Swamp Dogg zal voor menig soulliefhebber geen onbekende naam staan. Deze man stond als producent en songwriter achter successen van menig artiesten en wist daarnaast ook zelf nog eens erg goede platen uit te brengen in de jaren ’60 en ’70. Vooral dat laatste decennium was zijn glorietijd. Hij is ondertussen 72 jaar en niet kapot te krijgen. Zijn stijl ligt veelvuldig in de southern soul die gestoeld op een stevige lik blues. De groove is op elk nummer instant aanwezig. Swamp Dogg bewijst dat hij nog steeds een ijzersterke plaat neer kan zetten met deze ingrediënten. Muzikaal en tekstueel rijk met lekker veel blazers en een erg fijne ritmiek. Een topplaat!

Deze man staat nog steeds op te treden. Wel iets minder bij stem, maar nog steeds funky als altijd.
Erg fijne plaat dit, niet al te zwaarmoedig maar wel erg lekker. De volumeknop gaat inderdaad vaak op wat harder. Het is inderdaad wel een groeiertje, maar het wordt steeds lekkerder..
Nu 4 sterren met kans op meer.

Al sinds de jaren ’90 maakt zangeres Sy Smith muziek voor ons. Een dame met de nodige ervaring dus en op dit moment ook een dame die zo nu en dan wat meer serieuze onderwerpen durft aan te snijden. Vaak is de sfeer van de nummers luchtig, maar de teksten des te serieuzer. Eigenlijk valt er maar één nummer echt tegen op dit album (Closer Than You Know), verder is het gewoon een heel prettig album geworden.

Haar vorige plaat uit 2019 beviel me eigenlijk heel er goed. Dat is in minder mate te zeggen over dit nieuwe album van Sy Smith. Ja, ik begin alvast met de conclusie. Weten jullie ook alvast waar jullie aan toe zijn. Het begint met het wat te hijgerige Flowers, gevolgd door zij-ige Why Do You Keep Calling Me. Een stuk beter is dan het mooie, relaxte en lekker jazzy Photograph en die jazzy vibe zet ze door in Remember How to Fly. Een kneiterhoge noot zit er in deze song en ik vind dat die jazzy vibe haar wel goed past. Het prettige Always Pick Up for You is vrij luchtig en Slide kent dan weer wat meer groove. Masterclass is redelijk onopvallend, waar Summer of ’93 de groove wat meer terugbrengt. All the Ways is simpelweg te weinig bijzonder en afsluiter en de titeltrack is eigenlijk niet meer dan aardig.

Syl Johnson heeft natuurlijk een fantastische stem. Dat heeft hij mij al bewezen op zijn andere albums dat ik ken. Daarom was ik zeer enthousiast over deze keuze voor het soulalbum van de week.

En dat enthousiasme heeft zich uitbetaalt via dit album.
Syl Johnson heeft een eigen stijl qua zingen die mij ten zeerste aanspreekt. Daarnaast kan productioneel gezien een album met Willie Mitchell achter de knoppen zowiezo niet fout gaan. Zo blijkt maar weer eens. Deze man van Hi brengt ook Syl Johnson weer naar een hoog niveau.

Simpelweg heerlijke soul

Meer dan fantastisch debuut van Syl Johnson. Nummers als Different Strokes, Fox Hunting on the Weekend en Dresses Too Short overtuigen simpelweg.
1. Dresses too Short – super groovy en swingende wereldhit. Wat een heerlijke energieke song is dit toch. Genieten geblazen!
2. I Can Take Care of Business – stukje rustiger, maar zijn stem blijft zeer fijn. Die man kan zingen zeg!
3. Different Strokes – goed naar James Brown geluisterd, maar er ook een eigen draai aan gegeven en dat komt toch ook vooral weer door die stem.
4. Soul Drippin’ – de soul druipt er inderdaad vanaf, maar de funk ontbreekt toch ook zeker niet
5. Fox Hunting on the Weekend – lekker loom swingend nummer, erg cool
6. Ode to Soul Man – gooit er juist nog wat extra swingende energie tegenaan
7. Come on Sock it to me – knalt er vocaal goed op los hier.
8. I’ll Take Those Skinny Legs – wat een fijne energieke song is ook dit weer
9. Try Me – lekkere volle blazers voor een goede, dynamische sfeer
10. Same Kind of Thing – wat rustiger qua tempo, maar Syl blijft met veel energie en beleving zingen
11. I’ve got the Real Thing – dit voelt inderdaad heel sterk en real aan.
12. Sorry’bout That – knalt er nog een swingend einde uit.

Album nummer acht alweer voor R&B-zangeres Syleena Johnson. Na het album Chapter 4 (ook album nummer vier) ben ik haar een beetje uit het oog verloren omdat de kwaliteit er album na album niet per se beter op werd. Nu met deze nieuwe plaat deze dochter van Syl Johnson maar eens een nieuwe kans geven. En het moet gezegd, aan haar stem ligt het niet. Daar heeft het ook nooit echt aan gelegen. Helaas is het muzikaal/productioneel van een te lage kwaliteit. Daardoor zijn de meeste nummers niet al te boeiend. Eigenlijk is alleen de titeltrack hier ook echt de moeite waard. Het enige nummer waar voldoende overtuiging in door klinkt.

De combinatie van electronics en R&B is hip, heel hip. Kijk maar naar de successen van een FKA Twigs, om zomaar een dwarsstraat te nemen. In deze zelfde combinatie van muziekstijlen past ook SZA. Deze dame is de eerste zangeres bij Top Dawg Entertainment. Op dit debuutalbum doet SZA het niet alleen. Ze krijgt hulp van Kendrick Lamar, Isaiah Rashad en Chance the Rapper. Maar hoe is de plaat nu eigenlijk?

In ieder geval een vrij korte plaat met tien nummers. De eerste daarvan is Ur. Een nummer dat die bekende, moderne sound van electronic/R&B laat horen. Een fijne opener. Dat is ook te zeggen van Childs Play, tot dat die rapper er in komt. Die klinkt er een beetje ingeplakt. Jammer. Gelukkig is er Julia. Dit nummer is een stuk meer ingekleurd dan de vorige songs. Dat zorgt voor een vollere en al snel een wat warmere sound. Prima stem ook, van SZA. Best een cool nummer.
Ook Warm Winds begint erg leuk, maar verzand daarna in een saai einde. Consistentie wordt alom gemist. Ook op het vlakke HiiiJack en al luisterend naar Green Mile vraag ik me af of dit nummer niet al eens over mag zijn. Stelt erg weinig voor die track. Dat mag ook gezegd worden van het wel erg drukke Babylon. Less is vaak more, maar daar hebben ze hier geen kaas van gegeten.
Ik wordt dan wel weer blij van het erg mooie Sweet November en het aardige Shattered Ring. Ook afsluiter Omega is een meer dan prima nummer.

Wisselend succes, dat moge duidelijk zijn. Dat komt vooral door het matige middenstuk. Er zijn ook favorieten. Zo hebben we Julia, Sweet November en Omega.

(bron: Opus de Soul)