Tsja, met veertig nummers op een album ontkom je er niet aan dat niet alles bij iedereen in de smaak gaat vallen. Er staan enkele toppers op, zeker, maar meer dan een leuke ontdekkingsreis is dit niet. Voor de lol "als een album" luisteren doe ik hiermee al helemaal niet. Krappe voldoende.

Nog niet hier gereageerd, maar ik luister dit plaatje al maanden aan en af. Laat zich moeilijk vastpinnen, want er komen hier in iets meer dan een kwartier behoorlijk veel stijlen voorbij. Maar alles past toch perfect samen. Strangling Song is voor mij toch wel het hoogtepunt, die gaat in mijn lijst voor nummers van het jaar.

Ik vind hier hele mooie stukken op staan. Vooral op de eerste helft staat aardig wat goeds. Maar toch vind ik het overall niet echt bijzonder goed. Misschien duren sommige nummers wat te lang, misschien zijn ze wat te langzaam? Het houdt mijn aandacht er vanaf ongeveer de helft er in ieder geval niet echt meer bij... Hoewel Suspend The Dead Watch en Hypoxia daar dan weer uitzonderingen op zijn. Ik twijfel dan ook zeer tussen een 3,5* en een 3*.

Thrice begint echt een van mijn favoriete bands te worden! Ik wil geen mensen beledigen, maar als je dit minder vind omdat het "rock" aspect eruit is, heb je last van een ingeperkte visie. Earth is een prachtig stukje pure emotie, zonder de gelikte productie waar de gemiddelde rockband van tegenwoordig door geteistert word. Je hoort de bandleden echt spelen, en kunt de sfeer in de studio en de magie tussen de muzikanten voelen. Fenomenaal! Dat lage gemiddelde is echt een schande.

Na het einde van Noisia heeft Thys zich op meerdere andere projecten gestort. De interessantste daarvan is voor mij Ithaca, samen met Amon Tobin! De samenwerking uit zich in ambient, maar van een zeer actieve soort. De muziek zit vol met pulserende elektronische bastonen en echo's van ritmepatronen zoals we die misschien herkennen uit andere werken van de Groninger. Maar echt een vinger erop leggen kun je niet, en dat is misschien dan weer de hand van Amon Tobin. In ieder geval een heel interessante samenwerking, die ik na een stuk of tien keer luisteren nog steeds niet helemaal doorgrond heb. En tussen zijn eigen soloalbum en nieuwe project Figueroa zeker het meest interessante werk van Amon Tobin dit jaar!

Tsja, je hoort dat deze plaat vol zit met slimmigheden van ervaren muzikanten. Leuke drumritmes, gitarist en bassist die zichzelf veel vrijheid toe-eigenen maar toch binnen de grenzen van de song blijven. Maar die stem van Tom Misch, de melodieën, ze klinken allemaal zo ontzettend braaf. En dat maakt dit voor mij ondanks alles een saaie luisterervaring. Het is de perfecte achtergrondplaat! Meer kan ik er helaas niet van maken.

Ik moet me helaas aansluiten bij de mensen die deze plaat minder vinden. Tussen de vorige Tool-platen onderling zat niet gigantisch veel progressie, maar die lagen dichter op elkaar in de tijdlijn, en bovendien zag ik een opwaartse lijn (in ieder geval in mijn beoordeling van de albums). Fear Inoculum breekt daar voor mij mee. Er is letterlijk niets nieuws aan, maar het bekende trucje wordt nou ook niet bepaald beter uitgevoerd. Sterker nog, ik mis gedurende ruim driekwart van de speelduur de spanning, de scherpe randjes, de interessante muzikale constructies. Slecht is het niet, gewoon behoorlijk saai.

Zoete rock met country- en folkinvloeden, erg Amerikaans in stijl en in thematiek. Liefhebbers van de zachtere kant van The Gaslight Anthem en dergelijke muziek doen er goed aan dit eens te checken. Aan mij is het niet echt besteed.

Moet je teleurstellen Ben, het heeft wat stukken die aan Plagues en Walking Disease doen denken, maar er zit wederom een hoop 'sfeervolle' (not) troep tussen.

Trentemoller gaat hier duidelijk voor een zeer specifieke stijl, zowel qua songwriting als qua productie. Hij heeft waarschijnlijk nog eens goed geluisterd naar zijn grote voorbeelden, en wil dat graag aan de wereld laten weten. Artistieke vrijheid en zo, sure.

Persoonlijk vind ik het gigantisch jammer, want zeker The Last Resort staat nog steeds op eenzame hoogte in zijn kwaliteit songwriting, originaliteit én productie. Dat was echt een vernieuwende plaat, die de afgelopen tien jaar een heel genre heeft geïnspireerd. Voor mij voelt deze plaat (net als de voorganger) dan ook als een topsporter die na zijn eerste gewonnen toernooi is gestopt en nu wat potjes speelt voor zijn lokale cluppie, omdat 'ie dat toch leuker vindt... Leuk voor hem, maar voor de fans een groot gemis.

Recensie: Trepalium - H.N.P. - ZwareMetalen.com. Deze band wordt met de plaat minder origineel en minder indrukwekkend. Nog wel goed voor een voldoende, maar erg bijzonder is het allemaal niet meer.

Vanaf het moment dat ik van deze combinatie hoorde wist ik dat dit geweldig kon gaan worden, en ik was dan ook een beetje bang dat het tegen zou vallen. Misschien onterecht, want eigenlijk ben ik van mening dat Holopainen nog nooit slecht of zelfs matig werk heeft afgeleverd. De sfeer van de avonturen van Dagobert (waar ik er eigenlijk nog veel te weinig van heb gelezen) komt wat mij betreft goed terug in de muziek. En die hoes, prachtig! Net als sommige nummers, overigens. Ik hou echt van het sfeertje dat hier gecreëerd wordt, en verwelkom ook alle tips voor meer van dit soort muziek. Music Inspired by the Life and Times of Scrooge gaat zeer waarschijnlijk mijn jaarlijst halen.

Geheel mee eens. Een nummer als What Do I Know About Love ontstijgt bijvoorbeeld het gemiddelde niveau op het album, erg goed nummer vind ik. Maar verder zijn er eigenlijk geen uitschieters, hoewel het ook weer nergens slecht is. 3*'tje.

Deze soundtrack is eigenlijk niet compleet zonder de volgende tracks die in de film gebruikt worden:
- Marilyn Manson - Killing Strangers
- Nostalghia - Who You Talkin' to Man?
- Kaleida - Think
Daarmee mist deze uitgave de stap naar vier of meer sterren, maar wat overblijft is nog steeds heel vet. Deze soundtrack zit vol met sterke thema's en zet een perfecte sfeer neer voor deze film, die hierdoor overigens ook naar een hoger plan getild wordt. Fraai werk van Bates en Richard maakt hier net even iets meer dan de gemiddelde actiethriller van. De selectie featured tracks maakt het plaatje compleet, dus erg jammer dat die hier niet opstaan.