Het album '7 Objects in Another Infinite Space' van de Chinese formatie Wang Wen, onthuld in het jaar tweeduizend en zeven, is een auditieve trip die de luisteraar meeneemt op een reis door een sonisch universum, onbegrensd en diepgaand. Dit muzikale avontuur ontplooit zich over zeven composities, elk een artefact op zich, zwevend in de eindeloze uitgestrektheid van een akoestisch heelal.

Het openingsnummer dient als een prelude, zachtjes ontwakend in de serene stilte van de kosmos. De tonen stijgen en dalen als de ademhaling van het universum, een uitnodiging aan de luisteraar om zich over te geven aan de reis die voorligt. De melodieën weven samen tot een tapijt van klanken, elk moment een nieuwe ontdekking.

Voortbewegend naar het tweede artefact, versnelt het tempo en introduceert een complexere harmonie. De muzikanten exploreren de ruimte tussen noten, waar stilte evenveel zegt als geluid. Deze compositie reflecteert de chaotische schoonheid van het oneindige, een storm van emoties en klanken die samen een melodie vormen die zowel vreemd als vertrouwd aanvoelt.

Het derde nummer brengt een moment van introspectie, een zachte fluistering in het oor van de oneindigheid. Hier, te midden van de kosmische leegte, vindt men een plaats van diepe beleving. De noten druppelen als regen in een stille vijver, elk creëert rimpelingen die zich ver uitstrekken in de ziel van de luisteraar.

De volgende etappe in deze reis brengt een verrassende wending; een explosie van energie en passie. De instrumenten spreken nu met een urgentie, een roep om aandacht die niet genegeerd kan worden. Deze compositie is als een vuurbal, verlichtend en vernietigend, een herinnering aan de vergankelijkheid en de kracht van creatie.

Het vijfde nummer brengt even een kalmerende tegenhanger, een balsem voor de ziel na de storm. De muziek golft zachtjes, een zee van kalmte in de woeste kosmos. Het is een moment van herstel, van ademhalen en voorbereiden op de volgende duik in het onbekende. Maar halverwege wordt ook in dit epistel het vuur gevonden en ontbrandt het nummer tot een inferno.

Als voorlaatste auditief artefact verhoogt het zesde nummer opnieuw het tempo, maar met een nieuwe verfijning. Het is een dans met de sterren, een speelse uitwisseling tussen licht en schaduw, geluid en stilte. De muziek is levendig, vol hoop en anticipatie op wat nog komen gaat.

De afsluiting van het album, het zevende nummer, is een epiloog die reflecteert op de reis. Het is een samenkomst van alle voorgaande momenten, een samenvatting van de ervaring. De muziek zwelt aan, vult de ruimte met een gevoel van voltooiing, en laat dan langzaam los, de luisteraar achterlatend in een staat van verwondering en ontzag voor het oneindige.

In '7 Objects in Another Infinite Space' onthult Wang Wen een auditieve ervaring die zowel de diepten van het heelal als de innerlijke ruimtes van de menselijke geest verkent. Elk nummer is een ontdekkingsreis, een uitnodiging om verder te kijken dan het bekende en te dwalen in de wonderen van het onbekende.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een Chinese postrockband! Is dat echt zo?
Ja dat is echt zo. En..dit is een verdraaid goed album. Het begint nog wat aarzelend, met wat vreemde geluiden. Je zet het bijna weer uit. En dan gebeurt het. Als de band eenmaal op stoom is, klinkt het boven verwachting. Het is wel een beetje chinees eigen: Goed gekopieerd is beter als slecht zelf verzonnen.

De band is in 1999 opgericht in de Chinese stad Dalian. In eerste instantie gecharmeerd van de Smashing Pumpkins, maar daarna o.a door Mogwai. Die tweede wordt onder de postrock geschaard, maar toch vind ik de benadering van Wang Wen wel sterk afwijken van die van Mogwai. Ondanks het feit dat ze er samen mee hebben getoerd.

Het zijn zes erg krachtige nummers die vaak dromerig beginnen maar stuk voor stuk met de bij postrock horende uitbarstingen. Het is alleen wat jammer dat er niet of nauwelijks een oosters accent in de muziek zit. Dat zou de muziek wat origineler hebben gemaakt.

Leg het album na een keer luisteren niet weg om stoffig te laten worden maar draai het een aantal maal achtereen. Je zult er per draaibeurt meer van genieten. Op de overige albums van deze band kom ik vast nog een keer terug.

Wedingoth is een Franse Progmetal band die al zo’n 15 jaar bestaat. Hun debuutalbum Candlelight dateert van 2009. Dit is het vierde album dat de band uitbrengt en ik moet zeggen dat het beslist een fraai album is. Het genre is niets nieuws. De band begeeft zich in de rijen van Within Temptation, Nightwish, enz.

De zangeres Celine Nephthys doet niet onder voor haar concollega’s uit ons kikkerlandje. Steven Segarra is verantwoordelijk voor het gitaarwerk en de toetsen, Manon Fortin voor de bassen en Stephane Rochas is de drummer.

De opener Dear Universe doet het nog wat rustig aan maar in Masterpiece of Life gaan de remmen wat meer los. Het is fraai hoe de nummers op het album in elkaar over lopen. In een recensie op Progressiverockcentral.com lees ik dat de opzet en inhoud van het album is gebaseerd op Dark Side of the Moon van Pink Floyd. In elk geval staat daarop ook een nummer met de titel Time.

Geheel in de traditie van de Progmuziek bevat het album ook een nummer van 15 minuten. Voor mij is My Own Sacrifice ook het beste nummer op de plaat. In een lang nummer kan een band goed zijn creativiteit kwijt en dat is hier goed gelukt. Het laat goed de softe kant van Wedingoth zien.

Wedingoth heeft met Five Stars Above absoluut een fraai album afgeleverd, Het maakt nieuwsgierig naar de voorgangers die op mijn to-do lijstje komen te staan.

In de diepten van de Belgische muziekcultuur, waar schemering de norm is, staat Whispering Sons als een monolith van gothic en postpunk esthetiek. Hun recente album, The Great Calm, verkent de krochten van menselijke emoties tegen een achtergrond van onheilspellende melodieën. Waar ik bij het vorige album nog moest wennen aan de zang is dat inmiddels een gepasseerd station. De klik is er nu.

De openingscompositie Standstill zet onmiddellijk de toon met zijn beklemmende sfeer. Echter, het is in het refrein dat de track zijn ware, schitterende potentieel onthult. Een krachtige start, zeker, maar slechts het begin van onze auditieve reis.

Vervolgens vervoert Walking, Flying mij door een landschap van intense energie en dynamiek, een muzikale expeditie die zowel zweeft als voortschrijdt met een onmiskenbare drive. Het contrast met de daaropvolgende Cold City kon niet groter zijn; hier worden we ondergedompeld in een gotische ballade die de koude kilte van een verlaten metropool oproept.

Een bijzondere favoriet van mij is Dragging, een nummer dat zich onderscheidt met zijn meeslepende kwaliteiten. Helaas, Something Good levert niet dezelfde impact, wat een vleugje teleurstelling brengt in het anders zo solide geheel.

Still, Disappearing trekt zich terug in een introspectieve, ingetogen stemming, een zeldzame adempauze binnen dit album vol gepaste intensiteit. Aan de andere kant, The Talker breekt de sombere charme met zijn ongewone wat opgewekte toon een beetje.

Het tij keert weer met Balm, dat ons terugvoert naar de duistere, comfortabele diepten van Whispering Sons' klanklandschap. Poor Girl onthult zich als een emotionele uitbarsting, een catharsis ingeklemd tussen de rustigere Loose Ends, die ondanks zijn kalme uiterlijk een onderstroom van spanning behoudt.

Oceanic vormt een kleine tegenvaller en mist de diepte die ik verlang in dit soort muzikale expressie. De afsluiting van dit muzikale hoofdstuk, Try Me Again, staat echter als een waardige climax, evenarend in intensiteit en passie, een echte apotheose die mijn waardering voor het album als geheel weer doet herleven.

In summier, The Great Calm van Whispering Sons is een fijne trip door de donkere wateren van gothic en postpunk, een album dat zowel de ziel beroert als uitdaagt. Ondanks enkele momenten van kleine dissonantie, blijft het een gedenkwaardige toevoeging aan hun oeuvre.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Soms komt een album te laat op je pad. Het debuutalbum *White Manna* van de Amerikaanse band White Manna uit 2012 is zo’n plaat. Dit album is een explosie van psychedelische/space rock, vol rauwe energie en hypnotiserende gitaarlijnen.

Vanaf het eerste nummer werd ik meegesleurd in een muzikale trip die doet denken aan de spacerock van bands als Hawkwind en de zware, vervormde klanken van The Stooges. White Manna combineert deze invloeden met hun eigen, krachtige geluid. De gitaren klinken als een storm en de ritmesectie houdt alles strak en meeslepend. De zang zit diep in de mix verstopt, alsof het onderdeel is van de muziek zelf, wat een extra dromerige en mysterieuze sfeer geeft.

Wat dit album zo sterk maakt, is de intensiteit. De band bouwt de nummers laag voor laag op, met lange, uitgerekte stukken waarin de gitaarpartijen elkaar steeds verder opstuwen. Hierdoor ga je als luisteraar helemaal op in de muziek.

White Manna heeft inmiddels nog vijf albums uitgebracht. Die staan hoog op mijn to do lijstje. Dit album is een must voor iedereen die houdt van lange, meeslepende jams en pure, ongefilterde energie.

Waardering: 4,2

1. Acid Head – 4*
2. Keep Your Lantern Burning – 4,5*
3. Mirror Sky – 4,5*
4. Don't Gun Us Down – 4*
5. Sweet Jesus - 4*

Over White Poppy
White Poppy is de artiestennaam van Crystal Dorval, een muzikante uit Canada. Ze maakt dromerige muziek die rustgevend en soms een beetje mysterieus klinkt. Haar stijl wordt vaak omschreven als “dream pop” of “psychedelisch”. Crystal combineert zachte zang met bijzondere klanken, wat haar muziek uniek maakt. Ze schrijft, speelt en produceert alles zelf, meestal in haar eigen huis. White Poppy is vooral geliefd bij mensen die houden van ontspannen muziek waar je in weg kunt dromen.

Over het album Sound of Blue
Sound of Blue is een album van White Poppy uit 2023. Het album zit vol met zachte, dromerige liedjes die een gevoel van rust geven. Crystal Dorval, de artiest achter White Poppy, gebruikt op dit album veel bijzondere geluiden, zoals echo’s en vloeiende klanken, om een ontspannende sfeer te creëren. Sound of Blue voelt een beetje als een reis door een rustige, blauwe zee. Het album is perfect voor wie wil ontspannen of even wil ontsnappen aan de drukte van alledag.

