Recent weer beluisterd en dan gelijk maar een langer bericht.

Een band die al eeuwen bestaat. Zo’n gevoel heb ik bij Tangerine Dream. En zo nu en dan kocht ik er een album van. Nu stream ik er af en toe een album van. Toen ik 8 was bestond de band al en nu ben ik 64. Dat geldt voor meer bands, maar daar heb ik toch een ander gevoel bij. Dat komt denk ik door de productiecijfers. Op MusicMeter staan 298 albums vermeld van Tangerine Dream. Het zal geen wereldrecord zijn, maar het zijn er wel heul veul.

Waarom ik dit album eruit licht? Omdat het vrij recent is en het weer een album is wat me echt aanspreekt. Mooie melodieën en prachtige atmosferische soundscapes. En daarmee is het geenszins achtergrondmuziek. Integendeel, dit moet hard en luid naar je oren gestuurd worden. Laat het op je inbeuken als een muzikaal orgastische geluidsmuur. Zoals bij veel van de muziek waar ik gek op ben is een goede koptelefoon vereist. Liefst eentje met noise cancelling. Want er mag geen achtergrondruis spelbreker zijn.

Met name het slot (part VIII van Each Tea Lasts an Hour) maakt op mij grote indruk. Het dendert je hoofd binnen als de Siberië Express en je gaat meetrommelen in de maat van de muziek. En dan is er plots die wolk waarin alles tot rust komt. Rust, rust! Een prachtig slot van een band die nog wel 50 jaar mee kan.

Tanya Donelly is een Amerikaanse zangeres en gitariste die haar stempel heeft gedrukt op de alternatieve rockscene. Als mede-oprichtster van Throwing Muses en Belly, en met haar bijdragen aan The Breeders, heeft ze een indrukwekkende carrière opgebouwd. In 2002 bracht ze haar soloalbum Beautysleep uit, een werk waarin ze haar muzikale en persoonlijke groei laat zien. Dit album, vol met introspectieve teksten en dromerige melodieën, is een mooie weerspiegeling van de thema's die haar op dat moment in het leven bezighielden, zoals moederschap, verlies en liefde.

Het album combineert invloeden van rock en pop, met een duidelijke nadruk op emotionele diepgang. De nummers hebben een rustige, soms melancholische toon, waarin de kenmerkende zachte, dromerige zang van Donelly centraal staat. Het is een volwassen en persoonlijk album dat zowel door fans als critici positief werd ontvangen.

Nummers op het album
1. Life Is But a Dream
Dit nummer opent het album op een dromerige, breekbare manier. De tekst weerspiegelt een romantische uitnodiging, waarin de spreker de liefde beschrijft als een droom die door wederzijdse inzet gevormd wordt. De dromerige sfeer van het nummer staat model voor de rest van het album. Het is een kwetsbare en gevoelige start, die de luisteraar meeneemt in Donelly’s introspectieve wereld.

2. The Storm
In The Storm verkent Donelly gevoelens van onzekerheid en kwetsbaarheid. De tekst gaat over iemand die zichzelf nog aan het ontwikkelen is en worstelt met innerlijke conflicten. De melodie ondersteunt deze sfeer van onzekerheid met gevoelige en subtiele klanken, wat het een van de meest emotionele nummers op het album maakt.

3. The Night You Saved My Life
Dit nummer biedt een lichtere, vrolijkere noot in vergelijking met de twee eerste tracks. De spreker blikt terug op een moment van redding en dankbaarheid, waarin een belangrijke persoon een diepgaande impact op haar leven heeft gehad. De vreugde en kracht die uit dit nummer straalt, zorgen voor een aangename afwisseling op het album.

4. Keeping You
Met een vastberaden toon beschrijft Keeping You een diepe connectie tussen twee mensen. De spreker is vastbesloten om de ander bij zich te houden, ondanks eerdere fouten. Het nummer ademt een sfeer van hoop en wedergeboorte, wat het een optimistisch en krachtig lied maakt.

5. Moonbeam Monkey
Dit nummer vertelt het verhaal van een "donkere engel" die belooft een beschadigd persoon weer thuis te brengen. De teksten zijn zowel poëtisch als vol zorg en vastberadenheid. De melodie is kordaat en versterkt het thema van herstel en bescherming.

6. Wrap Around Skirt
Hier verkent Donelly de onzekerheden van het leven, met teksten die de wereld beschrijven als grillig en veranderlijk. De spreker probeert een plek van begrip en eigenheid te vinden in deze onzekere wereld. Het nummer heeft een aarzelende, zoekende sfeer, die goed past bij het thema van persoonlijke groei.

7. Another Moment
Another Moment moedigt aan om in actie te komen en kansen te grijpen, ondanks angsten. Het nummer is doortastend en kordaat, met een duidelijke boodschap: het is tijd om verantwoordelijkheid te nemen en verder te gaan. De muziek versterkt dit gevoel van vastberadenheid, met een iets krachtigere begeleiding.

8. Darkside
Met een licht gespannen sfeer beschrijft Darkside een complexe relatie, waarin aantrekking en angst elkaar afwisselen. De onzekerheid van de toekomst wordt benadrukt in zowel de tekst als de melodie. Het is een intrigerend en mysterieus nummer, dat speelt met het idee van verlangen en afstand.

9. So Much Song
Dit melancholische nummer gaat over het einde van een relatie. De spreker accepteert het verlies, zowel emotioneel als materieel. De muziek is meeslepend en berustend, wat de sfeer van definitieve afsluiting perfect weergeeft. Het is een van de meest emotionele hoogtepunten van het album.

10. The Wave
The Wave verkent de kwetsbaarheid van de spreker, die worstelt met zichzelf en zijn relatie. Het nummer heeft een verlegen, voorzichtige toon, maar toch sluimert er een gevoel van hoop en herstel. De melodie ondersteunt deze sfeer van terughoudendheid, maar met een sprankje optimisme.

11. The Shadow
Dit afsluitende nummer gaat over onzekerheid en kwetsbaarheid, waarbij de spreker vraagt om steun en gezelschap. Het is een ingetogen, emotioneel slot dat het introspectieve karakter van het album mooi samenvat.

Beautysleep is een indrukwekkend en persoonlijk album van Tanya Donelly. Het combineert dromerige melodieën met introspectieve en emotioneel geladen teksten. De thema's van verlies, liefde en persoonlijke groei geven het album een volwassen en intieme sfeer. De combinatie van rock en pop, samen met Donelly's karakteristieke zang, maakt dit een prachtig werk voor fans van alternatieve muziek. Het is een album dat blijft hangen door de kwetsbaarheid en emotionele diepgang die in elk nummer voelbaar is.

Aanbeveling: Als je houdt van introspectieve en dromerige muziek met een rockrandje, dan is Beautysleep absoluut een aanrader. Tanya Donelly neemt je mee in haar wereld van emoties en laat zien dat ze niet alleen een getalenteerde muzikante is, maar ook een songwriter met een grote emotionele diepgang.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeue.nl

Wie van luchtige vrolijke alternative/indierock houdt is bij dit album aan het juiste adres. Nergens wordt een vuurtje aangestoken. Alle nummers blijven netjes tussen de lijntjes. Zangeres Michele Gould kan zonder stemverheffing boven de muziek uitkomen.

Dat klinkt misschien alsof het een saai album is, maar zo ervaar ik het niet. Het is een album voor de rustige zondagochtend. Ik las ergens dat er een vleug shoegaze in de muziek zit. Ik kan het echter niet ontdekken.

Over de band die het gemaakt heeft is weinig meer bekend dan dat ze uit Canada komt. Ik neem toch aan dat ze niet meer bestaat aangezien er na dit album niets meer is uitgebracht op twee EP’s na in 1996.. De muziek op dit album mag dan geen top of the bill zijn, er zat denk ik wel potentie in de band.

Ik kan geen uitschieters vinden, niet in positieve en niet in negatieve zin. Bijzonder is wel het akoestische So Long.

Tears Run Rings is een band/project afkomstig uit Californië. De voortzetting van een band genaamd The Autocollants.Omdat de 5 leden verspreid over Californië leven worden er opnames via internet aan elkaar doorgestuurd en tot een album gegroepeerd. Het is dus meer een project dan een band. Het is een aardige EP maar ik vraag me af of het ontbreken van een vaak dynamisch groepsproces het album goed heeft gedaan. Hierbij mijn recensie.

A Question and an Answer van Tears Run Rings is een aardig muzikaal werkstuk uit 2019 dat een gemengde indruk op mij heeft achtergelaten. Dit album is een aardig album in de wereld van shoegaze en dreampop, maar het is verre van een wereldtopper.

De titelsong, A Question and an Answer, opent het album op een ingetogen en meeslepende manier. De melodie is bedwelmend en creëert een bijna hypnotiserende sfeer. De lichte shoegaze-invloeden geven het nummer een dromerige textuur die moeilijk te weerstaan is. Het is een perfecte introductie tot de sonore wereld die Tears Run Rings creëert.

Blur the Lines volgt met een iets levendiger en speelser karakter. De melodie is pakkend en de ritmische variatie voegt een extra laag dynamiek toe. Het nummer weet een delicate balans te vinden tussen speelsheid en melancholie, wat het bijzonder aangenaam maakt om naar te luisteren.

Dan is er Tomorrow, een track die stevig en ruw klinkt, met een rafelige gruis die de intensiteit versterkt. Dit nummer geeft het album een krachtige impuls en laat de veelzijdigheid van de band zien. Het is een energieke en meeslepende ervaring die de luisteraar volledig in zijn greep houdt.

Sense of Time is een tam maar prettig nummer dat beter wordt na een paar luisterbeurten. Aanvankelijk lijkt het wat ingetogen, maar naarmate je het vaker hoort, ontvouwt zich een subtiele schoonheid. Het nummer heeft een rustgevende kwaliteit die langzaam maar zeker zijn waarde onthult.

Helaas is Empty Bottles een kleine misser op het album. Het nummer mist de magische touch die de andere nummers wel hebben. Hoewel het niet slecht is, slaagt het er niet in om dezelfde emotionele diepgang en muzikale verfijning te bereiken. Het voelt enigszins onvolledig en mist de krachtige impact die de andere tracks wel hebben.

In zijn geheel genomen is "A Question and an Answer" van Tears Run Rings een aardig album dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door frisse melodieën en diepgaande teksten. De band weet een unieke sfeer te creëren die zowel meeslepend als ontroerend is. Ondanks de kleine misstap met Empty Bottles, is het album toch een aanrader voor liefhebbers van shoegaze en dreampop.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Everything in the End uit 2024 van de Amerikaanse band Tears Run Rings is een fraai en emotioneel album dat me meteen raakte. Dit album is een perfecte mix van shoegaze en dream-pop vol dromerige klanken. Het past goed in het rijtje voorgangers van deze formatie.

De muziek van Tears Run Rings is rijk en gelaagd. De gitaren klinken warm en vol, de bas is stevig en de drums zorgen voor een rustige maar sterke ritmische basis. De zang is zacht en dromerig, en past perfect bij de sfeer van de muziek.

Het album begint met het nummer Happiness 8, dat meteen de toon zet met zachte gitaren en rustgevende ritmes. Elke song bouwt hierop voort, met harmonieuze zang en meeslepende melodieën. Hoewel de muziek vaak rustig en dromerig is, zit er ook veel kracht in. Tears Run Rings laat horen dat je met zachte klanken en subtiele dynamiek net zo veel emotie kunt overbrengen als met harde en luide muziek.

Kortom, Everything in the End is een album dat redelijk indruk maakt. Het biedt troost en inspiratie, en laat je even ontsnappen aan de dagelijkse drukte. Voor liefhebbers van dromerige en sfeervolle muziek is dit een aanrader. Een echte must-listen voor fans van shoegaze, dream-pop en mooie, emotionele muziek!

Waardering: 3,6

1. Happiness 8 - 4
2. Helios Helada – 3,5
3. XD – 3,5
4. Another Life - 4
5. Within - 3
6. Abandon – 3,5
7. How Will We Know? – 3
8. Tranquilo - 4
9. Lost Touch – 3,5
10. Since You've Gone - 4
11. Nothing More - 4
12. Happiness – 3,5

Dit album brengt een interessante mix van geluiden. Het is het derde gezamenlijke album van Teho Teardo en Blixa Bargeld en komt bijna acht jaar na hun vorige samenwerking, *Nerissimo*. De titel verwijst naar de voornamen van de artiesten, wat laat zien dat dit een persoonlijker project is. Teardo en Bargeld gebruiken een combinatie van elektronische muziek en akoestische elementen, wat een mooi geluid tot gevolg geeft. Het is muziek om intens naar te luisteren en om over na te denken.

