatstgenoemde een gruizige nostalgie oproept.

'Portland Rocks' verheft zich boven het maaiveld als de kroonjuweel van dit album, een nummer dat de essentie van Ride's muzikale reis vangt en herdefinieert. 'Essaouira' daalt af naar de meer poppy diepten van hun sonische spectrum, en ondanks zijn vlotte klanken, misstaat het binnen de cohesie van het album.

Afsluitend biedt 'Yesterday Is Just a Song' een ingetogen epiloog aan 'Interplay', een fluistering die ons achterlaat in een staat van contemplatie. Hoewel 'Interplay' verre van een magnum opus is, toont het een band in transitie, zoekend naar nieuwe expressievormen zonder volledig te breken met hun verleden. Dit album, hoewel het de vurige bezieling van hun vroege dagen mist, biedt momenten van heldere schoonheid en een belofte van wat nog kan komen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

"Virtue Falters," het nieuwste album van de Amerikaanse darkwave/deathrock band Ritual Howls, verscheen in 2023 en is een intrigerende luisterervaring die de luisteraar meeneemt op een donkere, atmosferische reis. Dit werk is een gedurfde mix van sombere melodieën en krachtige ritmes, wat zorgt voor een unieke muzikale ervaring die moeilijk te vergelijken is met andere albums in hetzelfde genre.

Het openingsnummer "Dark Ceiling in Tennessee" zet direct de toon met een betoverende duisternis. De melodie is rijk en intens, en het weet een sfeer van melancholie te creëren die je onmiddellijk naar een andere wereld transporteert. De vocalen van zanger Paul Bancell zijn donker en meeslepend, perfect passend bij de instrumentatie die een gevoel van onheil en mysterie oproept.

"My Trash Mind" verrast met een verrassend luchtig refrein, zeker voor dit genre. Het contrast tussen de zware coupletten en het bijna opbeurende refrein is verfrissend en zorgt voor een aangename variatie. De synthlijnen zijn helder en speels, wat het nummer een unieke twist geeft binnen het geheel van het album.

"Barely a Shadow" is precies wat je zou verwachten van een nummer met zo'n titel: donker en dreigend. Het nummer kruipt onder je huid met zijn onheilspellende ritmes en fluisterende vocalen. Er is een constante spanning die door de hele track heen loopt, alsof er elk moment iets angstaanjagends kan gebeuren.

"Humiliation" biedt een strakke, duistere ervaring die echt een hoogtepunt van het album vormt. De combinatie van diepe bassen en scherpe, ritmische percussie geeft het een bijna martiale intensiteit. De tekstuele inhoud is diepgaand en confronterend, en de muzikale begeleiding versterkt dit door een muur van geluid te creëren die je volledig in de song trekt Dit is een track die zijn luisteraar volledig in zijn greep houdt, zonder enige ontsnapping toe te laten.

"Goodnight Reason" voelt aan als een klassiek darkwave nummer, en dat is helemaal niet slecht. De diepe synths en galmende gitaren brengen je in een trance-achtige staat. Het nummer is hypnotiserend en melancholisch, perfect om bij weg te dromen in de donkere uren van de nacht.

"Tomb Room" wijkt iets af van de rest met een speelser en experimenteler geluid. De ritmes zijn onvoorspelbaar en de melodieën lijken zich constant te verschuiven, wat het nummer een dynamisch en levendig karakter geeft. Dit is een track die nieuwsgierigheid wekt en je steeds weer verrast.

"Kneel for Instruction" is zonder twijfel het zwaarmoedigste nummer op het album. De zware, langzame ritmes en sombere zanglijnen creëren een sfeer van diepe melancholie. Het is een nummer dat je echt aan het denken zet en je meesleept naar de donkerste hoeken van je eigen geest.

Het afsluitende "Cauterize My Eyes" is het prijsnummer van het album. Met een stevig tempo en een pakkende melodie sluit dit nummer het album op een hoogtepunt af. De energie is aanstekelijk en de instrumentatie is subliem, met lagen van synths en gitaren die zich vermengen tot een explosie van geluid.

"Virtue Falters" is een meesterlijk werk dat de essentie van darkwave en deathrock weet te vangen. Ritual Howls heeft een album afgeleverd dat zowel divers als coherent is, met elk nummer dat zijn eigen unieke bijdrage levert aan het geheel. Het is een must-listen voor liefhebbers van het genre en een bewijs van de blijvende kracht van duistere muziek. Minpuntje: Het album duurt net geen 30 minuten

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Robin Guthrie, mede-oprichter van de legendarische band Cocteau Twins, is een meester in het creëren van dromerige soundscapes met zijn gitaar en productievaardigheden. Harold Budd, een prominente Amerikaanse componist en pianist, staat bekend om zijn minimalistische en etherische composities. Samen vormen ze een unieke muzikale alliantie. Hun album After the Night Falls uit 2007 is een betoverende reis door ambient en neoklassieke muziek, waarin delicate pianomelodieën worden verweven met sfeervolle gitaarlagen. Dit album is een subtiel, doch krachtig werk dat de luisteraar meeneemt naar een serene, bijna buitenaardse wereld. De tracks op dit album oefenen een eenduidige sfeer uit. Dromerig en betoverend

Opener How Distant Your Heart is een heerlijk dromerig en etherisch stuk dat een gevoel van melancholie oproept. Het nummer weeft delicate gitaarlijnen en subtiele pianoklanken samen tot een atmosferisch geheel. De muziek ademt een serene, bijna mystieke sfeer uit, alsof het je meeneemt naar een andere wereld, waar tijd even stilstaat en emoties zachtjes resoneren in een wazig, nachtelijk landschap. Muziek om te beluisteren in de nacht op het strand

Avenue of Shapes is een sterk betoverend en atmosferisch stuk. Ook dit nummer kenmerkt zich door zwevende gitaarmelodieën en dromerige klanken die een meditatieve, bijna etherische sfeer oproepen. De muziek lijkt te zweven tussen realiteit en fantasie, met subtiele nuances die een gevoel van rust en introspectie bevorderen. Het is een compositie die je meeneemt naar een stille, introspectieve wereld, waar tijd en ruimte lijken te vervagen. Science Fiction wordt waarheid.

Seven Thousand Sunny Years wijzigt niets aan het recept. Betoverende droomklanken die de luisteraar meenemen op een reis door zachte fantasie landschappen. De sfeer van het nummer is kalm en introspectief, met een melancholische ondertoon die je gedachten naar verre, zonovergoten herinneringen voert. De subtiele texturen en delicate melodieën creëren een serene, bijna tijdloze ruimte waarin je helemaal kunt wegzinken.

Vervolgens She Is My Strength. Ook dit is een mysterieus, dromerig stuk dat je meteen meeneemt naar een andere wereld. De melodie zweeft zachtjes door de ruimte, gedragen door de etherische gitaarpartijen van Guthrie en subtiele pianoakkoorden van Budd. Het nummer ademt een serene, bijna meditatieve sfeer uit, waarbij je jezelf verliest in een zee van geluiden die zowel troostend als introspectief zijn. Een muzikale omhelzing die je stil laat staan bij de kracht van kwetsbaarheid.

Inside a Golden Echo is een nummer dat als een fluistering door de ruimte zweeft. De combinatie van Guthrie's weelderige gitaartexturen en Budd's zachte pianoklanken creëert een sfeer van serene melancholie, alsof je je in een mistige, tijdloze wereld bevindt. De muziek roept beelden op van stille landschappen bij zonsondergang, waar de grenzen tussen werkelijkheid en droom vervagen.

Open Book is een betoverende reis door een etherisch landschap. Het nummer omhult je met een gevoel van serene mystiek, waar dromerige gitaarlijnen zachtjes samensmelten met ambient geluidsgolven. De sfeer is tegelijkertijd kalmerend en introspectief, alsof je in een stille, schemerige ruimte zweeft, ver weg van de hectiek van de wereld. Elk akkoord voelt als een fluistering die langzaam vervaagt in een oneindige rust.

Het nummer And Then I Turned Away, is een hypnotiserende trip door een droomachtige soundscape. De melancholische gitaarklanken van Guthrie verweven zich opnieuw moeiteloos met Budd’s etherische pianospel, waardoor een sfeer ontstaat die zowel rustgevend als mysterieus aanvoelt. Het nummer roept een gevoel op van introspectie en nostalgie, alsof je langzaam wegdrijft in een wereld van herinneringen en verloren gedachten.

The Girl With Colorful Thoughts neemt je wederom mee naar een dromerige wereld vol etherische klanken. De combinatie van zwevende gitaarmelodieën en zachte pianotonen creëert ook nu een sfeer die zowel mysterieus als rustgevend is. Het is alsof je door een kleurige mist wandelt, waar elke stap je dieper in een serene, bijna magische werkelijkheid brengt. Perfect om even helemaal in weg te zinken

Tenslotte Turn Off the Sun. Een betoverende compositie die je meeneemt naar een droomachtige wereld. De zachte, dromerige gitaarmelodieën van Guthrie vermengen zich moeiteloos met de etherische klanken van Budds piano, waardoor een gevoel van serene melancholie ontstaat. Het nummer ademt een mysterieuze, bijna tijdloze sfeer, waar elk geluid als een fluistering door de ruimte zweeft, je meevoerend naar een plek waar tijd en realiteit vervagen.

