De eerste helft van de jaren negentig was een zeer interessante periode voor de metal. Voor veel van de bands waar ik mee opgegroeid ben, en waar ik ook nog veel naar luister, was de muziek die toen uitkwam sterk vormend. Wellicht was het de grunge die de metalmuzikanten tot innoveren dwong, maar Dream Theater (progmetal), Ministry/Fear Factory (industrial/nu metal), Machine Head (thrash), ze legden het grondwerk voor een nieuwe generatie metal.

Op een zelfde manier kan ik me voorstellen dat Coroner het luistermateriaal is geweest van bands waar ik later fan van werd. Ik hoor inderdaad Porcupine Tree, maar ook heel veel Mastodon, en af en toe ook weer de virtuositeit waar nu Animals as Leaders om bekend staat. Toch had ik van Coroner zelf nog nooit gehoord. Misschien hebben jullie er een verklaring voor, maar voor mij lijkt het alsof men wel het voorwerk heeft verricht, maar nooit echt de kans heeft gehad zelf dit nieuwe geluid verder te ontwikkelen (waarom de band gestopt is weet ik overigens niet).

Helaas kan ik hier, net als met wel meer platen uit deze periode, niet zo heel veel mee. Het is duidelijk niet je typische metalplaat, maar het luistert voor mij ook weer niet lekker weg. De productie is niet eens slecht, maar klinkt toch behoorlijk droog. De grooves zijn net niet groovy genoeg, de vocalen springen er niet uit. Ik heb er met enig plezier naar geluisterd, maar het heeft zich niet genesteld. Vandaar dat ik er een ruime zes aan kwijt kan, maar ook niet meer.

A Gothic Romance is een erg goed nummer, maar van de rest van dit album wordt ik niet echt warm. Misschien ben ik het ontgroeid, ik weet het niet, maar ik vermaak me er niet echt meer mee. Of dit 'echte' black metal is of niet staat daar geheel los van. Persoonlijk vind ik dat dit prima onder de noemer black kan, en doen alsof Wolves In The Throne Room almachtig is, vind ik ook een wat eenzijdige blik, die gasten zijn ook geen goden...

Anno 2016 luister ik deze plaat nog eens, en mijn conclusie blijft staan: een lekker plaatje, maar hij duurt lang en hoe verder je vordert, hoe meer de goedkope sound van de keyboards gaat storen (zeker in contrast met de uitstekende productie van gitaren, drums en vocalen), en hoe meer opvalt dat Cradle of Filth het qua songwriting moeilijk heeft een consistent hoog niveau aan te houden. Nummers als Midnight Shadows... en Ten Leagues... zijn behoorlijk vlak in vergelijking met de sterke eerste drie nummers, en sowieso keldert het niveau vanaf pakweg track zes. Minder was hier duidelijk beter geweest. Ook de intro's en outro's had de band van mij mogen schrappen, de gesproken tekst is leuk maar de muziek is zo generiek dat ik de melodieën tien seconden later alweer vergeten ben. Dat heeft de band in het verleden toch beter gedaan.

Leuk om het metalalbum van de week weer op te starten, maar helaas is speedmetal een van mijn minst favoriete metalgenres. Ook met Wasteland, dat het overigens aan enthousiasme niet ontbreekt, kan ik jammer genoeg niet echt uit de voeten. Nog wel een compliment voor de unieke hoes.

De kwaliteit van Cruel Hand lijkt wel exponentieel. Without a Pulse was vrij saai, Prying Eyes was goed, en Lock & Key dreunt vierkant de pan uit. Ik overweeg nog een verhoging, want ik heb zelden hardcorebands zo goed metal in hun sound horen verwerken.

Wordt dit jaar opnieuw uitgegeven door Pulverised. Op de nieuwe uitgave staan de originele plaat en een remaster. Deze laat goed horen dat deze band het nog steeds goed doet naar moderne maatstaven. Prima deathmetal met een donkere sfeer en wat progressieve neigingen (die overigens zeker niet misstaan).

Ik heb inmiddels een beetje een zwakke plek ontwikkeld voor Somewhere Along the Highway. Ik kan het album maar eens in de zoveel tijd luisteren, en dan alleen in alle rust en ik weet nooit van tevoren wat het met me gaat doen.

Dat is zo'n beetje de reden dat ik tijdenlang weinig Cult of Luna heb geluisterd, maar met de nieuwe plaat Vertikal kwam de impuls toch weer. Ik werd eraan herinnerd hoe goed de band is, maar ook vooral hoe degelijk de band is, oftewel hoe bijna al hun materiaal tegen veelvuldig luisteren bestand is.