Het album bevat tien nummers, waaronder *Bisogna Morire*. Dit is een herinterpretatie van een passacaglia, een dans uit de 17e eeuw, die op een hedendaagse manier is vernieuwd. De nummers op het album zijn heel verschillend. Sommige zijn rustig en dromerig, terwijl andere wat intenser en donkerder zijn. Je voelt dat Teardo en Bargeld veel aandacht hebben besteed aan de details. Elk nummer heeft zijn eigen sfeer, maar toch past alles goed bij elkaar. Het album voelt als een geheel.

Een sterk punt van *Christian & Mauro* is de instrumentatie. Teardo en Bargeld gebruiken veel verschillende instrumenten, zoals synthesizers, gitaren en strijkers. Dit maakt de muziek rijk. Soms hoor je subtiele geluiden op de achtergrond. Het is duidelijk dat beide artiesten veel ervaring hebben en weten hoe ze een gewenste sfeer kunnen creëren.

De productie van het album is ook goed gedaan. Het is geproduceerd door Teho Teardo, Blixa Bargeld en Boris Wilsdorf, en is opgenomen in Rome en Berlijn. Alles klinkt helder en goed in balans. Geen enkel instrument overheerst, en elk geluid heeft zijn plek. Dit maakt het album prettig om naar te luisteren, vooral met een goede koptelefoon of speakers.

Toch is het album misschien niet voor iedereen. Als je houdt van snelle, opzwepende muziek, dan is dit waarschijnlijk niet jouw ding. *Christian & Mauro* is meer geschikt voor mensen die van rustige, atmosferische muziek houden. Het is muziek waar je even de tijd voor moet nemen.

Al met al is *Christian & Mauro* een sterk album dat laat zien hoe goed Teho Teardo en Blixa Bargeld zijn in het maken van sfeervolle muziek. Het is niet spectaculair of opvallend, maar wel heel mooi en doordacht. Als je van experimentele en emotionele muziek houdt, is dit album zeker een aanrader. Voor degenen die geïnteresseerd zijn in een combinatie van experimentele muziek en persoonlijke expressie, biedt dit album een fijne luisterervaring.

Waardering 4*.
1. Starkregen - 4
2. Dear Carlo - 4
3. I Shall Sleep Again - 4
4. Bisogna Morire – 4,5
5. È Pericoloso Sporgersi - 4
6. Close Up – 3,5
7. Durch Mich - 4
8. Menschenentsafter- 3,5
9. Libelle & Gigant - 4
10. Rimangono - 4

Temple of Angels, een 5 leden tellende Amerikaanse band uit Austin, Texas, is een opkomende kracht in de alternatieve muziekscene. Bekend om hun unieke mix van post-punk en dreampop, hebben ze met hun debuutalbum Endless Pursuit uit 2023 een stevige indruk achtergelaten. De band bestaat uit muzikanten die zich hebben gespecialiseerd in het creëren van dromerige, melancholische soundscapes, en met Endless Pursuit laten ze zien dat ze meester zijn in hun vak.

Endless Pursuit is een album dat niet alleen muzikaal meeslepend is, maar ook tekstueel diepgravend. Een album dat vanwege de pandemie pas veel later af was dan was gepland. De dood van de moeder van zangeres Bré Morell in 2017 zorgde voor verdriet, de pandemie zorgde voor angst. Beide gebeurtenissen maken deel uit van het album zo lees ik op Bandcamp. En de teksten die op spotify beschikbaar zijn laten daarover ook geen twijfel bestaan. Het album balanceert moeiteloos tussen donkere en lichte momenten, wat het een emotioneel rijke ervaring maakt. Voor liefhebbers van genres zoals post-punk, shoegaze en dreampop is dit een album dat zeker de moeite waard is om te beluisteren.

Het album Endless Pursuit van Temple of Angels is een sonische reis die invloeden uit verschillende muzikale genres vermengt. De basis van de sound ligt in de post-punk traditie, met de nodige invloeden van dreampop en shoegaze. De band slaagt erin om deze stijlen naadloos samen te voegen, waardoor een geluid ontstaat dat zowel nostalgisch als vernieuwend aanvoelt.

De algemene sfeer van het album is etherisch en dromerig, met een duistere ondertoon die door elke track heen sluimert. Deze donkere esthetiek wordt verder versterkt door de weemoedige zang en de melancholische melodieën die de luisteraar meenemen naar een introspectieve wereld. De nummers zijn rijk aan gelaagde gitaren en reverb-drenched vocals, wat een dichte, bijna tastbare sfeer creëert.

De productie van Endless Pursuit is niets minder dan uitstekend. Het album klinkt vol en rijk, zonder dat de complexe gelaagdheid van de muziek verloren gaat. De mix van de instrumenten is zorgvuldig uitgebalanceerd, wat ervoor zorgt dat elk element – van de diepe baslijnen tot de heldere gitaarmelodieën – duidelijk hoorbaar is zonder het geheel te overweldigen.

Het geluid is warm en uitnodigend, met een analoog gevoel dat perfect past bij de nostalgische ondertonen van het album. De producers hebben duidelijk veel aandacht besteed aan de dynamiek, wat ervoor zorgt dat de nummers zowel op emotioneel als op technisch vlak resoneren.

Nummers van het Album:

Endless Pursuit (3:54)
Het titelnummer Endless Pursuit opent het album met een krachtige combinatie van dromerige gitaren en introspectieve teksten. De track heeft een sterke etherische vibe en een fijne melancholische sfeer. De zang is zacht maar toch intens, wat een perfecte balans creëert tussen kwetsbaarheid en kracht. Een prachtige start.

Tangled in Joy (3:20)
Tangled in Joy is een van de meer upbeat nummers op het album, met een ritme dat bijna dansbaar is. De melodie is aanstekelijk, en de zang zweeft moeiteloos over de instrumentatie heen. Ondanks de relatief opgewekte toon, behoudt het nummer de dromerige kwaliteit die het hele album doordringt. Fraai is de riff die erg ontspannen en speels overkomt.

Waving to the Wind (2:58)
Ook dit nummer heeft een behoorlijk tempo. Toch wordt ook in dit nummer de dromerige sfeer zo veel mogelijk behouden. De tekst handelt over verandering en vrijheid waar de wind symbool voor staat (Carry Me Away). De tekst geeft aan dat er zonder verleden geen toekomst kan zijn.

Lost in Darkness (3:27)
Zoals de titel suggereert, is Lost in Darkness een donker en meeslepend nummer. De baslijn is prominent en draagt bij aan de dreigende sfeer van het nummer. De zang klinkt alsof het uit een andere wereld komt, wat bijdraagt aan het mysterieuze gevoel dat het nummer oproept.

Love Spins Around (2:56)
Love Spins Around biedt een meer hoopvolle toon, met een melodie die zowel nostalgisch als troostend aanvoelt. De lyrics zijn poëtisch en evocatief, en het nummer dient als een mooie tegenhanger voor de meer melancholische stukken op het album.

When the Shadow Smiles Back (3:42)
Dit is een van de krachtigere nummers op het album, met een stevige beat en een donkere, atmosferische vibe. De tekst behandelt thema’s van zelfreflectie en innerlijke strijd, wat wordt versterkt door de rauwe emotie in de vocalen.

Torment (3:36)
Torment is een meeslepend nummer dat zich langzaam opbouwt tot een climax van geluid en emotie. De gitaarriffs zijn scherp en aangrijpend, en de drumpartij geeft het nummer een ritmische urgentie die moeilijk te negeren is. Het is een van de meer experimentele stukken op het album, wat het des te intrigerender maakt.

Secret Place (4:08)
Secret Place biedt iets meer serene melodieën en enigszins kalmerende sfeer. De zang is hypnotiserend, wat perfect past bij de introspectieve aard van het nummer. Het voelt bijna alsof het nummer de luisteraar uitnodigt om een moment van reflectie te nemen.

Stay (3:48)
Stay is een van de meest toegankelijke nummers op het album, met een pakkende melodie en een ritme dat je direct vastgrijpt. Het nummer is een perfecte balans tussen popgevoeligheid en de donkere esthetiek die de rest van het album kenmerkt.

The Hill (4:19)
Met The Hill wordt de luisteraar meegenomen op een muzikale reis met een prachtige melodie vol emotie en intensiteit. Het nummer bouwt langzaam op naar een meeslepende climax, met gelaagde instrumentatie en krachtige vocalen die je niet snel zult vergeten

(For You) I'd Lose It All (3:19)
Het afsluitende nummer, (For You) I'd Lose It All, is een intieme en emotionele afsluiting van het album. De beperkte instrumentatie legt de nadruk op de kwetsbare, doch krachtige, vocalen en de diepgaande teksten. Het is een prachtige afsluiting van een indrukwekkend album.

De teksten van Endless Pursuit zijn poëtisch en diepgaand, met thema’s als liefde, verlies en zelfreflectie die centraal staan. De melodieën zijn melancholisch maar toch hoopvol, wat een boeiende luisterervaring creëert. Wat betreft de instrumentatie valt vooral de gelaagdheid van de muziek op. De combinatie van dromerige gitaren, atmosferische synths en ritmische baslijnen zorgt voor een uniek geluid dat zowel vertrouwd als vernieuwend aanvoelt.

Endless Pursuit is een album dat indruk maakt door zijn emotionele diepgang en muzikale complexiteit. Temple of Angels heeft een werk afgeleverd dat zowel toegankelijk als uitdagend is, met genoeg lagen en subtiliteiten om meerdere luisterbeurten te rechtvaardigen. Het album is perfect voor liefhebbers van post-punk, dreampop en shoegaze, maar ook voor iedereen die op zoek is naar muziek die zowel introspectief als meeslepend is.

In het kort: Endless Pursuit is een aanrader voor iedereen die houdt van melancholische, gelaagde muziek die zowel het hoofd als het hart aanspreekt. Temple of Angels heeft met dit album laten zien dat ze een band zijn om in de gaten te houden.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

De Britse band Ten Years After, opgericht in 1967, staat bekend om hun mix van blues, rock en jazz. Ze verwierven wereldwijde bekendheid door hun explosieve optredens, met name tijdens Woodstock in 1969. De charismatische frontman Alvin Lee, met zijn virtuoze gitaarspel, was een bepalende factor voor hun succes. De formatie bracht diverse invloedrijke albums uit die de tand des tijds hebben doorstaan.

Ik heb onlangs het album A Space in Time uit 1971 weer eens gestreamd en ben nog steeds onder de indruk van de muzikale reis die het biedt. Het album weerspiegelt een harmonieuze mix van genres, waarbij elke track zijn eigen unieke charme heeft. Hier is mijn positieve recensie van dit meesterwerk, nummer voor nummer:

De plaat opent met One of These Days, een absolute topper. Het nummer heeft een heerlijke melodie en een stevige drive, waardoor je meteen in de juiste stemming komt. De teksten zijn diepgaand en reflecteren op de tijdsgeest, met een hint van nostalgie en hoop. Het is duidelijk een nummer met een missie, dat je meeneemt op een muzikale reis

Here They Come volgt met een ingetogen en fraaie melodie. Het klinkt nagenoeg dromerig. De melodie is betoverend, met subtiele invloeden van folk en psychedelica. Dit nummer biedt een perfecte balans na de krachtige opener, met subtiele nuances die de emotionele diepgang van de band laten zien. Het is een prachtige aanvulling op het album.

Dan is er I'd Love to Change the World, dat begint zeer ingetogen maar mondt al snel uit in een heerlijk stevig slot. De melodie is prettig en het gitaarwerk van Alvin Lee is ronduit fenomenaal. De boodschap van maatschappelijke verandering resoneert nog steeds, met pakkende teksten en een meeslepende melodie. Dit nummer blijft lang in je hoofd hangen.

Over the Hill is een ander hoogtepunt op het album. Het biedt een prachtige melodie, vergezeld van een heerlijk strijkersarrangement. Het nummer roept beelden op van reizen en zelfontdekking, met een melancholische ondertoon die het geheel compleet maakt. Het voelt als een warme omhelzing en laat zien hoe veelzijdig Ten Years After is.

Met Baby Won't You Let Me Rock 'N' Roll You gaat de band terug naar hun rock & roll-wortels. Het is een fijn rock & roll nummer met lekker bitse zang. Het is een perfecte combinatie van rauwe gitaren en ritmische baslijnen die je gegarandeerd in beweging brengen.

Once There Was a Time is een rechttoe rechtaan rocknummer met lichte blues invloed. Het is puur en ongecompliceerd, met een energie die je meteen meeneemt. Het laat zien dat eenvoud soms de sleutel is tot een geweldig nummer.

Let the Sky Fall bevat een leuke riff die doet denken aan de riff van Good Morning Little Schoolgirl. Het is een aangenaam nummer dat je een goed gevoel geeft en bewijst dat Ten Years After ook met eenvoudige riffs weet te imponeren. De teksten zijn poëtisch en introspectief, terwijl de instrumentatie rijk en gelaagd is, waardoor het nummer een dramatische sfeer krijgt.

Hard Monkeys verrast met zijn mooie akoestische gitaar en indrukwekkende gitaarsolo. Het is een verfrissende afwisseling binnen het album, met een catchy refrein dat in je hoofd blijft hangen, je doet ontspannen en even laat wegdromen.

