Somi wist mij aardig omver te blazen met haar album The Lagos Music Salon. Des meer aandacht ik voor dit nieuwe werkje kreeg. Alles draait weer om haar prachtige, heldere stem die je op een jazzy wijze door alle nummers meeneemt. De instrumentatie is vaak onderschikt aan haar stem die andermaal volledig de aandacht opeist. Somi weet mijn muziekhart nog steeds sneller doen kloppen.

Afrika is altijd dichtbij voor Somi. Dat komt door de Rwandese en Oegandese afkomst van haar ouders. Al jaren maakt zij vanuit de Verenigde Staten haar muziek, maar verloochend daarin nimmer haar Afrikaanse roots. De aandacht kwam er in 2007, daar waar er in 2003 al een andere plaat aan vooraf ging. In 2009 bevestigde zij uiteindelijk haar status en nu is Somi een naam om rekening mee te houden. Over het algemeen is haar sound gestoeld op de jazz en de soul.

Laat ik eerst het belangrijkste vermelden over dit album. Eigenlijk over Somi in het algemeen. Wat heeft deze dame een prachtstem zeg! Soepel, helder en totaal onder controle zonder dat daar overdreven stemacrobatiek voor nodig is. Krachtig en zelfverzekerd, zonder één van de mooiste stemmen van deze tijd. En nu die stem nog verpakken in goede liedjes. Dat doet ze ook, want niet alleen het muzikale heeft de volle aandacht. Somi heeft duidelijk ook oog voor de misstanden en andere situaties in de wereld en vooral Afrika. Van prostitutieproblemen in Lagos tot het feit hoe moeilijk het is te leven als zwarte vrouw.
Het album opent met een kleine intro om dan met Love Juju #1 haar stem te etaleren. In een relaxte sfeer zingt zij letterlijk mij het album in. Ze heeft me te pakken en op het duet met Kidjo (Lady Revisited) laat ze me zeker nog niet los. Vol met blazers en een fijn ritme is dit een sterke song. Sterk als het uit een ander vaatje tappende fluisterliedje Anakara Sundays om je dan helemaal tot rust te laten komen op Ginger Me Slowly. Dan is de pracht nog niet op want dan komt mijn persoonlijke favoriet When Rivers Cry. Dit nummer nam ze op samen met rapper Common. In één woord PRACHTIG.
Klein en breekbaar wordt het op het slaapliedje Brown Round Things om via een intermezzo over te gaan naar het meer swingende, meer beat bevattende Akobi: First Born S(u)n. Stuk voor stuk mooie stukjes muziek waarin die stem je blijft boeien. Ook Two Dollar Day is fantastisch gezongen om daarna wat te verzanden in nummers onder de noemer prima (Still Your Girl, Four.One.Nine en Love Nwantini). Gelukkig pakt ze het daarna weer helemaal op met mijn tweede favorietje: Four African Woman. Zodoende nog vier nummers magisch door zingend het album door.
De stem, de teksten en de muzikale omlijsting bieden mij af te sluiten met één korte conclusie: Een pakketje dat een totaalpakketje is.

(bron: Opus de Soul)

Vrij matige tot eigenlijk gewoon slechte plaat. Dit komt vooral door het onzinnig omvormen van de stem. Waarom doen artiesten dat toch? Laat gewoon je eigen stem horen. En als je niet kan zingen, zing dan gewoon niet. Het gaat mij zo tegenstaan dit hele album door.

Zowel album 1 als album 2 van Son Little waren bijzonder fijn en daarom is het bijna een vanzelfsprekendheid dat ik ook deze plaat ging beluisteren. En ik kan je vast verklappen: het is weer raak hoor.
Met opener Hey Rose zit je er meteen lekker in door die onderliggende groove. Verder is het nummer ook relaxed en warm. About Her.Again is breekbaar en intiem in de zang. Een mooi rustig opgebouwde song met een bluesy instrumentatie en ook de zang is on point. Mahalia is een eigentijdse samenhang van modern en vintage. Sowieso hoor je hier goed wat een topstem hij heeft. Een heel fijne track. Bbbbaby is een laidback track. Fijne rasp op de stem en een zomers gevoel. Suffer is een warme intieme song. Van een mooie rustig opbouw naar een aanstekelijk refrein. That's the Way is een rustige meer bluesy song. Warmte genoeg in dit nummer. Fijne muziek. 3rd Eye Weeping heeft wat meer tempo, meer groove en meer funkyness. Hier word ik vrolijk van. Lekker lui gezongen ook. Don't Wait Up kent fijne sfeervolle muziek met ook weer een wat bluesy inslag. Belladonna kent wat tempowisselingen, veel sfeer en ook iets mystieks. O Clever One is intiem, kaal, gevoelig en vooral heel erg mooi. Neve Give Up is er eentje die wel blijft hangen. Sterk en aanstekelijk nummer met een fijne onderliggende groove. Afsluiter After All (I Must Be Wrong) is een soort lange relaxte outro. Mooi gedaan om het album af te sluiten.