Conclusie: After the Night Falls is een fijn album met minimalistische ambient en neoklassieke muziek dat de grenzen tussen werkelijkheid en droom vervaagt. De delicate balans tussen de weelderige gitaarpartijen en de etherische pianoklanken creëert een sonische ervaring die zowel troostend als introspectief is. Het album nodigt de luisteraar uit om zichzelf te verliezen in een wereld van serene geluiden, waar elke noot een echo is van stilte en elke compositie een moment van tijdloze reflectie. Het is een muzikale reis die niet alleen de oren, maar ook de ziel raakt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Robin Guthrie en Harold Budd, twee bekende Britse ambient-muzikanten, hebben samen een bijzonder album gemaakt. Guthrie, bekend van de Cocteau Twins, brengt met zijn gitaar een zachte, dromerige sfeer, die mooi past bij de rustige pianoklanken van Budd. Samen maken ze muziek die kalm en tijdloos aanvoelt, vol met diepe emoties.

Het album Before the Day Breaks uit 2007 is een voorbeeld van hoe hun muziek rust en ontspanning brengt. Als ik naar dit album luister, voelt het alsof ik door een rustige, mistige ochtend zweef. De muziek werkt heel kalmerend en is fijn om naar te luisteren als je even wil ontsnappen aan de drukte.

Het eerste nummer, How Close Your Soul, zet meteen de toon. Guthrie’s zachte gitaar en Budd’s piano geven het gevoel van een warme omhelzing. Het nummer brengt een diepe rust (7,5).

A Formless Path is een nummer dat aanzet tot nadenken. De zachte gitaar en rustige piano maken dat je gaat reflecteren, alsof je op een rustige ochtendwandeling bent. Toch ontbreekt er mij wat te veel structuur (6,5),

A Minute, a Day, No More heeft een vleugje melancholie. Het laat je denken aan de vergankelijkheid van tijd en moedigt je aan te genieten van het nu. Prachtige soundscapes met galmend gitaarwerk (8).

She Is My Weakness brengt emotionele diepte. De gitaar en piano passen perfect bij elkaar, waardoor het voelt alsof je een persoonlijk verhaal hoort. Met een echt ambient karakter (8).

In Outside, Silence speelt stilte een grote rol. Het nummer is zeer ingetogen, waardoor je gedachten ruimte krijgen. Het krijgt daardoor iets mysterieus en werkt als een vorm van meditatie (7,5)

Hidden Message is mysterieus en nodigt uit om dieper te luisteren. De melodie lijkt een verborgen boodschap te bevatten en geeft een licht spannend gevoel (7)

I Returned Her Glance voelt als een korte, maar bijzondere ontmoeting. De muziek heeft een romantisch tintje, wat het album een luchtig gevoel geeft (7).

My Monochrome Vision heeft een hypnotiserende sfeer met herhalende klanken. Het voelt als een droom waarin beelden vaag zijn maar toch betekenisvol. Mist wat spanning (6,5).

Het album eindigt met Turn on the Moon, een hoopvol nummer dat ontspanning uitstraalt. Dit nummer laat een voldaan gevoel achter (7).

Before the Day Breaks is een album dat rust en inspiratie brengt. Guthrie en Budd creëren een wereld vol muziek die je helpt ontspannen en nadenken.

Waardering 7,2
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Overgenomen van mijn eigen website:

Na het album/EP This Is Not A Democracy uit 2020 is dit de wat steviger aangezette opvolger van het Nederlandse talent Robin Kester. De enigszins dromerige stem van Robin blijft hetzelfde, er is meer aandacht voor de muzikale omlijsting.

Dat begint direct in Fries And Cream met de eerste noten van het album. Een stevige drum en synthesizer bepalen het ritme. Met name de drum speelt een belangrijke rol. Naar mijn gevoel soms wat te belangrijk. Ook in Leave Now raakt de mooie stem van Robin wat te veel overstemd. Mooie liedjes zijn het echter wel.

Gelukkig krijgt de zang in Cat 13 wat meer ruimte. Dat nummer grijpt wat terug op de aanpak van de voorganger. In Infinity Song lijkt de goede balans te zijn gevonden. In dit nummer kruipt de muziek wat verder uit de dreampop hoek en mag rustig als (dream)rock worden bestempeld.

Celeste is één van mijn favoriete songs op het album. Wat een mooie subtiele begeleiding.
Dead End. Weer die luide drum, maar gelukkig wordt de zang na het intro ook wat meer volume gegund. Leuke effecten en een minimale rol voor de mannenstem.

Het is wel jammer dat de teksten op Spotify nog niet getoond worden. Voor mij is het soms wat lastig te verstaan. Ik was nooit zo van de teksten maar dat lijkt wat te veranderen.

Terug naar het album zijn we bij Goodnight Argus aangeland. Een song met een fraai lang instrumentaal einde. Skinny Kids is een fijn klein liedje. Jammer dat het zo klein is.

Zwanzig Zwanzig is een nummer waar ik niet zo veel mee kan. Ik krijg het idee dat er oerwoudgeluiden te horen zijn, maar dat kan ik niet bij de titel plaatsen. Gaat het om het jaar 2020? Hmmm.

Blinds, het nummer met de meeste rock. Ik hoor dan toch liever de wat meer dromerige nummers zoals het afsluitende Hands.

Een mooi album. Vakwerk inderdaad zoals hierboven gemeld.

De Rolling Stones, een legendarische Britse rockband die ontstond in de vroege jaren '60, worden beschouwd als een van de meest invloedrijke en iconische rockgroepen aller tijden. Hun muziek, gekenmerkt door een rauwe energie en bluesinvloeden, heeft generaties lang de tand des tijds doorstaan. De band, met Mick Jagger als flamboyante frontman en Keith Richards als meesterlijke gitarist, heeft een repertoire opgebouwd dat zowel commercieel succesvol als cultureel relevant is.

Het album Beggars Banquet, uitgebracht in 1968, markeert een cruciaal keerpunt in de carrière van de Rolling Stones. Met dit album keerden ze terug naar hun bluesroots, terwijl ze ook experimenteerden met verschillende muzikale stijlen en diepgaande, soms controversiële teksten.

Het opzwepende Sympathy for the Devil opent met een hypnotiserende percussie en een meeslepende piano. Mick Jagger belichaamt de duivel als verteller, wat een rafelige, onheilspellende en toch fascinerende toon zet. De onheilspellende referenties aan historische tragedies zoals de kruising van Jezus en de Russische Revolutie zijn diepgaand en symbolisch, waardoor de luisteraar wordt gedwongen na te denken over de aard van het kwaad. Het herhaalde refrein “Pleased to meet you, hope you guess my name” benadrukt als meezinger de misleidende charme van het kwaad. (8,5)

No Expectations is een ingetogen en melancholisch nummer dat doordrenkt is met emotie. De slide-gitaar van Brian Jones geeft het nummer een dromerige, weemoedige sfeer. De teksten, die gaan over verlies en teleurstelling, resoneren diep. Zinnen als "I've got no expectations" en "Your heart is like a diamond" spreken van een pijnlijke acceptatie van een gebroken relatie. Een gevoelig nummer. (7)

Vervolgens Dear Doctor. Dit 'country' nummer doordrenkt met humor en een vleugje satire, vertelt het verhaal van een man die op de dag van zijn huwelijk verlamd is door angst en verdriet. De ontdekking dat zijn verloofde er met zijn neef vandoor is, brengt echter onverwachte opluchting. De rauwe emotie en de ironische wending maken dit een memorabel en uniek nummer in hun catalogus. Een track met een bite, maar niet echt mijn ding (6,5)

Parachute Woman is doorspekt met seksuele metaforen en belichaamt een rafelige, bluesy sfeer. De fysieke verlangens en avontuurlijke escapades van de protagonist worden op een ongepolijste en directe manier gepresenteerd. Het nummer vangt de vluchtige aard van begeerte en vrijheid, typisch voor de stijl van de Stones. (7)

Jigsaw Puzzle is een energieke en uitbundige track en schildert een levendig beeld van een chaotische wereld vol kleurrijke personages. De metafoor van de puzzel weerspiegelt de complexe en soms verwarrende zoektocht naar betekenis in het leven. De teksten, rijk aan beelden en ironie, bieden een kritische blik op maatschappelijke hypocrisie en persoonlijke dualiteiten. Ook dit is een lekker rafelig nummer. (7,5)