Zo heb ik ook dit debuut weer opgezet, en dit is toch ook een geweldig album. Die sfeer, hoe The Revelation Embodied alleen al begint, dat is wat mij ooit zo'n liefhebber van dit genre maakte. Op deze plaat was daarnaast het recept nog origineel, tegenwoordig hangt het hele genre van de copycats aan elkaar.

Maar hoewel het niet echt origineel (meer) is, beukt Cult of Luna (de plaat) als een olietanker door een zee van hobbyzeilbootjes. En zoals ik al zei, bestand tegen veelvuldig luisteren. Ik heb er nu in totaal 13 luisterbeurten op zitten, zie ik aan Last.fm, maar als ik in de stemming ben kan ik hem zo iedere dag luisteren.

Wat mij betreft een klassieker!

ff mijn recensietje voor zwaremetalen.com plaatsen

Cult of Luna is een band die voor mij inmiddels de status 'heilig' heeft bereikt. Hun uit 2006 stammende meesterwerk Somewhere Along the Highway heeft me letterlijk op handen en voeten door de kamer laten kruipen, en beslaat op het moment de mooie positie van nummer één in mijn lijst van favoriete albums aller tijden. Begrijpelijk dat ik zeer benieuwd was hoe de band dit ooit nog ging overtreffen.

Waar Salvation een puur studio-meesterwerk was, was Somewhere Along the Highway meer een op band gevangen "moment". Deze plaat draaide puur om de emotie, en was dus ook verre van technisch perfect. Eternal Kingdom neigt meer naar Salvation, maar lijkt toch meer te focussen op de luisterbaarheid van de muziek. Hoewel postmetal een genre is waarin het normaal is zonder grenzen te streven naar het creëren van sfeer, brengt Cult of Luna met Eternal Kingdom zijn meest progressieve, maar ook meest luisterbare plaat uit. Het langste nummer beperkt zich tot "slechts" elf minuten, gevolgd door de afsluiter van bijna negen minuten. Passages herhalen zich dan ook niet zó hopeloos vaak meer als op de voorganger(s). De band zet een hoop indrukwekkende kalme (bijna prog) passages neer, en wisselt meer af dan ooit tevoren. Het sludge element is gelukkig (in opener Owlwood bijvoorbeeld) nog wel volop aanwezig, en ook de dreigende sfeer is gebleven.

Tegen twee elementen binnen het nieuwe geluid liep ik echter een beetje op. Ten eerste de klank van de zang, die (hoewel de zanger nog steeds dezelfde is) toch wat aan overtuiging lijkt te hebben ingeboet. Tweede kritiekpunt is het drumwerk, dat soms wel geprogrammeerd lijkt. Vooral tegen het einde van Ghost Trail hindert dit, wat niet wegneemt dat dit samen met Following Betulas, toch wel het meest indrukwekkende nummer van de cd is. Het spectaculaire einde (van Ghost Trail) word op fora en allerhande internetsites met reactiemogelijkheden onvermoeid de hemel in geprezen. Hoewel de term indrukwekkend toch zeker op zijn plaats is, deed het me wel verdacht veel aan Godspeed You! Black Emperor (East Hastings) denken.

In de onderstaande beschrijving die ik ooit eens tegenkwam, heb ik me met Cult of Luna altijd kunnen vinden. De muziek die Cult of Luna maakt laat zich het beste omschrijven als een gigantische ijsberg die langzaam afbrokkelt en zich dan langzaam maar zeker met een donderend geraas op je tere lichaam stort om een complete complete stilte achter te laten. Op Eternal Kingdom is dit echter weg. Geen eindeloze sfeerpassages en gitaarmuren meer, maar veel afwisselender werk met veel regelmatiger rustpunten en geëxperimenteer (zelfs blazers!).

Cult of Luna heeft met hun nieuwe werkstuk absoluut een stap vooruit gezet. Dit is natuurlijk begrijpelijk, maar deze plaat heeft daardoor niet datgene waar ik me bij Salvation en Somewhere Along the Highway zo in kon vinden. Desondanks is Cult of Luna zonder twijfel de meest vooruitstrevende band in het postmetal genre op dit moment, en is Eternal Kingdom een beest van een album geworden.

Meh. Ik ben groot fan van Cult of Luna, met name van het werk tot en met Somewhere Along the Highway, maar deze plaat pakt me totaal niet. De stem van Julie Christmas is perfect om een effect van wanhoop en een onder je huid kruipende spanning te creëren, maar zoiets heeft Cult of Luna nog nooit in zijn muziek verwerkt. Juist om diens relatief "warme" geluid ben ik zo'n liefhebber van veel van hun albums, en hoezeer ik de zang van Christmas ook waardeer vanuit een objectief standpunt, ik vind het niet mooi en ik luister er ook niet graag naar. Ik hoop dan ook dat dit experiment eenmalig was.