De eigenzinnige muziek makende Son Little is zo’n artiest die vaak wat onder de radar blijft bij veel mensen. Zijn smakelijke blend van pop, soul, R&B, blues en jazz weet al albums achter elkaar te overtuigen en ook dit Like Neptune is daar geen uitzondering op. Even kort per nummer komt dat als volgt uit. Drummer heeft een heerlijk relaxte vibe. Veel subtiliteit in de productie. 6 AM is ook weer een uiterst relaxed nummer. Like Neptune biedt iets meer gitaar, maar houdt die relaxte vibe moeiteloos vast. Bend Yr Ear is dan juist meer dromerig, mede door de fijne productie. Inside Out gaat verder in de relaxte vibe die we het hele album al horen. Didn’t Mean a Thing is nog steeds ontspannen. Stoned Love is dan juist wat meer aanstekelijk. Deeper heeft een mooie rijke productie. Één van de mooiste nummers van dit album dat toch vooral als geheel album beluisterd moet worden. No Friend of Mine zet de relaxte vibe andermaal voort. Het easy Playing Both Sides is ook fijn. Gloria dan juist weer wat meer gevoelig. What’s Good is dan de afsluiter van andermaal een zeer prettige Son Little plaat.

Na de naamloze plaat uit 2015 ben ik wel redelijk een fan van Son Little te noemen. Daarna heb ik zo ongeveer alles van ze bijgehouden en kwam single na single ook deze plaat ook steeds dichterbij. Hopelijk is het weer een zeer interessant geheel geworden.

Het begint met Kimerbley's Mine. Daar blijkt maar weer hoe fijn de stem is. Dat doet meteen al heel veel goed moet ik zeggen. Het hangt er als het ware lekker in bij dit nummer. Een nummer dat vrij rustig is, maar waar ik zelfs een sneeuwklok in terug hoor (of bel). Dan is er met Blue Magic de ijzersterke single te horen. Een aanstekelijk nummer die qua zanglijnen wel wat weg heeft van Nutini's New Shoes.
O Me O My is iets meer funky, heeft wat meer groove. Daarbij is het refrein een gegarandeerde meezinger en stampt de drum onverstoord door. Om met Charging Bull de groove vast te houden. Er is hulp ingeroepen van de stoere Xenia Rubinos. Charging Bull is tevens het economische symbool op Wall Street, dus het mag zich een beetje raden waar het nummer over gaat. Door Xenia's stem krijgt het nummer iets vuigs mee, waar het ritme lekker is.
Mad About You is een vrij rustig nummer dat wat wegvalt tussen de rest. Best prima hoor, maar echt beklijven doet het ook niet helemaal. Hangt ook wat teveel op die sterke stem. Dan ben ik een stuk meer te spreken over The Middle. Misschien wel het beste nummer van de plaat met die bluesy vibe. Lekker loom gezongen en ingespeeld. Als luisteraar hang je daar lekker in mee.
Bread & Butter is een prima nummer dat verder niet al te vee opvalt. De marcherende drums kennen we. Blijft verder weinig hangen. Of wat te denken van ASAP. Vocaal sterk, maar muzikaal wordt daar eigenlijk net wat te weinig aan toegevoegd. Net als op Letter Bound de stem al het werk moet doen. Gelukkig is dan ook erg fijn om naar te luisteren. Met afsluiter Demon to the Dark als een gedegen afsluiter. Rustig, maar ook niet het beste van de plaat.

Met een sterk begin en midden, maar een wat terugvallend einde redt Son Little het niet bij hun eerste plaat. Desalniettemin weer erg fijne muziek.