Over de nummers op het album
Het openingsnummer Apathy heeft een rustige, dromerige sfeer. De tekst gaat over een gevoel van leegte en onverschilligheid (apathie) in het leven. De persoon worstelt met het vinden van geluk, motivatie en richting. Ondanks deze emoties probeert de persoon toch door te gaan, dag na dag. Het lied weerspiegelt een mix van innerlijke strijd en doorzettingsvermogen in moeilijke tijden. (8,5)

Het nummer Happy voelt licht en hoopvol aan. De tekst gaat over het ervaren van geluk als een tijdelijk en cyclisch gevoel. Het benadrukt dat geluk komt en gaat, en dat het belangrijk is om het te waarderen zolang het duurt. Ook laat het zien dat pijn nodig is om geluk te herkennen en te waarderen wanneer het weer terugkomt. De muziek heeft een zachte, vrolijke sfeer die een gevoel van tevredenheid en innerlijke rust oproept. (8,5)

Het nummer Sound of Blue heeft een rustige en kalmerende sfeer. Het klinkt als een droomachtige reis, geïnspireerd door de rust en schoonheid van water. De muziek voelt zacht en vloeiend. De tekst beschrijft een overgave aan emoties, symbolisch weergegeven als "het geluid van blauw". Het blauw staat voor diepe gevoelens zoals verdriet, reflectie of rust. Het nodigt uit om deze emoties te accepteren in plaats van ervoor weg te lopen, omdat ze onvermijdelijk zijn en je uiteindelijk helpen om los te laten en verder te gaan. (8,5)

Vervolgens heeft het nummer One More Night een melancholische en dromerige sfeer. De tekst gaat over diepe twijfel en worsteling met het idee om alles op te geven. "What's one more night" drukt uit hoe men zichzelf telkens nog een kans geeft, wachtend op iets dat hoop en rust kan bieden. (8)

Het nummer Wiser voelt rustig en reflecterend aan. De muziek klinkt zacht en kalm, alsof je nadenkt over het verleden. Het lied roept een gevoel van groei en inzicht op, met een positieve en hoopvolle sfeer. De tekst gaat over zelfreflectie en persoonlijke groei. De spreker probeert te focussen op het positieve in plaats van het negatieve en leert om milder voor zichzelf te zijn. Het lied benadrukt kleine, dagelijkse verbeteringen die bijdragen aan een beter en gelukkiger leven. (8)

Het nummer Time heeft een dromerige en rustige sfeer. De muziek voelt zwevend en mysterieus, alsof je even stilstaat in het nu. Het roept een gevoel van rust en reflectie op. Elke dag lijkt voorbij te glippen, en daarmee verdwijnen momenten en ervaringen. Er is een verlangen om de reden hiervan te begrijpen, maar de vraag "waarom" blijft onbeantwoord. (8,5)

Melancholic Serenitycombineert een gevoel van verdriet met een kalmerende rust. De muziek klinkt zacht en langzaam, alsof het je meeneemt in een rustige, emotionele droom. Het tekstloze lied lijkt te gaan over het accepteren van melancholie en het vinden van vrede in stille, diepe emoties. (8,5)

Het nummer Inside heeft een intieme en reflectieve sfeer. De boodschap van het nummer is dat de oplossing voor leegte of vragen niet buiten jezelf ligt, maar in het begrijpen en accepteren van wat binnenin je leeft De muziek voelt warm en rustig, alsof je in een veilige plek bent om na te denken. Het lied roept rust en zelfinzicht op. (8,5)

Slotnummer Paradise (Make My Own) voelt hoopvol en creatief aan. De muziek is zacht en dromerig, met een positieve sfeer die uitnodigt om je eigen ideale wereld te bedenken. Het lied benadrukt hoop, reflectie en het verlangen naar helderheid en vervulling. De tekst beschrijft een gevoel van verbondenheid met het oneindige en het goddelijke, gesymboliseerd door een "rivier van oneindigheid". (8,5)

Conclusie en aanbeveling
Het album Sound of Blue van White Poppy is een prachtige verzameling dromerige en kalmerende nummers. Elk lied heeft een unieke sfeer, variërend van melancholisch en reflectief tot hoopvol en rustgevend. White Poppy weet emoties te vertalen naar muziek die je meeneemt op een innerlijke reis. Dit album is perfect voor wie wil ontspannen en nadenken. Aanbevolen voor liefhebbers van introspectieve en serene muziek.

Waardering: 8,4
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Inmiddels ruim 4 maanden verkrijgbaar is het album Night-bound Eyes Are Blind to the Day van Whitelands, een Londense shoegaze-ensemble. Dit werk markeert hun tweede album na de ongetitelde aanvang in het jaar 2018. Deze groep distilleert zich door hun verfijnde vocale harmonieën, staande op de nevelige scheidslijn tussen dreampop en de nostalgische shoegaze-klanken van de negentiger jaren.

Dit album skuit nauw aan bij mijn persoonlijke muzikale voorkeuren: echoënde gitaren, nevelige vocalen, en sublieme melodische constructies. Het staat als een monoliet die verklaart dat de shoegaze-vibe verre van vergetelheid is. Binnen deze collectie glanzen de nummers Chosen Light en Born in Understanding als lichtbakens, beide verdienen ze ongetwijfeld een perfecte beoordeling van tien. De resterende composities navigeren tussen een acht en een negen op mijn persoonlijke schaal van muzikale waardering. Momenteel troont dit album fier aan de top van mijn jaarlijkse muzieklijst.

De muziek van Whitelands is als een zachte deken geweven uit de draden van verleden en heden, die een aangenaam onderdak biedt aan de liefhebber van de shoegaze-traditie. Hun vermogen om diep in de emotionele reservoirs van hun luisteraars te duiken, zonder daarbij de essentie van hun eigen artistieke integriteit te verliezen, is ronduit bewonderenswaardig.

Deze lyrische en muzikale reis, die ze ons aanbieden, is een authentieke reflectie van de innerlijke werelden die de bandleden bewonen. Het is een auditief panorama dat de ziel transporteert naar een rijk waar tijd en ruimte samensmelten in de melodieën van nostalgie en vernieuwing. In het landschap van "Night-bound Eyes Are Blind to the Day", wordt het hart van de shoegaze niet alleen onthuld, maar ook gevierd met een verfrissende oprechtheid en een diepgewortelde passie voor muziek.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wilco, de befaamde Amerikaanse formatie, bracht in 2004 het album "A Ghost Is Born" uit. Dit album bevat een unieke mix van alt-country en experimentele rock. De band, geleid door de charismatische Jeff Tweedy, weet keer op keer te verrassen met hun innovatieve geluid. Laten we dit album nummer voor nummer verkennen.

We beginnen met "At Least That's What You Said", zonder twijfel het magnum opus van het album. De zang start zacht en introspectief, maar het eindigt in een sublieme gitaarsolo die je letterlijk kippenvel bezorgt. De emotie druipt ervan af, een muzikaal hoogtepunt dat gelijk ook het hoogtepunt op dit album is

"Hell Is Chrome" volgt en voelt in vergelijking wat ingetogen aan. Hoewel de melodieën aangenaam zijn, mist het nummer de vuur en passie die de rest van het album kenmerken. Het blijft een solide track, maar valt net iets minder op tussen de andere juweeltjes.

Daarna komt "Spiders (Kidsmoke)", een adembenemende compositie die vooral in het tweede deel schittert. De hypnotiserende riff en het pulserende ritme nemen je mee op een muzikale reis die zowel intens als bevredigend is. Het is een nummer dat steeds dieper onder je huid kruipt naarmate je het vaker beluistert.

"Muzzle of Bees" is aardig, vooral vanwege ook hier het laatste deel. De song begint rustig, maar bouwt op naar een climax die zowel prachtig als krachtig is. Het is een nummer dat bij iedere luisterbeurt beter wordt.

"Hummingbird" is wellicht te zoet voor sommigen, maar met een titel als deze, wat kun je anders verwachten? Toch heeft het een charme die moeilijk te negeren is. Het delicate pianospel en de zachte zang creëren een dromerige sfeer die perfect past bij de titel.

"Handshake Drugs" is een van mijn favorieten, voornamelijk door de prettige zang van Tweedy. De melodieën zijn aanstekelijk en de lyrics zijn scherp en doordacht. Het is een track die je keer op keer wilt horen.

"Wishful Thinking" is wat onopvallend in het geheel van het album. Het is een kalme, bijna meditatieve track die een rustige pauze biedt, maar tegelijkertijd niet echt blijft hangen.

"Company in My Back" is een andere track die wat minder indruk maakt. Hoewel het muzikale vakmanschap onmiskenbaar is, weet het nummer niet dezelfde emotionele diepgang te bereiken als sommige andere tracks op het album.

"I'm a Wheel" brengt gelukkig weer wat tempo terug in het album. Het is een opzwepende en energieke track die de luisteraar weer even wakker schudt. De dynamiek en het ritme zijn aanstekelijk.

"Theologians" is aardig, maar mist net dat beetje extra om echt uit te blinken. Het is een solide nummer, maar valt net iets minder op tussen de andere parels op dit album.

"Less Than You Think" had een briljante track kunnen zijn, ware het niet voor die lange, uitgerekte toon aan dei erin is opgesloten. Het is een experimenteel stuk dat geduld vergt, maar helaas vaak de skipknop uitlokt.

Het album sluit af met "The Late Greats", een melodieus en aanstekelijk nummer dat je meteen wilt meezingen. Het is een perfecte afsluiter voor een album dat zowel emotioneel als muzikaal een goede indruk achterlaat.

Wilco heeft met "A Ghost Is Born" wederom bewezen waarom ze een gerespecteerde band in de muziekwereld is. Elk nummer draagt bij aan een prachtige, gelaagde luisterervaring die zowel uitdagend als bevredigend is.

Eerder (08-07-2023) verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Sinds een tijdje schrijf ik meestal nummer voor nummer reviews. Ik heb dat een tijdje gedaan met AI maar dat gebruik ik alleen nog om de vaak cryptische bedoelingen van tekstschrijvers te ontrafelen. Ook bij albums met veel (meer dan 12) nummers werkt een nummer voor nummer review niet echt. Dus hoe een review van een album aan te gaan met 19 (58 met bonus!) aan te pakken?

Het begin hou ik zoals bij elke review. Wie is de artiest. Welnu, Wilco is een Amerikaanse band die in 1994 werd opgericht in Chicago. De muziek van Wilco combineert rock, folk en alternatieve stijlen, wat zorgt voor een unieke, experimentele sound. De band staat bekend om hun poëtische teksten en vernieuwende muziek. Zanger en songwriter Jeff Tweedy is het gezicht van de band. Wilco heeft door de jaren heen vele albums uitgebracht en wereldwijd een grote schare fans opgebouwd. Ze worden gezien als een van de meest creatieve en invloedrijke bands in de alternatieve rockscene.

En dan het album in zijn algemeenheid: Het album laat de veelzijdigheid van de band zien, met nummers die variëren van energieke rock tot rustige, introspectieve ballads. Het thema draait om persoonlijke reflectie, relaties en het leven onderweg. Being There wordt geroemd om zijn rauwe emotie en creatieve mix van stijlen. Met dit album bewees Wilco dat ze niet bang zijn om risico's te nemen en hun muziek naar een nieuw niveau te tillen. Het wordt gezien als een mijlpaal in hun carrière en een favoriet onder fans van alternatieve rock.

Over de nummers moet ik in elk geval melden dat melancholisch een begrip is wat op veel van de nummers van toepassing is. Wanneer je naar Being There van Wilco luistert, word je verder n meegezogen in een wereld vol emoties, nostalgie en muzikale diversiteit.

Wat ik bijzonder vond aan Being There is de manier waarop elk nummer zijn eigen verhaal vertelt, maar toch bijdraagt aan het grotere geheel van het album. Neem bijvoorbeeld Far, Far Away, een nummer dat doordrenkt is met verlangen en emotionele afstand. De zachte melodieën en dromerige sfeer creëren een bijna tastbare pijn van gemis, terwijl de tekst je meeneemt naar een plek waar hoop en verdriet hand in hand gaan. Dit contrast tussen kwetsbaarheid en kracht zie je door het hele album terug.

Dan heb je nummers die ineens de boel flink opschudden met energie en passie. Sommige met een bijzondere mix van soul en rock en soul zoals Monday. Dit nummer voelt als een verademing na de introspectieve sfeer van de eerste nummers. De rauwe energie spat ervan af, en het lijkt alsof Wilco hier gewoon plezier heeft met het maken van muziek.

Maar Wilco laat het daar niet bij. Ze nemen je weer mee in een andere richting met een country nummer als Forget the Flowers, een prachtig voorbeeld van hoe Wilco met eenvoud toch een diep emotioneel effect kan bereiken.

Hoogtepunten zijn er legio. Luister naar I Got You (At the End of the Century) voor rock met een aanstekelijke riff en het grote contrast What’s the World Got in Store daar direct na.

En ja het album bevat ook (persoonlijke) tegenvallers. Say You Miss Me is mij te netjes tussen de lijntjes gecomponeerd. En dan het oehoehhoe daarin. Een misser. Ook Sunken Treasure is niet echt mijn ding. Daarin mis ik een heilig vuurtje. Het markeert een zwakke fase in het album samen met Someday Soon en Outta Mind (Outta Sight). Gelukkig wordt de juiste draad daarna weer opgepakt met het sfeervolle Someone Else’s Song.

Kingpin is een positieve uitschieter met zijn meeslepende melodie en mooie gitaarwerk. De rafelige melancholie van (Was I) In Your Dreams doet het ook goed. Why Would You Wanna Live en The Lonely 1 zijn niet mijn kopje thee maar de afsluiter Dreamer in My Dreams bevalt me goed. Rauwe country.