Street Fighting Man is een rauw en dynamisch protestnummer dat de politieke en sociale onrust van de jaren '60 perfect vastlegt. Het roept op tot actie en verzet tegen onrecht, geïnspireerd door wereldwijde protesten. De krachtige boodschap en de energieke uitvoering werken aanstekelijk en maken het een blijvende klassieker. (8,5)

Prodigal Son :
Deze cover van Reverend Robert Wilkins' nummer vertelt het bijbelse verhaal van de verloren zoon. Het thema van berouw en verlossing wordt op een oprechte en traditionele bluesmanier gebracht, wat de spirituele diepgang van het nummer benadrukt. Het nummer biedt een teveel aan Country en valt daardoor een eindje buiten mijn comfortzone (6,5)

Daarna Stray Cat Blues. Dit controversiële en uitbundige nummer beschrijft een taboedoorbrekende seksuele ontmoeting. De provocerende teksten en rauwe toon roepen sterke reacties op en verkennen de grenzen van moraliteit en artistieke expressie. (7,5)

Factory Girl is een folky, eenvoudig nummer dat de dagelijkse realiteit van de arbeidersklasse schildert. De ongepolijste beschrijvingen en de empathische en wat bitse toon maken het een eerbetoon aan de gewone mensen en hun dagelijkse strijd. (7)

Het slotnummer Salt of the Earth is ingetogen een ode aan de arbeidersklasse, met een spirituele ondertoon. De bijbelse referenties, de inzet van een gospelkoor en de oprechte boodschap van waardering en erkenning maken het een krachtige afsluiter van een monumentaal album. (7,5)

Beggars Banquet blijft een tijdloos album dat de veelzijdigheid en het artistieke lef van de Rolling Stones illustreert. Het album biedt een prettige en veelzijdige luisterervaring die zowel muzikaal als lyrisch blijft boeien.

Waardering: 7,4
Eerswe verschenen op www.jorro-muziekkeuze.nl

Op Discogs staat dit album onder de bandnaam RIAH te boek als Post-Metal. Ik vind dat wat discutabel. Het wijkt weinig af van de albums die als Postrock worden aangemerkt. Het gaat er soms stevig aan toe, maar metal? Echt belangrijk is het ook niet.

Maar eerst een voorstelrondje: Ropes Inside a Hole is een Italiaanse band met behalve een drummer en bassist annex synthesizer speler maar liefst 3 gitaristen. Dat helpt wel om de geluidsmuren stevig te laten klinken. En dat laatste is zeker het geval. Dit is het tweede album van de band. De voorganger Autumnalia ken ik niet maar gaat op mijn to-do lijstje. Voor mij is dit album dus een eerste kennismaking.

Opener Distance is het schoolvoorbeeld van een postrock nummer. Een voorzichtig begin en een heftig einde. De tekst is niet bepaald vrolijk. Hearts, hollow hearts…
In Others Are Gone, I Don’t Care geen tekst. De beurt is aan de gitaren. Die maken er een stevig feestje van. In Loss and Grief weer een sombere tekst, So much lost, so much lost in me. Het is wel jammer dat de zang niet al te best is.

Feet in the Swamp, Gaze to the Sky wordt gevuld met onder andere een saxofoon. Een redelijk ontspannen nummer. Overwhelmed doet zijn naam eer aan. Scheurende gitaren vanaf het begin, maar geheel tegen de postrock regels in een kalm slot. Maar het is Time to Sleep…Until you wake up Voor dat ontwaken wordt gezorgd want nog één keer komen de gitaren aan bod.

A Man and his Nature is een prettig album maar haalt de top van de postrockbands toch net niet. In elk geval zou een beetje zangles nuttig zijn.

Rory Gallagher, geboren op 2 maart 1948 in Ballyshannon, Ierland, was een van de meest invloedrijke blues- en rockgitaristen van zijn tijd. Hij stond bekend om zijn energieke liveoptredens en zijn vermogen om complexe emoties over te brengen via zijn gitaarspel. In 1975 bracht hij zijn zesde studioalbum, Against the Grain, uit. Dit album weerspiegelt zijn veelzijdigheid als muzikant en zijn vermogen om verschillende genres naadloos met elkaar te verweven.

Against the Grain is een album dat, net als Rory zelf, moeilijk in een hokje te plaatsen is. Het album bevat elementen van blues, rock, jazz en folk, allemaal samengebracht door Gallagher's kenmerkende gitaarspel.

Het album opent met Let Me In, een uptempo bluesrocknummer dat meteen de toon zet voor wat komen gaat. De opening is krachtig, met een directe gitaarlick die de luisteraar meteen in het album trekt. De zang is zelfverzekerd en de tekst gaat over het verlangen naar acceptatie en verbondenheid, thema's die vaker terugkomen in Gallagher's werk.

Cross Me Off Your List heeft een zwaardere, bijna sinistere toon. De ritmische sectie is strak en ondersteunend, terwijl Gallagher zijn gitaar laat grommen en huilen. De tekst is een bitterzoete afrekening met iemand die hem heeft teleurgesteld, wat het een donker randje geeft dat goed past bij de muzikale begeleiding.

Met Ain't Too Good neemt Gallagher gas terug en levert hij een soulvol bluesnummer af. De melodie is melancholisch en de teksten reflecteren over verloren kansen en spijt. Gallagher's gitaarspel is ingetogen maar emotioneel geladen, wat het nummer een intieme sfeer geeft.

Een van de langste nummers op het album, Souped-Up Ford, is een eerbetoon aan de Amerikaanse autoscène. Het is een energiek nummer met een rock 'n roll groove en een meeslepende gitaarsolo die het hart van elke autoliefhebber sneller doet kloppen. Dit nummer is een goed voorbeeld van Gallagher's liefde voor de Amerikaanse cultuur en hoe hij deze invloeden in zijn muziek verwerkte.

Bought and Sold heeft een meer akoestische benadering met een folkachtige sfeer. De teksten behandelen het thema van verraad en teleurstelling, wat Gallagher op een krachtige en poëtische manier weet over te brengen. De melodie is pakkend en het gitaarspel is subtiel maar effectief, wat het tot een van de meer introspectieve momenten van het album maakt.

Met I Take What I Want keert Gallagher terug naar een meer traditionele bluesstijl. Dit nummer is een cover van een klassiek nummer van Sam & Dave, maar Gallagher geeft er zijn eigen draai aan met een rauwe energie en indrukwekkend gitaarwerk. Het is een van de meest opzwepende nummers op het album en toont zijn vermogen om een klassieker opnieuw uit te vinden.

Lost at Sea is een van de meest atmosferische nummers op het album. Het heeft een dromerige kwaliteit, met een langzaam tempo en een golvende melodie die de luisteraar het gevoel geeft op open water te drijven. De teksten zijn poëtisch en mysterieus, wat bijdraagt aan de betoverende sfeer van het nummer.

Het nummer All Around Man is een epische bluestrack die Gallagher de ruimte geeft om zijn virtuositeit op de gitaar te tonen. De solo's in dit nummer zijn lang en complex, maar nooit overweldigend. Het nummer bouwt op naar een climax die zowel opwindend als bevredigend is, en het is een hoogtepunt van het album.

Een van de meest unieke nummers op het album is Out on the Western Plain, een folknummer dat Gallagher's liefde voor de Amerikaanse westerncultuur weerspiegelt. Het nummer is minimalistisch, met Gallagher's stem en gitaar in de hoofdrol, en de eenvoudige melodie blijft lang na het luisteren hangen. Dit nummer is een mooi contrast met de meer zware blues en rock op het album.

Het album sluit af met At the Bottom, een bluesrocknummer dat de thema's van verlies en verdriet voortzet die in eerdere nummers zijn geïntroduceerd. Gallagher's zang is hier bijzonder expressief en de gitaarpartij is zowel krachtig als subtiel, wat zorgt voor een sterke afsluiting van het album.

Rory Gallagher's teksten zijn altijd persoonlijk en introspectief geweest, en Against the Grain is daarop geen uitzondering. De teksten behandelen thema's als verlies, verraad, verlangen en zelfontdekking, en zijn vaak poëtisch zonder pretentieus te worden. Gallagher's stem draagt de emoties goed over, en zijn gitaarspel ondersteunt en versterkt de boodschappen in zijn teksten. Wat Against the Grain echt bijzonder maakt, zijn de unieke instrumentale elementen die Rory Gallagher in zijn muziek integreert. Zijn gitaarspel is technisch briljant, maar altijd in dienst van het nummer en de emotie die hij wil overbrengen.

Against the Grain is een album dat de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds relevant klinkt. Rory Gallagher's vermogen om emoties over te brengen via zijn gitaar en zijn authentieke benadering van muziek maken dit album tot een fijn item in je platenkast. Als je op zoek bent naar een album dat zowel technisch indrukwekkend als emotioneel resonant is, dan is Against the Grain een perfecte keuze.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vroeger was het een van mijn idolen, Rory Gallagher, die prachtige blues/rock albums uitbracht. En daaronder ook een aantal fraaie live albums. Na 1978 ben ik hem uit het oog verloren. Ik heb toen geen albums meer van hem aangeschaft.