Son Little is een nieuwe naam aan de horizon van de soulmuziek. Onder het label Anti, die net alles even anders doen, komt hij dit jaar met hun debuutalbum. De muziek van Son Little is dan ook niet te vangen in één hokje. Blues, soul, singer/songwriter en nog meer allerhande stijlen passeren de revue bij zijn muziek. Of dit alles dan ook resulteert in een goed album is de vraag die ik hieronder probeer te beantwoorden.

Met de rustige opener I’m Gone is in ieder geval niks mis. Een goed begin van het album met wat wellicht een sfeerzetter is. Nice Dreams is namelijk ook rustig en neigt nog iets meer naar de pop dan de voorganger. Die rustige sfeer wordt moeiteloos doorgezet in het mooie Your Live Will Blow Me Away WHen My Heart Aches.
In verhouding met deze eerste drie nummers heeft Toes een stuk meer energie. Er zitten meer gitaren in en het nummer is ook redelijk funky. Daarna pakt Son Little het juist meer bluesy aan op Carbon, waar de gitaar nog een grotere rol krijgt toebedeeld. De rust wordt dan wel weer opgezocht met de single Lay Down.Doctor’s In is eigenlijk het eerste nummer dat me een beetje tegenvalt. Dit nummer valt als geheel gewoon te weinig op. Daar waar Son Little met O Mother een beetje leentjebuur speelt bij Lenny Kravitz.
De sfeer en rust van het begin van dit album wordt hierna weer opgepakt. Met nummers als Go Blue Blood Red en Loser Blues wordt die sfeer moeiteloos weer uit de kast getrokken. Iets wat niet al te lang duurt, wat dan juist weer zorgt voor afwisseling. The River karakteriseert zich met handclaps en heeft duidelijk iets met rock & roll. Het nummer is hierdoor ook een beetje funky te noemen. Ook het sterke About a Flood is dan weer wat rustiger en Wanted To is gewoon heel interessant en wordt per luisterbeurt alleen maar interessanter. Wat te denken van het sterke Cross my Heart? Dat het dan allemaal afgesloten wordt met Real Goodbye. Een nummer volgens het klassieke recept. Son Little heeft hier met recht een interessante plaat neergezet.

(bron: Opus de Soul)

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Op een verdwaalde song in de MuMe finale na heb ik niet eerder iets van Songs: Ohia gehoord.
De leden van Songs: Ohia lijken mij niet de meest vrolijke noten op deze wereld. Het komt mij over als wat depressieve, duistere muziek. De stem van de zanger is prima op borststem, maar vind ik heel onprettig als hij meer naar kopstem gaat/harder gaat zingen. Qua opbouw lijken de nummers wat op elkaar: vrij rustig begin om dat uit te bouwen naar een “uitbarsting”.

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ergens heb ik de naam gehoord, maar op muzikaal vlak zei het mij niet direct iets.
Dit is er weer één onder de noemer die ik toch al vaker ben tegen gekomen in deze top250. Ook richting de laatste 100 zijn dit soort rockalbums dus weer te vinden. Klinkt voor mij allemaal wat soortgelijk zo onderhand. Wat mij echter nog extra “stoort” aan dit album is de zang. Kan zeer weinig met de stem van de zanger/zangeres.

Het Amerikaanse Soul Scratch brengt samenvattend straight up funk. De ene keer met vocalen en dan weer zonder, maar nooit ver weg van de grootheid James Brown. Vooral het begin van deze plaat is erg fijn met Pacified en Look How Far We've Come. Verder blaast het gewoon lekker weg en wordt het nooit vervelend. Een fijn funk plaatje voor in de zon.

Sociaal bewuste lyrics in ietwat simpele producties, zo kan ik dit album het best omschrijven. Niet echt heel erg boeiend, maar ook niet extreem slecht. Ze bleken hierna, samen met Franti, beter te kunnen.

2 sterren.

N.a.v. dit topic hoorde ik deze plaat (weer eens).

Het feit dat ik dit album al een cijfer heb gegeven bewijst dat ik het al eens hoorde, maar kan het me eigenlijk niet zo heel goed meer herinneren. Dit album bevat natuurlijk het prachtige Bagagedrager. Maar er is meer, neem bijvoorbeeld de leuke fluit op Smalfilm, het dromerige Astronaut of het onbezorgde De Talen van Mijn Tong. Hij is geen zeer begenadigd zanger, maar het is een verhalenverteller. Dat past prima bij de muziek zo, al kan gaandeweg het album de stem mij wel iets meer tegen staan. Best een mooie plaat dit.