Wilco weet met Being There een album neer te zetten dat zowel muzikaal als emotioneel complex is. Ze mixen verschillende stijlen en gevoelens op een manier die organisch en natuurlijk aanvoelt, zonder ooit voorspelbaar te worden. Elk nummer brengt je naar een andere plek, of het nu een dromerige mijmering is of een opzwepende rockervaring. Dit album is een bewijs van de veelzijdigheid van Wilco en hun vermogen om muziek te maken die diep resoneert met de luisteraar. En ook al zit niet elk nummer in je comfortzone het blijft een prettig geheel. Being There is niet alleen een album, het is een ervaring – een die je niet snel zult vergeten.

Waardering: 7,5
Eerder verschenen op www.jorros-muiekkeuze.nl

Wilco's Cousin: Een Tijdloze Samensmelting van Emotie en Melodie

Wilco, de Amerikaanse band die al sinds de jaren '90 de grenzen van alternatieve rock en americana verkent, heeft in 2023 opnieuw de verwachtingen overtroffen met hun album Cousin. Onder leiding van frontman Jeff Tweedy, heeft Wilco een reputatie opgebouwd voor hun innovatieve benadering van muziek, waarbij ze genres zoals folk, rock en experiment combineren tot iets wat tegelijkertijd vertrouwd en vernieuwend aanvoelt. Cousin zet deze traditie voort en biedt een diepgaande en emotioneel rijke luisterervaring die zowel oude als nieuwe fans zal aanspreken.

Stijl en Productie

Het album Cousin omarmt een breed scala aan muzikale stijlen, waarbij invloeden van alt-country, indie rock, en zelfs wat elektronica subtiel worden geïntegreerd. De productie, die strak en zorgvuldig is, zorgt ervoor dat elk instrument zijn eigen ruimte krijgt, terwijl de algehele sound warm en uitnodigend blijft. De dynamiek in de opnames laat de melancholie en de introspectie van de nummers prachtig tot hun recht komen, zonder ooit overweldigend te worden. Dit maakt Cousin een album dat zowel intiem als groots aanvoelt, met een rijke textuur die bij elke luisterbeurt nieuwe details onthult

Track-by-Track Review

Infinite Surprise (5:43)
Het album opent met Infinite Surprise, een nummer dat direct een vrolijke en speelse toon zet. De melodie is plezierig en de arrangementen zijn kleurrijk, met subtiele lagen van instrumentatie die het nummer diepte geven. De tekst lijkt te reflecteren op het onverwachte en de verrassingen die het leven te bieden heeft, wat mooi wordt ondersteund door de speelse muzikale omlijsting. De luchtige sfeer nodigt uit tot herhaalde luisterbeurten, waarbij steeds nieuwe nuances in de muziek te ontdekken zijn. De speelsheid van dit nummer geeft de toon aan voor de rest van het album.

Ten Dead (3:55)
Ten Dead is innemend en doet denken aan de beste momenten van Wilco's eerdere werk. De zachte, doch krachtige zang van Jeff Tweedy wordt ondersteund door een subtiele ritmesectie en eenvoudige, maar effectieve gitaarlijnen. De tekst is reflectief en raakt aan thema's van verlies en vergankelijkheid, zonder zwaar op de hand te worden. Dit nummer straalt een ingetogen schoonheid uit die je onmiddellijk grijpt.

Levee (4:11)
Levee brengt een licht melancholische sfeer, met een ontspannen en breekbare melodie. De zang klinkt kwetsbaar en de productie benadrukt dit door ruimte te laten voor stille momenten. De tekst lijkt te reflecteren op het vasthouden aan hoop in moeilijke tijden, wat prachtig wordt weerspiegeld in de melodische keuzes. Het nummer voelt als een zachte stroom van emoties, waarbij de luisteraar wordt meegevoerd door de subtiele dynamiek en de ingetogen arrangementen.

Evicted (3:29)
In Evicted is er een berustende toon te horen, met bedachtzame teksten die resoneren met de luisteraar. De melodie is simpel maar effectief, met een gitaarlijn die perfect de sfeer van het nummer ondersteunt. Het nummer voelt als een moment van introspectie, waarin de luisteraar wordt uitgenodigd om na te denken over verlies en verandering, maar zonder dat het een gevoel van zwaarte met zich meebrengt. Dit nummer laat de kracht van Wilco zien in hun vermogen om diepgaande emoties te verpakken in ogenschijnlijk eenvoudige melodieën.

Sunlight Ends (3:53)
Sunlight Ends is een van de breekbaardere nummers op het album. De eenvoud van het arrangement, gecombineerd met de intieme zang, maakt dit een van de meest ontroerende momenten op Cousin. De tekst lijkt te reflecteren op het einde van iets moois, maar zonder dat het volledig triest aanvoelt. De subtiliteit in de melodie versterkt de kwetsbaarheid die door het hele nummer heen te voelen is, en laat de luisteraar achter met een gevoel van stille reflectie.

A Bowl and a Pudding (4:03)
Dit nummer heeft een vastberaden karakter, met een robuuste ritmesectie die het voortstuwt. De gitaarlijnen zijn krachtig en de zang is vol vertrouwen. A Bowl and a Pudding is een nummer dat een zekere mate van urgentie en vastberadenheid overbrengt, zonder de subtiliteit te verliezen die kenmerkend is voor het album als geheel. De tekst lijkt te spreken over het vinden van kracht in tijden van onzekerheid, wat mooi wordt weerspiegeld in de opbouw van de muziek

Cousin (4:10)
Het titelnummer, Cousin, brengt meer energie in het album met een up-tempo ritme en krachtdadige melodieën. Het nummer lijkt te gaan over familiebanden en de complexiteit die daarmee gepaard gaat, De zang klinkt zelfverzekerd en de instrumentatie is dynamisch, wat het een van de meer levendige nummers op het album maakt. De gelaagde gitaarlijnen en de ritmische drive geven het nummer een gevoel van beweging en richting.

Pittsburgh (5:13)
Pittsburgh is ingetogen en donker, met een droevige ondertoon die door de hele track heen voelbaar is. De melodie is melancholisch en de zang klinkt bijna als een fluistering, wat bijdraagt aan de sombere sfeer. De tekst lijkt te reflecteren op verlies en verdriet, en de muziek versterkt dat gevoel op een krachtige manier. Dit nummer is een van de meest emotioneel geladen momenten op Cousin, en het laat een diepe indruk achter.

Soldier Child (4:17)
In contrast met het voorgaande nummer is Soldier Child opgeruimd en ontspannen. De melodie is licht en de tekst straalt een gevoel van optimisme uit. De ontspannen sfeer maakt dit een aangename luisterervaring, en het nummer zorgt voor een fijne balans op het album.

Meant to Be (3:55)
Het album sluit af met Meant to Be, een vastberaden en overtuigend nummer. De zang is krachtig en de melodie is memorabel, met een gevoel van afsluiting dat perfect past bij het einde van het album. De mix van instrumentatie is evenwichtig en zorgt ervoor dat het album op een sterke noot eindigt.

Conclusie:

Cousin is een album dat laat zien waarom Wilco nog steeds een van de meest gerespecteerde bands in het alternatieve rockcircuit is. De zorgvuldige productie, de rijke melodieën, en de diepgaande teksten maken dit een album dat zowel oudgediende fans als nieuwkomers zal aanspreken. Het is een album dat uitnodigt tot herhaalde luisterbeurten, waarbij je steeds weer nieuwe lagen en emoties ontdekt. Cousin is vooral geschikt voor liefhebbers van introspectieve, emotioneel geladen muziek met een rijke instrumentatie en doordachte teksten. Een absolute aanrader voor iedereen die op zoek is naar een diepe en bevredigende muzikale ervaring.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze,nl

Over de band
Wilco is een Amerikaanse band die in 1994 is opgericht. De band staat bekend om hun mix van rock, country en alternatieve muziek. De huidige leden zijn Jeff Tweedy (zang en gitaar), Nels Cline (gitaar), John Stirratt (bas), Glenn Kotche (drums), Mikael Jorgensen (toetsen) en Pat Sansone (multi-instrumentalist). Wilco heeft meerdere albums uitgebracht en staat bekend om hun creatieve en experimentele benadering van muziek.

Over de EP
In 2024 bracht Wilco de EP Hot Sun Cool Shroud uit. Deze EP bevat zes nummers die een opgewekte sfeer uitstralen. Het is een mix van rustige melodieën en energieke stukken, met teksten die reflecteren op zowel vreugde als zorgen.

Over de nummers
1. Het openingsnummer Hot Sun heeft een zomerse sfeer. De tekst beschrijft de intense hitte van de zon en de gevoelens van ongemak en verwarring die dit veroorzaakt. De herhaling van "Hot sun" benadrukt de overweldigende aanwezigheid van de zon en het verlangen naar verkoeling. Een prettige melodieuze song (8)

2. Het nummer Livid is een kort instrumentaal stuk van ongeveer één minuut. Het heeft een energieke en intense sfeer, met krachtige gitaarakkoorden en een snel tempo. Hoewel er geen tekst is, roept de muziek gevoelens van woede en frustratie op. Had wel wat langer mogen zijn. Frustratie duurt meestal wat langer! (7)

3. Vervolgens Ice Cream dat gaat over een persoon die zich geliefd en speciaal voelt, vergelijkbaar met het plezier van ijs. De tekst beschrijft gevoelens van smelten en verlangen, wat een sfeer van tederheid en kwetsbaarheid creëert. Een zeer ingetogen melodie met serene begeleiding. (7,5)

4. Het vierde nummer Annihilation vertelt over intense gevoelens en het verlangen naar een allesomvattende ervaring. De tekst spreekt over "gevallen engelen" en "kussen voordat we sterven", wat een sfeer van urgentie en passie creëert. De muziek ondersteunt deze emotionele lading met krachtige melodieën. (7,5)

5. Het nummer Inside the Bell Bones is een instrumentaal stuk zonder zang. Het heeft een experimentele en mysterieuze sfeer, met ongebruikelijke gitaarakkoorden en diverse percussiegeluiden. De muziek roept een tropisch en enigszins griezelig gevoel op. (6,5)

6. Het slotnummer Say You Love Me gaat over het belang van liefde en het uitspreken daarvan. De tekst benadrukt hoe belangrijk het is om "Ik hou van je" te zeggen, vooral na verlies. De sfeer is warm en reflectief, met een rustige melodie. (8)

Conclusie en aanbeveling
De EP Hot Sun Cool Shroud van Wilco biedt een mooie mix van zomerse melodieën, emotionele diepgang en experimentele geluiden. Het album laat zien hoe veelzijdig de band is, met zowel rustige nummers als intensere stukken. Vooral Hot Sun en Say You Love Me springen eruit door hun warme sfeer en sterke composities. Hoewel sommige instrumentale nummers zoals Livid en Inside the Bell Bones wat kort of minder overtuigend zijn, draagt de EP als geheel bij aan Wilco’s creatieve reputatie.

Voor liefhebbers van alternatieve muziek is deze EP een aanrader. Het past perfect bij een zomeravond vol reflectie en rust.

Waardering: 7,4
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Nocturne van Wild Nothing is een prachtig en dromerig plaatje dat je meteen in de ban heeft. Als je van zachte, melancholische muziek houdt met een vleugje jaren 80-sfeer, dan is dit een gouden tip. Het album zit vol met mooie melodieën, sfeervolle gitaren en dromerige teksten. Het is een perfecte mix van indiepop en dreampop, met een nostalgische en rustgevende sfeer.

Het album begint met Shadow, een nummer dat meteen de toon zet. De heldere gitaarmelodieën en de zachte, zwevende zang van Jack Tatum zorgen voor een kalme, bijna hypnotiserende sfeer. Het voelt direct OK en dat blijft zo. Daarna komt Midnight Song, een liedje dat nog meer die dromerige sfeer oproept. Het is rustig maar toch pakkend, en de instrumenten passen perfect bij elkaar.

Een van de hoogtepunten is Paradise, een nummer dat zowel vrolijk als melancholisch klinkt. De gitaarriffs zijn simpel maar effectief, en de melodie blijft lang in je hoofd hangen. Het is een liedje waar je blij van wordt, maar dat tegelijkertijd een beetje weemoedig voelt. Ook Only Heather is een favoriet. Het heeft een aanstekelijk ritme en een tekst die gaat over verliefdheid en verlangen. Het is een van de meest toegankelijke nummers op het album.