Maar ik kan niet om dit album heen. Een liveopname uit 1990 in Londen. Van een volledig concert. En het is een lekkere trip met een bijzondere uitvoering van Tattoo'd Lady, het bekende Messin' With The Kid en Bullfrog Blues, maar ook veel voor mij onbekend werk. Goed om dat nu in huis te hebben.

De muziek van Rory Gallagher, maar ook die van Ten Years After, heeft ertoe geleid dat ik blues meer ben gaan waarderen. Zo is Twist It Babe van Bo Carter mijn ultieme bluesalbum. Opnamen uit de periode 1931 - 1940.

Het blijft jammer dat Rory Gallagher zo vroeg is overleden. Tweemaal beste gitarist van de wereld en dat is zeker terecht hoewel ik het een dubieus forum vind. Zo heeft mijn favoriete gitarist Alvin Lee, deze waardering nooit gekregen.

Het album "All Around Man – Live in London" van Rory Gallagher, uitgebracht in 2023, biedt een verfrissende kijk op het repertoire van deze Ierse gitaarvirtuoos. Dit live album, dat niet overloopt van zijn meest bekende nummers, toont de diversiteit en het talent van Gallagher op indrukwekkende wijze.

Vanaf het eerste nummer, "Continental Op," wordt duidelijk dat deze opname meer is dan zomaar een verzameling live tracks. De energieke uitvoering en de passie van Gallagher zijn bijna tastbaar, wat een meeslepende luisterervaring oplevert. "Heaven’s Gate" volgt, met een hypnotiserende melodie en soulvolle zang, die de luisteraar diep raakt.

"Don’t Start Me Talkin'" en "Kid Gloves" laten een meer speelse kant van Gallagher zien. De wisselwerking tussen zijn gitaarspel en zang is subliem, en de dynamiek in de band zorgt voor een levendige sfeer. "Mean Disposition" biedt een rauwere, bluesachtige toon, die Gallagher's veelzijdigheid onderstreept.

Een van de hoogtepunten van het album is "Tattoo’d Lady". Dit nummer, een favoriet onder fans, krijgt in deze live uitvoering een nieuwe dimensie. De improvisaties en de intense solo’s maken dit een onvergetelijk moment. Ook "The King of Zydeco" en "Moonchild" laten zien hoe Gallagher verschillende stijlen moeiteloos combineert.

"Out on the Western Plains" en "Ride On Red, Ride On" brengen een vleugje Americana in het geheel, met hun folky invloeden en verhalende teksten. Gallagher's stem en gitaarspel stralen een ongeëvenaarde authenticiteit uit, wat deze nummers bijzonder maakt.

De bluesy invloeden komen sterk naar voren in "Walkin’ Blues" en "Empire State Express". De rauwe emotie en de technische virtuositeit van Gallagher maken deze uitvoeringen bijzonder. "Shadow Play" en "I Wonder Who" blijven boeien met hun intrigerende ritmes en melodieën.

Het album sluit af met een reeks krachtige nummers: "Shin Kicker", "Middle Name", "When My Baby She Left Me", en "Ghost Blues" laten Gallagher’s vermogen zien om intensiteit en gevoel in elke noot te leggen. "Messin' with the Kid", "Keep a Knockin'", en "Bullfrog Blues" zijn energieke afsluiters die de luisteraar nog lang na het beluisteren van het album in vervoering houden.

Het slotnummer, "All Around Man", vat de essentie van Rory Gallagher perfect samen. Zijn veelzijdigheid, passie en onmiskenbare talent komen hierin volledig tot uiting. Dit album is een must voor zowel doorgewinterde fans als nieuwkomers, en biedt een uniek inkijkje in het muzikale universum van een van de grootste gitaristen aller tijden.

Met "All Around Man – Live in London" toont Rory Gallagher dat zijn muziek tijdloos is, en blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rosetta Stone is een iconische naam binnen de gothrockscene, ontstaan in het Verenigd Koninkrijk in de late jaren '80. Deze band wist zich al snel te onderscheiden door hun donkere, atmosferische geluid en diepe, emotioneel geladen teksten. Met invloeden uit de postpunk en gothic rock, heeft Rosetta Stone een trouwe aanhang weten op te bouwen. Hun muziek kenmerkt zich door zware baslijnen, spookachtige synths en sombere zang, wat perfect aansluit bij de sombere thema's die ze behandelen. De band geniet nog steeds aanzien binnen de gothrockgemeenschap, met hun album Adrenaline uit 1993 als een van hun meest geprezen werken.

Bij het beluisteren van Adrenaline, het album van Rosetta Stone uit 1993, word ik meteen ondergedompeld in een wereld van donkere, melancholische klanken. Dit album is een krachtig bewijs van de band’s vermogen om een intensieve sfeer te creëren die de luisteraar meevoert naar de duistere hoeken van de menselijke psyche.

Het album opent met het nummer Shadow, dat direct indruk maakt door zijn spookachtige intro. De opbouw van het nummer is subliem: een dreunende baslijn en krachtige drums nemen het over, ondersteund door atmosferische gitaren die een intense, etherische sfeer neerzetten. De zang is diep en resoneert perfect met de thematiek van verlies, isolatie en innerlijke strijd.

Het titelnummer Adrenaline brengt een totaal andere energie. Hier wordt de luisteraar geconfronteerd met een snelle, pulserende ritmiek die bijna voelbaar is. De gitaren en bas creëren een gevoel van urgentie, wat uitstekend past bij de thematiek van innerlijke conflicten en ongetemde kracht. De zang is emotioneel geladen (I’am on Adrenaline) en begeleidt je door een landschap van intense gevoelens.
The Witch neemt een mysterieuze en duistere wending. Dit nummer bouwt een intense sfeer op door stevige baslijnen en hypnotiserende gitaarpartijen. De zang is geladen met emotie, wat het gevoel van mysterie en dreiging versterkt. Thematisch gezien roept The Witch beelden op van verborgen krachten en duistere rituelen, waardoor het een perfect voorbeeld is van de gotische esthetiek die Rosetta Stone zo goed beheerst. De sfeer is zowel beklemmend als fascinerend (let op het strijkje), en het nummer zuigt je mee in een wereld van mysterie en onheil.

Met een lengte van 7 minuten en 38 seconden is Darkside een van de meest meeslepende tracks op het album. Dit nummer neemt de tijd om een intense en duistere sfeer op te bouwen, met repetitieve, hypnotiserende ritmes die langzaam in intensiteit toenemen. De zware gitaren en diepe baslijnen zorgen voor een gevoel van beklemming, terwijl de zang somber en dreigend blijft. De thematiek van Darkside draait om de verleiding van het onbekende en de innerlijke strijd die daarmee gepaard gaat. Dit nummer is een diepgaande exploratie van de donkere kanten van de menselijke ervaring, en de sfeer is doordrenkt van mysterie en melancholie.

Sense of Purpose biedt een dynamisch muzikaal contrast met de voorgaande nummers. Hier vallen vooral de stevige, pulserende baslijnen en atmosferische gitaarpartijen op, die een intense en meeslepende sfeer creëren. De zang is diep en emotioneel, wat bijdraagt aan een gevoel van urgentie en vastberadenheid. Dit nummer lijkt te gaan over de zoektocht naar betekenis en richting in het leven, een thema dat vaak terugkomt in gothic rock. De sfeer is zowel duister als hoopvol, wat het nummer een unieke plaats geeft binnen het album.

An Eye for the Main Chance onderscheidt zich door zijn donkere en krachtige muzikale stijl. De ritmische gitaarpartijen en pulserende baslijn creëren een dreigende sfeer, terwijl de zang dramatisch en zwaar is. Dit nummer lijkt te draaien om ambitie en de onverbiddelijke zoektocht naar succes, vaak ten koste van anderen. De thematiek van opportunisme en het grijpen van kansen wordt versterkt door de strakke, consistente ritmes. Het is een donker, enigszins cynisch nummer dat perfect past binnen de gothrocktraditie.

Leave Me for Dead keert terug naar de melancholische sfeer die typerend is voor het album. Zware gitaarakkoorden, een pulserende baslijn, en een strak drumritme geven dit nummer zijn intense klank. De zang is diep en emotioneel geladen, en de tekst spreekt van wanhoop en verlatenheid. Dit nummer behandelt de gevoelens van verraad en het omgaan met verlies, wat duidelijk wordt uit de titel zelf. De sfeer is donker en meeslepend, en de muziek versterkt het gevoel van verlatenheid en pijn.

Come Hell Or High Water biedt een krachtige afsluiting van het album met zijn energieke en vastberaden geluid. De stevige gitaarakkoorden, dwingende baslijn, en dynamische drums creëren een sfeer van onstuitbare kracht. De zang is intens en gepassioneerd, wat het gevoel van urgentie versterkt. Thematisch gezien draait dit nummer om vastberadenheid en doorzettingsvermogen, ongeacht de obstakels die op de weg komen. De sfeer is energiek en opzwepend, maar met een donkere ondertoon die de gotische esthetiek van de band trouw blijft.