Spooks is na hun eerste plaat erg bergafwaarts gegaan zo te horen. Bijzonder ongeïnspireerd klinkt dit album en kan je dus beter links laten liggen.

1,5 ster.

De muziek van St. Germain, het blijft iets boeiend. Succesalbums Tourist en Boulevard gingen bijzonder vaak over de toonbank en ook tophit Rose Rouge was overal te horen. Muziek om te ontspannen, om op de achtergrond aan te zetten. Dat zijn toch wel de dingen waarvoor het meestal gebruikt word.
Het heeft maar liefst 15 jaar geduurd voordat deze nieuwe plaat uit kwam (ik reken Memento dus niet mee). Wat zal er in die vijftien lange jaren gebeurd zijn? Hoe heeft de muziek zich ontwikkeld? Hoe recent en urgent is de muziek nog? In acht nummers (wel 50 minuten) laat St. Germain het ons horen op zich zelf getitelde album.

Het bal wordt geopend met Real Blues. De titel laat weinig aan de verbeelding over want de blues zit zeker in het karakter van dit nummer. De vocale sample is ook erg goed gedaan waardoor het resulteert in een fijn nummer. Sittin Here is in verhouding met deze opener een beter nummer. Afrikaanse invloeden en een lekker ritme spelen hierin de hoofdrol. Een fijn ritme dat we ook terugvinden op Hanky Panky. Dit nummer valt over het algemeen wellicht wat minder op, maar die lichte piano is wel mooi gedaan.
Voila voelt dan een beetje als een herhalingsoefening van het tweede nummer van deze plaat. Voor mij voelt het toch teveel aan als een copy-paste actie. Wel nog steeds heel herkenbaar St. Germain. Iets wat ze het hele album niet loslaten, want de vibe is na die vijftien jaar nog steeds het zelfde gebleven.
De toevoeging van de Afrikaanse invloeden horen we ook weer op Family Thee. Dit keer is het een mannelijke stem en zijn er ook meer tempowisselingen te bespeuren in het nummer. Dat zorgt ook voor een wenselijk verandering van vibe.
Een erg leuk en swingend nummer is How Dare You. Dat komt toch ook vooral omdat die vocalen zo goed bij de gehele sfeer passen. Waarschijnlijk is dit mijn persoonlijke favoriet. Al kan ik ook wel goed ontspannen op Mary L. Een nummer waarin de totale ontspanning toeslaat. Om het album dan af te sluiten met Forget Me Nots. Deze titel is geen verwijzing naar Patrice Rushen en op dit nummer heeft het latin gitaartje duidelijk de hoofdrol.

(bron: Opus de Soul)

Met wat wisselend succes, maar nooit echt door het ijs zakkend hebben St. Paul en zijn Broken Bones ons muzikaal kunnen onderhouden. Tijd voor een nieuwe plaat, tijd voor een nieuw luisterbeurt. En wat een luistersessies werden het. Het begint eigenlijk al meteen vanaf opener Chelsea. Je hoort daar meteen al aan alles dat dit album anders is. Het is een prachtig, intiem en breekbaar begin. Emotionele muziek. De termen intiem en emotioneel zijn er twee die dit album samen gaan vatten. Er ligt ongelooflijk veel gevoel in deze plaat. Alle nummers zijn daar duidelijk van doordrenkt en komen binnen. Muzikaal is het dan ook nog eens zeer rijk uitgevoerd, zit er genoeg groove in of zijn er juist mooie strijkers toegevoegd. De vocalen passen perfect en de energie is goed. Waar nodig zit er een lekker randje op, maar wat dus vooral enorm opvalt is de lading aan sentiment, intimiteit en gevoel dat er in de nummers wordt gelegd. Het album kent fantastische nummers, maar herkent zich vooral als beluistering als album in zijn geheel. Natuurlijk kan ik de groove op City Federal Building benoemen, het melancholische Mangolia Trees of juist het licht psychedelische Sea Star. Maar wat dan ook te bedenken van het stemmige en warme Angels in Science Fiction of het funky Wolf in Rabbit Clothes. Ik doe de andere nummers tekort als ik alleen deze benoem, want geen nummer valt uit de toon. Die prachtige toon die het hele album opvat.