I've Been There Too heeft een fijne riff en een meeslepende melodie. Dit melancholische nummer raakt je diep en laat zien hoe goed de band is in het overbrengen van emoties. De teksten zijn reflectief en persoonlijk, wat het nummer een intieme sfeer geeft

Het album sluit af met Uncle Jam, een rock & roll stuk met een jazzy vibe. Hoewel dit niet helemaal mijn ding is, waardeer ik de diversiteit die het album biedt. Het toont de veelzijdigheid en muzikaliteit van Ten Years After.

Wat A Space in Time zo bijzonder maakt, is de balans tussen technische virtuositeit en emotionele expressie. Elke track biedt iets unieks, of het nu gaat om de lyrische diepgang, de complexe instrumentale arrangementen, of de pure energie die de band uitstraalt. Dit album laat zien dat Ten Years After niet alleen meesters zijn in het bespelen van hun instrumenten, maar ook in het creëren van een muzikaal landschap dat zowel uitdagend als toegankelijk is.

Kortom, A Space in Time is een essentieel album voor elke muziekliefhebber. Het combineert technische vaardigheden met een emotionele kern die het luisteraars blijft boeien, zelfs na al die jaren. Ten Years After heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten die nog steeds resoneert in de muziekwereld van vandaag.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Een van de eerste albums op mijn plank was dit album van Ten Years After. En de band heeft vervolgens een grote stempel op mijn muziekbelevenis gedrukt. Grijsgedraaide albums, vooral Recorded Live met een onnavolgbare Alvin Lee op gitaar.

Alvin Lee, hij staat niet eens de Rolling Stone lijst van 250 beste gitaristen ooit. Dat leert me dat het gewoon een slecht blad is. Rory Gallagher staat op 175. Ook veel te laag.

Dit album maakt veel vroege herinneringen los en brengt me terug naar mijn eerste jaren op de middelbare school. De muziek aan tijdens het maken van het huiswerk.

Over Ten Years After
Ten Years After is een Britse rockband, opgericht in 1966. Ze werden beroemd in de jaren '60 en '70 door hun mix van bluesrock, rock-'n-roll en jazz. Met zanger en gitarist Alvin Lee als frontman stonden ze bekend om hun energieke optredens en snelle gitaarsolo's. Hun doorbraak kwam met het optreden op het Woodstock-festival in 1969, waar ze het nummer "I'm Going Home" speelden. De band heeft meerdere albums uitgebracht en wordt gezien als een van de iconen van de Britse bluesrock.

Over het album Alvin Lee & Company (1972)
Alvin Lee & Company is een album van Ten Years After, uitgebracht in 1972. Het album bevat een verzameling nummers die eerder niet op andere albums stonden, waaronder opnamesessies en live-tracks. Met een mix van bluesrock en rock-'n-roll laat het album de veelzijdigheid van de band horen. Het biedt krachtige zang van Alvin Lee, sterke gitaarpartijen, en een rauwe, energieke sound. Dit album werd uitgebracht tijdens de piek van hun populariteit en geeft fans een kijkje in minder bekende stukken van hun repertoire. Het blijft een favoriet onder liefhebbers van klassieke rockmuziek.

De nummers op het album
De opener The Sounds ademt een kalme en dromerige sfeer die je meteen in een staat van ontspanning brengt. Het nummer gaat over het genieten van de simpele geluiden om ons heen en het vinden van rust in zowel muziek als de natuur. Met zijn zachte melodieën en ontspannen ritmes creëert het een meditatieve en vredige uitstraling, alsof je even aan de hectiek van het dagelijkse leven kunt ontsnappen. De sfeer is relaxed en subtiel, perfect om bij weg te dromen en volledig tot rust te komen. (8)

Het tweede nummer Rock Your Mama bruist van energie en heeft een speelse, sprankelende sfeer. De tekst draait om liefde en plezier maken, met een vleugje humor en passie die het geheel een luchtige charme geeft. Het nummer straalt een frivole rock-'n-roll vibe uit, ondersteund door krachtige gitaren en een opgewekt ritme. Deze combinatie nodigt uit om mee te bewegen en volledig op te gaan in de levendige klanken, wat het een feestelijk nummer maakt om van te genieten. (7,5)

Hold Me Tight heeft een warme en emotionele sfeer die direct een gevoel van verbondenheid oproept. De tekst draait om het diepe verlangen naar liefde, geborgenheid en de kracht van samenhorigheid. Met een unieke combinatie van zachte melodieën en krachtige gitaarpartijen weet het nummer een intieme, maar ook swingende vibe neer te zetten. De aanstekelijke klanken maken het zowel een oproep tot beweging als een uitnodiging om stil te staan bij de betekenisvolle boodschap: samen blijven, zelfs in moeilijke tijden. (8,5)

Standing at the Crossroads vangt perfect het gevoel van twijfel en de lastige momenten waarop belangrijke keuzes gemaakt moeten worden. De tekst schetst een eerlijk beeld van het vastzitten in onzekerheid en niet weten welke richting te kiezen. De bluesachtige, melancholische sfeer van de muziek versterkt dit thema, terwijl de krachtige, gedreven gitaarpartijen de emotionele worsteling en intensiteit van het moment onderstrepen. Het nummer weet zowel kwetsbaarheid als vastberadenheid over te brengen, wat het tot een meeslepende luisterervaring maakt. (8)

Portable People heeft een speelse en licht satirische sfeer. Het nummer gaat over mensen die constant onderweg zijn, zonder echt ergens bij te horen. De tekst lijkt kritiek te leveren op oppervlakkigheid en het vluchtige leven. De muziek heeft een ontspannen, groovy vibe die het thema luchtig en toegankelijk maakt. (7)

Het nummer Boogie On heeft een vrolijke, energieke sfeer. Het draait om plezier maken en genieten van muziek en dans. De tekst moedigt aan om alles los te laten en mee te gaan in het ritme. Met snelle gitaarpartijen en een opzwepende beat brengt het een feestelijke en zorgeloze vibe, perfect om op te bewegen. De drumsolo vind ik zoals altijd overbodig. (8)

Het 1e bonusnummer Spider in My Web heeft een donkere, bluesachtige sfeer. De tekst gaat over het gevoel vast te zitten, alsof je gevangen bent in een web van problemen of emoties. Het nummer heeft een langzaam tempo, met intense gitaarpartijen en een melancholische toon, die de spanning en het verdriet goed overbrengen. (7,5)

Het 2e bonusnummer Hear Me Calling heeft een krachtige en emotionele sfeer. De tekst gaat over iemand die verlangt naar liefde en hoop dat diegene wordt gehoord. Het is een oproep tot verbinding en steun. Met energieke gitaren en een stevig ritme straalt het nummer tegelijkertijd kwetsbaarheid en vastberadenheid uit, wat het meeslepend maakt. (9)

Het laatste bonusnummer I'm Going Home heeft een snelle, energieke sfeer en draait om het verlangen om terug te keren naar huis. De tekst beschrijft de blijdschap en opwinding van het thuiskomen na een lange tijd weg te zijn geweest. Met razendsnelle gitaren en een opzwepende beat is het een feestelijk en levendig rocknummer. (9)


Conclusie en aanbeveling
"Alvin Lee & Company" is een veelzijdig album dat zowel energieke rock-'n-roll als emotionele blues laat horen. Ten Years After bewijst met deze verzameling nummers hun technische vakmanschap en passie voor muziek. De sterke gitaarpartijen, diepe emoties en gevarieerde stijlen maken dit album tot een echte aanrader voor fans van klassieke rock en bluesrock. Hoogtepunten zoals "Hear Me Calling" en "I'm Going Home" laten de kracht en energie van de band zien, terwijl nummers als "The Sounds" en "Spider in My Web" een meer introspectieve kant belichten. Dit album verdient een plek in de collectie van elke rockliefhebber.

Waardering: 8,0
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dit album van Teramaze is een interessant album. Het is een mix van progressieve metal en rock, en het is soms wat complex. Als je van dit genre houdt, kun je er zeker veel in vinden. Dit album is het sluitstuk van een trilogie die begon met Her Halo (2015) en werd voortgezet met Sorella Minore (2021). Net als bij Star Wars handelt dit album over de periode voorafgaand aan de vorige twee albums. Het verhaal draait om Eli, een schipbreukeling die een ster wordt in een circus, maar dit gaat gepaard met grote persoonlijke offers.

De gitaarsolo’s zijn indrukwekkend en de drums zijn krachtig. De zang is ook sterk, met veel emotie en variatie. Het album vertelt een verhaal, en dat maakt het extra speciaal. Het voelt alsof je naar een soort muzikale film luistert. De nummers variëren van energieke tracks tot meer ingetogen ballads, wat zorgt voor een gevarieerde luisterervaring. De productie is helder, waardoor elk instrument goed tot zijn recht komt.

Een paar nummers vallen wel op. Bijvoorbeeld Madam Roma, dat een goede mix is van zware gitaren en melodieuze stukken. Dit nummer bevat zelfs schreeuwerige zang, wat een nieuw element is in het geluid van de band. Ook Standing Ovation is een sterk nummer, met een pakkende melodie en krachtige zang.

Een ander opvallend nummer is Hands Are Tied, een piano-gedreven ballad die de meer melodieuze kant van de band laat zien. De zang van Dean Wells is hier prominent aanwezig en het nummer bevat een gedenkwaardige gitaarsolo. De titeltrack A Wonderful Fall from Grace is de afsluiter en duurt meer dan 14 minuten. Het neemt je mee op een muzikale reis met verschillende secties, waaronder uitgebreide solo's en zelfs een saxofoonpartij.

Ik heb de eerste helft van het album nog niet benoemd. Voor mij is dat de achilleshiel van het album een beetje. De twee korte intermezzo’s en The Will of Eli en Step Right Up vind ik wat minder dan de tweede helft van het album. Een 7 voor dat deel en een 8 voor de tweede helft maakt afgerond toch een mooie 8.

1. A Place Called Halo (geen waardering)
2. The Will of Eli – 3,5
3. Step Right Up – 3,5
4. I Mantissa (geen waardering)
5. Madam Roma – 4
6. Standing Ovation - 4
7. Hands Are Tied - 4
8. A Wonderful Fall from Grace - 4

Terje Rypdal is een Noorse gitarist en componist die bekend staat om zijn innovatieve benadering van jazz en rock, gecombineerd met elementen van klassieke muziek en ambient. Zijn album After the Rain, uitgebracht in 1976, is een mooi voorbeeld van zijn vermogen om dromerige, atmosferische soundscapes te creëren die de luisteraar meenemen op een introspectieve reis. Dit album, een van zijn meest gewaardeerde werken, onderscheidt zich door zijn minimalistische benadering en de emotionele diepte die in elke compositie te vinden is.

After the Rain is een album dat genres overstijgt. Hoewel het vaak wordt gecategoriseerd als jazz, bevat het sterke invloeden van ambient, experimentele muziek, en zelfs klassieke elementen. De stijl is ingetogen en bijna filmisch, waarbij Rypdal de gitaar gebruikt als een instrument van pure expressie in plaats van technische virtuositeit. De nummers zijn meer gericht op sfeer en emotie dan op complexe melodieën of ritmes, waardoor het album een meditatief en introspectief karakter krijgt.

De productie van After the Rain is eenvoudig maar effectief. De opnames zijn kristalhelder en elke noot lijkt zorgvuldig geplaatst om maximale impact te hebben. De ruimte in de mix laat de klanken ademen, wat bijdraagt aan de etherische kwaliteit van het album. De instrumentatie is spaarzaam, met de gitaar van Rypdal in de hoofdrol, ondersteund door subtiele synthesizers en af en toe percussie. Dit minimalisme versterkt de emotionele lading van de muziek en maakt het mogelijk voor de luisteraar om volledig op te gaan in de sfeer die Rypdal creëert.

Autumn Breeze - Dit nummer opent het album en zet meteen de toon met een eenvoudige, melancholische melodie. De gitaarlijnen zijn zacht en ingetogen, wat perfect past bij de herfstige sfeer die de titel suggereert. Dit nummer roept beelden op van vallende bladeren en stille, bewolkte dagen.

Air - Dit is een van de meest atmosferische nummers op het album. Het speelt met texturen en geluiden om een gevoel van zwevende, luchtige ruimte te creëren. De gitaar is hier iets minder prominent, waardoor de nadruk meer ligt op de algehele sfeer en de subtiele nuances in de klank.

Now and Then - Een introspectief stuk dat de thema’s van tijd en herinnering lijkt te verkennen. De melodie is eenvoudig, maar doordrenkt met emotie. Rypdal’s gitaarspel is hier expressief en weemoedig, wat het nummer een bijna nostalgische kwaliteit geeft.