Forevermore is een melancholisch nummer dat perfect de sfeer van de gothic rock-scene van de jaren '90 belichaamt. Donkere melodieën en een hypnotisch ritme domineren de track, terwijl de zang doordrenkt is met een gevoel van verloren liefde en onthechting. Het thema van eeuwigdurende pijn en passie sluit naadloos aan bij de gotische esthetiek. Dit nummer is een krachtig voorbeeld van Rosetta Stone's vermogen om diepe, emotionele muziek te creëren.

Het album sluit af met Subterfuge, een nummer dat perfect past binnen de gothrockesthetiek met zijn donkere, sfeervolle klanken. De thematiek van verborgen waarheden en misleiding wordt versterkt door de gelaagde instrumentatie en sombere vocalen. De sfeer is doordringend en melancholisch, met een ondertoon van spanning en onzekerheid die typisch is voor het genre.

Adrenaline is een album dat blijft resoneren, zelfs na al die jaren. Het slaagt erin om de donkere, introspectieve thema's van de gothrock te belichamen op een manier die zowel meeslepend als onvergetelijk is. Elk nummer draagt bij aan een grotere narratief, en samen vormen ze een krachtige weergave van Rosetta Stone's muzikale visie.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag een Metal album. Metal van het soort dat ik nog wel aan kan. Hoewel er gegrunt wordt, wint de melodie het in de meeste nummers van de zang. Daarmee bedoel ik dat de stem niet alles overheersend is.

Het album 'A Dead Poem' van de Griekse metalband Rotting Christ is een interessante en diepgaande ervaring die ik sinds zijn release in 1997 regelmatig heb beluisterd. Een icoon in de melodische black metal hoek. Dit album, dat afwijkt van hun eerdere, meer ‘gewone’ black metal georiënteerde werken, combineert duistere melodieën met een atmosferische diepgang die me telkens weer grijpt.

Het album opent met "Sorrowful Farewell", waar de band direct indruk maakt met melodisch fraaie riffs. Deze riffs zijn niet alleen een krachtige introductie, maar creëren ook een sfeer die je direct in hun wereld trekt. De stem van Sakis Tolis, die zowel rauw als melodieus is, voegt een bijzondere dimensie toe aan het nummer. Het is een track die mij altijd bijblijft door zijn emotionele lading en indrukwekkende opbouw. De combinatie van duistere thema's met melodieuze elementen geeft het nummer een unieke balans die typisch is voor Rotting Christ.

"Among Two Storms" is een nummer dat zich kenmerkt door een aanstekelijk refrein, dat bijna uitnodigt om mee te zingen. Dit lied voelt als een storm die opkomt, krachtig en vol emotie, maar met genoeg melodische elementen om toegankelijk te blijven voor een breder publiek. Het bevat enkele van de meest memorabele gitaarriffs van het album en de energieke drumlijnen zorgen voor een opzwepende sfeer. De lyrische thema’s van strijd en innerlijke conflicten zijn sterk vertegenwoordigd en resoneren door de hele track

Het titelnummer "A Dead Poem" begint ingetogen en poëtisch, met een sfeer die bijna contemplatief is. Na deze rustige start, komt de band terug met een krachtige riff die het nummer weer energie geeft. Deze dynamiek tussen rust en energie maakt het een fascinerend en gelaagd luisterstuk. Dit nummer onderscheidt zich door zijn sfeervolle gitaarwerk en de sombere, bijna sprekende vocalen. Het is een reflectief stuk dat mij aan het denken zet over vergankelijkheid en de diepere betekenissen van het leven.

"Out of Spirits" schakelt een versnelling hoger. Het nummer is sneller en heftiger dan zijn voorgangers, maar behoudt een lichte verteerbaarheid dankzij zijn heldere structuur en melodie. Het laat zien hoe de band in staat is om intensiteit en melodie te combineren zonder aan kracht in te boeten.

"As If by Magic" start stevig en zet de toon voor wat een zeer energiek nummer belooft te zijn. Na de krachtige opening, vervolgt het nummer met een meer melodieuze benadering, wat een interessant contrast creëert met het begin van het nummer. De manier waarop de gitaar en keyboardmelodieën samenweven is indrukwekkend, en de diepe, duistere vocalen versterken het mysterieuze gevoel van het nummer.

"Full Colour Is the Night" is een van mijn favorieten. Het heeft een diepe, bijna hypnotiserende kwaliteit die het onderscheidt van de andere nummers. De manier waarop de band sfeer en melodie combineert, is indrukwekkend en maakt het nummer een hoogtepunt van het album.

"Semigod" is scherp en gemeen, en voegt een ruwere rand toe aan het album. Het nummer heeft een bepaalde urgentie en intensiteit die het onweerstaanbaar maakt. Het is gemakkelijk te zien waarom dit ook een favoriet is; het heeft een energie die je grijpt en niet meer loslaat.

"Ten Miles High" creëert een zware, dreigende sfeer die je bijna fysiek kunt voelen. Dit nummer is donkerder en meer atmosferisch, en het voelt alsof je wordt meegenomen op een reis door onbekende, duistere landschappen.

"Between Times" begint wat nerveus en onvoorspelbaar, maar evolueert naar een prachtig vervolg dat de luisteraar beloont voor hun geduld. Het is een nummer dat speelt met verwachtingen en toont de muzikale veelzijdigheid van de band.

Het laatste nummer, "Ira Incensus", verontwaardigd door woede, bevat misschien niet direct herkenbare emoties in de muziek, maar de pracht van het nummer is onmiskenbaar. Het sluit het album af met een krachtige verklaring die nog lang na het luisteren blijft hangen.

Kortom, "A Dead Poem" is een album dat een diepe indruk achterlaat met zijn combinatie van melodische finesse en rauwe emotionele kracht. Elk nummer biedt een unieke kijk op het vermogen van Rotting Christ om duistere thema's te verkennen met een muzikaal vakmanschap dat zowel uitnodigend als uitdagend is. Het is een album dat zowel fans van melodische black metal als nieuwkomers zal aanspreken, en dat de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Roving is een Amerikaanse band uit Santa Maria, Californië. Hun muziekstijl combineert elementen van grunge en shoegaze, wat resulteert in een dromerig en gruizig geluid. Het album 'Spindrift' is recent verschenen en heeft mijn muzikale honger ruimschoots weten te stillen. Dit werk is een sonische reis door verschillende stemmingen en sferen, en ik neem je graag mee langs de nummers.

De opener, 'Spindrift', zet meteen de toon met een krachtige riff en melodie die direct blijven hangen. Deze track voelt als een solide fundament, een rots in de branding. De energie en het vakmanschap spatten ervan af, en het is zonder twijfel een van mijn favorieten op het album.

Vervolgens komt 'Perfect', een mooie track maar net niet zo indrukwekkend als de opener. Toch biedt het een aangename luisterervaring met zijn vloeiende melodieën en subtiele nuances.

'Fragments of You' is een ingetogen en dromerige track die een gevoel van introspectie oproept. De zachte, zwevende klanken brengen een rustgevende sfeer die je even doet wegdromen. 'Haven Blue' brengt het tempo wat omlaag, maar biedt een melodie die aangenaam in het oor ligt. De track voelt als een rustige wandeling langs een serene kustlijn, waar elke noot harmonieus in elkaar overvloeit.

'Vertigo' is een goede, gruizige track die de energie weer wat opvoert. De rauwe riffs en de dynamische opbouw maken het tot een solide nummer dat de luisteraar bij de les houdt. 'Honey' neemt je mee op een langzamere tocht met een fraaie, gruizige melodie en riff. De song voelt aan als een warme deken op een koude dag; comfortabel en geruststellend.

'Twelve Years' is lichter en luchtiger van toon, een welkome afwisseling na de meer intense nummers. De speelse melodieën brengen een gevoel van zorgeloosheid met zich mee.

'Midnight Shimmer' heeft een echte bite, met een trage, aangrijpende melodie die je bijblijft. De donkerder ondertonen en de emotionele intensiteit maken het een bijzonder nummer.

'Stuck' is een leuke track met een ruige rand, hoewel het net iets minder pakkend is dan sommige andere nummers. Toch biedt het een stevige luisterervaring met zijn stevige ritmes en gruizige geluid.

'Selfish' sluit het album af met een prachtige melodie die door de geluidsmuur heen breekt. Dit nummer is mijn tweede favoriet; het is een weergaloze afsluiting die zowel krachtig als meeslepend is.

Concluderend, 'Spindrift' is een album dat volledig binnen mijn comfortzone past en zonder twijfel vaker de revue zal passeren hier in huize jorro. De mix van stevige riffs, dromerige melodieën en emotionele diepgang maken het een veelzijdige luisterervaring die elke muziekliefhebber zal weten te waarderen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Rowena Wise is een getalenteerde Australische artieste die inmiddels is opgenomen in de internationale muziekscene. Haar handelsmerk is een samensmelting van muzikaliteit en poëzie, waaruit een onmiskenbare, authentieke stijl voortvloeit.