Kortom, Nocturne is een prachtig en sfeervol album dat perfect is voor liefhebbers van dromerige, melancholische indiepop. Wild Nothing bewijst met deze plaat dat ze sterk zijn in het creëren van muziek die je even laat ontsnappen aan de wereld. Een echte aanrader voor wie houdt van rustige, dromerige muziek!

Waardering : 3,7

1. Shadow - 4
2. Midnight Song - 4
3. Nocturne – 3,5
4. Through the Glass - 4
5. Only Heather - 4
6. This Chain Won't Break – 3,5
7. Disappear Always – 3,5
8. Paradise - 4
9. Counting Days - 3
10. The Blue Dress – 3,5
11. Rheya – 3,5

*Strangeways* is misschien geen album voor iedereen want als je houdt van simpele, rechttoe rechtaan muziek, dan is dit album waarschijnlijk niet je favoriet. Wild Pumpkins at Midnight speelt met verschillende stijlen en sferen, en dat kan soms wat uitdagend zijn. Toch is de muziek meest goed toegankelijk. Voor wie openstaat voor iets anders, is dit album zeker de moeite waard.

De nummers op *Strangeways* zijn heel verschillend. Sommige zijn rustig en atmosferisch, met veel gitaareffecten en dromerige melodieën. Andere nummers zijn wat harder en directer, met stevige gitaren en een duidelijke ritmesectie. Dit zorgt voor een goede afwisseling en maakt het album dynamisch.

Het album begint wat onheilspellend en chaotisch totdat het snelle ritme van Old Friends je overmeestert. De zang, soms spoken word, en melodie zijn pakkend. Krachtiger is Why Do I. Een nummer met fraaie wendingen en sterke zang. Daarna gaat het verder met titels als Sending a Vampire. Down So Long verdient aparte vermelding door zijn rauwe sfeer.

De teksten op het album zijn vaak abstract en laten ruimte voor interpretatie. Ze gaan soms over persoonlijke ervaringen, maar er zijn ook meer filosofische teksten. Dit past goed bij de dromerige en soms mysterieuze sfeer van de muziek. De zang is vaak zacht wat de nummers een dromerig gevoel geeft.

*Strangeways* is een sterk album dat laat zien waar Wild Pumpkins at Midnight goed in is: sfeervolle, ietwat experimentele muziek maken. Het is niet altijd makkelijk om naar te luisteren, maar wel heel indrukwekkend. Als je van alternatieve ‘alternatieve rock’ houdt, is dit album een aanrader. Het laat zien dat de band een uniek geluid heeft en dat ze weten hoe ze een bijzondere sfeer kunnen neerzetten.
Waardering: 3,5*

1. Old Friends – 3,5
2. Why Do I – 3,5
3. Sending a Vampire - 4
4. The Merri Girls 3,5
5. Kill the Time – 3,5
6. Shonas' Song - 4
7. Travelling Song – 3,5
8. Down So Long – 3,5
9. Stone Memories – 3,5
10. River Swing – 3.5
11. Ways – 3,5

De Britse indiepopformatie Windmill heeft zich sinds hun ontstaan stevig genesteld in de harten van liefhebbers van dromerige en melancholische klanken die soms moeilijk in een vakje te plaatsen zijn. Met hun kenmerkende sound, die een unieke mix is van ingetogen melodieën en poëtische teksten, weten zij een betoverende sfeer te creëren. Hun muziek wordt vaak omschreven als zowel introspectief als opbeurend, een zeldzame combinatie die hen onderscheidt in het brede spectrum van de indiepop.

Het album Above Duffle Farm uit 2013 is een waar meesterwerk van Windmill. Dit album weet op briljante wijze een caleidoscoop van emoties op te roepen, terwijl het tegelijkertijd een coherente muzikale ervaring biedt. Iedere track op dit album is doordrenkt met een unieke sfeer en diepgang die de luisteraar meeneemt op een onvergetelijke muzikale reis.

De openingsnummer, Restaurant Blast, is ingetogen met een heerlijke melodie die meteen de toon zet voor het hele album. De hemelse zang en dromerige klanken nemen je mee naar een serene plek, waar je gedachten de vrije loop kunnen gaan. Dit nummer voelt als een warme omhelzing en zet meteen de toon voor een intieme luisterervaring.

Rocket Needs is daarentegen opzwepend en energiek, en laat een heel andere kant van Windmill zien. De dynamische ritmes en aanstekelijke melodieën brengen een gevoel van opwinding en avontuur teweeg. Het is bijna onmogelijk om stil te zitten bij dit nummer, en het laat een blijvende indruk achter. Atlantic Altitude fascineert vanaf de eerste noot. De bezielende compositie en aanstekelijke refreinen zorgen ervoor dat je keer op keer wilt luisteren. De rijke arrangementen en gelaagde instrumentatie maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van het album.

Blankets Fold is bijzonder en creatief, met een structuur die afwijkt van de conventies en juist daardoor zo intrigerend is. De inventieve melodieën en verrassende wendingen maken het tot een unieke luisterervaring die zowel verfrissend als inspirerend is. Met Jelly Globe slaagt Windmill erin om speelsheid en bedwelmende klanken te combineren. Het nummer voelt als een magische reis door een droomwereld, waar alles mogelijk is en de realiteit even op de achtergrond verdwijnt. De betoverende melodieën blijven nog lang in je hoofd hangen.

Frozen Embryos is aanjagend mooi en groots in zijn uitvoering. De epische opbouw en krachtige zang geven dit nummer een majestueus karakter dat je vanaf de eerste noot meesleept. Het is een indrukwekkende showcase van de veelzijdigheid en het talent van de band. Pyjama Holiday is het avontuurlijke buitenbeentje van het album. Het heeft een speelse en eigenzinnige vibe die het onderscheidt van de andere nummers, terwijl het toch perfect past binnen de algehele sfeer van het album. Dit nummer zorgt voor een welkome afwisseling en laat zien dat Windmill niet bang is om te experimenteren.

Met Restaurant Tiles keert de band terug naar een ingetogen, poëtische en ontroerende stijl. De delicate melodieën en introspectieve teksten maken dit nummer tot een emotionele climax van het album. Het is een prachtig voorbeeld van hoe Windmill hun muzikale kracht weten te combineren met een diepgaande lyrische inhoud. Frosting Homes is aanstekelijk, opgewekt en beklijvend. De vrolijke melodieën en opbeurende teksten zorgen voor een positieve energie die je meteen een goed gevoel geeft. Dit nummer is een perfect voorbeeld van de luchtige en toch betekenisvolle kant van Windmill

Tot slot is er Gallery Masterpiece, een innemend slotstuk dat het album op perfecte wijze afsluit. De harmonieuze zang en verfijnde instrumentatie maken dit nummer tot een waardige afsluiter van een indrukwekkend album. Het laat de luisteraar achter met een gevoel van voldoening en de wens om het album opnieuw te beluisteren.

Als ik één woord zou moeten kiezen om Above Duffle Farm te beschrijven, zou het magisch zijn. Dit album neemt je mee op een reis door dromerige sferen en diepe emoties, en laat je achter met een gevoel van verwondering en ontzag. Windmill heeft met dit album een meesterwerk afgeleverd dat zowel tijdloos als hedendaags is, en ik kan niet wachten om te zien wat ze in de toekomst nog meer voor ons in petto hebben.

In conclusie, Above Duffle Farm is een album dat zijn luisteraars beloont met elke luisterbeurt. Het is een rijke, emotioneel geladen ervaring die je keer op keer zal verrassen en ontroeren. Windmill heeft bewezen dat ze niet bang zijn om risico's te nemen en nieuwe muzikale hoogten te verkennen, en dat is precies wat hen zo'n boeiende en relevante band maakt in de hedendaagse muziekscene.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Over de formatie: Winterpills
Winterpills is een Amerikaanse indieband uit Northampton, Massachusetts, opgericht in 2003. Hun muziek wordt vaak omschreven als dromerige folk-pop, met invloeden van zowel klassieke folk als moderne indie. De band staat bekend om hun zachte harmonieën, melodieuze nummers en introspectieve teksten. De kernleden zijn zanger/gitarist Philip Price en zangeres Flora Reed, die samen een uniek geluid creëren. Winterpills heeft door de jaren heen meerdere albums uitgebracht en heeft een trouwe schare fans opgebouwd, vooral onder liefhebbers van indie- en folkgenres.

Over het album: All My Lovely Goners
All My Lovely Goners is een album van Winterpills, uitgebracht in 2024. Het album is een reflectie op verlies, liefde en de tijd die verstrijkt, verpakt in de kenmerkende dromerige en melancholische stijl van de band. De harmonieën van Philip Price en Flora Reed staan centraal, begeleid door sfeervolle gitaar- en pianomelodieën. De muziek doet mij soms denken aan Simon & Garfunkel.. Het is een album dat me aanspreekt maar zeker geen echt diepe indruk achterlaat

Over de nummers:
Opener We Turned Away heeft een melancholische, rustige sfeer en gaat over het loslaten van iemand of iets waardevols. De tekst beschrijft gevoelens van spijt en het besef dat keuzes soms tot afstand en verlies leiden. De muziek versterkt de sfeer met een dromerige ingetogen sound. Een mooie melodie en fraai is het strijkje.(7)

Amazing Sky heeft een dromerige, kalme sfeer met een licht country sausje en gaat over verwondering over de natuur, vooral de lucht en sterren. De tekst drukt bewondering uit voor de grootsheid van de wereld en het gevoel van klein zijn daarin. De muziek heeft een ondertoon van zowel hoop als melancholie.(6)

Het nummer Small Bright Doses heeft een hoopvolle, ingetogen sfeer en gaat over het vinden van geluk in kleine momenten. De tekst benadrukt dat zelfs kleine lichtpuntjes in moeilijke tijden kracht kunnen geven en dan zorgen voor geluk, troost en optimisme. (6)

Wat meer tempo is te horen in Rogue Highway dat een licht mysterieuze sfeer heeft. Het gaat over het nemen van een onbekende, misschien risicovolle weg in het leven. De tekst beschrijft een gevoel van avontuur en de moed om het onbekende te verkennen.(7)

Pretty Girls heeft een melancholische, zachte sfeer en verkent thema's van schoonheid en eenzaamheid. De tekst gaat over de afstand en het verdriet die soms schuilen achter uiterlijkheden, en roept op tot echte verbinding en begrip. Een nummer dat het goed doet bij de open haard (7)

Daarna volgt January Rain Dit nummer heeft eveneens een melancholische, rustige sfeer en beschrijft de sombere gevoelens die een regenachtige januaridag kan oproepen. De tekst gaat over reflectie en het verlangen naar warmte en troost tijdens donkere, koude momenten in de winter. Een wat onopvallende track. (6)
Daarna een eenzame dromerige sfeer in het nummer The Sun Is Alone. Het gaat over isolatie en het verlangen naar verbinding. De tekst vergelijkt de zon, die alleen aan de hemel staat, met mensen die zich soms ook alleen voelen Een krappe voldoende (6)

Minxy heeft vervolgens een speelse, mystieke sfeer en gaat over een mysterieuze persoon die tegelijk aantrekkelijk en ongrijpbaar is. De tekst beschrijft het gevoel van verwondering en fascinatie voor iemand die niet volledig te begrijpen of vast te houden is. Een leuk melodieus liedje (7)

October heeft een melancholische, herfstachtige sfeer en gaat over vergankelijkheid en verandering. De tekst beschrijft hoe alles langzaam vervaagt en eindigt, net als de natuur in oktober, en roept een gevoel van loslaten en reflectie op.(6)

Een droevige, reflectieve maar bovenal iets meer pittige sfeer is te horen in Dying Star dat gaat over eenzaamheid en vergankelijkheid. De tekst vergelijkt iemand die zich verloren voelt met een ster die langzaam dooft, en roept gevoelens op van medeleven en kwetsbaarheid. (6)

Vervolgens Fleur-de-luce met een dromerige, delicate sfeer. Het nummer gaat over hoop en wedergeboorte. De tekst gebruikt de bloem als symbool voor nieuwe kansen en licht in donkere tijden, en roept een gevoel van vernieuwing en groei op. Niet een echt spannend nummer. (5)

Ook Sunspots (Ruins) heeft een melancholische maar ook nostalgische sfeer en gaat over vervlogen tijden en verloren herinneringen. De tekst beschrijft plekken en momenten die nu vergaan zijn, alsof zonnevlekken schijnen op wat ooit was, en roept gevoelens van vergankelijkheid op (7)

Afsluiter Feather Blue heeft een zachte, dromerige sfeer en gaat over troost en kwetsbaarheid. De tekst beschrijft het verlangen naar rust en bescherming, als een lichte veer die zachtjes valt, en het nummer roept daarmee een gevoel van kalmte op. (6)

All My Lovely Goners van Winterpills is een aardig, vooral melancholisch album dat emoties van verlies, reflectie en hoop samenbrengt. Met een aantal fijne harmonieën en teksten weten Philip Price en Flora Reed de luisteraar te raken, vooral door hun subtiele maar krachtige zang en instrumentatie. Nummers zoals We Turned Away, Pretty Girls, en Rogue Highway brengen sterke beelden van emotionele en fysieke reizen over, wat zorgt voor een boeiende luisterervaring die dicht bij je blijft. Voor fans van indie en folk die houden van introspectieve muziek, is dit album een aanrader. Voor mij persoonlijk staat het wat op de grens van mijn comfortzone.