Wind - Dit nummer vangt de essentie van een zachte bries. De gitaarlijnen zijn vloeiend en zacht, met een serene schoonheid die het nummer bijzonder rustgevend maakt. Het gebruik van stilte en ruimte in dit nummer is indrukwekkend, wat bijdraagt aan het gevoel van kalmte.

After the Rain - Het titelnummer is misschien wel het hoogtepunt van het album. Het roept beelden op van een stille, natte ochtend na een regenbui, met zijn duidelijke gitaarlijnen en delicate synths. Het nummer heeft een diepe emotionele resonantie en vangt de kern van het thema van dit album van introspectie en reflectie.

Kjare Maren - Een korter nummer dat meer gericht is op melodie. Met een belangrijke rol voor de piano heeft het een delicate schoonheid en lijkt er een soort liefdesverklaring te zijn. De eenvoud van dit stuk maakt het bijzonder krachtig.

Little Bell - Dit nummer heeft een speelsere toon, met een lichte, bijna kinderlijke melodie. Het biedt een aangename afwisseling van de meer melancholische stukken op het album en voegt een vleugje onschuld en vreugde toe.

Vintage Year - Een complexer nummer dat verschillende emoties en stemmingen doorloopt. Het begint met een rustige melodie die langzaam opbouwt naar een meer intense climax, voordat het weer terugkeert naar zijn oorspronkelijke rust.

Multer - Dit nummer heeft een meer experimentele benadering, met onconventionele gitaartechnieken en onverwachte wendingen in de melodie. Het is een intrigerend stuk dat laat zien hoe Rypdal grenzen durft te verleggen.

Like a Child, Like a Song - Het afsluitende nummer keert terug naar eenvoud, met een zachte, kinderlijke melodie die perfect past bij de titel. Het is een rustgevende afsluiting van het album, vol met tedere emotie en een gevoel van vrede.

After the Rain is een prachtig voorbeeld van minimalistische expressie. Het is een album dat langzaam onder je huid kruipt, met zijn subtiele klanken en diepe emotionele resonantie. Rypdal’s vermogen om met weinig middelen zo’n impact te maken is indrukwekkend. Dit album is een must voor liefhebbers van ambient, jazz, en experimentele muziek, maar ook voor iedereen die op zoek is naar een muzikale ervaring die zowel rustgevend als diepgaand is. Het is perfect voor momenten van introspectie en contemplatie, en zal ongetwijfeld een positieve indruk achterlaten. Een album waarvan het kwartje nu pas echt valt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Om te beginnen…dit album is gewoon prachtig! Tess Parks is een Canades artieste en maakt muziek die je meteen raakt. Dit album is een mooie mix van psychedelische rock en folk, met een filmische flair. Het is alsof je in een andere wereld belandt als je naar de nummers luistert.

Wat ik zo goed vind aan *Pomegranate*, is dat elk nummer anders is. Sommige nummers zijn rustig en sfeervol, alsof je in een warme deken zit. Andere nummers zijn wat spannender en mysterieus, alsof je door een donker bos loopt. Tess heeft een unieke stem die heel goed past bij de muziek. Haar stem klinkt zacht maar krachtig, en dat maakt de liedjes extra bijzonder.

Het album opent met *Bagpipe Blues*, een zacht nummer dat je meteen in een dromerige sfeer brengt. Parks' zachte stem en de harmonieuze lagen creëren een gevoel van blijheid. Daarna volgt *California's Dreaming*, een nummer met een iets ruwer randje. Het gaat over de desillusie van de American Dream. Geen nummer voor een bekende Amerikaan.

Een opvallend nummer is *Koalas*, dat een melancholische sfeer oproept met behulp van akoestische gitaar en het spookachtige gefluit van Molly Lewis. Parks' stem bereikt nieuwe hoogten, vooral in dit nummer en in het spannende *Charlie Potato*, waar haar scherpe en kwetsbare teksten mooi matchen met de muziek.

*Crown Shy* is een dankbetuiging aan haar familie, vooral haar zus, voor hun steun bij haar so(m)berheid. Het nummer bouwt op van een getokkelde gitaar tot een rijk muzikaal landschap, met teksten die haar persoonlijke strijd en herstel weerspiegelen.

Het album sluit af met *Surround*, een nummer dat een gevoel van hoop en verbondenheid uitstraalt. Het benadrukt het belang van menselijke connectie en liefde, en laat de luisteraar dus achter met een positief gevoel.

De instrumenten op het album zijn ook heel mooi. De gitaar klinkt vaak dromerig en de drums geven net genoeg energie. Alles past perfect bij elkaar. De nummers zijn goed opgebouwd, en het album voelt als een geheel. Het is duidelijk dat Tess veel aandacht heeft besteed aan de details.

*Pomegranate* is een album waar je echt even de tijd voor moet nemen. Het is perfect voor een rustige avond of een lange rit. Als je van muziek houdt die je laat nadenken en die je meeneemt op reis, dan is dit iets voor jou. Tess Parks heeft met dit album iets heel speciaals gemaakt. Ik vind het (ruim) 4 sterren waard en raad het zeker aan!

1. Bagpipe Blues – 3,5
2. California's Dreaming - 4
3. Koalas - 4
4. Lemon Poppy 3,5
5. Charlie Potato – 4,5
6. Crown Shy - 4
7. Running Home to Sing – 3,5
8. Sunnyside- 4
9. Surround – 3.5

(Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl)

Een album dat zeker niet tot het allerbeste werk van deze artiest (de Amerikaan Jimmy LaValle) kan worden gerekend.

The Album Leaf is ooit gestart als postrock artiest. De muziek op dit album neigt daar soms wel toe, maar is daarvoor eigenlijk te tam. Alleen afsluiter Tied Knots houdt de eer nog wat staande.

De composities hadden derhalve wat steviger mogen zijn om als postrock te kunnen gelden. Discogs rekent de muziek tot de Intelligent Dance Music (IDM). Zeg maar de muziek van Bjork in de jaren '90. Die link hoor ik ook niet echt trouwens.

Misschien dat de inzet van de (elektronische ?) drum in de beginnummers past bij IDM? Ze werken mij op de zenuwen in elk geval

Gelukkig is de tweede helft van het album absoluut wat sterker, met name Summer Fog en het al eerder genoemde Tied Knots maar echt gewonnen wordt de wedstrijd niet meer.

Toch weer terug naar 3*

Introductie van de Amerikaanse formatie The Album Leaf

The Album Leaf is een muzikale groep uit Amerika, opgericht door Jimmy LaValle in 1998. De band staat bekend om hun sfeervolle instrumentale muziek, waarin elementen van post-rock, ambient en elektronica samenkomen. Hun nummers combineren rustige melodieën met moderne klanken, vaak zonder zang, en roepen een dromerige, introspectieve sfeer op. Met hun unieke geluid hebben ze wereldwijd een toegewijde fanbase opgebouwd.

Introductie van het album An Orchestrated Rise to Fall (1999)

An Orchestrated Rise to Fall, uitgebracht in 1999, is het debuutalbum van The Album Leaf. Het album bevat minimalistische, atmosferische muziek met een mix van piano, zachte gitaarpartijen en elektronische geluiden. De nummers zijn rustgevend en nemen de luisteraar mee in een introspectieve wereld. Dit album legt de basis voor de unieke stijl van de band en is een aanrader voor liefhebbers van instrumentale en sfeervolle muziek.
De nummers op het album

Wander is een instrumentaal nummer dat een rustige en dromerige sfeer creëert. Het combineert zachte pianomelodieën met minimalistische elektronische geluiden en subtiele gitaarpartijen en percussie. Het nummer roept bij mij gevoelens van reflectie en een verlangen naar ontdekking op. (8)
An Interview is een instrumentaal nummer met een melancholische en introspectieve sfeer. Het combineert zachte elektronische tonen met subtiele gitaar en achtergrondgeluiden, waardoor het klinkt als een reflectieve dialoog. Het nummer roept beelden op van een gesprek zonder woorden maar het kan mijn geenszins bekoren. Het staat te ver af van mijn definitie van muziek. (5)

Lounge Act is een zeer kort intermezzo van 37 seconden zonder tekst waarvan de toegevoegde waarde voor mij nihil is. Het klinkt wat jazzy. (5)
September Song is een sfeervol instrumentaal nummer met een warme, melancholische klank. Het combineert zachte pianotonen met lichte elektronische geluiden en een kalm ritme. De muziek roept gevoelens van nostalgie en reflectie op. Het is kalmerend en introspectief. (6,5)

We Once Were (One) is een emotioneel geladen instrumentaal nummer. Het heeft een zachte, atmosferische stijl met langzame pianomelodieën en subtiele elektronische geluiden. De muziek roept gevoelens op van vervlogen verbondenheid en nostalgie. De sfeer is dromerig en introspectief, perfect voor momenten van reflectie en stilte. (7)
This River Deep met een vaag fragment van River Deep Mountain High is een atmosferisch instrumentaal nummer met een rustige en meditatieve sfeer. Het combineert minimalistische elektronische klanken met zachte, stromende melodieën, alsof het de beweging van een diepe rivier nabootst. Beslist geen topper. (5)

Airplane is vervolgens een sereen instrumentaal nummer met een zwevende, etherische sfeer. Het gebruikt zachte toetsen, subtiele elektronische lagen en repetitieve melodieën die doen denken aan de kalme beweging van een vliegtuig door de lucht. De muziek roept een gevoel van vrijheid, reizen en rust op.(7)
A Short Story duurt op streamingsites slechts 14 minuten Het is een subtiel en atmosferisch instrumentaal nummer. Het gebruikt zachte piano, minimalistische elektronische tonen en een rustig ritme om een intieme, introspectieve sfeer te creëren. De muziek voelt als een kort maar emotioneel verhaal, waarbij elk geluid een moment van reflectie en diepgang oproept. Het klinkt bijna ambient (8)

We Once Were (Two)" is een dromerig instrumentaal nummer met een melancholische ondertoon. Het combineert zachte, herhalende pianomelodieën met subtiele elektronische klanken. De muziek roept gevoelens op van afstand en vervlogen verbindingen, alsof het een tegenhanger is van "We Once Were (One)". (7)
Het instrumentale slot Lounge Act (Two)" heeft ook een wat jazzy stijl. Het nummer past in mijn beleving niet echt bij de sfeer van het album. (5).

Conclusie en aanbeveling

An Orchestrated Rise to Fall is een sfeervol debuutalbum van The Album Leaf. Het combineert rustige pianomelodieën met minimalistische elektronische klanken en roept vaak gevoelens van reflectie en introspectie op. Hoewel sommige nummers, zoals "Wander" en "A Short Story," indruk maken, missen andere tracks diepgang of samenhang. Het album is vooral geschikt voor liefhebbers van rustige, atmosferische muziek en ambient, maar minder toegankelijk voor wie op zoek is naar een meer traditioneel geluid.

Waardering 6,4 

Op mijn site www.jorros-muziekkeuze.nl heb ik de review wat uitgebreid als volgt:

Van The Album Leaf heb ik inmiddels 6 langspelers in mijn playlisten staan. Ook dit album getiteld 'Future Falling' staat daar nu bij. The Album Leaf = Jimmy LaValle. Een soloproject ontstaan uit de band Tristeza. Inmiddels is dat soloproject uitgebreid met een aantal muzikanten. Het project heeft meer bekendheid gekregen door als voorprogramma van Sigur Ros op te treden.

Ik heb het album een aantal malen beluisterd en ik worstel er een beetje mee. De songs lijken wel wat veel op elkaar vind ik waardoor ik mijn aandacht voor de muziek soms loslaat. Het kabbelt wat voort en wordt zo meer tot achtergrondmuziek. Afterglow is door de zang wat spannender dan de rest van het album. Datzelfde geldt ook voor Near.

"Future Falling" ontrafelt zich na een aantal luisterbeurten toch als een auditieve reis die zowel intrigeert als ontspant. Dit album, dat stijgt en daalt binnen het spectrum van ambient en postrock, biedt een fijne luisterervaring. Hier volgt een nummer-voor-nummer bespreking, waarin ik mijn persoonlijke indrukken deel.

"Prologue" zet de toon met een heerlijk relaxte sfeer. Het repetitieve karakter doet enigszins denken aan de pionierende synthklanken van Kraftwerk, waardoor het een nostalgische doch frisse opening biedt.

In "Dust Collects" vinden we een fraai stuk dat niet per se uitblinkt in originaliteit, maar wel een solide continuïteit van het album markeert. De subtiele overgangen en het zachte gekabbel van de melodieën zorgen voor een aangename luisterervaring.

"Afterglow" valt op door zijn prachtige, bijna dromerige zang die een etherische kwaliteit aan het nummer geeft. Het is een muzikale omhelzing die zowel kalmeert als de ziel beroert.

"Future Falling", de titeltrack, is een boeiende fusie van postrock-elementen met een onderliggende laag van ambient texturen. Het nummer vormt een emotionele climax die zowel introspectief als expansief aanvoelt.