Witten mannen maken ook soul, dat is ons de afgelopen jaren wel duidelijk geworden. St. Paul & the Broken Bones doen dat met z’n zevenen en hebben qua looks niet soulvols in zich. Dat ze dat muzikaal wel hebben werd in 2014 al duidelijk met hun debuutalbum Half the City. Daar moet met deze nieuwe plaat dus vervolg in komen.

Dat is er dan in eerste instantie met Crumbling Light Posts, Pt. 1. Hiervan zijn er over het gehele album nog 2 parts. Het zijn gospel ingestoken intermezzo. Niet direct hele goede toevoegingen aan het album trouwens.
Het begint qua songs echt met Flow With It. Dit is een fijne funky soul song met de bekende ingrediënten. Iets waar deze mannen zich sowieso wel van lenen. Ze doen daarin niet heel moeilijk om buiten de bekende paden te treden. Wel pakken ze die bekende ingrediënten goed op. Daarbij komt vocaal dat de zanger soms wat te nasaal klinkt naar mijn smaak. Niet direct mijn grote voorkeur. Het mist daardoor ook vocaal wat warmte.
Is dan alles vooral veel van het zelfde? Nee, dat ook niet direct. Zoals gezegd is de basis bekend, maar weten ze daar ook wat afwisseling in aan te brengen. Zo klinkt het ene nummer meer bluesy (I’ll Be Your Woman) en het andere juist wat rustiger (All I Ever Wonder). De ene keer kiezen ze voor meer blazers (Burning Rome) en de andere keer juist voor meer groove (Tears in the Diamond). Tevens horen we juist wat kleinere nummers (Is It Me) en nummers waarop ze juist wat meer rocken (La Bruit). Tussen al die nummer zit wel één grote favoriet en dat is Sanctify. Een nummer waarin het orgel wonderwel goed wordt gebruikt en waar een duidelijke, mooie sfeer wordt neergezet.

Het vorige album van St. Paul & the Broken Bones beviel mij erg goed. Meer dan logisch dus dat ik mij ook weer ging verdiepen in de ze nieuwe worp van het gezelschap. Het album start met het ruigere en vuigere 3000 AD Mass. In dit geval ruiger en vuiger dan ik van ze gewend ben. Ook het nummer Bermejo and the Devil ramt er nog lekker in. De vocalen bedienen zich van een wat duisterder toon. Erg mooi vind ik het sfeervolle Minotaur. Wat wordt gevolgd door het volledig instrumentale Atlas. The Last Dance is lekker energiek, waar Ghost in Smoke juist heel rustig is. Ik verlies helaas wat aandacht bij ALien Coast en ook Hunter and His Hounds is niet meer dan aardig te noemen. Het rustige Tin Man Love pakt weer wat aandacht terug, evenals bij het rustige Popcorn Ceiling. Afsluiter Love Letter from a Red Roof Inn is ook prima, maar zogezegd haalt dit album het qua kwaliteit toch niet bij het vorige album.

De eerste keer dat ik van St. Paul & the Broken Bones hoorde was met hun album Sea of Noise. Die kennismaking was geen onverdeeld succes te noemen. Natuurlijk ben ik niet voor één gat te vangen en probeerde ik het nogmaals met dit album. Ik kan alvast verklappen dat het een stuk beter beviel.Dat begint eigenlijk al bij opener Convex (opener na de intro dan). Een nummer waar de groove er meteen als goed in zit. De zeer eigen stem klinkt fijn en de licht psychedelische invloeden zijn een mooie toevoeging. Gotitbad borduurt daarop voort met z’n oorsprong in de disco. De swing zit er goed in en de vibe is vrolijke, mede door de futuristische invloeden. NASA heeft dan weer juist meer een meelevende zang. Verder een nummer dat begint als een ballad en daarna steeds meer muzikale omlijsting krijgt. Apollo is aanstekelijk en misschien wel voer voor de hitlijsten te noemen. Al is het daarvoor misschien wat te alternatief. Een lekker nummer is het zeker. Mr Invisible is vocaal echt een prachtnummer. De intensiteit in de zang is immens en geeft zoveel extra lading aan het nummer. Werkelijk een prachtsong. Hurricanes is vrij klein en kaal gehouden. Puur de stem en wat instrumentatie ver op de achtergrond. Mooi en breekbaar uitgewerkt. LivwithoutU is licht funky met een dansbare groove. Concave dan juist weer een nummer volledig in de relaxmodus. Rijk aan instrumentatie en daardoor ook een mooi vol nummer. Afsluiter Bruised Fruitis vrij zoetsappig maar ook mooi. Zo mooi als deze gehele plaat wel is.