Waardering: 6,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Red Barked Tree uit 2010 is het twaalfde album van Wire en zoals ik uit de reacties hierboven begrijp voor een aantal een wat negatieve verrassing. Het album laat volgens mij goed horen dat Wire na al die jaren nog steeds vernieuwend kon zijn. Het is een mix van punk, rock en elektronische muziek en het blijft altijd toegankelijk.

De 11 nummers van Red Barked Tree geven een gevarieerd geluid. Sommige nummers zijn snel en energiek, terwijl andere rustig en melodieus zijn. Het album begint prettig met Please Take, een nummer met een pakkende melodie. Andere opvallende nummers zijn Adapt, dat een hypnotiserend ritme heeft, Two Minutes en Down to This. Afsluiter en titelnummer Red Barked Tree, is een rustig en melodieus lied. Te horen is dat Wire goed weet hoe ze een nummer moeten opbouwen.

De teksten op het album zijn vaak poëtisch en laten ruimte voor interpretatie. Soms zijn ze direct, soms wat abstracter. De stem van zanger Colin Newman klinkt soms kil en afstandelijk, wat goed past bij de sfeer van de muziek. Het album is dus zeker interessant voor luisteraars die houden van diepere betekenissen in songteksten. Leuk zijn de subtiele elektronische effecten die de muziek verrijken,

Als je houdt van heel simpele, rechttoe rechtaan muziek, dan is dit album misschien niet jouw ding. Wire speelt met verschillende stijlen en sferen, en dat kan soms wat uitdagend zijn. Maar voor wie openstaat voor iets anders, is dit album zeker de moeite waard. Waardering: 3,5

Please Take - 3,5
Now Was - 3
Adapt - 4
Two Minutes - 4
Clay - 3,5
Bad Worn Thing -3
Moreover - 3,5
A Flat Tent - 3,5
Smash - 3,5
Down to This - 4
Red Barked Trees - 3,5

Over de band:
Wishbone Ash is een Britse rockband, opgericht in 1969, die bekend staat om hun unieke mengeling van blues, progressieve rock en hardrock, en vooral om hun pionierswerk in het gebruik van de twin-lead gitaar. Hun muzikale stijl heeft een diepgaande invloed gehad op de ontwikkeling van de twin-guitar sound die later door vele andere rockbands zou worden overgenomen.

De band brak door met hun debuutalbum Wishbone Ash in 1970, maar het was hun volgende album, Argus, uitgebracht in 1972, dat hen commercieel succes en kritische erkenning bracht. Argus wordt vaak beschouwd als hun meesterwerk en is een van de meest invloedrijke albums in de geschiedenis van de rockmuziek. Het bevat een mix van krachtige rocknummers, sfeervolle ballades en complexe, melodieuze arrangementen die de luisteraar meenemen op een muzikale reis.

Het gitaarwerk van Andy Powell en Ted Turner is kenmerkend voor het Wishbone Ash-geluid. Hun vermogen om harmonisch en melodisch samen te werken binnen hetzelfde nummer creëerde een rijk en gelaagd geluid dat zowel krachtig als melodieus is. Deze benadering van gitaarspelen was innovatief voor die tijd en heeft veel gitaristen en bands beïnvloed.

Naast hun muzikale innovaties staat Wishbone Ash ook bekend om hun teksten, die vaak thema's van fantasie, geschiedenis en persoonlijke reflectie verkennen. Hun liedjes nemen de luisteraar mee op een verhalende reis, ondersteund door de krachtige en expressieve zang.

Door de jaren heen heeft Wishbone Ash vele personeelswisselingen ondergaan en hun muziekstijl heeft zich ontwikkeld, maar de kern van hun geluid - de harmonische dual leadgitaren - is een constante gebleven. Ondanks de veranderingen blijft de band optreden en nieuwe muziek uitbrengen, waarbij ze trouw blijven aan hun oorspronkelijke geluid terwijl ze nieuwe invloeden en ideeën verkennen.

In conclusie, Wishbone Ash heeft een blijvende impact gehad op de rockmuziek, met name door hun innovatieve benadering van het gitaarspel en hun vermogen om diverse muzikale stijlen te integreren. Hun albums, vooral Argus, blijven gewaardeerd en gerespecteerd door zowel fans als critici. Voor liefhebbers van gitaar gedreven rockmuziek biedt de discografie van Wishbone Ash een rijke en bevredigende luisterervaring.

Het album:
Het album Argus van Wishbone Ash, uitgebracht in 1972, wordt algemeen beschouwd als het hoogtepunt van de band en een klassieker in de progressieve rock- en hardrockgenres. Dit derde studioalbum van de Britse groep markeerde een significante artistieke ontwikkeling ten opzichte van hun eerdere werk, met een meer gecoördineerde mix van rock, folk en progressieve elementen.

De tracks op Argus variëren van de krachtige opener Time Was tot het dromerige en etherische Leaf and Stream, waarbij elke song bijdraagt aan het algehele narratief en de stemming van het album. De teksten zijn doordrenkt met thema's van middeleeuwse oorlogen, fantasie en escapisme, die perfect passen bij de sfeervolle en soms mystieke kwaliteit van de muziek.

Een van de meest geprezen nummers van het album, The King Will Come, illustreert de unieke combinatie van Wishbone Ash van krachtige rock met thematische diepgang, terwijl Warrior en Throw Down the Sword het verhaal van strijd en verlossing verder uitdiepen, versterkt door hun meeslepende muzikale composities.

Het album sluit af met Blowin' Free, een nummer dat een fan-favoriet zou worden en de levendige energie en muzikale bekwaamheid van de band belichaamt. De productie van het album, verzorgd door Derek Lawrence, draagt bij aan de helderheid en impact van de muziek, waardoor de diverse instrumentale texturen en harmonieën kunnen schitteren.

Argus wordt niet alleen gerespecteerd om zijn muzikale innovaties, maar ook om zijn cohesie als een compleet werk; elk nummer draagt bij aan een overkoepelend gevoel en thematische consistentie, wat het een van de vroegere voorbeelden van een 'conceptalbum' maakt in de rockmuziek.

Kortom, Argus van Wishbone Ash blijft een mijlpaal in de rockgeschiedenis, geprezen om zijn unieke mengeling van stijlen, zijn pionierswerk in gitaarspel en zijn diepgaande, doordachte composities. Het album is een essentiële luisterervaring voor fans van progressieve rock, en blijft decennia na de oorspronkelijke release relevant en invloedrijk.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn reis door 'Pandora', het nieuwste muzikale EP-avontuur van Wisp, begon met het titelnummer, dat zich ontspon als een etherisch gefluister. Echter, het duurde niet lang voordat dit werd overspoeld door een rauwe muur van geluid, waaruit de stem van Natalie Lu – de echte naam van deze virtuoos – zich moeiteloos verhief. Dit was shoegaze in zijn meest klassieke vorm.

Vervolgens stuitte ik op 'Your Face', een track die reeds zijn weg naar het publiek had gevonden als single. Dit nummer betoverde met een innemende melodie en vocalen die samensmolten met krachtige sonische golven, een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenend.

Bij 'Enough for You' werd ik wederom getrakteerd op een soortgelijk klankpalet, dat getuigde van artistieke consistentie. 'Luna' bracht vervolgens een verfrissende verandering van tempo, met een zweem van dreampop die een lichter contrast vormde met de voorgaande shoegaze diepgang.

'See You Soon' markeerde een aangename afwijking in geluid, wat de algehele ervaring verrijkte met zijn variatie. En ten slotte, 'Mimi', dat ondanks het aanspannen van de muzikale teugels, ruimte bood voor meer ingetogen momenten.

Elke track op 'Pandora' voelde aan als een hoofdstuk in een episch verhaal, met elk zijn eigen sfeer en emotie, maar samen vormend ze een coherent en meeslepend geheel. Natalie Lu heeft met dit album een sonische wereld gecreëerd die even veelzijdig als boeiend is, een wereld waarin ik me graag nog vele malen zal onderdompelen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Hoe een geweldig album na bijna twee maanden nog geen enkele aandacht op MuMe heeft gekregen mag verbazingwekkend heten. Een album vol temperament en passie en betekenis van deze vrouwenband uit Manchester.

Een album doordrenkt met emotie. De songteksten zijn scherp met een negatieve rol van de kerk en de toon van de zang loopt uiteen van intiem tot uitbundig. Hoe de kerk de vrouw in een negatief daglicht stelt waaruit het moeilijk loskomen is.

De opener is een nummer doorspekt met negatieve emotie. Rauw en vaak luid. Final Girl sluit daar op aan. Hoe te overleven na de ellende die je (vanuit de kerk) hebt meegemaakt. Een nummer met een roep om bevrijding.

Ook in The Garden speelt het geloof de hoofdrol, De bevrijding uit de zonden van Eva en hoe de haat tot inspiratie kan leiden. In Northstar wordt verteld hoe de kerk de familie in de steek heeft gelaten. Drank the Sap is een nummer met een dubbele lading, Over het einde van een relatie maar bij toeval ook over het afscheid van de moeder door kanker,

Safe is een bitterzoete ballade over een verbroken liefdesrelatie di wel een hechte vriendschapsrelatie werd. Daarna weer een stuk emotie in het titelnummer. Weer staat het geloof centraal. Een onderwerp dat maar blijft knagen. Hoe word ik gelukkig in het leven net zoals vrienden dat zijn.

Burn to Hit heeft wederom de wurggreep van de kerk als onderwerp. En dan toch weten te ontsnappen. Vervolgens See Ya Next Tuesday dat wederom in boze stijl vertelt over het nemen van verantwoordelijkheid voor fouten naar het worden van een beter mens,

Reprise handelt over de schaamte om deelgenoot te zijn van een kerk met slechte leerstellingen die je blijven achtervolgen als je geen lid meer bent. Amber vertelt over een korte romance tijdens een tournee.
Tenslotte I See dat een samenvatting is van de gevoelens van de voorafgaande songs,

Een album met een zeldzaam niveau als het gaat om emoties. Ik maak geen jaarlijstje want ik luister naar heel veel nieuwe releases. Maar dit scoort wel erg goed bij mij.

Within Temptation
Within Temptation is een Nederlandse symfonische metalband, opgericht in 1996 door zangeres Sharon den Adel en gitarist Robert Westerholt. De band staat bekend om hun krachtige muziek, die een mix is van harde gitaren, orkestrale stukken en de bijzondere, heldere stem van Sharon. Ze maken muziek met een fantasievolle en donkere sfeer, en hun teksten gaan vaak over emotionele en spannende thema’s. Within Temptation is wereldwijd populair en heeft in vele landen opgetreden. Door hun unieke stijl zijn ze een van de grootste Nederlandse bands in de symfonische metal.