"Breathe" dompelt de luisteraar onder in ambient soundscapes die zowel adembenemend als diepgaand zijn. De geluiden vloeien naadloos in elkaar over en creëren een bijna tastbare atmosfeer van rust en bezinning.

"Cycles" brengt een vleugje het Oosten door zijn gebruik van subtiele, oosterse melodieën, verrijkt met een ambient achtergrond. Deze combinatie maakt het nummer zeer aantrekkelijk en verleidelijk, een ware auditieve lekkernij.

"Give In" lijkt iets minder spannend; het volgt wellicht te veilige paden en mist daardoor enige dynamiek die de eerdere tracks wel bezaten. Desondanks is het aangenaam genoeg voor een rustig luistermoment.

"Stride" is aardig, maar springt er niet echt uit. Het nummer handhaaft de kalmte van het album zonder veel nieuwe elementen toe te voegen, wat het iets minder memorabel maakt.

"Near", een samenwerking met Bat for Lashes, is prachtig door de combinatie van betoverende zang en delicate instrumentatie. Het is een hoogtepunt van het album dat zowel emotioneel als muzikaal diepte biedt.

"Epilogue" sluit het album af zonder veel ophef. Hoewel het niet bijzonder onderscheidend is, biedt het een gepaste afronding van de muzikale reis, waardoor de luisteraar terugkeert naar een staat van serene contemplatie.

"Future Falling" is een album dat liefhebbers van ambient en postrock zeker zal bekoren, met momenten die uitnodigen tot diepgaande reflectie en ontspanning.

In de schaduw van de schemering van het jaar 1971, onthulde de Allman Brothers Band hun meesterwerk, "At Fillmore East". Dit muzikale fresco, vastgelegd in de intimiteit van de Fillmore East concertzaal, dient als een epistel van de zuidelijke rock. Laat mij u door dit auditieve landschap leiden, waar elke compositie zijn eigen verhaal vertelt.

Het album opent met "Statesboro Blues", een nummer dat swingt tussen de grenzen van de blues, gedreven door de rauwe vocalen en de scherpe, doordringende slide-gitaar. Het is een lofzang op de onstuimige geest van het Zuiden, die onmiddellijk de toon zet voor dit meeslepende muzikale avontuur.

Vervolgens weeft "Done Somebody Wrong" zijn melodieën met een melancholische draad, gekenmerkt door een hartstochtelijke harmonica en doordachte gitaarriffs. Dit nummer weerspiegelt een diepgewortelde treurnis en een smeekbede om vergiffenis.

De derde track, "Stormy Monday", is een reisje op zich, waarin elke noot gedrenkt lijkt in whisky en weemoed. Deze uitvoering van de blues standaard, verrijkt met soulvolle orgelklanken en verzadigde gitaarsolo's, ontvouwt zich als een epische vertelling van liefdesverdriet en verlangen.

Het hoogtepunt van het album is ongetwijfeld "In Memory of Elizabeth Reed", een instrumentale hymne die de grenzen van rock, jazz en blues overstijgt. Dit stuk, met zijn ingewikkelde melodieën en exploratieve improvisaties, dient als een testament van de groep hun muzikale meesterschap en hun vermogen om grenzen te verleggen.

De epische live-uitvoering van "You Don't Love Me" is een ware krachttoer, een muzikale reis die de luisteraar meeneemt van fluisterende valleien naar de hoogste pieken van explosieve expressie. Het is een nummer dat de bandleden de ruimte geeft om te improviseren en hun instrumentale vaardigheden ten volle te etaleren.

"Hot 'Lanta" daarentegen, fungeert als een instrumentale tour de force die de virtuositeit van de band in de schijnwerpers zet. De dynamische interacties tussen de drummers en de bijna telepathische samenhang binnen de groep, tonen een zeldzame synergie die luisteraars meeneemt op een opzwepende reis door de straten van Atlanta.

Afsluitend met "Whipping Post", een nummer dat de ziel raakt met zijn verwoestende intensiteit en emotionele diepgang. De uitvoering bouwt op naar een catharsis, aangedreven door hartverscheurende vocalen en meedogenloze instrumentatie, die de luisteraar achterlaat in een staat van ontzag en bewondering.

"At Fillmore East" is niet slechts een album; het is een monument voor de kracht van livemuziek en de onuitwisbare sporen die het achterlaat in de harten van diegenen die ernaar luisteren. De Allman Brothers Band heeft met dit werk een onsterfelijke bijdrage geleverd aan de muziekgeschiedenis, waarbij ze niet alleen hun ongeëvenaarde talent tentoonstelden, maar ook een ongekende emotionele diepte en complexiteit.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Het album Piggies van The Amazing, uitgebracht op 1 februari 2024, markeert een verdere ontwikkeling in de kenmerkende sound van de band, die bekend staat om hun vermogen om weelderige, atmosferische soundscapes te creëren die zowel intiem als expansief aanvoelen. The Amazing, een band die zich heeft gevestigd als meesters van de relaxte, melodische rock, levert met Piggies een verzameling tracks die hun reputatie als vakmensen van de dromerige indie-rock alleen maar versterkt.

De Amazing heeft door de jaren heen een unieke sound ontwikkeld met hun kenmerkende mix van etherische gitaren, warme, omhullende melodieën, en introspectieve teksten, gelardeerd met een kenmerkende vocale stijl die zowel fluisterend als krachtig kan zijn. Hun muziek, die vaak wordt gekenmerkt door een naadloze fusie van folk, rock, en psychedelische invloeden, nodigt de luisteraar uit voor een meeslepende ervaring die zowel troostend als verkwikkend is.

Piggies bouwt voort op deze muzikale erfenis en breng weer een reeks heerlijk relaxte songs die perfect zijn voor introspectieve momenten of het ontsnappen aan de hectiek van het dagelijks leven. Elke luisterbeurt is daarbij een ontdekkingsreis.

Een van de aspecten van Piggies is de consistent hoge kwaliteit van de nummers, waardoor het moeilijk is een favoriet te kiezen. Echter, Last Stand onderscheidt zich als een bijzonder prachtig nummer, vooral vanwege de emotionele diepte en de expressieve kracht van de zang. Het nummer belichaamt de essentie van wat The Amazing zo boeiend maakt: de capaciteit om diepe emoties te verweven met hun muzikale vakmanschap, waardoor een ruimte wordt gecreëerd waarin de luisteraar zich volledig kan onderdompelen.

Piggies is onmiskenbaar een album dat de ware essentie van de band vastlegt en uitbreidt. De schoonheid van het album ligt niet alleen in de individuele nummers, maar ook in de cohesie van het geheel, waardoor een meeslepende luisterervaring ontstaat die van begin tot eind boeit. Voor fans van de band en liefhebbers van prachtig vervaardigde indie-rock is dit album een essentiële toevoeging aan de muziekcollectie, een getuigenis van de tijdloze aantrekkingskracht en de artistieke diepgang van The Amazing.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Introductie American Analog Set

American Analog Set is een Amerikaanse band die in 1995 is opgericht in Austin, Texas. Ze maken rustige, dromerige muziek die vaak omschreven wordt als "indie rock" en "slowcore." Hun liedjes hebben een relaxte, hypnotiserende sfeer, met zachte zang en langzame ritmes. De band gebruikt instrumenten zoals de elektrische gitaar, keyboard en drums, maar ook bijzondere instrumenten zoals de vibrafoon, wat hun muziek een warme en unieke klank geeft. Hoewel ze geen grote hits hebben gehad, hebben ze een trouwe groep fans verzameld die hun rustgevende muziek waardeert.

Introductie album For Forever (2023)

For Forever is het album dat American Analog Set in 2023 heeft uitgebracht, hun eerste nieuwe muziek in jaren. Het album blijft trouw aan hun kenmerkende stijl met rustige, dromerige melodieën en zachte zang, perfect om bij te ontspannen. De liedjes op For Forever gaan vaak over liefde, herinneringen en het verstrijken van de tijd. Het album voelt als een intieme en persoonlijke terugblik op het leven, waarbij de muziek je meeneemt in een kalme, nostalgische sfeer. Met dit album heeft American Analog Set opnieuw hun unieke geluid laten horen aan hun trouwe fans.

Over de nummers

Opener Camp Don't Countvoelt ontspannen en dromerig aan, met een bijna melancholische toon. De tekst gaat over vervlogen zomers en jeugdherinneringen aan kamperen, een tijd waarin alles simpel leek en vrij voelde. De sfeer is nostalgisch en roept warme, rustige herinneringen op. Een prettige melodieuze start.(8).

Screaming for Vengeanceheeft een intense, onrustige sfeer. De tekst gaat over woede en frustratie, het gevoel van opkomen tegen onrecht. Het nummer beschrijft een drang om iets recht te zetten en strijdlust, terwijl de muziek dit gevoel van spanning en kracht versterkt. Een nummer met wat rafels maar enigszins vlak (7).

Konika and Maliko heeft een zachte, bijna mystieke sfeer. Het nummer gaat over twee personages, Konika en Maliko, en hun unieke connectie en reis samen. De muziek en tekst voelen rustig en intiem aan, alsof het een verhaal over vriendschap of verbondenheid is (7)

Over the Jeansgaat over jeugdige verliefdheid en de kleine, onschuldige momenten van intimiteit. Het nummer heeft een speelse en subtiel romantische sfeer. De muziek en tekst geven een ontspannen en lichte vibe, vol warme herinneringen aan prille, onschuldige liefde. Een nummer dat wat traag op gang komt maar heel prettig eindigt (7).

Long Limbs heeft een kalme en dromerige sfeer. De tekst gaat over afstand en verlangen, misschien naar iemand die ver weg is of onbereikbaar voelt. De muziek benadrukt dit gevoel met langzame, zachte klanken die een melancholisch verlangen oproepen. Een bijzondere compositie (7)

Vervolgens By the Bridledat gaat over controle en loslaten, alsof iemand probeert iets of iemand in toom te houden, maar zich uiteindelijk realiseert dat loslaten beter is. Het nummer heeft een rustige en introspectieve sfeer. De muziek klinkt zacht en bedachtzaam, passend bij dit thema, maar ik vind het geheel wat rommelig overkomen (6).

For Forever voelt warm en tijdloos aan. De tekst gaat over verbondenheid en de wens dat mooie momenten of relaties eeuwig blijven bestaan. De sfeer is dromerig en intiem, met een zachte, hoopvolle toon die rust en voldoening uitstraalt. Een lange track die wel iets meer variatie had kunnen gebruiken (7)

Het instrumentale nummer Mick Turner heeft een ontspannen, bijna meditatieve sfeer. Het is een ode aan de kunstenaar Mick Turner, met reflecties op creativiteit en inspiratie. De muziek is rustig en reflectief, alsof het de bewondering voor Turners kunst en eenvoud in het leven weerspiegelt. Helaas vind ik de korte track niet echt creatief (6)

The Quiet Dark gaat over stilte en eenzaamheid in donkere momenten, maar met een gevoel van acceptatie. Het heeft een mysterieuze en rustige sfeer. De muziek is zacht en kalm, alsof het de luisteraar uitnodigt om rust te vinden in stilte en duisternis. Dit nummer klinkt wel lekker en de apotheose blijft hangen (7)

Daarna Gin Shakes waarvan de muziek loom en reflectief aanvoelt. Het gaat over het drinken van gin en het ophalen van herinneringen aan vroegere tijden en verloren momenten. Het nummer heeft een ontspannen, licht melancholische sfeer. Nu, om 00:40 uur, klinkt dit wel prettig bij een laatste glas bier (7)

Afsluiter Mountainheeft een kalme en reflectieve sfeer. De tekst gaat over obstakels en het overwinnen van uitdagingen, zoals het beklimmen van een berg. Het nummer voelt als een rustige reis naar zelfontdekking, met muziek die een gevoel van vastberadenheid en rust uitstraalt. Prima melodieus nummer (7)

Conclusie:

For Forever van American Analog Set is een sfeervol, nostalgisch album dat perfect past bij fans van dromerige, kalmerende muziek. De band blijft trouw aan hun kenmerkende, minimalistische stijl, met nummers die vaak een intieme en reflectieve sfeer oproepen. Hoewel enkele nummers wat meer variatie en creativiteit hadden kunnen gebruiken, is de algehele sfeer consistent en prettig, ideaal voor momenten van ontspanning. Voor wie houdt van rustige, verhalende muziek met een unieke, warme klank, is For Forever absoluut de moeite waard om te beluisteren. Aanbevolen voor liefhebbers van slowcore en indie rock die op zoek zijn naar rust en diepgang.

Waardering: 6,9 - Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Inmiddels heb ik het album vorig jaar voor de review op mijn eigen site nog eens beluisterd en daardoor is mijn mening toch wat bijgesteld....
Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Mijn ervaring met het album "20/20" van de Beach Boys, uitgebracht in 1969, is als een reis door een auditief landschap, gevuld met verrassingen en nostalgie. Dit album, dat deel uitmaakt van hun indrukwekkende discografie, belichaamt een unieke mix van harmonieën en stilistische experimenten die typerend zijn voor hun latere werk.