Echt veel introductie zal Staton niet meer nodig hebben. Een combinatie van pop, rock, funk en soul dus.
Het album opent met ‘Quit the Drama’. Aardig krachtig gezongen, lekker energiek gitaarwerk. Wel wat nikszeggend. En dat valt ook te zeggen over ‘Take Control’. Nu is Staton begonnen als amateurbandje dat de weg omhoog heeft ingeslagen, maar op dit nummer klinken ze mij toch nog te veel als dat amateurbandje.
‘Prove My Love’ bevalt dan weer een stuk beter. Lekker ritme, goed gezongen en gemusiceerd. Favorietje van dit album.
‘Glitter ain’t Gold’ bevalt me ook goed. Gewoon een lekker toegankelijk popnummer, vol soul gezongen en een zeker aantrekkelijk funkgehalte.
‘I’ll Be the One’ is een ware ballad, één van de weinige op dit album. Nummer gaat eigenlijk onhoorbaar voorbij. Trekt me niet zo aan. Vrij middelmatig nummer
‘Stick With’ houdt het tempo ook wat laag, beetje midtempo. En ook deze is voorbij zonder echt de aandacht vast te houden. Best aardig gespeeld en gezongen hoor, maar de spanningsboog is vrij laag.
‘Get Me Out of Here’ weet vooral mijn aandacht te trekken door de leuke drumbreaks. Gewoon erg goed gedaan. Pluim voor de drummer. Verder ook een lekkere swing in dit nummer.
‘Hey Now’ kent een leuk gewooow. Geinig gedaan. Verder een vrij rustig nummer dat van mij wel wat krachtiger gezongen had mogen worden. Ik mis toch de gewenste power in dit nummer.
‘New Shoes’ is een nummer waarbij ik even bang was met een cover van Paolo Nutini te maken te hebben. Maar dat is niet zo. Wat het wel is, is een lekker vrolijk en catchy nummer waar ik wel vrolijk van wordt. Leuk gedaan.
‘Mister Albibi’ is natuurlijk een aparte titel. Echt apart is het nummer niet. Wederom hangt ook dit nummer helaas rond de middelmaat. Een middelmaat die wij mijn inziens toch iets te vaak tegenkomen op dit album.
‘Darkrose’ opent met een prachtige gitaarriff. Lekker hoor! Zet ook meteen goed de toon voor dit rustige nummer. Vrij aardig gedaan.
‘Tom’ is de rustige afsluiter en daarmee is het album snel klaar, want wederom kan ik mijn aandacht er lastig bij houden.

Staton beloofde wat goeds te brengen. Wat wil je ook met een naam die ontleend is aan topzangeres Candi Staton. Maar de Nederlanse band blijft iets teveel in de middelmaat. Ik had graag wat meer spanning, power en originaliteit gezien en gehoord. Goed gemusiceerd hoor, en ook gezongen, maar nergens verbluffend.

Voorprogramma van Raphael Saadiq, deelnemer van the Voice en nu een nieuwe EP. Een EP die start met Do It All Again. Een feestje, superfijne energie en allemaal positiviteit. Een lekker begin dat verder gaat in de titeltrack. Een man stukje rustiger en vooral wat romantischer. Opvallend lekker gezongen. De zang is ook fijn op Old Enough to Know Better. Een lekker makkelijk nummer, fijne muziek wederom. Love Walks All Over You dan, een ontspannen nummer dat met de juiste beleving gezongen wordt. Om te stoppen met The Art of Being Human. Ook weer gewoon een fijn nummer. Prima werk van Steffen.