Album: Bleed Out (2023)
Bleed Out is een album van Within Temptation dat in 2023 uitkwam. Dit album behandelt sterke, actuele thema’s zoals vrijheid, kracht en het recht om jezelf te zijn. Met nummers die zowel hard als melodieus zijn, laat de band hun bekende symfonische metalgeluid horen, maar dan met een moderne twist. Sharon den Adel’s krachtige zang en de zware gitaren zorgen samen voor een intense sfeer. Bleed Out laat zien dat Within Temptation blijft vernieuwen en dat ze nog altijd een belangrijke stem hebben in de symfonische metal.

De nummers op het album:
Opener We Go to War gaat over strijd en kracht, zowel innerlijk als in de wereld om ons heen. De sfeer is intens en energiek, met een gevoel van vastberadenheid. Het nummer roept een beeld op van doorzettingsvermogen en het gevecht aangaan tegen uitdagingen, hoe zwaar die ook zijn. Mooi is de helaas minimale bijdrage van het koor. (8)

Bleed Out handelt over het verwerken van pijn en moeilijkheden, waarbij iemand diep geraakt wordt maar toch blijft doorgaan. De sfeer is donker en emotioneel, met een intens gevoel van strijd en veerkracht. Het nummer benadrukt hoe men sterk kan blijven ondanks zware tijden. (8)

Vervolgens Wireless dat gaat over vrijheid en het verlangen om los te breken van beperkingen. Het nummer heeft een krachtige en opstandige sfeer, met een gevoel van bevrijding en verlangen naar onafhankelijkheid. De tekst benadrukt de behoefte om zelf controle te hebben zonder vast te zitten aan regels of verwachtingen. (8)

Het vierde nummer Worth Dying Forgaat over iets of iemand vinden waarvoor je bereid bent alles op te geven. De sfeer is intens en emotioneel, met een sterke boodschap over loyaliteit en opoffering. Het nummer benadrukt hoe belangrijk bepaalde idealen of relaties kunnen zijn in iemands leven. (7)

Ritual beschrijft het uitvoeren van een krachtige ceremonie of handeling om innerlijke kracht te vinden. De sfeer is mysterieus en spiritueel, met een gevoel van herhaling en focus. Het nummer benadrukt hoe rituelen kunnen helpen om jezelf te versterken en belangrijke doelen te bereiken. (8)

Daarna volgt Cyanide Love dat gaat over een intense, destructieve liefde die zowel aantrekt als pijn doet. De start is geweldig. De sfeer is donker en verslavend, met een gevoel van gevaar en aantrekkingskracht. Het nummer benadrukt hoe liefde soms giftig kan zijn, maar toch moeilijk los te laten is. (9)

The Purge gaat over het loslaten van fouten en negatieve gevoelens om opnieuw te beginnen. De sfeer is krachtig en bevrijdend, met een donker randje. Het nummer benadrukt het proces van zelfreiniging, waarbij oude lasten worden weggewerkt om ruimte te maken voor een nieuwe start.(7)

De 8e track Don't Pray for Me gaat over het zelf kiezen van je levenspad zonder andermans overtuigingen opgelegd te krijgen. De sfeer is vastberaden en onafhankelijk, met een boodschap van zelfbeschikking. Het nummer benadrukt dat iedereen zijn eigen keuzes mag maken zonder inmenging van anderen of hun gebeden. (8)

Shed My Skinmet Annisokay
Dit nummer gaat over verandering en groei, waarbij iemand oude delen van zichzelf loslaat om sterker en nieuw te worden. De sfeer is krachtig en inspirerend, met een gevoel van transformatie. Het nummer benadrukt dat verandering soms moeilijk is, maar nodig voor persoonlijke groei. (7)

Unbroken staat voor veerkracht en het overwinnen van zware tijden zonder gebroken te worden. De sfeer is krachtig en hoopvol, met een boodschap van vastberadenheid en doorzettingsvermogen. Het nummer benadrukt de innerlijke kracht om te blijven staan, zelfs na moeilijke momenten of persoonlijke worstelingen. (7)

De afsluiter Entertain You handelt over hoe mensen anderen soms slecht behandelen voor hun eigen vermaak. De sfeer is krachtig en confronterend, met een boodschap tegen uitbuiting en onrecht. Het nummer benadrukt dat niemand het recht heeft om anderen te gebruiken puur voor eigen plezier of voordeel. Een nummer met een donkere sfeer door de zware bastonen. (8)

Conclusie
Bleed Out is een krachtig en veelzijdig album waarin Within Temptation hun karakteristieke symfonische metalgeluid combineert met actuele en intense thema's als vrijheid, strijd en veerkracht. Het album toont de creatieve groei van de band, met nummers die toch weer vernieuwend zijn. Sharon den Adel’s vocale kracht en de gedetailleerde instrumentale arrangementen zorgen voor een meeslepende luisterervaring die fans en nieuwe luisteraars zeker zal aanspreken. Voor liefhebbers van symfonische metal en voor wie houdt van muziek met een boodschap, is Bleed Out een aanrader.

Waardering 7,7 Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl

Wobbler, een Noorse progressieve rockband, brengt in 2009 het album Afterglow uit, dat slechts vijf nummers telt, maar een wereld aan muzikale complexiteit en emotie bevat. Deze band, opgericht in 1999, staat bekend om hun vintage klank, beïnvloed door de jaren ’70 progrock, en Afterglow is daar een schoolvoorbeeld van. Het album, hoewel kort, biedt een rijk tapijt van symfonische geluiden en atmosferische passages, waardoor het een ware traktatie is voor liefhebbers van het genre.

Het album opent met The Haywain, een korte intro van 55 seconden. Dit nummer is als een schilderij van geluid; het lijkt bijna een middeleeuws tafereel te schilderen met zijn delicate fluit- en klavecimbelklanken. Het is een betoverende opmaat naar wat nog komen gaat, en hoewel het zo kort is, zet het perfect de toon voor de rest van het album.

Dan volgt Imperial Winter White, een epische track van ruim 15 minuten. Dit nummer is een reis door verschillende muzikale landschappen. Het begint met een serene, bijna etherische sfeer, die langzaam uitgroeit tot een krachtig, bombastisch stuk vol complexe ritmes en harmonieën. De band maakt hier gebruik van een breed scala aan instrumenten, van mellotron tot Moog-synthesizers, wat bijdraagt aan de rijke textuur van het nummer. De melodieën zijn zowel melancholisch als triomfantelijk, en de overgang tussen de verschillende secties voelt naadloos aan. Het is een nummer dat je meeneemt op een avontuur, met verrassingen op elke hoek.

Na de intensiteit van Imperial Winter White biedt Interlude een welkome adempauze. Dit nummer, dat met zijn 2 minuten en 32 seconden kort is, maar toch boordevol sfeer zit, fungeert als een rustpunt. De lichte, bijna speelse melodieën hebben iets ongrijpbaars en mysterieus, waardoor het voelt als een muzikale dagdroom.

In Taberna is misschien wel het hoogtepunt van het album. Deze 13 minuten durende track heeft een middeleeuwse flair, met complexe polyfone zangpartijen en dramatische orkestraties. De melodieën zijn doordrenkt van nostalgie, en de dynamische opbouw van het nummer is ronduit meesterlijk. Het ene moment word je meegesleurd door een feestelijk, bijna carnavalesk ritme, terwijl het volgende moment de muziek omslaat in iets duisters en dreigends. Het is een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren om alle lagen en details te ontdekken.

Het album sluit af met Armoury, een relatief kort nummer van drie minuten, maar het mist zijn effect niet. Dit stuk heeft een dramatisch karakter, met zware baslijnen en dreigende toetsenpartijen. Het voelt bijna als een afsluitend statement, een laatste klap voor het doek valt.

De productie van Afterglow is fantastisch. Het album heeft een warme, analoge sound die perfect past bij de vintage invloeden van de band. Elke noot is helder en goed gedefinieerd, maar er is ook een zekere ruwheid die het album een authentiek, tijdloos gevoel geeft.

Afterglow is een must voor fans van klassieke progrock en voor iedereen die houdt van muziek die niet bang is om grenzen te verleggen. Dit album vereist aandacht en geduld, maar de beloning is een diepe, meeslepende muzikale ervaring die lang blijft nazinderen. Wobbler laat hier zien dat ze meesters zijn in hun vak, en Afterglow is een testament aan hun vermogen om zowel complexe als emotioneel resonante muziek te creëren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het debuutalbum "Apologies To The Queen Mary" van Wolf Parade, uitgebracht in 2005, is een baanbrekende plaat in het landschap van de indierock/artrock, die de band onmiddellijk op de kaart zette als een van de meest inventieve en boeiende acts van hun generatie. Dit album, rijk aan texturen en thema's, combineert op unieke wijze de energie van punk met de lyrische diepgang en het experimentele geluid dat de indie scene in de vroege jaren 2000 definieerde.

De invloeden van de band zijn divers, maar een interessant punt is de subtiele knipoog naar de band Sparks - niet te verwarren met een directe muzikale invloed, maar eerder in de geest van experimentele pop en de bereidheid om buiten de gebaande paden te treden. Wolf Parade's aanpak van songwriting en compositie deelt een soortgelijke eigenzinnigheid en avontuurlijke geest, wat resulteert in een album dat zowel uitdagend als toegankelijk is.

"I'll Believe in Anything" is misschien wel het meest emblematische nummer van het album, dat de essentie van Wolf Parade's kracht en kwetsbaarheid vastlegt. De track is een emotionele rollercoaster die begint met een ingetogen introspectie en escaleert naar een krachtige, cathartische uitbarsting. De lyrische inhoud, die zweeft tussen persoonlijke ontboezemingen en universele waarheden, gecombineerd met de dynamische opbouw van het nummer, maakt het tot een onvergetelijke luisterervaring en een favoriet onder fans.

Het album als geheel is een showcase van de band's vermogen om diverse muzikale landschappen te verkennen, van de rauwe energie van "You Are a Runner and I Am My Father's Son" tot de melancholische schoonheid van "Dear Sons and Daughters of Hungry Ghosts". Elke track draagt bij aan een rijk, gelaagd verhaal dat door het hele album heen wordt geweven, ondersteund door een indrukwekkende instrumentatie en productie.

De productie van het album, met bijdragen van Isaac Brock van Modest Mouse, versterkt de eigenzinnige kwaliteiten van de band zonder de rauwe emotionele kracht te ondermijnen. Dit evenwicht tussen experiment en toegankelijkheid is een van de sterkste punten van het album, waardoor "Apologies To The Queen Mary" een tijdloos werk is dat blijft resoneren bij nieuwe generaties luisteraars.

"Apologies To The Queen Mary" is niet alleen een opmerkelijk debuut, maar ook een testament aan de tijdloze aantrekkingskracht van goede songwriting en emotionele oprechtheid. Het album staat als een mijlpaal in de indierock, een bewijs van wat mogelijk is wanneer een band durft te dromen en hun visie zonder compromissen nastreeft. "I'll Believe in Anything" belichaamt dit ethos perfect, waardoor het een onmiskenbaar hoogtepunt van het album is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wolvencrown is een atmosferische black metalband uit Nottingham, Engeland, opgericht in 2015. De band bestaat uit Reece Atkin (bas), Matt Dawson (drums), Nick Horton (leadgitaar en zang), Will Cupitt (toetsen) en Chris Marsland (ritmegitaar). Hun muziek combineert traditionele black metal met melodieuze en epische elementen, vaak met lange nummers die rijk zijn aan toetsenlagen. De teksten richten zich op natuur, spiritualiteit en de impact van de mens op het milieu.

In november 2024 bracht Wolvencrown hun tweede album uit, getiteld "Celestial Lands". Dit album, opgenomen in de Stuck on a Name Studios in Nottingham, toont een duidelijke vooruitgang in het geluid van de band. De nummers zijn lang en gelaagd, met een prominente rol voor toetsen, gecombineerd met krachtige gitaarpartijen en snelle drums. De melodieën zijn geworteld in de Europese traditie en de teksten behandelen thema's als natuur en de schade die de mens heeft aangericht. Het album werd positief ontvangen en wordt geprezen om zijn diepgang en atmosferische kwaliteiten.

Het album opent met een kort intro van net twee minuten. Een klassiek klinkende piano versterkt met een ‘strijkje’ opent het album met een simpele melodie.