De ouders van Rowena zijn beide muzikaal onderlegd dus het feit dat zij het muzikale pad is opgegaan is niet vreemd, Grootgebracht met folk en alternatieve muziek is haar stijl goed te verklaren. Rowena heeft een unieke stem. Haar liedjes zijn hebben meest een grote emotionele diepgang en een verhalende kwaliteit. Ze gebruikt daarbij elementen van folk, indie en pop.

Buiten haar muzikale carrière is Rowena ook maatschappelijk betrokken bij verschillende sociale en milieuprojecten.

Het album "Senseless Acts of Beauty" demonstreert haar diepgaande muzikale vakmanschap en emotionele diepgang.

Het album begint met "In for the Kill," een ingetogen nummer dat onmiddellijk indruk maakt door zijn delicate baslijn. De subtiliteit van het instrumentale arrangement trekt de luisteraar direct in de introspectieve sfeer van het album. Rowena's zachte zang begeleidt de bas prachtig, wat zorgt voor een serene en meeslepende luisterervaring.

Het tweede nummer, "Nobody's Saviour," onderscheidt zich door zijn prachtige melodie, met name het refrein dat blijft hangen. Het lied weeft een verhaal van zelfreflectie en veerkracht, waarbij Rowena's stem de kern van het emotionele palet vangt. "26 Hours" zet deze trend voort met een al even aangename melodie, maar voegt iets meer pit toe. Het nummer heeft een subtiele intensiteit die de luisteraar boeit, terwijl de complexe lyrische thema's zich ontvouwen. Rowena's vermogen om diepgaande verhalen te vertellen, komt hier duidelijk naar voren.

"Forgiving Up" neemt een stap terug in intensiteit, en is voor mij persoonlijk net iets te tam. Het nummer mist de dynamiek en variatie die in de eerdere nummers aanwezig is, wat het minder memorabel maakt. Met "Indifferent" wordt het tempo en volume weer opgevoerd. Dit nummer biedt een welkome afwisseling met zijn energieke ritme en krachtige vocale prestaties. Rowena toont hier haar veelzijdigheid als artiest, wat bijdraagt aan de algehele diversiteit van het album.

"Life of the Party" is een aanstekelijke, stevige track die opvalt door zijn energie en scherpe bite. Het nummer nodigt uit tot meezingen en laat een blijvende indruk achter met zijn onmiskenbare charme en kracht. "New Years" keert terug naar een meer rustige toon. Het nummer is een reflectieve meditatie, perfect passend bij de introspectieve aard van het album. Rowena's zang is hier bijzonder ontroerend, wat bijdraagt aan de melancholische sfeer.

"Knife" volgt dit rustige pad, maar is voor mij te traag en ingetogen. Hoewel het lied een diep emotioneel thema verkent, mist het de dynamiek om echt te boeien. "We Are Nothing" brengt weer wat meer kracht in het album. Het nummer heeft een mooie balans tussen emotie en energie, wat het een van de hoogtepunten van het album maakt. Rowena's krachtige vocalen en diepgaande teksten komen hier prachtig samen.

Het album sluit af met "Gone," een sober nummer dat toch een krachtig element in zich draagt. De minimalistische benadering van het arrangement laat Rowena's stem en teksten volledig tot hun recht komen, wat zorgt voor een indringende afsluiting van dit prachtige album.

"Senseless Acts of Beauty" toont Rowena Wise's veelzijdigheid en vermogen om diepgaande emoties te verwoorden. Elk nummer draagt bij aan een rijk tapijt van muzikale verhalen, waardoor dit album een blijvende indruk achterlaat op de luisteraar.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Schrijvend over de melodieuze diepten van het album "Avalon" van de Britse formatie Roxy Music, uitgebracht in 1982, voel ik een diepe waardering voor de artistieke finesse die het album karakteriseert. Dit muzikale meesterwerk, bekend om zijn verfijnde composities met sfeervolle harmonieën, markeert een hoogtepunt in de muzikale ambities van de band.

De titeltrack "Avalon" is het toonbeeld van sfeer en elegantie. Bryan Ferry's stem zweeft moeiteloos boven de zachte golven van de achtergrondmuziek, wat een dromerige kwaliteit verleent aan het geheel. Het is alsof de luisteraar wordt meegevoerd naar een mythisch paradijs, een wereld waar elke noot en elk akkoord samensmelten in een ultieme utopie van geluid.

Naast de etherische kwaliteiten van de titelsong, biedt het album ook nummers als "More Than This". Hier vindt men een weergaloze balans tussen lyrische eenvoud en muzikale diepgang. Het nummer is opmerkelijk vanwege zijn ingetogen kracht en emotionele resonantie, waarbij de tekst je uitnodigt om tussen de regels door te lezen en de onderliggende betekenissen te ontdekken.

"Take a Chance with Me" fungeert als een opbeurende oproep tot avontuur, waarbij de muzikale arrangementen een gevoel van spontaniteit en verwachting creëren. Het is een nummer dat optimisme ademt, versterkt door een rijke mix van melodische lagen die zowel uitnodigen tot reflectie als tot dans.

Wat dit album echter zo uniek maakt, is niet alleen de samenstelling van de tracks, maar ook hoe ze met elkaar verweven zijn tot een samenhangend geheel. Elk nummer draagt bij aan een groter geheel, een verhaal verteld door klanken en ritmes. De productie is vlekkeloos, met elk geluidselement zorgvuldig geplaatst om de luisteraar mee te nemen op een auditieve reis.

De afsluiting van het album met "Tara" laat een blijvende indruk achter. Dit instrumentale stuk, hoewel korter dan de andere nummers, is krachtig in zijn subtiliteit en laat een gevoel van voltooiing en voldoening achter. Het is de perfecte afsluiter van een album dat zoveel emoties en gedachten oproept.

Reflecterend op "Avalon", is het duidelijk dat Roxy Music niet alleen muziek heeft gecreëerd, maar een tijdloze kunstvorm die nog decennialang zal blijven bestaan. Het album is een testament van hun vermogen om voorbij de grenzen van conventionele muziek te gaan en iets echt bijzonders te creëren. Elk luistermoment onthult nieuwe lagen en nuances, waardoor "Avalon" een blijvende plek in mijn muziekcollectie heeft verdiend. Het is, simpel gezegd, een auditieve beleving die men niet mag missen.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

(Eerder verschenenn op jorros-muziekkeuze.nl

Ik beluister het album regelmatig en het eerste woord dat telkens bij me opkomt is ontspanning. Melodieuze, harmonieuze nummers die tot in de puntjes verzorgd klinken. Alleen het Duitse accent van zanger Yogi Lang in de in het Engels gezongen nummers valt (nog steeds) op.

De band komt uit Freising dat iets ten noorden van München ligt. Ik heb ooit 2,5 jaar een vriendin gehad die daar woonde. Het was dik aan, maar de afstand bleek toch te groot. De stad ook van de oudste brouwerij ter wereld. Weihenstephan. Waarmee deze band op plaats 3 komt van het beste wat Freising te bieden heeft.

De band is ooit begonnen als coverband van Pink Floyd en dat is op dit album (weer) goed te horen. Dezelfde sfeer, hetzelfde tempo. Het lijkt een uitgekauwd genre, maar dat geldt niet voor dit album.

De muziek heeft mooie melodielijnen en de samenwerking tussen de gitaar en de zang is uit de kunst. En hoewel het tempo binnen de nummers veelal hetzelfde blijft, lijkt dat niet zo door die afwisseling van gitaar en zang

Een topper in het progrock genre zo vroeg in het jaar. Ik hoop echter niet dat het te snel verveelt. Deutsche Gründlichkeit dit album

Een onberispelijke evaluatie van "True Love Crime", het live opus van 2024 door de Duitse muziekgroep RPWL, vereist een zorgvuldige articulatie van zijn sonische voortreffelijkheid. Vanaf de eerste noot is het duidelijk dat dit album zich naadloos aansluit bij de eerdere live prestaties van de band, die bekend staan om hun haast mythische kwaliteit.

Bij het luisteren naar "True Love Crime" wordt men meegevoerd op een auditieve reis door de melodieuze landschappen die RPWL zo kenmerkend vormgeeft. Elk nummer op het album is een getuigenis van de technische bekwaamheid en de emotionele diepgang die RPWL in hun liveoptredens kan brengen. De vaardigheid waarmee elk instrument wordt bespeeld, creëert een gelaagdheid die zowel nieuwkomers als doorgewinterde fans zal aanspreken.

De dynamiek van het album is opmerkelijk. De overgangen van ingetogen, bijna fluisterende melodieën naar krachtige, uitbarstende crescendo's zijn uitgevoerd met een precisie die alleen uit ware meesterschap kan voortkomen. Dit spektakel van geluid bewijst eens te meer dat RPWL niet alleen hun instrumenten beheerst, maar ook de kunst van het vertellen van verhalen door muziek.