Ik zag ooit een enorm energie Steffen Morrison in het voorprogramma van Raphael Saadiq. Dan is duidelijk: deze man kan wel wat. Gezien de titels van de tracks dacht ik eerst dat er wat covers op dit album terug te vinden zijn, maar dat bleek niet zo. Het album opent energiek met Stand Up en het daarop volgende Respect Yourself volgt uptempo volgens recept. Deal with the Devil is in mijn ogen wel echt hitmateriaal, waar bij Crazy die blazers echt lekker zijn. Days of Confusion is wat rustiger, maar vind ik toch wel wat saai. Ook Temptation is niet perse het meest opvallende nummer te noemen. Feels So Good zet deze trend helaas door, evenals Circles. Na een sterk begin lijkt het dus allemaal wat minder te worden. Let wel, minder en dus niet slecht. Het is allemaal wat teveel volgens bekend soul-recept. Fijn is dan ook te horen hoe vinnig te zang is op Self Made Man en afsluiter Lean on Me rock & rolled bijna het album af.

Deze Nederlandse zanger zag ik ooit als voorprogramma bij Raphael Saadiq. Echt voet aan de grond lijkt hij niet te krijgen. Daar moet dit album toch aan kunnen helpen met veel sympathieke en vrolijke nummers. Steffen is een zanger met een krachtig en mooi stemgeluid en er lijkt goed nagedacht over de songs. Echt uitschieters zijn er niet, maar echte door-het-ijs-zakkers ook niet.

n nieuwe Nederlandse zanger die nu dan ook eindelijk met zijn album komt, ‘Revealed’ genaamd.
Ondersteund door een mooi design luisteren we naar zijn muziek.

Het album opent met ‘Touch the Sky’. Een nummer dat begeleidt wordt een door een beat die me wat aan de Big Brovaz (je weet wel van ‘Nu Flow) doet denken. Steffen Morrison laat ons hier voor het eerste zijn warme, ietwat hese stem horen. Lekker swingend nummer dat gewoon erg goed in elkaar zit.
‘Crazy Girl’ is het volgende nummer. Geniet erg van de goede stem van Steffen. Lekker gitaartje ook in het nummer dat er goed de groove inbrengt en houdt. Dat is wel anders bij ‘Main Road’. Het tempo gaat wat omlaag en Steffen zingt totaal anders. Het heeft wel wat weg van de stijl van John Legend, qua zang. Niet qua productie, wat die is vrij aanwezig gehouden. Vind het nummer ook wat eentonig.
Op ‘Coordination’ horen we weer een totaal andere kant van Steffen Morrison. Dit keer horen een nummer in de reggae-flavour. Past wel goed bij Steffen’s stem. Lekker zomers, swingend nummer.
In tegenstelling daartoe lijkt ‘Damn These Eyes’ te worden. Mede door de stemmige violen in de intro. Het nummer is een stuk meer ingetogen als de rest die we gehoord hebben. Steffen gaat de gevoelige kant op en doet dit alleraardigst.
Op ‘Taste of Tear’ horen we weer een meer door latin beïnvloede productie. Daarnaast is er ook de electric/eclectic aanvoelden productie die helemaal meegaat in de tijd. Dit is nu populair. Een nummer dat perfect als single gebruikt kan worden.
‘Suffocate’ is een nummer waar ik dan weer een stuk minder over te spreken ben. Dat komt vooral doordat er teveel computer gebruikt is om de stem van Steffen in allerlei stijlen te pakken. Ik hoor hem gewoon het liefst zingen zoals hij zingt, zonder die niets toevoegende vervormingen.
‘This Time’ is ook een nummer dat weer wat anders laat zien van Steffen. Dit nummer is bijzonder knap in elkaar gezet en Steffen laat hier goed horen waar zijn stem goed voor is. Misschien wel het beste nummer van het album.
‘Where You Belong’ is een beetje een allegaartje. Vrij chaotisch nummer wat ik niet heel positief bedoel. Kon er dan ook erg slecht mijn aandacht bij houden. Op naar het volgende nummer dan maar. Dat is ‘The World is Yours’. Steffen schiet hier weer in de romantisch modus. Mooi klein, gevoelig en ingetogen nummer.
‘Let’s Get it On’ is een titel die ons allen natuurlijk meteen aan ene Marvin Gaye doet denken. Die vergelijking zal ik niet gaan maken, mede omdat het ook geen cover is. Wat het wel is, is een perfect nummer voor tegen het einde van een avondje uit. Nog even lekker met je geliefde dicht tegen elkaar de heupjes los gooien.
‘Better Man’ brengt dan weer de funk in het spel. Lekker blazers, goede groove, dit is wel mijn ding. Nummer is een beetje Nate James-achtig. Goed gedaan!
Het album sluit af met ‘Shake It’. Een nummer dat we moeten kennen van een Reebok reclame. Een nummer ook waar de groove lekker in blijft. Goede opgehitste productie, goede energie.

Zodoende is het album over en kan ik mijn conclusie luiden. En dat is aardig positief. Een lekker toegankelijk album waarin we veel invloeden voorbij horen komen. Steffen schroomt in ieder geval niet te laten zien dat hij veel stijlen beheerst. Luistert vooral lekker weg.

Na het sterk ervaren 'Just Enough Education to Perform' viel dit album toch tegen. Ik mis toch een bepaalde 'touch' die mij volledig weet te blijven boeien. Nog maar op zoek gegaan naar een ander album van deze band.

Na het beluisteren van dit album van Steve Arrington is er één term die mij dit album het beste samenvat: coolness. Ja, want dit album is coolness all over. Lekkere zompige beats met daaroverheen het prettige stemgeluid van Steve Arrington. Vaak superrelaxed uitgevoerd, met af en toe wat swing erin of juist een meer electronische invalshoek, soms lekker meebouncen en altijd met meer dan voldoende groove. Ook een plaat die één geheel vormt. Zeer fijne en sterke plaat.

Drie groter namen van het Stax-label werken samen op dit gevarieerde, door blues voortgestuwde album.
What I’d Say – eigentijdse bluesy versie
Tupelo – intiem bluesy nummer, fijne sfeer
Opus de Soul – bekend nummer, meer blues dan soul en volledig instrumentaal
Baby, What You Want Me to Do – ook volledig instrumentaal
Big Bird – zonder de zang van Eddie Floyd
Homer’s Theme – rustig
Trashy Dog – wat meer groove weer.
Don’t Turn Your Heater Down – zit wat meer soul in
Water – met zang dit keer
Knock on Wood – klassieker natuurlijk, vaak gecovered

Dit album van Steve Lacy ben ik gaan beluisteren omdat ik het op vrij veel eindejaarslijstjes voorbij heb zien komen. Of ergens anders gelezen of gehoord heb dat men enthousiast was over de muziek. Ik moet zeggen dat ik het vrij mat vind beginnen met Static. Ik hoor die kwaliteit hier nog niet. Ook Helmet overtuigd me niet. Geen al te indrukwekkende stem. De muziek schijnt het wat meer van de producties te moeten hebben. Ook op Mercury blijft die stem op de achtergrond, ten opzichte van de wat Latijnse swing. Buttons is zelfs vrij saai te noemen en Bad Habit blijft te vlak. Cody Freestyle vind ik ook saai. Positiever ben ik ook het lieve Amber en het relaxte Sunshine. Helaas sluit het album ook weer saai af met Give You the World. Dus ondanks al die gelezen en gehoorde positieve geluiden lijkt dit album er niet één voor mij te zijn. Ik hoor in ieder geval niet waar de populariteit en genoemde kwaliteit vandaan komt.

Het 'Dollar' op het album Space Shift liet mij kennis maken met Steve Spacek. In niks lijkt deze plaat op wat hij toen in 2005 bracht. De electronische invloeden zijn zoveel malen vergroot waardoor je belandt in een soort houseplaat met eclectische zompige beats. Niet genres waar ik veel verstand van heb, maar het klinkt allemaal toch best wel lekker moet ik zeggen. Maar verwacht dus zeker geen soul/funk meer van Spacek. Hier ga je op dansen.

Het door J.Dilla geproduceerde Dollar maakte van Steve Spacek een bekender man. Daar wist hij toen een aardige plaat aan te koppelen. Met Natural Sci-Fi is dat wel anders. Een album met wel een relaxte sfeer maar ook met te weinig songs die blijven hangen of echt imponeren. Deep Inside bevalt me dan nog het meest.

Platte songs, dat is wat dit album karakteriseert. Van opener Maria, Under the Moon met de te makkelijke George Michael sample tot aan slotsong What Can I Do is het allemaal slappe hap. Platte disco, zoetsappig gezwijmel, vervormde stemmen, het passeert allemaal de revue.