A Once Rational Time heeft een melancholische en epische sfeer, met lange, melodieuze structuren die typerend zijn voor atmosferische black metal. De muziek combineert snelle gitaarpartijen en drumpatronen met plechtige keyboardlagen, en ‘verscholen’ grunge zang wat een meeslepende en sombere ambiance creëert.
De songtekst reflecteert op een periode waarin rationaliteit en logica hoog in het vaandel stonden, maar die nu verloren lijkt te zijn gegaan. Het roept gevoelens op van nostalgie en verdriet over de teloorgang van een tijdperk van rede en verstand. (8)

A Spell Nature Cast beschrijft een diepe verbinding met ongerepte natuur, waar de verteller rust en eenheid vindt. Het benadrukt de schoonheid van onaangetaste landschappen en reflecteert op de schade die de mens heeft aangericht
Het nummer is een hoogtepunt op het album met indrukwekkende gitaarsolo's en een opbouwende spanning die de luisteraar meeneemt op een enerverende muzikale reis. (8,5)

Het volgende nummer Angered Spirits Leave the Wilderness beschrijft hoe geesten, die ooit verbonden waren met de natuur, deze verlaten vanwege de zonden en het verval veroorzaakt door de mensheid. Het benadrukt het verlies van verbinding met de natuur en de spirituele leegte die daardoor ontstaat. De tekst roept op tot reflectie over de schade die de mens aan de natuurlijke wereld heeft toegebracht en de gevolgen daarvan voor zowel de fysieke als spirituele rijken. Het nummer heeft een kalme, fraaue melodie met heftige gitaren, grunge en de voor het genre gebruikelijke snelle drums. De sfeer is melancholisch en straalt zorgen uit. (8)

Interlude is precies dat wat de titel aangeeft. Een moment van sereniteit in het album. Opnieuw een (Neo-) klassiek aandoende melodie op keyboards.
The Path of Life reflecteert op de relatie tussen de mens en de natuur, waarbij thema's als verval, verdriet en de zoektocht naar betekenis in het leven worden verkend. Het beschrijft een sombere reis door een veranderende wereld, waarin de protagonist worstelt met innerlijke conflicten en de impact van menselijke acties op de natuurlijke omgeving. De muziek is krachtig en overweldigend. Een tweede hoogtepunt op dit album. (9)

Until the End heeft een wat lager tempo. Het gaat over de cyclus van leven en dood in de natuur. Het reflecteert op verlies, rouw en de hernieuwde groei die volgt op destructie. Er is een diepe verbinding met de aarde, waarbij seizoenen symbolisch staan voor vergankelijkheid en wedergeboorte. Een prachtige symfonisch aandoende melodie geeft het nummer overtuigingskracht. (9)

Het slot- en titelnummer "Celestial Lands", duurt ruim negen minuten en ademt een episch en sombere sfeer. Soms snel heftig, maar ook kalm en bedrukt. De viool is een prachtige toevoeging aan de betoverende melodie
Ook deze songtekst gaat over de vernietiging van de natuur door de mens en de cyclische relatie tussen leven en dood. Het beschrijft hoe de mensheid de aarde uitbuit, terwijl de natuur toekijkt. De tekst roept gevoelens op van spijt, verval en onvermijdelijke ondergang. (9)

Conclusie en aanbeveling:
Celestial Lands van Wolvencrown is een meeslepend album dat diepe emoties oproept met zijn melancholische en epische sfeer. De combinatie van krachtige black metal en symfonische elementen zorgt voor een indrukwekkende luisterervaring. Vooral The Path of Life en Celestial Lands springen eruit door hun intensiteit en gelaagdheid. De teksten, die reflecteren op natuur, verval en menselijke impact, voegen extra diepgang toe. Voor liefhebbers van atmosferische black metal en introspectieve muziek is dit album een absolute aanrader.

Waardering: op basis van de lange nummers: 8,6

Het album City Sun Eater in the River of Light uit 2016 van de Amerikaanse formatie Woods is beslist een album met een eigen geluid. Het is een mix van indie-folk, psychedelische rock en een vleugje jazz, met hier en daar invloeden uit reggae en soul. Dit zorgt voor een frisse en bijzondere sfeer. Het klinkt relaxed en zonnig, alsof je op een warme dag buiten bent.

De nummers zijn meest luchtig en vrolijk, met veel melodieën die makkelijk in je hoofd blijven hangen. De zang van Jeremy Earl is een beetje rauw en hoog, maar past goed bij de dromerige sfeer van de muziek.
Een paar nummers vallen extra op. Bijvoorbeeld Sun City Creeps, het openingsnummer. Het heeft een fijne melodie en een relaxte, bijna tropische sfeer, ondersteund door (gelukkig ingetogen) blazers zoals saxofoon en trompet. Creature Comfort valt op door zijn zweverige melodie en hypnotiserend ritme, terwijl Morning Light warme klanken en een lichte melancholie heeft. Mijn favoriet is The Other Side waarmee ik nogal afwijk als ik de statistieken van het album bekijk.

Ook vind ik het album niet overal even sterk. Sommige nummers zijn wat te simpel en blijven een beetje hangen in dezelfde sfeer. Hierdoor verlies ik soms mijn aandacht. Het is niet altijd even spannend, en dat maakt het minder geschikt voor luisteraars die wat meer afwisseling willen.

De instrumenten op het album zijn overigens wel goed gekozen. Er is veel gebruik gemaakt van blazers, wat een nieuw element is voor Woods. Gelukkig zijn die blazers bescheiden van aard in dit geval. Het geeft de muziek een uniek en soulvol geluid. De productie is ook goed, alles klinkt helder en de instrumenten zijn mooi in balans.

City Sun Eater in the River of Light is een album dat vooral geschikt is voor een luie zomerdag of een moment waarop je even wilt ontspannen. Het voelt soms zonnig en ontspannen aan, maar heeft ook een melancholische ondertoon. Dit maakt het een interessante luisterervaring. Als je van indie-folk met een vleugje psychedelische rock en jazz houdt, is dit zeker een aanrader. Het is niet perfect, maar wel een fijne luisterervaring. Ik geef het een 7

1. Sun City Creeps – 3,5
2. Creature Comfort – 3,5
3. Morning Light – 3,5
4. Can't See at All - 3
5. Hang It on Your Wall – 3,5
6. The Take - 3
7. I See in the Dark – 3,5
8. Politics of Free – 3,5
9. The Other Side - 4
10. Hollow Home – 3,5

Voor www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik van het bovenstaande bericht de volgende review gemaakt:

Het werd hoog tijd om weer een Nederlandse band in het zonnetje te zetten. Dat doe ik met het album 6 Minutes South van Woost.

Een band die helaas niet zo lang heeft bestaan, In 2005 verscheen hun eerste album en in 2010 was dit album het vierde en laatste. De band was dus behoorlijk productief. Voor zover ik de recensies kan na gaan is dit laatste album ook het hoogst gewaardeerde en als ik goed ben geïnformeerd zijn de bandleden tegenwoordig studiomuzikant o.a. voor Marike Jager en Eefje Visser (Zie ook op Discogs)

Het is muziek die het midden houdt tussen Alternative Rock en Indierock. Omdat de muziek zo hier en daar vrij stevig is houd ik het op alternative rock.

Duiken in het album '6 Minutes South' van de Nederlandse alternatieve band Woost uit 2010 is als een exploratie door een landschap van gemengde emoties en klankkleuren. Het album, gelanceerd in een tijdperk van muzikale experimenten, blijft een fascinerende mix van ingetogenheid en krachtige uitbarstingen.

Het openingsnummer "Trivia" treft mij persoonlijk niet zozeer; het komt voor als een ietwat onbevredigend begin dat niet geheel aansluit bij mijn muzikale voorkeuren. De titeltrack "Six Minutes South" daarentegen, markeert een dramatische ommekeer met zijn boeiende riff die door de kamer echoot en me vangt in zijn melodieuze greep.

"False Romance" voegt zich bij de luisterervaring als een aangenaam nummer dat echter niet uitstijgt boven de middenmoot. In contrast, "Can I Watch You Change" is een intiemere, ingetogen compositie waarbij de melodie zachtjes door de stilte snijdt, een sereen moment creërend.

"Consolation" zet een krachtige riff neer die zowel aanstekelijk als robuust is, het versterkt het album met een onmiskenbare energie. "Unforgiven" keert terug naar ingetogen tonen met een tekst die diepgang en introspectie biedt, wat het een memorabel moment op het album maakt.

"Shoot the Pilot" biedt een aangename melodie die uitmondt in een bevredigende climax, een waar genot voor de luisteraar. "Hard to Live With" heeft een ruige, rafelige rand die het tot een opwindend nummer maakt, terwijl "Not for Now" emotionele rock met een rijke uitdrukking van gevoelens biedt.

Het slotnummer "Easier" is voor mij de kroon op het werk; een rustig begin escaleert naar een krachtig einde, een toonbeeld van muzikale bekwaamheid en emotionele expressie. Dit nummer alleen al maakt het album de moeite waard.

In zijn totaliteit biedt '6 Minutes South' een genuanceerd palet van muzikale ideeën en emoties. Hoewel niet elk nummer even sterk is, maakt de combinatie van levendige riffs en diepgaande teksten het tot een album dat respect afdwingt en uitnodigt tot herhaalde luistersessies. Dit album van Woost is zeker een belangrijk onderdeel van de Nederlandse alternatieve muziekscene van het begin van dit millennium.

Dit is absoluut een van de meest bijzondere albums dat ik ooit beluisterd heb. En ik wist in eerste instantie ook niet wat ik er van moet vinden.

Het intrigeert me, het boeit me, het verveelt me, het verrast me, het staat me tegen, het ....... Ja, wat doet het eigenlijk met me? Is het muziek? Zijn het willekeurige geluiden? Heeft het structuur? Of toch niet?

Ik denk dat ik met bovenstaande beschrijving een goed beeld schets van het album. Het is anders dan welk ander album dan ook. Het verbaast ook niet dat dit uit Japan komt. Een land vol met verrassingen. Op elk terrein, dus zeker ook in muziek. Hieronder mijn relaas:

World’s End Girlfriend, het soloproject van de Japanse muzikant Katsuhiko Maeda, staat al jarenlang bekend om zijn complexe en emotioneel geladen composities die genres overstijgen. Zijn werk balanceert vaak tussen post-rock, elektronische muziek, klassieke invloeden en experimentele geluidscollages. In 2023 bracht hij het album Resistance & The Blessing uit, een ambitieus en eclectisch werkstuk dat de luisteraar meeneemt op een epische reis door sonische landschappen. Dit album bestaat uit maar liefst 33 nummers, wat de veelzijdigheid en de ambitie van de artiest benadrukt.

Resistance & The Blessing is een caleidoscopische samensmelting van verschillende muzikale stijlen. Het album is diep geworteld in post-rock, maar het flirt ook met neoklassieke elementen, glitchy elektronica en ambient soundscapes. De muziek van World’s End Girlfriend is vaak filmisch van aard, en dit album vormt daarop geen uitzondering. Het album heeft een dichotomie tussen rust en onrust, tussen schoonheid en verstoring, wat tot uiting komt in zowel de structuur als de instrumentatie.

De productie van Resistance & The Blessing is niets minder dan indrukwekkend. Maeda heeft een oor voor detail en elke noot, elk geluid is zorgvuldig geplaatst. De soundscapes die hij creëert, zijn weelderig en gelaagd, met een dynamisch bereik dat varieert van delicate, bijna fluisterende passages tot overweldigende muur-van-geluid crescendos. Het album heeft een helderheid en diepte in de mix die de complexe composities ten volle tot hun recht laat komen, waarbij elk instrument zijn eigen ruimte krijgt om te ademen.

Een selectie uit de nummers

unPrologue Birthday Resistance (2:34)
Dit openingsnummer zet de toon voor het album met een mysterieuze en dreigende sfeer. Het combineert glitchy elektronische ritmes met etherische melodieën, en hint naar de muzikale reis die de luisteraar te wachten staat. De dissonantie en de ritmische fragmentatie suggereren een strijd, passend bij de titel van het album.

Reincarnation No.9 - Fire, Walk with Me (5:08)
Dit nummer bouwt voort op repetitieve motieven die geleidelijk aan kracht winnen. Het is een hypnotische track die speelt met minimalisme en cyclische structuren, wat de thematiek van wedergeboorte en vuur versterkt. De spanning in het nummer groeit tot een dramatische climax, waarbij de luisteraar gevangen blijft in de steeds terugkerende melodieën.

Rendering the Two Souls (6:03)
Een van de meer introspectieve stukken op het album, dit nummer heeft een melancholieke ondertoon. De melodieën zijn zowel somber als hoopvol, gedragen door subtiele atmosferische elektronica. Het nummer lijkt te reflecteren op de dualiteit van de menselijke ziel, met een voortdurende dialoog tussen licht en donker, vreugde en verdriet.

Fearless Virus (4:37)
Dit nummer combineert angstaanjagende geluidscollages met glitch-ritmes, wat het een unheimische sfeer geeft. De titel verwijst naar de onverschrokkenheid van een virus, en dat gevoel wordt muzikaal uitgedrukt door de onvoorspelbare veranderingen in dynamiek en tempo. De productie is hier bijzonder scherp, met een voortdurend gevoel van spanning en dreiging.

Blue / 0 / +9 (6:22)
Een complex en dynamisch nummer, Blue / 0 / +9 speelt met texturen en klankkleuren. Het begint met een bijna serene melodie, die geleidelijk wordt ondermijnd door donkere baslijnen en verstorende geluidseffecten. De overgang van kalmte naar chaos weerspiegelt misschien de veranderlijkheid van het menselijk emotionele spectrum.

Black Box Fatal Fate Part.1 - Monolith (8:18)
Dit nummer is een van de meest epische op het album, met een sterke focus op opbouw en climax. Het begint minimalistisch, met spaarzame akkoorden en een haast spirituele sfeer, en groeit uit tot een monumentaal stuk met pulserende beats en explosieve melodieën. De lengte van het nummer geeft ruimte voor uitgebreide muzikale ontwikkelingen, wat het een krachtig en meeslepend stuk maakt.

Before and After Life (7:06)
Dit nummer is een contemplatief stuk dat lijkt te reflecteren op het leven en het hiernamaals. Het combineert zachte pianomelodieën met subtiele elektronische klanken en heeft een etherisch karakter. Het nummer heeft een zekere zwaarte, maar tegelijkertijd ook een geruststellend, bijna troostend gevoel.

Himitsu (8:15)
Himitsu is een van de meer ingetogen nummers op het album, met een minimalistische benadering van melodie en ritme. Het bouwt langzaam op en introduceert subtiele veranderingen die de spanning vasthouden. De geheimzinnige sfeer van het nummer past goed bij de titel, wat Japans is voor "geheim".

Ave Maria (10:38)
Dit nummer, een van de langste op het album, is een majestueus en plechtig stuk dat klassieke muziek en ambient verweeft. De gelaagde structuur van het nummer, gecombineerd met de langzame opbouw, geeft het een sacrale kwaliteit. Het is een van de hoogtepunten van het album, waarbij World’s End Girlfriend laat zien hoe hij klassieke invloeden kan integreren in zijn unieke stijl.

See You Again (8:29)
Een emotioneel geladen stuk dat zowel melancholie als hoop uitstraalt. De delicate melodieën en atmosferische klanken creëren een gevoel van afscheid en hernieuwde ontmoetingen. Het nummer beweegt zich tussen zachte, intieme momenten en krachtigere, dramatische passages, wat de emotionele impact versterkt.

unEpilogue Jubilee (6:36)
Als afsluiter van het album sluit unEpilogue Jubilee de cirkel die begon met unPrologue Birthday Resistance. Het nummer straalt een gevoel van voltooiing en catharsis uit, terwijl het muzikaal een samensmelting is van de thema’s en motieven die eerder op het album zijn geïntroduceerd.

Conclusie

Resistance & The Blessing is een ambitieus en gelaagd album dat de luisteraar meeneemt op een reis door uiteenlopende muzikale landschappen. De combinatie van post-rock, klassieke muziek en elektronische experimenten maakt het een uniek werk dat moeilijk te categoriseren is. Voor liefhebbers van experimentele muziek die niet bang zijn om zich te verliezen in complexe en emotioneel geladen composities, is dit album een absolute aanrader. Het vereist wellicht meerdere luisterbeurten om alle nuances en details te ontdekken, maar die investering is de moeite waard. World’s End Girlfriend heeft met dit album wederom bewezen een meester te zijn in het creëren van betoverende muzikale werelden.

Eerder verschenen op www.jorros.muziekkeuze.nl

Silver Sash is het negende album van Wovenhand, uitgebracht in februari 2022. Het album markeert een intensievere samenwerking tussen frontman David Eugene Edwards en gitarist Chuck French, bekend van de band Planes Mistaken For Stars. Met een mix van alternatieve rock, neofolk en elektronische invloeden biedt Silver Sash een krachtige en meeslepende luisterervaring.

Opener Tempel Timber is een traag, meeslepend en dreigend nummer. Het combineert elementen van gothic country, folk, rock en gospel, wat zorgt voor een intense sfeer. De songtekst gaat over spirituele strijd, verlossing en goddelijke kracht. Het verwijst naar geloof, offers en heilige momenten. Beelden als flaming tongues of fire en gleaming hem of heaven's garment symboliseren zuivering, kracht en verbinding met het goddelijke, terwijl dood en wederopstanding samenkomen. (7)

Acacia is een krachtig nummer. De sfeer is intens en meeslepend, met vurige vocalen en een rauw randje. De songtekst verwijst naar spirituele kracht, strijd en goddelijke aanwezigheid. Symbolen zoals vijf gladde stenen en acacia roepen bijbelse beelden op van overwinning en bescherming. Het verhaalt over onderwerping, mystiek geloof en de zoektocht naar verlossing door lijden en heiligheid. (7,5)

Duat Hawk is een mid-tempo nummer met een mix van gothic americana en folk. De sfeer is iets minder intens. De tekst verkent spirituele verbondenheid, verlies en troost. Symbolen zoals de duat hawk (Egyptische onderwereld) en Apache sky combineren verschillende culturen en geloven. Het weerspiegelt een zoektocht naar God te midden van pijn, herinneringen en de voortdurende aanwezigheid van het goddelijke in lijden. (7)

Dead Dead Beat is een krachtig nummer met een zware, dreigende sfeer. Het heeft een prachtige riff en bevat elementen van alternatieve rock en industriële muziek, wat zorgt voor een intens geluid. De tekst zit vol bijbelse en mythische verwijzingen, waarin thema's van strijd, verlies en verlossing centraal staan. Het roept beelden op van vernietiging en wederopstanding, waarbij oude spirituele krachten zoals Horus en Leviathan worden genoemd. De dead dead beat symboliseert innerlijke strijd en de zoektocht naar vernieuwing. (8)

Omaha is een energiek nummer door de mix van post-punk en alternatieve rock. De sfeer is intens en meeslepend, met krachtige gitaren en ritmes. De tekst verkent thema's van lijden, verlossing en spirituele transformatie. Beelden als marred in the hand en elevation of the lamb verwijzen naar opoffering en wederopstanding. Er is een zoektocht naar geloof, waarbij fysieke en geestelijke strijd samenkomen in hoop en bevrijding. (7,5)

Sicagnu is een krachtig nummer met een mix van gothic country, folk en rock. De sfeer is intens en meeslepend. De tekst verkent spirituele openbaring, dood en vernieuwing. Symbolen als flaming sword en sleeping prophet verwijzen naar bijbelse beelden van oordeel en transformatie. Het benadrukt vergankelijkheid (mere breath, mere death) en de hoop op een nieuwe, goddelijke belofte te midden van beproevingen. (7)

The Lash is een intens en donker nummer dat invloeden van folk, rock en post-punk combineert. De sfeer is mysterieus en dreigend, met zware gitaren en hypnotiserende ritmes. De tekst verkent het concept van tijdloosheid, spirituele openbaring en kosmische krachten. Het draaien van de wiel symboliseert de oneindige loop van tijd en verandering. Bijbelse en mythische verwijzingen (Emmaus, koning van Tyrus) duiden op goddelijke wijsheid, transformatie en de eeuwige zoektocht naar waarheid. (6,5)

8 of 9 is een intens nummer met elementen van alternatieve rock en folk. De sfeer is meeslepend en mysterieus, met krachtige instrumentatie. De songtekst is rijk aan symboliek en verkent thema's als liefde, opoffering en spirituele kracht. Beelden zoals roos die oprijst en flaming fire verwijzen naar transformatie en goddelijke energie. Er wordt gereflecteerd op menselijk lot, kracht en de eeuwige verbondenheid met hogere machten. (7,5)

Ook afsluiter Silver Sash is een intens nummer dat alternatieve rock en folk combineert. De sfeer is donker en meeslepend, met krachtige instrumenten. De tekst gaat over spirituele transformatie, liefde en wedergeboorte. Beelden zoals Silver Sash en feathered star symboliseren goddelijke kracht en verlichting. De herhaling van Plenty coup en cling to thee benadrukt toewijding en verlangen naar verbinding met iets groters, terwijl oude rituelen en natuurkrachten samenkomen. (7)

Conclusie en Aanbeveling
Silver Sash van Wovenhand is een krachtig album vol diepe, spirituele thema’s en meeslepende muziek. De mix van alternatieve rock, folk en post-punk creëert een prima luisterervaring. Elk nummer biedt een eigen sfeer en symboliek. Voor liefhebbers van donkere, poëtische muziek met een spirituele ondertoon is dit album zeker een aanrader. Vooral Dead Dead Beat en Acacia springen eruit door hun kracht en emotionele diepgang.

Waardering : 7,2

Wussy is een Amerikaanse indieband uit Cincinnati, Ohio, opgericht in 2001 door Chuck Cleaver en Lisa Walker. Ze staan bekend om hun krachtige gitaren en doordachte teksten. Hun debuutalbum Funeral Dress verscheen in 2005 en werd geprezen door critici, waaronder Robert Christgau, die hen "de beste band in Amerika" noemde. Met albums als Strawberry (2011) en Attica! (2014) kreeg Wussy steeds meer erkenning, ook internationaal.

De band begon als duo, maar groeide uit tot een volledige formatie met bassist Mark Messerly, drummer Joe Klug en pedal steel-gitarist John Erhardt. De laatste overleed in mei 2020. Ze tourden door de VS en openden voor bekende bands zoals de Afghan Whigs. Hun muziek combineert indie- en alternatieve rock, met sterke teksten en een eigen geluid. Wussy blijft actief en is geliefd in de underground muziekscene, met een groeiende groep fans wereldwijd.

Sinds hun debuutalbum "Funeral Dress" in 2005 hebben ze meerdere albums uitgebracht, waaronder "Attica!" in 2014 en "Forever Sounds" in 2016. Na een pauze van zes jaar bracht Wussy in november 2024 hun nieuwste album "Cincinnati Ohio" uit, het eerste album sinds het overlijden van gitarist John Erhardt. Critici prijzen Wussy om hun unieke geluid en de harmonieuze samenzang van Cleaver en Walker. Ook op dit album is de zang zeer sfeervol.

Het album opent met het aanstekelijke The Great Divide. Een nummer met een opzwepende melodie. Het ingetogen The Ghosts Keep Me Alive laat de prachtige samenzang horen. Ook Desperation AM is erg ingetogen met een prachtige melodie.
De muziek op het album heeft soms een beetje een folky/country geluid zoals in het nummer Disaster About You te horen is. Waarom je roots verloochenen?

Een favoriet is Sure as the Sun. Een nummer met een heerlijke drive die erg aanstekelijk werkt. De zang is opnieuw fantastisch. In het leven is er niets zo zeker als de zonsopkomst elke dag. Inhaler heeft weer wat meer vaart en volume. Het nummer heeft een fraaie opbouw met een heerlijk opzwepende climax.

De titel Please Kill Me is niet echt vrolijk. Een nummer met een rustige bedachtzame sfeer. Vervolgens The Night We Missed the Horror Show dat een sfeer van nostalgie bevat. Een zeer meeslepend nummer. Days and Hours is niet helemaal mijn ding. Het heeft wat minder een bite en mist daardoor wat uitstraling. Afsluiter Winged begint wat twijfelend, maar ineens is daar de opleving naar een emotioneel bombastisch slot.

Waardering: 7,6