Elk lied op "True Love Crime" voelt aan als een zorgvuldig gecomponeerd hoofdstuk van een groter verhaal, waarbij de luisteraar wordt uitgenodigd om tussen de regels door te luisteren en de subtielere nuances van de muzikale expressie te ontdekken. De vocale uitvoering is ronduit betoverend; het heeft een rauwheid die echtheid ademt, terwijl het ook een bijna etherische kwaliteit behoudt die perfect in harmonie is met de instrumentale achtergrond.

Wat dit live album verder onderscheidt, is de onberispelijke geluidskwaliteit. Het is evident dat er aanzienlijke aandacht is besteed aan de geluidsengineering, waardoor elk detail, van de diepste bas tot de hoogste noot, kristalhelder door de speakers klinkt. Het effect is dat de luisteraar zich midden in de concertzaal waant, omringd door de energetische aanwezigheid van de band en mede-fans. Dat de band haar eigen opnameapparatuur en studio bezit is in de kwaliteit van het album niet alleen hoorbaar maar zelfs voelbaar.

Concluderend is "True Love Crime" van RPWL een tour de force in de wereld van live muziekopnames. Het combineert vakmanschap met pure passie en bewijst dat RPWL hun status als titanen van de progressieve rock volledig verdient. Dit album is niet alleen een verzameling liedjes, maar een volwaardige muzikale ervaring die de luisteraar uitnodigt om deel te nemen aan een sonisch avontuur dat nog lang zal nagalmen in het hart.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

In de gedaante van fervente muziekliefhebber ontkomt ook de old fashioned hardrock niet aan mijn interesse. Vandaag ontrafel ik de diepten van het legendarische album '2112' door de Canadese rockband Rush, geproduceerd in het jaar 1976. De auditieve reis, verspreid over verschillende tracks, manifesteert een eclatante fusie van progressieve hardrockelementen en verhaalrijke teksten, die de ziel roeren en de geest ontwaken.

De wandeling vangt aan met de titeltrack '2112', een symfonische suite onderverdeeld in zeven secties. Deze compositie, een melange van majestueuze gitaarriffs en complexe ritmische patronen, voert de luisteraar mee naar een wereld op de grens van zijn ondergang waar individualiteit en muziek onderdrukt worden. Het narratief, doordrenkt van rebellie en verlossing, weerklinkt in de zielvolle harmonieën en de krachtige zang van Geddy Lee.

'A Passage to Bangkok', de tweede track, serveert als een luchtigere intermezzo na de intensiteit van '2112'. Met zijn exotische klanken en levendige melodieën, nodigt het nummer uit tot een imaginaire reis langs de mysterieuze routes van de Oriënt. Het is een ode aan de geest van avontuur en ontdekking, verpakt in een jasje van pakkende riffs en melodieuze interludes.

De derde compositie, 'The Twilight Zone', voert de luisteraar dieper de wereld van het onbekende en het bovennatuurlijke in. Dit nummer, een reflectie van vreemde verhalen en parallelle universa, prikkelt de fantasie met zijn cryptische teksten en etherische arrangementen, een bewijs van Rush's vermogen om verhalen te verweven met muziek.

In 'Lessons', het vierde nummer, keert de band terug naar een meer conventionele rockstijl. Met hartverwarmende akkoorden en oprechte zang, spreekt het nummer tot de universele ervaring van leren en persoonlijke groei, een herinnering aan de eenvoudige, doch fundamentele waarheden van het leven.

'Tears', het vijfde nummer, introduceert een moment van bezinning binnen het album. Deze ballade, met zijn tedere melodieën en ontroerende lyriek, onthult de kwetsbare kant van Rush, een contrapunt voor de band's doorgaans robuuste sound.

Tot slot sluit 'Something for Nothing', het slotnummer, het album af met een krachtige boodschap over zelfvoorziening en vastberadenheid. Het nummer, met zijn aanzwellende akkoorden en meeslepende teksten, dient als een passend slotakkoord voor een album dat de luisteraar uitdaagt om verder te kijken dan het oppervlakkige en dieper in te duiken in de gelaagdheid van het leven en de muziek.

In samenhang biedt '2112' van Rush een ongeëvenaarde muzikale expeditie, een tijdloze getuigenis van de band's innovatieve geest en muzikale meesterschap. Het is een album dat nog decennia lang zal resoneren in de annalen van de progressieve hardrock.

Waardering 8,5

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Canadese rockband Rush, opgericht in 1968 en bestaande uit Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart, bracht in 1977 hun vijfde studioalbum uit: 'A Farewell to Kings'. Dit meesterwerk is een symfonische reis door muzikale landschappen en literaire thema's, gekenmerkt door complexe instrumentale passages en doordachte teksten.

Het album opent met het titelnummer "A Farewell to Kings". Dit nummer heeft een historische ondertoon en begint met een sierlijk akoestisch gitaarspel, dat al snel overgaat in een stevigere, gelaagde compositie. Het arrangement is strak en dynamisch, met een perfecte balans tussen subtiliteit en kracht. De tekst roept beelden op van vervlogen tijden en koninklijke grandeur, terwijl de muziek een episch avontuur schildert.

Daarna volgt "Xanadu", een indrukwekkend stuk dat schijnbaar begint met vier opeenvolgende intro's voordat het echt losbarst. Deze muzikale introspecties bouwen een mystieke sfeer op die perfect past bij de literaire referentie naar Samuel Taylor Coleridge’s gedicht Kubla Khan. Het nummer zit vol met virtuoze gitaarriffs en complexe ritmepatronen, wat het een waar genot maakt om naar te luisteren. Het is scherp, gedetailleerd en prachtig uitgevoerd.

"Closer to the Heart" biedt een vriendelijker geluid, met een meer toegankelijke melodie en een positieve boodschap. Hoewel het minder intens is dan de andere nummers op het album, blijft het een charmant en doordacht stuk dat de veelzijdigheid van de band toont. De melodie is aanstekelijk, maar mist misschien de diepgang en intensiteit die andere nummers wel hebben.

Met "Cinderella Man" komt de felheid terug. Dit nummer is energiek en vol passie, met krachtige vocale prestaties van Geddy Lee en snijdende gitaarriffs van Alex Lifeson. Het nummer vertelt een verhaal van persoonlijke triomf en weerklank, en de muziek ondersteunt deze thematiek met zijn vurige intensiteit.

"Madrigal" is de ballad van het album en biedt een moment van serene schoonheid. De delicate melodie en introspectieve teksten zorgen voor een rustige, bijna etherische sfeer. Het nummer laat de meer gevoelige kant van Rush zien en biedt een contrast met de complexere en intensere nummers op het album.

Het sluitstuk van het album, "Cygnus X-1", is een epische tour de force die het hele album in stijl afrondt. Dit nummer, met zijn astronomische en sciencefiction thema's, is een muzikaal avontuur dat de luisteraar meeneemt op een reis door de ruimte en tijd, eindigend in een zwart gat. De ingewikkelde structuren en dramatische dynamiek maken het een hoogtepunt van het album, en een van de meest gedenkwaardige nummers in de Rush-catalogus.

Al met al is 'A Farewell to Kings' een schitterend album dat de veelzijdigheid en muzikale genialiteit van Rush toont. Elk nummer biedt iets unieks en draagt bij aan een rijke, auditieve ervaring die zowel intellectueel stimulerend als emotioneel bevredigend is

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album heeft mijn studentenkamer vaak opgevrolijkt. Het is tenminste wel de eerste herinnering die ik krijg bij dit album. Een studentenkamer aan het Schuitendiep in Groningen. Er zijn slechtere plaatsen denkbaar in Groningen.

Nou is het niet direct muziek om bij te studeren misschien, maar het hield je in elk geval wakker. Dit was destijds toch een van de ruigste bands in die tijd. Op dit album is dat ook goed te horen. Vooral de zanger zingt zich zijn longen uit het lijf. Om zo boven de muziek uit hoorbaar te zijn.

Over de band
Rush is een Canadese rockband, opgericht in 1968. De groep bestaat uit drie leden: De groep bestaat uit drie leden: Geddy Lee (zang en basgitaar), Alex Lifeson (gitaar), en Neil Peart (drums). Ze staan bekend om hun technische vaardigheden, complexe muziek en filosofische teksten. Hun muziek combineert elementen van rock, progrock en hardrock, wat hen uniek maakt in de rockwereld. Rush heeft door de jaren heen een grote, trouwe schare fans opgebouwd en geldt als een van de invloedrijkste rockbands. Hun albums bevatten vaak diepe teksten over onderwerpen als filosofie en wetenschap, en hun liveoptredens zijn beroemd om de energie en kwaliteit.