Het eerste nummer dat mijn aandacht greep was "Do It Again", een lied dat me terugbracht naar de essentie van de surfrock waar de Beach Boys zo bekend om zijn geworden. De mengeling van vertrouwde harmonieën en de terugkeer naar hun muzikale wortels riepen een gevoel van jeugdige nostalgie op.

Een ander opmerkelijk nummer is "I Can Hear Music". Dit nummer is een perfect voorbeeld van hun vermogen om buiten de traditionele grenzen van popmuziek te treden, met een rijkdom aan vocale harmonieën die een bijna spirituele ervaring bieden. Het is alsof elke noot zorgvuldig is geplaatst om een tapijt van geluid te weven dat zowel troost als vreugde brengt.

Bij "Bluebirds over the Mountain", een nummer dat zich nestelt in de ziel, worden we getrakteerd op een samensmelting van genres die de luisteraar meeneemt op een vlucht over onbekende landschappen. Het is een toonbeeld van hoe de band grenzen durft te verleggen, gebieden verkennend die anderen voor onbegaanbaar houden.

En dan, als een plotse wending in een boeiend verhaal, brengt "Be With Me" een diepte van emotie die zowel rauw als verfijnd is. Het is een nummer dat spreekt over de menselijke conditie, over onze onophoudelijke zoektocht naar verbinding en begrip, verpakt in een melodie die zowel troost als uitdaagt.

In "Cotton Fields", vinden we de Beach Boys in een beschouwende modus, reflecterend op de roots van de Amerikaanse muziek. Dit nummer, een eerbetoon aan de volksliederen die de basis vormden voor veel van de moderne muziek, is zowel een terugblik als een vooruitblik, een brug tussen het verleden en de toekomst

De experimentele aard van het album komt ook naar voren in nummers zoals "Cabinessence", waar de complexiteit en diepte van de compositie illustreren hoe de Beach Boys hun muzikale horizon verbreedden. Dit nummer, met zijn onconventionele structuur en rijke instrumentatie, toont hun artistieke durf en innovatieve benadering van muziekproductie.

Wat dit album voor mij zo memorabel maakt, is niet alleen de kwaliteit van de muziek, maar ook de emotionele diepgang. Het is een auditieve odyssee die reflecteert op thema's van liefde, verlies en de onvermijdelijke veranderingen in het leven. Elk nummer draagt bij aan het verhaal, waardoor een gelaagd portret van menselijke ervaringen ontstaat.

In "20/20" vinden we een schat aan muzikale diversiteit, van de euforische golven van "Bluebirds over the Mountain" tot de melancholische reflectie in "The Nearest Faraway Place". Deze nummers samen vormen een mozaïek van geluid dat zowel de geest als het hart raakt.

Afsluitend, "20/20" is een testament van de Beach Boys' onvermoeibare innovatie en hun vermogen om luisteraars mee te nemen op een reis door het spectrum van menselijke emoties. Het album staat als een mijlpaal in hun carrière, een herinnering aan hun muzikale genialiteit en een bron van inspiratie voor toekomstige generaties. De Beach Boys hebben ook met dit album een blijvende indruk achtergelaten op het landschap van de popmuziek, een echo van hun tijdloze aantrekkingskracht

Het beste album ooit gemaakt? Volgens velen is dat zo. Er zijn veel ‘aller-tijden’ lijstjes waarin het album op 1 staat in elk geval. En ik vermoed dat er weinig lijstjes zijn waar het album niet in de top 10 voor komt. En ja, ook ik vind het een erg fraai album.

Vooral de zang op dit album verdient een 10+. Het is bizar hoe harmonieus de stemmen op elkaar zijn afgestemd. Het lijkt bijna een sprookje. Als er een hemel bestaat dan kunnen de engelen dit niet evenaren.

Ook het begin van elke song is een klein meesterwerkje, vooral bij opener Wouldn’t It Be Nice is het even kippenvel. Vervolgens You Still Believe In Me. Dit nummer en de titeltrack Pet Sounds scoren bij mij onder de 8. Daarna is het vooral genieten. That’s Not Me. Bijna a capella op sommige momenten. Don’Talk is groots in zijn kleinheid. Hemelse zang.

I’m Waiting For The Day klinkt meest melancholisch, maar dan ineens is daar een versnelling. Let’s Go Away een instrumentaal moment van rust voor de tweede helft die o zo mooi begint met Sloop John B. ‘This is the worst trip I’ve ever been on let me go home’. Dat geldt niet voor de muziek in elk geval! Want nu komt het hoogtepunt van het album. God Only Knows

I Know There’s an answer. Ook dat is voor mij een hoogtepunt. Here Today, jammer van die sax of trompet(?).
I Just Wasn’t Made For These Times. Als dat op het album slaat klopt dat. Het is een album for all times. Afsluiter Caroline, No is de laatste kers op de taart. De trein kan vertrekken.

Stuk voor stuk nummers waarover is nagedacht. Brian Wilson heeft hier zijn gehele creatieve geest in gegooid. Het is zijn schepping. De overige leden van de band zijn druk met optreden. Dit album moest nog beter worden dan elk van zijn voorgangers maar ook van zijn opvolgers.

Het is gelukt om een album te maken wat helemaal af is. Maar het beste album aller tijden is het voor mij persoonlijk toch niet. Dat heeft meer te maken met mijn eigen smaak dan met dit album. Er is nog zoveel moois verschenen in alle jaren daarna.

Het album opent met het titelnummer "A Hard Day's Night", een energiek nummer met een onvergetelijke gitaarriff die meteen de toon zet. Lennon's rauwe vocalen en de harmonieën van McCartney en Harrison maken dit nummer een instant klassieker. (Favoriet 1)

" I Should Have Known Better" volgt, met een vrolijk, harmonica-gedreven geluid. Het is een opgewekt nummer dat de luisteraar meeneemt in een zorgeloze, zomerse sfeer.

"If I Fell" is een van de eerste ballads op het album en toont de harmonieuze samenwerking tussen Lennon en McCartney. De complexe melodie en de emotionele tekst maken dit een van de hoogtepunten van het album.

"I'm Happy Just to Dance with You", gezongen door Harrison, heeft een sprankelende kwaliteit. Het is een luchtig nummer dat perfect past in de context van een zomerse hitfilm, waar het album ook de soundtrack voor was. "And I Love Her" is een prachtige ballad, gezongen door McCartney. Het nummer wordt gekenmerkt door zijn subtiele arrangement en de melancholieke gitaarriff, wat een gevoel van intieme sereniteit oproept.

"Tell Me Why" brengt de energie weer omhoog met zijn snelle tempo en vrolijke harmonieën. Dit nummer laat de onmiskenbare chemie tussen de bandleden zien en hun vermogen om catchy popsongs te schrijven. "Can't Buy Me Love" is een van de bekendste nummers op het album, met McCartney's krachtige vocalen en een aanstekelijk refrein. Het nummer benadrukt de eenvoud van geluk en de beperking van materiële bezittingen.

"Any Time at All" is een dynamisch nummer met sterke vocalen van Lennon en een sterke gitaarriff. Het nummer heeft een aanstekelijke energie die de luisteraar meesleept. "I'll Cry Instead" biedt een mix van rock en country, met Lennon's karakteristieke stem die een gevoel van frustratie en vastberadenheid overbrengt.

"Things We Said Today" is een reflectieve ballad gezongen door McCartney, met een donkere, melancholische ondertoon die contrasteert met de rest van het album. (Favoriet 2.) "When I Get Home" is een levendig nummer met een mix van rock en roll en soul invloeden. Lennon's krachtige stem en de strakke instrumentatie maken dit nummer tot een opwindende luisterervaring.

"You Can't Do That" laat een meer rauwe en bluesy kant van de Beatles zien, met Lennon's felle zang en een stuwende beat die het nummer aandrijft. "I'll Be Back" sluit het album af met een melancholische noot. De harmonieën en de introspectieve tekst maken dit een passende afsluiter voor een dynamisch album.

"A Hard Day's Night" is een album dat de veelzijdigheid en het talent van de Beatles toont. Elk nummer draagt bij aan het geheel, en het album blijft een tijdloos stuk muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Beatles, een iconische Britse popband, begon hun muzikale reis in de vroege jaren zestig en veroverde al snel de harten van miljoenen. De band, bestaande uit John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr, stond bekend om hun vernieuwende geluid en diepgaande teksten. Ze veranderden de muziekwereld voorgoed met hun ongeëvenaarde creativiteit en muzikaliteit.

Als ik nadenk over het album Abbey Road uit 1969, word ik onmiddellijk overspoeld met een gevoel van nostalgie en bewondering. Dit meesterwerk, het laatste studioalbum dat de vier leden samen opnamen, staat als een monument voor hun ongelooflijke samenspel en muzikale genialiteit. Elke noot en elk akkoord lijkt zorgvuldig geplaatst om een onvergetelijke luisterervaring te creëren.

Abbey Road opent met Come Together, een nummer dat een hypnotiserende baslijn heeft en een ontspannen, psychedelische sfeer uitstraalt. De cryptische en surrealistische teksten zetten de toon voor een album dat rijk is aan muzikale diversiteit. . Lennon's mysterieuze stem en de ritmische patronen werken samen om een sfeer van intrige en mysterie te creëren. Het is een briljante start van een album dat barst van de muzikaliteit en originaliteit

Something, geschreven door George Harrison, is een weelderige ballad vol poëtische romantiek, vergezeld van prachtige orkestratie en strijkersarrangementen. De melodie is betoverend en de tekst doordrenkt van emotionele diepgang. Harrison's gitaarspel straalt een serene schoonheid uit die elke luisteraar weet te raken. Het nummer wordt terecht beschouwd als een van de beste liefdesliedjes ooit geschreven.

Maxwell's Silver Hammer biedt een verrassende mix van vrolijkheid en speelsheid met een sinistere ondertoon. Het gebruik van klavecimbel voegt een vaudeville-achtig element toe aan dit verhaal over een seriemoordenaar. Het nummer illustreert de veelzijdigheid van The Beatles en hun vermogen om complexe thema's te verpakken in toegankelijke en pakkende muziek. Het is onmogelijk om niet mee te zingen met de aanstekelijke refreinen. Vervolgens is er Oh! Darling, waarin de krachtige, emotionele zang de verlatingsangst van de verteller prachtig overbrengt.

Octopus's Garden, gezongen door Ringo Starr, is een aanstekelijk en speels nummer dat een zorgeloze plek van vrede en veiligheid beschrijft. Het contrasteert sterk met I Want You (She's So Heavy), een lange, intense track met een zware bluesy riff en een sinister Moog-geluid, die abrupt eindigt.

Dan is er Here Comes The Sun, een van de meest optimistische en opbeurende nummers op het album. Harrison's warme, geruststellende stem en de stralende gitaarmelodie brengen een gevoel van hoop en vernieuwing. Het nummer vangt perfect het gevoel van een nieuwe dageraad en blijft een tijdloze klassieker. Because volgt, met zijn hypnotiserende harmonieën en filosofische teksten over de schoonheid van de natuur en het universum.

You Never Give Me Your Money behandelt de zakelijke en financiële perikelen van de band, en toont hun vermogen om diversiteit en dynamiek te combineren in één nummer. Sun King straalt een gevoel van vrede en gelukzaligheid uit, met harmonieuze zang en exotische klanken.

Mean Mr. Mustard en Polythene Pam zijn energieke, humoristische tracks die de gierigheid en excentriciteiten van hun personages beschrijven. De overgang naar She Came in Through the Bathroom Window is naadloos, met een pakkend ritme en een verhaallijn over de gekte van fans.

Golden Slumbers roept een diep verlangen naar rust en eenvoud van de kindertijd op, met een ontroerend en dramatisch slot. Dit wordt gevolgd door Carry That Weight, een episch nummer dat de uitdagingen en lasten van het leven weerspiegelt en een samenbindende kracht heeft.

Het album sluit af met The End, een dynamisch en harmonieus stuk dat de liefde en wederkerigheid bezingt, en Her Majesty, een speelse afsluiting van slechts 23 seconden, een eerbetoon aan de Britse koningin.

Wat Abbey Road echt bijzonder maakt, is de synergie tussen de bandleden. Hun chemie en samenspel zijn onmiskenbaar en tillen elk nummer naar een hoger niveau. De productie, verzorgd door George Martin, is subliem en benadrukt de rijke texturen en lagen van de muziek.

In zijn geheel genomen is Abbey Road niet zomaar een album; het is een kunstwerk dat de tand des tijds heeft doorstaan. Het toont de creativiteit, het vakmanschap en de muzikale innovatie van The Beatles op hun best. Voor elke muziekliefhebber is het een must om te beluisteren, een reis door een muzikaal landschap dat zowel vertrouwd als verrassend is. De erfenis van The Beatles leeft voort, en Abbey Road is daar een stralend voorbeeld van.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

The Beauty of Gemina is een band uit Zwitserland die bekendstaat om hun mix van donkere rock en elektronische muziek. De groep werd opgericht door zanger en componist Michael Sele, en hun stijl wordt vaak omschreven als een combinatie van gothic rock, wave en folk. Hun muziek heeft een mysterieuze en soms melancholische sfeer, met teksten die vaak gaan over het leven, natuur en emoties.

Het album Songs of Homecoming heeft een intieme, rustige sfeer. Dit album laat de band van een persoonlijke kant zien en bevat liedjes die gaan over herinneringen, thuis en verbondenheid. De nummers zijn wat zachter en melodieuzer dan hun eerdere werk, met invloeden van folk en akoestische muziek. Michael Sele’s diepe stem en poëtische teksten geven het album een warme, nostalgische toon. Songs of Homecoming is perfect voor wie houdt van sfeervolle muziek die je raakt en je meeneemt naar een wereld van rust en reflectie.

Over de nummers op het album:
• Whispers of the Seasons
Opener Whispers of the Seasons gaat over de veranderingen van de seizoenen en de gevoelens die ze oproepen. De tekst laat weten hoe de natuur ons beïnvloedt. De sfeer is dromerig en kalm. (8).
• Countless (There’s No Home) gaat over een gevoel van verloren zijn en het zoeken naar een plek waar je thuishoort. De tekst is persoonlijk, en drukt eenzaamheid en verlangen uit. De sfeer is melancholisch en donker. (7,5).

• Het derde nummer, Veil of Rain, gaat over gevoelens van verdriet en de moeite om door moeilijke tijden heen te komen. De "sluier van regen" symboliseert pijn en somberheid. De sfeer van het nummer is gematigd intens en melancholisch (8)
• Daarna volgt God Willing. Het nummer gaat over hoop en het verlangen naar betere tijden, ondanks moeilijke omstandigheden. De tekst drukt een stil geloof uit dat dingen ten goede kunnen veranderen "als het mag". De sfeer van de zang is zeer ingetogen maar de muziek klinkt positief. (8).

• Uiteraard klinkt Dreams of the Vagabonds (licht) dromerig. Het nummer handelt over het leven van reizigers en zoekers, mensen zonder vaste plek. Het verbeeldt hun dromen en verlangens naar vrijheid en avontuur. De sfeer is mysterieus met een gevoel van rusteloosheid (7).
• I Call You the Sun gaat uiteraard over iemand die licht en warmte in het leven van de zanger brengt, zoals de zon dat doet. De tekst drukt dankbaarheid en bewondering uit. De sfeer is warm en hoopvol. (7,5).

• Vervolgens Symphony of Solitude. Een wat vlotter nummer dat vertelt over het gevoel van alleen zijn en de rust die dat soms kan brengen. De tekst verkent eenzaamheid als iets dat zowel zwaar als mooi kan zijn. De sfeer is licht uitbundig met een dromerig en speels gevoel (8).
• Running So Far beschrijft het steeds blijven vluchten of zoeken naar iets, misschien een plek om thuis te komen. De tekst drukt een gevoel van afstand en onrust uit. De sfeer is intens en enigszins droevig. (7,5)

• In Sleeping Song gaat het over rust vinden en even ontsnappen aan zorgen, alsof je in een diepe slaap valt. De tekst geeft een gevoel van vrede en ontspanning. De sfeer is zacht en geruststellend. (8).
• Afsluiter When My Ship Comes In vertelt over hoop en het wachten op betere tijden, alsof er een moment komt waarop alles goed zal zijn. De tekst drukt geduld en verwachting uit. De sfeer is positief en rustig. (8).

Waardering: 7,8

Over de band:
The Belair Lip Bombs is een Australische indie rockband uit Frankston, Victoria, opgericht in 2017. De groep bestaat uit zangeres en gitariste Maisie Everett, gitarist Mike Bradvica, bassist Jimmy Droughton en drummer Daniel Devlin. Ze staan bekend om hun energieke optredens en een mix van punk, post-punk, jangle pop en new wave in hun muziek. In 2023 brachten ze hun debuutalbum "Lush Life" uit, dat positieve recensies ontving en hun reputatie in de muziekscene versterkte.

Over het album:
"Lush Life" is het debuutalbum van The Belair Lip Bombs, uitgebracht in augustus 2023. Het album bevat tien nummers die variëren van energieke punk tot melodieuze jangle pop, met invloeden van new wave. Het werd geprezen om zijn genre-overstijgende geluid en de krachtige vocalen van Maisie Everett. In augustus 2024 werd het album opnieuw uitgebracht door Third Man Records, wat de internationale bekendheid van de band verder vergrootte.

Over de nummers op het album
De tekst van Say My Name beschrijft diepe verlangens naar verbinding, liefde en bevestiging. Het gaat over de behoefte om opnieuw geliefd te worden en samen sterk te blijven. De muziek is intens en emotioneel, met een mix van verlangen en hoop, ondersteund door krachtige en gevoelige melodieën. (9,5)

De tekst van Gimme Gimme draait om verlangen naar liefde, passie en plezier, terwijl er ook een vleugje humor en zelfverzekerdheid in de woorden doorklinkt. De muziek heeft een speelse en levendige sfeer, vol energie, verlangen en een aanstekelijke, ritmische melodie.. (8,5)

World Is the Oneis een kort, krachtig nummer dat gaat over het gevoel vast te zitten in routines en sociale verwachtingen. De muziek heeft een opstandige sfeer met een mix van punk en rockinvloeden (8)

Vervolgens Stay or Go dat gaat over onzekerheid, wachten op verandering en het zoeken naar richting in het leven. Met energieke gitaren en een aanstekelijk ritme creëert het nummer een levendige sfeer die de innerlijke strijd weerspiegelt. (8,5)

Easy on the Heart gaat over onzekerheid in relaties en het verlangen naar oprechte bevestiging. De muziek voelt meer ontspannen met meer ingetogen melodieën en een warme, rustgevende sfeer. (8)

De tekst van Look the Part gaat over worsteling met herhaling, emotionele uitputting en het zoeken naar verandering. De muziek is energiek en stijlvol, met een speelse vibe die je uitnodigt om mee te bewegen en te genieten van het ritme (8,5)

Walking Away gaat over frustratie en confrontatie in een relatie of situatie.. De muziek klinkt kalm en weemoedig, met een lichte melancholie die perfect past bij momenten van afscheid en persoonlijke reflectie. (8)

Things That You Didbeschrijft een donkere en emotioneel beladen situatie, waarin schuld, manipulatie en trauma centraal staan. Het gaat over de gevolgen van onvergeeflijke daden en de pijn van degene die slachtoffer is geworden. De muziek voelt gevoelig en krachtig, met een mix van hoop en verlangen die diepe emoties en verbondenheid oproept. (8)

Lucky Nineweerspiegelt een gevoel van emotionele strijd, onzekerheid en een zoektocht naar betekenis. Het gaat over worstelingen met onvervulde verlangens, innerlijke conflicten en het verlangen naar geluk of ontsnapping. De muziek is ingetogen maar met een energieke sfeer. (7)

Suck It Inbeschrijft een gevoel van verval, vastzitten in routines en innerlijke strijd. Er is een verlangen naar verandering en ontsnapping, met de hoop op een betere, levendige ervaring in het "lush life. De muziek is aanstekelijk en nodigt uit tot meezingen. (8)

Conclusie
The Belair Lip Bombs leveren met Lush Life een sterk debuutalbum dat moeiteloos genres combineert zoals punk, jangle pop en new wave. De teksten zijn emotioneel, persoonlijk en vaak diepgaand, terwijl de muziek zowel energiek als gevoelig kan zijn. Vooral nummers als Say My Name en Gimme Gimme vallen op door hun krachtige melodieën en meeslepende sfeer. Het album toont de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om een breed publiek aan te spreken.

Aanbeveling
Fans van indie rock, punk en genre-overstijgende muziek zullen Lush Life waarderen. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van emotievolle en energieke muziek.

Waardering: 8,2
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vorige week heb ik mij ondergedompeld in de nevelige klanken van '1', het debuutalbum van The Black Heart Procession. Nu, een paar dagen verder, bevind ik mij opnieuw in hun sombere, maar toch enigszins verlichte muzikale universum met hun tweede album, treffend getiteld '2'. Dit album, uitgebracht in 1999, raakt een snaar die iets minder doordrenkt is van melancholie dan zijn voorganger, hoewel het nog steeds badend in een soort weemoedige traagheid begint met 'The Waiter No. 2', een naadloze voortzetting van de reis die begon met het openingsnummer van '1'.

Het volgende nummer, 'Blue Tears', introduceert een onverwachte sprankeling van vreugde, een lichtstraal doorbrekend door de donkere wolken, reminiscent aan een zeemanslied, een baken van hoop in hun anders zo duistere muzikale landschap. Maar het is 'A Light So Dim' die mijn ziel echt beroert, met echo's van de band Cranes die zachtjes door de melodie zweven. De passie waarmee dit nummer gebracht wordt, is zowel beklijvend als inspirerend.

Dan, als een rots in de branding, staat daar 'Your Church Is Red' – een lied dat me meeneemt op een emotionele reis met zijn meeslepende melodie. De muzikale tocht vervolgt met 'When We Reach the Hill', dat als een natuurlijk vervolg op zijn voorganger voelt, een muzikale echo die zowel troostend als vertrouwd is.

Een verandering van klanklandschap dient zich aan met 'Outside the Glass', een melodie die een nieuw perspectief biedt, een ander uitzicht op de wereld van The Black Heart Procession. 'Gently Off the Edge' volgt, een prachtige, bijna etherische ervaring, die overvloeit in het kroonstuk van het album, 'It's a Crime I Never Told You About the Diamonds in Your Eyes'. Dit nummer is een ware openbaring, een schat verborgen binnen de diepten van hun muzikale ziel.

De reis keert terug naar een somberder klank met 'My Heart Might Stop', een lied dat me doet denken aan de onvermijdelijke terugkeer naar de realiteit. 'Beneath the Ground' is als een ritueel, een muzikale bezwering die diep in het onderbewustzijn graaft.

Ten slotte brengt 'The Waiter No. 3' mij tot de afsluiting van deze onvergetelijke reis. Het begint prachtig, als een afscheid dat zowel zoet als bitter is, en eindigt in een lange, contemplatieve stilte, een stilte die spreekt tot de diepste krochten van de ziel. Zo, met de echo's van '2' resonerend in mijn gedachten, reflecteer ik op de diepte en de nuances van dit album, een muzikaal mozaïek, geweven met draden van licht en duisternis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Vandaag weer beluisterd en dan gelijk maar een wat uitgebreider verslag van dit album. Het album Amore del Tropico klinkt toch somberder dan ik in mijn herinnering heb staan. Het is een album met een mix van donkere rock, melancholische melodieën en subtiele tropische invloeden. De muziek klinkt warm, mysterieus en soms verdrietig, met rustige zang en bijzondere instrumenten. Het album voelt aan als een muzikale reis vol emotie, liefde en verlies.

Het openingsnummer The end of Love is een 12 seconden durend intro. Toegevoegde waarde nihil?
Tropics of Love klinkt dromerig en melancholisch, terwijl de tekst liefde, verlies en troost beschrijft. (6,5)
Broken World heeft een meer donkere sfeer met rustige gitaarakkoorden en sombere zang. De tekst gaat over een relatiebreuk en het besef dat er geen toekomst meer is samen. (6)

Why I Stay heeft een sombere sfeer met langzame, droevige melodieën en kalme zang. De tekst gaat over innerlijke conflicten en vastzitten in herhalende patronen. (6,5)
The Invitation heeft een mysterieuze sfeer met trage, sombere muziek en een filmisch geluid. De tekst beschrijft een gevoel van aanwezigheid en verbondenheid, zelfs in de schaduw (6,5)

Did You Wonder heeft een rustige melancholische sfeer met minimalistische instrumenten zoals zachte gitaren en trage ritmes. De tekst stelt vragen over de zin van dingen en waarom we doorgaan, terwijl het gevoel van twijfel en frustratie centraal staat. (7)
A Sign on the Road heeft een donkere, melancholische sfeer met trage melodieën en een filmische stijl. De tekst gaat over het missen van signalen en waarschuwingen in het leven. (7)

Sympathy Crime heeft een sombere sfeer met trage melodieën en zachte, emotionele zang. De muziek klinkt als een donkere soundtrack. De tekst beschrijft verlies, falen en het gevoel dat alles uiteindelijk zinloos lijkt.(6,5)
The Visitor heeft een donkere, mysterieuze sfeer. De muziek klinkt filmisch en ingetogen. De tekst beschrijft een eindig bezoek, waarin lijden en offers centraal staan. Uiteindelijk komt het moment om te vertrekken, maar de ervaring blijft intens en onvergetelijk. (7)

The Waiter #4 heeft een sombere, trage sfeer. De muziek voelt intiem en melancholisch. De tekst gaat over verlies, verandering en het verwerken van pijnlijke herinneringen. Het beschrijft een zoektocht naar begrip en genezing. (6)
A Cry for Love heeft een donkere, emotionele sfeer met langzame ritmes. De muziek klinkt als een sombere ballade.. De tekst beschrijft liefde als iets gevaarlijks en dubbelzinnigs, dat kan steken, branden en zelfs relaties vernietigen. (6)

Before the People heeft een donkere sfeer met trage melodieën. De muziek voelt somber en filmisch aan. De tekst gaat over een verloren gevoel en innerlijke worsteling, waarbij keuzes en stilte centraal staan. (7)
Only One Way heeft een iets minder zware sfeer met snellere ritmes. De muziek klinkt speels. De tekst gaat over waarheid, verlies en het vergeten van wat ooit belangrijk was. (6,5)

Fingerprints heeft een mysterieuze sfeer met een sombere melodie. De tekst gaat over schuld, verlies en het achterlaten van sporen, zowel letterlijk als emotioneel. (6)
Afsluiter The One Who Has Disappeared heeft een duistere sfeer. De tekst gaat over onzichtbaarheid en vervreemding, zowel fysiek als emotioneel. (6,5)

Conclusie en aanbeveling:
Amore del Tropico is een sfeervol album dat donkere thema’s combineert met melancholische melodieën en mysterieuze arrangementen. Het voelt als een emotionele reis, maar niet alle nummers zijn even sterk. Het album is geschikt voor liefhebbers van introspectieve en filmische muziek. Aan te raden voor momenten van reflectie, maar niet voor iedereen toegankelijk door de soms zware sfeer en de toch wat eentonige nummers. Beste tracks: Did You Wonder, A Sign on the Road en Before the People.

Waardering: 6,5

The Blue Nile is een Britse rock band die bekendstaat om hun atmosferische en melancholische geluid. Hun muziek is een mix van elektronische elementen, introspectieve teksten en rijke melodieën, wat resulteert in een unieke luisterervaring. De band, opgericht in Glasgow, heeft een beperkte discografie, maar hun werk wordt geprezen om de emotionele diepgang en de sonische texturen.

Het album A Walk Across the Rooftops uit 1984 is een betoverend meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een emotionele reis door de stad en de ziel. De productie is zorgvuldig en de arrangementen zijn zowel simplistisch als complex, wat een gevoel van diepgang en ruimte creëert. Elk nummer op het album heeft zijn eigen unieke sfeer en thematiek, waardoor het een diverse en boeiende luisterervaring biedt.

A Walk Across the Rooftops opent het album met een hypnotiserende baslijn die onmiddellijk de aandacht grijpt. Het nummer is doordrenkt met melancholie en een gevoel van mysterie, perfect passend bij het thema van liefde en verliefdheid. De zang is delicaat en toch krachtig, wat een boeiende contrast vormt met de etherische instrumentatie.

Tinseltown in the Rain is een melancholische ode aan verloren liefde en introspectie. De melodie is prachtig weemoedig en de teksten zijn diep reflectief. Het nummer roept een gevoel van verlangen en nostalgie op, versterkt door de meeslepende instrumentatie en de emotionele zang.

From Rags to Riches biedt een avontuurlijke sfeer met zijn spannende ritmes en avontuurlijke melodieën. Het thema van ambitie en zelfontdekking wordt mooi uitgewerkt door de dynamische opbouw van het nummer en de intrigerende oliedrums die een exotisch tintje toevoegen aan het geheel.

Stay brengt een verfrissend optimistische toon met zijn opgewekte melodieën en hoopvolle teksten. Het nummer straalt een gevoel van nieuw begin en hernieuwde energie uit, perfect passend bij het thema van een nieuw hoofdstuk in het leven. De zang is vrolijk en de instrumentatie is licht en luchtig, wat een gevoel van vreugde en hoop oproept.

Easter Parade is ingetogen en fragiel, met fluisterende zang en bedachtzame instrumentatie. Het nummer is een reflectieve mijmering over herinneringen, met een delicate balans tussen stilte en geluid die een intieme sfeer creëert. De subtiliteit van de muziek versterkt de introspectieve aard van het nummer, waardoor het een diep emotionele impact heeft.

Heatwave is doordrenkt van droefheid en kwetsbaarheid, met een emotionele diepgang die de luisteraar raakt. Het thema van liefde, verraad en tegenstrijdige gevoelens wordt krachtig overgebracht door de weemoedige melodieën en de kwetsbare zang. Het nummer roept een gevoel van eenzaamheid en emotionele strijd op, versterkt door de rijke texturen van de instrumentatie.

Automobile Noise sluit het album af met een beschouwende toon, waarbij de melancholische melodieën en introspectieve teksten een gevoel van beweging en stilstand oproepen. Het nummer verkent de thema's van avontuur en vertrouwdheid, met een subtiele balans tussen spanning en rust. De muzikale complexiteit en de diepgaande teksten maken het een passend einde aan een betoverend album.

A Walk Across the Rooftops is een meesterlijk samengesteld album dat een breed scala aan emoties en ervaringen verkent. Elk nummer biedt iets unieks, terwijl het geheel samenkomt tot een coherente en diepgaande luisterervaring. The Blue Nile heeft met dit album een blijvende indruk achtergelaten in de wereld van rock.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Inmiddels is onderstaande recensie verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Verankerd in het jaar 1975, brengt het album The Bothy Band van The Bothy Band een verkwikkende golf van Ierse folk naar de voorgrond, verweven met de melodieuze kracht van de fiddle, die het hart van deze muzikale reis vormt. De opening, een medley bestaande uit The Kesh Jigs / Give Us a Drink of Water / the Flower of the Flock / Famous Ballym, fungeert als een poort naar het essentiële karakter van Ierse folk, waarin de fiddle de hoofdrol opeist. Deze melodieën injecteren een dosis vreugde in mijn gemoedstoestand en ontgrendelen nostalgische herinneringen aan een Ierse pub annex hotel in Den Bosch, waar ik ooit de nacht doorbracht.

Een andere opmerkelijke melodie, The Green Groves of Erin / The Flower of Red Hill, nestelt zich in dezelfde prachtige categorie, terwijl Do You Love an Apple zich ontpopt als een betoverende Ierse ballade die een ander, maar even aantrekkelijk facet van de folktraditie belicht. Julia Delaney en Patsy Geary's / Coleman Cross laten de viool opnieuw schitteren, waardoor een bijzonder plezierige luisterervaring ontstaat. Hoewel Is Trua nach Bhfuil Mé in Éirinn iets minder resonantie bij mij vindt, ontbreekt het niet aan muzikale verdiensten.

De fiddle neemt wederom de leiding in The Navy on the Line / The Rainy Day wat onvermijdelijk leidt tot het in beweging komen van de voeten, een fenomeen dat zich voortzet in de drie daaropvolgende tracks. Pretty Peg verrijkt het album (mijn versie) met haar bekoorlijke zang, terwijl Hector the Hero / The Laird of Drumblaire iets minder aansluiting bij mij vindt. Tot slot voegen The Traveller / The Humour of Lissadell en The Salamanca / The Banshee / The Sailor’s Bonnet een laatste dimensie toe aan dit muzikale spectrum met de viool in een prominente rol.

Als conclusie kan gesteld worden dat The Bothy Band een album is dat mij opmerkelijk aanspreekt. Het belichaamt een reis door de rijke texturen en dynamische variaties van de Ierse folk, met de fiddle als constante metgezel die de luisteraar door een landschap van emoties leidt. Dit werk staat als een monoliet in de tijd, als getuige van de onuitwisbare indruk die de Ierse folk op de muzikale tapestrie heeft achtergelaten. Anders gezegd, zo nu en dan een stuk Ierse Folk is goed voor het humeur. Heerlijk gedragen vioolspel en stilzitten is onmogelijk.

Tot slot. De Bothy Band is misschien hier wat minder bekend dan een groep als de Dubliners maar deed daar volgens mij absoluut niet voor onder. Dit is het debuutalbum van de band uit 1975. In 1983 is de band uiteengegaan.

Het album Untitled van The Byrds, uitgebracht in 1970, is opmerkelijk omdat het een dubbelalbum is met een mix van live concertopnames en nieuwe studiotracks. De live-opnamen werden gemaakt tijdens twee concertoptredens in New York in het begin van 1970, waarbij de dynamische speelstijl van de band werd vastgelegd. Deze opnames werden vakkundig aan elkaar geplakt om de indruk te wekken van één doorlopende uitvoering. Het album bevat liveversies van eerdere hits zoals Mr. Tambourine Man en Eight Miles High, evenals nieuwer materiaal zoals Lover of the Bayou.

De conceptie van het album was gekoppeld aan de eerdere plannen van Roger McGuinn (de leider en gitarist van de band) om een countryrock-muziekbewerking van Henrik Ibsen's "Peer Gynt" op te voeren, getiteld "Gene Tryp". Hoewel dit project nooit werd gerealiseerd, werden verschillende nummers die ervoor werden geschreven opgenomen op Untitled en het vervolgalbum, Byrdmaniax. Enkele van de nummers van het "Gene Tryp"-project op Untitled zijn Chestnut Mare, Lover of the Bayou, All the Things en Just a Season.

De titel van het album, Untitled, was eigenlijk een toevallig gevolg van een tijdelijke aanduiding voor de naam die werd gebruikt in de documentatie van de platenmaatschappij, die ten onrechte als de officiële titel werd beschouwd. Deze onbedoelde titel is sindsdien een onderscheidend kenmerk van het album geworden.

Untitled werd goed ontvangen voor het vastleggen van de essentie van de live-optredens van The Byrds en het demonstreren van de mogelijkheden van de latere line-up. Het vertegenwoordigde een belangrijk deel van de discografie van The Byrds en toonde hun evolutie en veelzijdigheid als band.

Het album Untitled/Unissued van The Byrds, een heruitgave van hun originele album Untitled met extra niet eerder uitgebrachte nummers, is een unieke mix van live-optredens en studio-opnames die de muzikale evolutie en veelzijdigheid van de band laten zien.

De studio-opnamen op het album weerspiegelen een breed scala aan muziekstijlen, van country-rock tot folk en pop-rock. De opname van nummers die oorspronkelijk bedoeld waren voor een podiumproductie, "Gene Tryp", voegt een uniek aspect toe aan het album. Nummers als Chestnut Mare en Just a Season van dit project zijn hoogtepunten, die de songwriting-vaardigheden van Roger McGuinn en het vermogen van de band om zich muzikaal aan te passen en te evolueren laten zien.

De extra onuitgebrachte nummers in de heruitgave van Untitled/Unissued bieden een dieper inzicht in het creatieve proces van The Byrds en hun werk in deze periode. Deze nummers illustreren verder de veelzijdigheid van de band en hun vermogen om verschillende muziekgenres te mengen.

Over het algemeen staat Untitled/Unissued bekend om zijn artistieke diepgang en toont het een cruciaal moment in de carrière van The Byrds. Het is een bewijs van hun blijvende invloed op rockmuziek, waarbij live-energie wordt gecombineerd met studio-innovatie.

Eerder gepubliceerd op www.jorros-muziekkeuze.nl

Bij het bladeren in mijn popencyclopedie kwam ik bij (The) Can aan. Tot 2021 een band die ik niet kende. Duidelijk geen hitparade band. Als puber deed je met de massa mee en daar hoorde Can niet bij op onze school.

De Duitse band is in 1968 opgericht. Ze was onconventioneel en voelde zich meer verbonden met bijvoorbeeld Velvet Underground dan met de commerciële pop en rock. De inmiddels overleden Holger Czukay was een van de bandleden. Geen doorsnee band dus.

Toen ik dit album twee jaar geleden voor het eerst beluisterde vond ik het ook niet echt bijzonder. Eentonig en saai. Aangemoedigd door mijn eigen ik heb ik het nog eens geprobeerd. En nu valt het kwartje wel. Het is een album dat zijn tijd ver vooruit was.

Het is even een knop omzetten. En ja, je kunt over de zang dan nog beweren dat die niet top is, maar dat maakt het album juist sterker.

Father Cannot Yell heeft een lekker strak ritme, en de ‘zang’ past erg goed bij de rafelige muziek. Verveelt geen moment ondanks dat het wat vlak klinkt. Daarna Mary, Mary, So Contrary. Mooi zoals die slaggitaar het heft in handen heeft. Ook de zang is hier beter.

Outside My Door. Opnieuw valt de slaggitaar op. Of de mondharmonica nou nodig is? De zanger bijt flink van zich af. Lekker om je zo te laten gaan. Het slot Yoo Doo Right is afwisselend genoeg en in het geheel niet eentonig zoals ik het eerder heb beleefd.

Samenvattend blijft een album over dat een prachtige 4* scoort. Ik had het eerder bij het verkeerde eind. Zo veel is duidelijk.