Over het album
All the World’s a Stage is een livealbum van Rush, uitgebracht in 1976. Het album bevat opnames van optredens in Massey Hall in Toronto en laat Rush op hun best horen. Met nummers als “Bastille Day” en “2112” toont dit album hun energie en muzikale kracht. All the World’s a Stage markeert een belangrijk moment voor de band, want het is hun eerste livealbum en toont de passie die ze op het podium hebben. Dit album laat zien hoe goed Rush live kan spelen en is een aanrader voor fans die de intensiteit van hun shows willen horen.

Over de nummers op het album
Opener Bastille Day gaat over vrijheid en het vechten tegen onrecht, geïnspireerd door de Franse Revolutie. De tekst beschrijft de strijd van het volk tegen onderdrukking en hun verlangen naar verandering. De muziek is ferm en intens, met veel tempo en krachtige zang die de energie van een revolutie uitdrukt (8).

Het nummer Anthem gaat over het belang van zelfrespect en het volgen van je eigen pad. De tekst moedigt aan om onafhankelijk te denken en jezelf te waarderen, ondanks de druk van anderen. De sfeer is krachtig en opzwepend. De muziek is stevig wat zelfvertrouwen en vrijheid uitstraalt (8,5)

Fly by Night / In the Mood is een combinatie van twee verschillende nummers. Fly by Night gaat over het avontuur van een nieuwe start en het achterlaten van het oude. In the Mood draait om het gevoel van verliefdheid en plezier. De sfeer is energiek en optimistisch, met speelse en krachtige muziek (7,5)

Als vierde track Something for Nothing dat gaat over het idee dat je moet werken voor wat je wilt bereiken; niets komt vanzelf. De tekst moedigt aan tot eigen verantwoordelijkheid en inzet. De sfeer is krachtig en inspirerend, met stevige opzwepende muziek die het belang van hard werken en zelfvertrouwen benadrukt (8).

Het nummer Lakeside Park draait om herinneringen aan jeugd en fijne momenten doorgebracht in een park. De tekst beschrijft nostalgische gevoelens en het plezier van eenvoudige, zomerse dagen met vrienden. De sfeer van het nummer is warm en dromerig, met muziek die een gevoel van geluk en herinnering oproept. (8,5)

2112 vertelt een futuristisch verhaal over een wereld waar vrijheid en creativiteit verboden zijn door een streng regime. De hoofdpersoon ontdekt een gitaar en ervaart de kracht van muziek, wat leidt tot verzet tegen de onderdrukking. De sfeer is episch en spannend, met krachtige muziek die strijd en hoop uitstraalt. (8,5)

By-Tor and the Snow Dog is een fantasieverhaal over een gevecht tussen twee mythische wezens: By-Tor en de Snow Dog. De tekst beschrijft hun strijd tussen goed en kwaad. De sfeer is avontuurlijk en dramatisch, met spannende muziek die de intensiteit van het gevecht versterkt. (7)

In the End handelt over de waarde van vriendschap en het zoeken naar betekenis in het leven. De tekst benadrukt dat echte voldoening en geluk komen door verbinding met anderen. De sfeer is rustig en reflectief, met muziek die gevoelens van dankbaarheid en diepe emoties oproept. (8)

Het nummer Working Man / Finding My Way is opnieuw een compilatie van twee nummers. Met daarna de (storende) drumsolo
Het eerste nummer Working Man gaat over het leven van een hardwerkende arbeider die dagelijks dezelfde routine volgt en droomt van iets beters. De tekst drukt zijn vermoeidheid en verlangen naar verandering uit. De sfeer is zwaar en intens, met stevige gitaren die het harde, eenvoudige leven benadrukken .(8)
Het nummer Finding My Way gaat over het zoeken naar richting en onafhankelijkheid in het leven. De tekst beschrijft het gevoel van iemand die zijn eigen pad wil volgen en zich vrij wil voelen. De sfeer is energiek en zelfverzekerd, met krachtige muziek die vrijheid en nieuwe mogelijkheden uitstraalt. (8)

Het nummer What You’re Doing gaat over frustratie met mensen die anderen proberen te beheersen of beïnvloeden. De tekst spreekt uit dat je jezelf moet blijven en niet moet worden onderdrukt. De sfeer is krachtig en rebels, met stevige muziek die oproept tot onafhankelijkheid en zelfvertrouwen. (8,5)

Conclusie en Aanbeveling
All the World’s a Stage is een bijzonder livealbum van Rush dat hun talent en energie perfect vastlegt. De nummers laten zowel hun muzikale kracht als hun diepzinnige teksten zien, van vrijheid en onafhankelijkheid tot nostalgie en de zoektocht naar betekenis. Het album vangt de passie en intensiteit van hun live-optredens, waardoor je als luisteraar echt het gevoel krijgt dat je bij een van hun concerten bent.

Voor wie van rockmuziek en sterke live-optredens houdt, is dit album een aanrader. Het is vooral interessant voor fans die de energie van Rush live willen ervaren en geeft een geweldige indruk van hun unieke stijl.

Waardering 8
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Naar aanleiding van enkele positieve berichten en recensies heb ik dit vorige maand uitgekomen album gisteren en vandaag een aantal maal gestreamd.

En het is inderdaad een erg fraai album deze derde langspeler van de band RVG. De afkorting staat voor de Romy Vager Group en deze 'group' is afkomstig uit Melbourne Australië. Voor mij een kennismaking met de band en die bevalt zo goed dat ik het album direct een plaatsje gun in mijn blog.

RvG heeft met dit album 'Brain Worms' uit 2023 een fascinerend muzikale reis gecreëerd die zowel meeslepend als diepgaand is. Dit album is een verzameling van tien nummers die elk hun eigen unieke sfeer en verhaal bieden. Hier is mijn uitgebreide review van elk nummer op het album.

Het eerste nummer, "Common Ground", opent met een intrigerende gitaarriff die onmiddellijk de toon zet voor wat komen gaat. De vocalen van Romy Vager, de frontvrouw van de band, brengen een emotionele intensiteit die doordringt tot in de ziel. De tekst spreekt over verbondenheid en gedeelde ervaringen, wat een krachtige start vormt voor het album.

"Midnight Sun" is het tweede nummer en het voelt aan als een muzikale odyssee door een nachtelijke wereld. De melodie is hypnotiserend en de ritmes meeslepend, terwijl de teksten reflecteren op de donkere en lichtere kanten van het bestaan. Het nummer weet een delicate balans te vinden tussen melancholie en hoop.

Het derde nummer, "It's Not Easy", biedt opnieuw de melodieuze kant van de band. Het is iets minder energiek maar heeft een dynamische toon met een aanstekelijke ritmiek. De tekst is direct en ongepolijst, wat een verfrissende eerlijkheid brengt in het album.

Met "Tambourine" neemt RvG weer een lichtere wending. Dit nummer is een vrolijke, bijna speelse track die je uitnodigt om mee te deinen op de muziek. Het ritme en de heldere melodieën maken het tot een van de meer luchtige momenten op het album.

Het titelnummer, "Brain Worms", is een diepzinnig en introspectief stuk. De donkere, sfeer van het nummer wordt versterkt door de cryptische teksten die de luisteraar uitnodigen om na te denken over hun eigen innerlijke demonen. Het is een krachtig middelpunt van het album dat blijft hangen.

"You're the Reason" is een liefdevolle ballade die breekt met de introspectieve toon van de vorige nummers. Het heeft een tedere en kwetsbare kwaliteit die perfect wordt gevangen in de zachte melodieën en emotionele vocalen.

Het zevende nummer, "Squid", is een avontuurlijke en experimentele track. De band speelt hier met ongebruikelijke ritmes en harmonieën, wat resulteert in een uniek geluid dat zowel uitdagend als boeiend is. Het is een bewijs van hun muzikaliteit en creatieve durf. En daarbij is de zang erg krachtig. Een favoriet op het album.

"Giant Snake" brengt enerzijds een donkere, dreigende energie. Het heeft een zwaarte die bijna tastbaar is, en de teksten lijken te spreken over angsten en innerlijke strijd. Anderzijds is er een erg beklijvende melodie die aanzet tot meezingen.

"Nothing Really Changes" is een contemplatief stuk dat reflecteert op de onveranderlijkheid van bepaalde aspecten van het leven. De melancholische melodie en introspectieve tekst maken het tot een emotioneel geladen nummer dat blijft resoneren. De meer bitse zang is even wennen.

Tot slot sluit het album af met "Tropic of Cancer". Dit nummer voelt als een epische afsluiting, met een weelderige melodie. Het is zowel groots als intiem, en laat de luisteraar achter met een gevoel van voltooide reis.

'Brain Worms' van RvG is een veelzijdig en diepgaand album dat verschillende emoties en muzikale landschappen verkent. Elk nummer draagt bij aan een rijk en gelaagd geheel dat zowel uitdagend als bevredigend is. Het is een album dat zeker de moeite waard is om herhaaldelijk te beluisteren, telkens opnieuw nieuwe nuances onthullend.

Eerder (07-07-2023) verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl