N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Volgens mij zag ik al eerder eens voorbij komen dat Steven Wilson de zanger is van een band die ik eerder besprak. Verder zegt het me niks. Je wordt bij het beluisteren van dit album een beetje van de ene naar de andere kant gesleept. Neem bijvoorbeeld de lange openingstrack. Bij het begin dacht ik: ‘Oh, dit wordt stevig.’ Maar is er de fluit en het koortje en zelfs verder op steeds rustiger. Het gaat alle kanten op en dat blijft het het hele album wel op gaan. Daardoor is er ook wel lastig de vinger op te leggen. Ook na meerdere luisterbeurten.

Fijne telg van Stevie Wonder. Vooral de single So What the Fuss is erg lekker en groovend. Soms zijn de ballads wat te zeurderig, maar nooit vervelend. Dat deze man het nog steeds kan bewijst hij hier weer.

Door de terechte adoratie van Innervisions en Songs in the Key.... wordt dit pareltje van Wonder vaak vergeten. Ja mensen, ook deze plaat is geweldig mooi. De muzikaliteit spat er sowieso vanaf.

Tsja, Overjoyed is het benoemen waard en Part-Time Lover ook een beetje. Voor de rest is het erg matig van Wonder. Jammer, dan maar terug naar zijn 70's tijd.

Mijn vraag bij Stevie Wonder zal altijd zijn en blijven: Had deze man net zo goede muziek gemaakt als hij niet blind was geweest?

Op dit album bewijst hij in ieder geval wederom dat hij misschien wel het grootste muzikaal talent ooit is. Van heerlijke funky soul tot ballads. Alles zit in deze plaat. En alles van een ongeëvenaard niveau. Vooral het gehoor voor detail is verbluffend. Het zijn vaak de kleine dingetjes die het doen bij Stevie.

En misschien heb ik daarmee mijn vraag wel beantwoord met een Nee. Het is immers zo dat als een zintuig onderontwikkeld is een andere, of de andere, zintuig(en) beter ontwikkeld raken. Zonder twijfel zou dat Stevie Wonder weleens zijn gehoor kunnen zijn.

'Living for the City' heeft voor mij een status an siech vanwege het baanbrekende ietwat rapachtige manier van zingen. Prachtig nummer. Met erg veel gevoel gebracht.

'Don't You Worry Bout a Thing' zal menig persoon wel bekend zijn. Die swingt gewoon aan alle kanten. Erg sterk nummer.

Ik kan nog wel even doorgaan met elk nummer. Geen zwak nummer te bekennen. Een erg intens album voor mij. Het gevoel spat ervanaf.

Vrolijk en swingend album van Stevie Wonder. '
Wonder overtuigd volledig, vooral muzikaal gezien en brengt met zijn prettige stemgeluid de nummers naar een hoger level.

Het is echt ongelooflijk lastig om de nummer 1 van je top10 te voorzien van commentaar, want vaak genoeg krijg ik niet onder woorden wat zo fantastisch is.

Bij het beluisteren van Songs in the Key of Life ervaar je een onuitputtelijk geniale stroom aan muzikale perfectie en ongehoorde creativiteit die je van je kruin tot aan je de nagel van je kleinste teen kietelt met absolute wereldsongs dat je kippenvel over het lijf krijgt. Een waar luistergenot, een streling van het hoornvlies en 1 uur 44 minuten en 53 seconden lang een niet te onderdrukken glimlach op je gezicht. Genialiteit en muzikaliteit zijn nog nooit zo goed samen gevangen als op deze twee wonderbaarlijke schijfjes. Een luisterervaring die je alleen maar meer en meer wilt beleven, en nog een keer en nog keer en nog keer..... etc.

Stevie Wonder, niet de meeste geniale vocalist, maar wel een man die het uiterste uit de mogelijkheden van zijn vocalen haalt neemt je op Songs in the Key of Life bij de hand om je zijn absolute meesterwerk te tonen. Een meesterwerk waardoor je de wereld voor altijd anders zal zien, een meesterwerk die de wereld sowieso veranderd heeft.

Wonderful goed, exceptioneel uitgesproken en pure muzikaliteit gevangen in 21 non-stop hoogtepunten.

Dat za het zo ongeveer wel zijn met mijn beschrijving. Stevie laat je alles horen. Hij neemt je mee in de prachtigste soulballads, laat je grooven op de tofste funky-soulsongs en gooit er ook eens een totaal muzikaal nummer tegenaan. Simpelweg vocaal perfect, zoals Stevie weet wat zijn stem kan. Muzikaal geniaal, zoals Stevie zijn hele creatieve hebben en houden in deze plaat heeft gegooid. Tekstueel aangrijpend en genietend.

5 sterren en jammer dat ik er niet meer kan geven.

Grote discussie om misschien wel het meest onverwachte album van Stevie Wonder. De genialiteit van deze man hoor je ook weer op dit album, die vooral instrumentaal is. Ik geniet er met tijd en wijlen zeker van.

Album nummer vier alweer van deze Britse groep. De basis van hun muziek is vooral funk. De ene keer voegen ze daar wat meer jazz en dan de andere keer wat meer blues aan toe. Heel af en toe juist wat meer poppy (Next Time Around), of wat meer intiem (Belief). Een aardige plaat is dit geworden

Wederom maar Stone Foundation prima muziek hier. De hoofdmoot is de funk, maar het is wel een hele zit. Precies dat is wat er toch een beetje tegen zich gaat werken bij dit album: de speelduur. Want hoe fijn en prettig de muziek ook uitgevoerd wordt, het is allemaal wel wat soundalike. En als het dan een vrij lange plaat is dan verplaatst de muziek zich teveel naar de achtergrond. Hadden ze nu maar gewoon alleen de beste songs gepakt en daar een korter album van gemaakt, dan was het een stuk interessanter gebleven.

Aan dadendrang geen gebrek bij Stone Foundation. Nu brengen ze alweer een album uit. Een album met een heel rustig begin, gevolgd door niet heel origineel maar wel fijne soulmuziek. Er komt wat meer groove in bij het nummer Outside Looking In en juist wat meer disco op Now That You Want Me Back. Ook Echoes of Joy heeft die disco-invloeden. Verder wordt rustig en funky goed afgewisseld op deze plaat. Bijna geheel om en om werken Stone Foundation zo richting het einde van dit album. Een best wel zeer fijn album moet ik zeggen.

Bij Stone Foundation maken ze al enige tijd hele fijne muziek. Je kan je vooralsnog nooit een buil vallen aan hun muziek. Dus tijd voor hun nieuwste worp. Opener How Many Times is meer soort uitgesponnen intro dan echt een opzichzelfstaand nummer. De daaropvolgende titeltrack is heel licht groovend en vooral easygoing. Everything & All I Want biedt weer die bekende, fijne muziek. Bij Cut Me Loose worden ze bijgestaan door J.B. Bimeni. Dit voelt als een logische samenwerking en het resulteert in een hele fijne song. Close to Where You Are is fijn en Fix You Up speelt leentjebuur bij Earth, Wind & Fire. The Beat I Know is samen met Carmy Love en Sheree Dubois. Een nummer met veel blazers en een disco-vibe. Die disco-blazers nemen ze mee naar 2 Die 4 U. Na het prima When Worlds Collide gaat het naar het smooth-voiced Reach Out (die stem is van Laville). Afsluiter Summer Song is, inderdaad, een heel zomers einde van dit album.

De Nederlandse zomer is zo ongeveer wel voorbij. Maar toch worden we zo af en toe opgevrolijkt door een paar warme zonnestralen. En daar hoort natuurlijk ook toepasselijke muziek bij. Daarom komt het Nederlandse Subes nu met hun album, Contra Bossa genaamd. In de titel zitten de termen Contrabas en Bossanova. Dat belooft dus een warm en jazzy belevenis.

Na het beluisteren van dit album kan ik concluderen dat het een typisch zomerplaatje is geworden. Veel muzikale nummers, perfect voor op een terras met een verkoelend drankje in de hand. Maar waar dit soort muziek meestal verzand in derdegraads liftmuziek weten de Subes hun nummers fris, spannend en boeiend te houden. Een erg aanstekelijke plaat dus.

Muzikale nummers worden afgewisseld met af en toe nummers met vocalen. Dat houdt het beluisteren van deze plaat extra leuk. De afwisseling hierin is goed gekozen.
Er zit ook een goede afwisseling in de stijl van de nummers. De basis is jazz, maar daarbij hebben de Subes duidelijk andere invloeden toegevoegd. Zo is het er het funk-achtige ‘Sognare’, het 50’s aandoende ‘Jazz Azz’ met mediterrane invloeden en met ‘Club Seven Seas’ bevat het een echt strandnummer. Swingen in de zon met het zand tussen de tenen.
‘Jazz for 2’ is er om samen de voetjes van de vloer te brengen. Swingend, tijd om er een salsa uit te gooien. ‘Airporto’ had op een album van Air kunnen staan, ‘Contra Bossa’ wordt opgefleurd door fris saxofoonwerk, ‘Fast Spinn’ put weer meer uit de pure jazz en ‘See You There’ bevat wow-gitaartjes zoals bijvoorbeeld Curtis Mayfield en Isaac Hayes dat deden. Het album eindigt met het ingetogen ‘Lost’ en wordt daarmee waardig afgesloten.

In kader van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Op wat losse nummers na had ik nog niet eerder muziek van Suede gehoord. Dit was dus de eerste keer dat ik een geheel album hoorde. Ik luisterde het (met enige moeite) 1x en daar blijft het ook wel bij. Dit is dus duidelijk niks voor mij. Bij de introductie valt dat allemaal nog niet zo op, maar de nummers daarna gaan al snel in mijn irritatie zitten. Dat ligt vooral aan de stem, want wat vind ik die verschrikkelijk. De manier van zingen met dat steeds overslaan, maar ook gewoon het stemgeluid an sich werken echt op mijn zenuwen. Als die stem dan alle nummers door te horen is dan wordt zo’n album nog een hele zit. Muzikaal vond ik het verder niet al te bijzonder. Ik hoorde niet echt per se iets unieks hier in. Nummers die ik dan toch nog wel aardig vond zijn The Wild Ones en The 2 Of Us. Maar verder laat ik deze muziek echt links liggen.

Sugaray Rayford is een coole bluesgast met een fijne, rauwe stem. Dit album staat boordevol sterke songs waaronder het soulvolle You and I, het energieke The Relevator, de mooie ballad My Cards Are on the Table, het bronstige Somebody Save Me en het schurende Drank Night of the Soul. En alles meer wat ik hier niet specifiek benoem is ook gewoon de moeite meer dan waard.

Ik ving eens een los nummers op van Sunny & the Sunliners. Nog nooit van gehoord, maar de relaxte vibe beviel mij wel. Daarom mij ook maar eens aan een album van hun gewaagd. En die luchtige en relaxte sfeer lijkt ook hier weer aanwezig. Het is een zomerse plaat met hier en daar ook een aantal bossanova invloeden hoorbaar. Maar ook wel genoeg afwisseling te vinden op dit album met bijvoorbeeld wat meer groove op If I Could See You Now, Zuid-Amerikaanse klanken op Viva Mi Triestesa, of juist romantiek op Sharing You. Een fijne plaat dit.

Nieuwste telg van deze sexy lady, die helaas ook teveel sexy doet om het sexy zijn.
Album staat boordevol niks aan de hand muziek, vocaal best aardig maar niet weergaloos.

Disco en dan vooral de discoritmes zijn al een tijdje hot en Sunstone duikt daar ook in. Helaas komt het niet altijd los en eveneens helaas kiezen ze als alternatief voor de zwijmel-R&B die wel over het zwijmelrandje heen gaat. Josie is dan nog redelijk lekker swingend maar dan ben je al aan het einde van de plaat belandt.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Dit is er duidelijk weer eentje uit de platenkast van mijn vader. Dit album heb ik in mijn jeugd zo vaak gehoord.
En mede doordat ik het zo vaak gehoord heb weet ik bij de intro van School al meteen waar dat nummer verder naartoe gaat, al heb ik het jaren niet gehoord. Ik moet zeggen dat de muziek van Supertramp die ik ken mij wel ligt. Er zitten heel interessante dingen in die mij aanspreken. Het klinkt soms een beetje gekkig op een aangename manier. Er spreekt aan mij ook een bepaalde muzikaliteit in uit die mij zeer bevalt. Supertramp is mij altijd wel goed bevallen en zo ook dit album.

Deze week een recensie van een Duitse jazzmuzikante die in Nederland woont. Haar optreden in het Amsterdamse Bimhuis is nu op een dubbel-cd verschenen en na het interview dat wij eerder deze week met haar hadden nu dus ook een recensie.

Nu zijn jullie gewend dat mijn recensies vaak per nummer besproken worden, maar dat ben ik niet van plan te doen bij deze plaat. Want het gaat hier om een live-registratie en dat moet je als geheel beluisteren, als geheel beleven, als geheel recenseren en dus niet teveel in losse stukjes passen.
‘Now Forever’ is een fantastische concertopener. De swing zit er al meteen goed in en zet de toon voor een verder eveneens erg swingende jazzconcert. Passievol, muzikaal en vol gevoel bespeelt Susanne haar instrumenten (alt- en sopraansax). En dat kan ook van de andere muzikanten gezegd worden. Susanne wordt ondersteund door Thijs Cuppen op piano en fender Rhodes, Sven Schuster op contrabas en Philippe Lemm op drums. Het kwartet is bijzonder goed op elkaar ingespeeld en weet vanaf de eerste noot het publiek, en nu jullie als luisteraars, aan zich te binden. Alles wat het kwartet speelt is eigen werk, wat altijd te prijzen valt.

De overheersende stijl is bij dit optreden toch meer het swingende jazz met een moderne en funky inslag. Er is ook zeker ruimte voor mooie, rustige jazzsongs. Ook wordt beide stijlen gemengd, zo begint het prachtige ‘Delight’ er rustig om toch swingend uit te barsten en later weer rustig te eindigen.Sterk omgebouwd door nooit de basis uit het oog te verliezen. Precies zoals jazz gespeeld moet worden.
Bij die rustige songs is de intensiteit erg mooi, erg groot, erg plezierig. Bij de swingende songs is het haast onmogelijk stil te zitten. Er zit naast het prachtige sax-spel van Susanne ook vooral veel goede swing in het toestsenwerk van Cuppen.

Simpelweg kan ik dus al zeggen aan de conclusie te kunnen beginnen. Want dan kan ik ook snel weer deze plaat opzetten. Ik kan jullie namelijk zeggen dat het een prachtige live jazzplaat is geworden. Zestien ijzersterke nummers die weten te intrigeren, te boeien, te swingen en te ontroeren. Ik kan het niet laten om even wat hoogtepunten voor jullie op een rijtje te zetten, maar daarbij met klem aan te geven dat het vooral als geheel fantastische beluisterd.

- Now Forever: de perfecte swingende concertopener
- Delight: perfecte opbouw
- Right Now: 11 minuten lang meeslepend
- Zindervlinder: ik begrijp dat het om Susanne gaat, maar die pianist zeg!
- Chove Shiva: hoe relaxed kan een swing zijn.
- A Got Rhythm: werkt heerlijk op je zenuwen
- Sintra and Sonora: intensief

Een nieuw album van Sven Hammond en zijn band is altijd wel de moeite om te beluisteren waard. Elk album heeft ook wel een beetje zijn eigen stijl, met als constante factor dat hammond orgel. De sound van dit Cosmic Gold is in ieder geval lekker energiek. Vooral in de eerste twee songs zit lekker veel groove. I Need Your Love is dan juist weer wat meer smooth sailing, een beetje Maxwell-achtig. De energie knalt er daarna samen met de fantastische Michelle David weer lekker in op Music Makes Me Move This Way. Black Magic kent meer een soort reggae-ritme en voelt lomer aan, gevolgd door de fijne groove op Short Skirts. Disco horen we zeer duidelijk op It’s Alright om daarna even te ontspannen in de smooth-song Throughout the Night. Hunny Bunny kenmerkt zich door de volle blazers. Wat minder spannend is Hungry for Love en afsluiter Blue Balls is volledig instrumentaal. Wederom een fijne plaat van Sven Hammond, ze blijven daar goed bezig.

Al enige tijd schaar ik mij onder de liefhebbers van de muziek van Sven Hammond Soul. Zij maken dan ook al sinds hun debuut uit 2010 op regelmatige basis erg strakke muziek. Voeg daaraan toe dat hetgeen wat je op plaat hoort in een livesetting nog beter over komt en dan maak je mij dus enthousiast.
Sinds de vorige plaat hebben ze een vaste zanger toegevoegd aan het collectief, Ivan Peroti. Sinds deze plaat hebben ze een naamswijziging doorstaan. Het woordje Soul is verdwenen achter de naam van één van de stoerste instrumenten aller tijden, want dat is de Hammond toch wel samen met de sax en de trompet.

Een nieuwe plaat dus, waar de soul niet meer de lading zal dekken. Maar ik kan jullie nu al aangeven dat er nog steeds meer dan genoeg soul te horen is op deze plaat. Van opener Brother Drunk tot aan afsluiter Kill Your Darlings is er genoeg soul te horen, maar trekken ze de lijn van rock/soul zoals ze die op de vorige plaat ingezet waren nog verder door.
Wat je dan krijgt is bovenal energieke muziek, zoals opener Brother Drunk meteen laat horen. Ook het opvolgende nummer Fly stampt lekker door. De combinatie van de stevige instrumentatie, de aanwezige vocalen en de energie pakt erg goed uit zo aan het begin van het album. En niet alleen aan het begin, want dat trekken ze gerust de hele plaat door hoor. Zo ook op de sterke eerste single Empire.
Een persoonlijke favoriet is het spannende Gloria. Dit nummer heeft een soort onderliggende funkyness wat mij zeer goed doet. Dat maakt het nummer net even dat extra stukje spannend. Toch een verschil met het wat onbezorgdere maar nog steeds erg goede Resonating Heartbeat of het fijne Diamond Drink.
Maar het is niet alleen knallen op dit album. Ze laten zich ook van hun meer gevoelige kant zien in het soulvolle King. Al is dat wel een kleine onderbreking, want daarna gaat het gas weer vol open in het drieluik Kiss the Ground, Mile for Mile en Pain. Hier rocken ze bij Sven Hammond echt krachtig in door, wat een energie zeg!
Dat de mannen zich bewust zijn van de wereld om hun heen horen we in het mooie en relaxte Shame. Muzikaal relaxed, lyricaal zeer bewust. Het tempo doet je ook wel wat meeklappen, ondanks het serieuzere onderwerp.
De plaat sluit dan uiteindelijk af met het uitstekende Kill Your Darlings en ik kan jullie zeggen dat ook IV weer een regelrecht succes is geworden. Een energiek plaat die hoorbaar met veel plezier is ingespeeld. Spannend als het moet, speels als het kan. Alles komt goed samen op de stuk voor stuk ijzersterke songs. Een dikke pluim voor Sven Hammond.

(bron: Opus de Soul)

Er is weinig veranderd op het Sven Hammond kamp. Het woord Soul is nog steeds weg uit de naam en de zanger Ivan is nog steeds aanwezig. Muzikaal krijg je ook bekende recepten voorgeschoteld en deze smaken nog steeds even lekker. De groove is altijd meer dan voldoende aanwezig en af en toe wordt er wat meer geëxperimenteerd met funk, hiphop of zelfs een kleine ode aan Prince (titeltrack). Een erg fijne en steady plaat weer van Sven Hammond

Het gaat redelijk hard met de discografie van Sven Hammond. De aandacht die hij als huisband krijgt in een tv-programma van Mathijs van Nieuwkerk werkt daar ook altijd wel lekker in mee natuurlijk. Met natuurlijk dat bekende Hammond orgel als hoofdrolspeler. Sven Figee is zeer bedreven met dat instrument en voegt daar graag allerhande artiesten aan toe om het maken van nummers extra cachet te geven. Vanaf de opener dus dat orgel, leuk bijgestaan door Typhoon op Locomotive, prima groove en ritmes gaandeweg het album. Helaas een voor mij minder geslaagde bijdrage van Gianski op Thelonious. Soms ook wat rustiger songs (Ugly Beauty, Pannonica) en met Cheyenne Toney dan juist weer een zeer fijne gastvocaliste op Misterioso in een meer jazzy song. De laatste extra bijdrage komt van Akwasi, die ik dan weer minder geslaagd vind. Alles bij elkaar weer een fijne plaat, maar wel minder dan eerdere werken van Sven Hammond.

Eens een keer wat anders op Opus de Soul. We schrijven natuurlijk veel recensies, maar niet veel van live DVD’s. Daar komt vandaag verandering in met de nieuw verschenen liveregistratie van Sven Hammond Soul in het Utrechtse Tivoli de Helling. Nu zijn we al fan van Sven Hammond Soul, maar dit zou altijd live nog beter moeten zijn. Deze DVD kan ons dat bevestigen.
Een liveregistratie reviewen is altijd wat lastig omdat je er niet bij was, daarom heb ik besloten deze recensie live mee te schrijven met het afspelen van de DVD om die sfeer toch zoveel mogelijk mee te kunnen pakken.

In een aardig vol Tivoli komt Sven Figee, voorman van Sven Hammond Soul met de rest van de band het podium op. Stilte in de zaal en een rustig begin om daarna door te grooven op de hammond met het eerste nummer: Get it On gevolgd door Moet Jij Wete. Energiek en groovy gespeeld. Het publiek wil nog niet echt mee, blijft wat rustig staan. Met grote glimlachen op het gezicht spelen de bandleden door. Mooie opener van het optreden.
Blazers komen er wat meer bij op Dutch Grease Wederom fantastisch funky gespeeld met veel energie en de drummer gaat echt als een malle tekeer. Prachtig om te zien. De energie komt hier meer en meer de woonkamer binnen.
Jenny Lane komt een wijsje meezingen op Push Push. Wat heeft deze dame toch een fantastische stem zeg! Ivan Peroti staat er ook niet voor niks natuurlijk, maar Jenny neemt toch wel even de aandacht op zich in dit nummer. Zij kan veel zingen, heel veel. En dan meneer de saxofonist (Tom Beek) die met een korte solo het nummer op zijn kop zet! Fantastisch staaltje livemuziek. Ik ga losser dan de zaal.
River is meer voor Ivn Peroti qua zang. Mooie warme stem heeft deze man. Funky gitaars en hele sfeer. Het nummer doet me wat doet denken aan de muziek van The Meters. Tempo is wat rustiger, maar de energie spat er nog steeds van af. Ivan maakt nog wat extra connectie met publiek door als een soort preacher voor het publiek te gaan staan. Prachtig gedaan. Goed ook voor het publiek dat onbegrijpelijk genoeg nog niet volledig uit z’n plaat ging.
Even Curtis Mayfield coveren met Superfly. Coole keuze! Al mis je natuurlijk vrij snel de falsetstem van Mayfield zelf, maar dat mag de pret niet drukken. Muzikaal klopt het goed en vocaal doet Ivan Peroti het erg verdienstelijk. Vind het persoonlijk gewoon lastig covers te horen zonder het origineel in mijn achterhoofd. Maar deze is vol respect behandeld.
Just Lovin’ It begint met een bluesy karakter. Het lijkt een rustpuntje in het optreden te zijn om daarna door te grooven in Jimmy McGriff’s Fat Cakes. In dit nummer neemt trompettist Rik Mol de spotlights op zich met een fantastische solo terwijl Sven volledig opgaat in zijn Hammond. Een erg goede band zo bij elkaar. En wat is er leuker dan het publiek Fat Cakes te laten scanderen.
Tijd voor een beetje Svoogaloo. Boogaloo van Sven Figee. Als je nu nog stil blijft staan als publiek dan ben je gewoon niet gemaakt voor de groove. Of is dat gewoon het probleem met Nederlands publiek?
Ivan Peroti mag weer even het podium op om te zingen bij het zacht groovende Last Time. Wederom een mooi rustpunt in het optreden. Ook Jenny Lane mag rustiger aan doen met het door al velen bezongen I’d Rather Go Blind. Wat heeft deze dame toch een topstem. Ook maar eens een optreden van haar bezoeken. Ze gaat op dit nummer echt helemaal los. Sprakeloos goed.
Sven Figee toont in het begin van Let’s Roll even zijn kunsten op het orgel. Een waar virtuoos. Het nummer ontspringt daarna in een soort boogiewoogie. Fijne meeswingbaar. Daarna ruimte voor de ubervrolijke en groovende dummer Joost Kroon. Erg mooi om te zien hoe hij achter zijn drumstel zit en deze bespeelt.
Reaggaegroove op Try My Love met gastzangeres Shary-An. Ze zingt ook nog mee op Never Played the Bass die ook weer een reggaeritme heeft. Stilzitten onmogelijk mag ik wel zeggen.
Ik ben nooit een liefhebber van the Prodigy geweest, blij wordt ik dan ook van de cover van Sven Hammond Soul van Smack My Bitch Up. Zo hoort muziek.
Crooked Shoe komt van hun eerste album. Freaky sax wordt hier gespeeld door Arjan Muusz. Je moet van die vrijere muziek houden, maar het knalt wel als een malle
Voor Spinning Out komen Ivan en Jenny weer het podium op om de soul aan de groove mee te geven. Heerlijk nummer. Om daarna ook nog eens heerlijk het optreden af te sluiten met We Belong Together. Uitblazen en naar huis.

Mag ik een keer heel kort zijn met mijn conclusie? Ik ga écht een keer naar een optreden van Sven Hammond Soul om deze energie en de groove zelf te kunnen voelen en mee te kunnen maken. Fantastisch lijkt me dat!

Booker T bracht dit jaar een nieuwe album uit. Geweldige orgel-soul-funkmuziek. Dus dacht Sven Hammond Soul, dat doen wij ook. Want ik speel ook op zo’n instrument. Sven Hammond Soul is misschien niet de bekendste naam in Neerlands soulscene, maar de man achter deze act is juist weer erg bekend. Deze man heet namelijk Sven Figee en is rechterhand van Angela Groothuizen bij The Voice of Holland. Elke week zien dus meer als 3 miljoen mensen deze man. Naast deze feiten hebben we deze man ook al voorbij horen komen bij zeer uiteenlopende artiesten als Shary-An, Di-rect, Anouk en Keith Kaputo. Een man met vele gezichten dus.

Wat kan je verwachten van de muziek van Sven Hammond Soul? Een combinatie van stijlen. We horen funk en soul, maar ook filmische stukken. Onmiskenbaar door de karakteristieke sound van de wereldberoemd Hammond-orgel. De vocalen die je op dit album hoort behoren toe aan Ivan Peroti en Patt Riley.
We horen van alles op dit album. Voor ieder wat wils dus. Ben je van de makkelijke popsongs dan bevalt bijvoorbeeld Love Drunk zeker. Dit nummer doet eigenlijk wat aan Jamie Cullum denken.
Maar het merendeel is passioneel (Oh, Woman) en energiek(Push Push). Sterke instrumentals als Timmie’s Blues, Sfeervol en filmisch als El Mariachi. De romantische zielen worden juist weer op de wenken gediend met Last Time wat mij erg aan een John Legend nummer doet denken. Het zijn zomaar een paar voorbeelden die voorbij komen

Minder geslaagd zijn het wat saaie River en de ietwat overbodig Prodigy cover Smack My Bitch Up. Vrij aardig gedaan die cover, maar echt veel toevoegen doet het niet.
Daarnaast heeft het album natuurlijk ook zijn toppers. Die vinden we de prachtige titeltrack. Vanaf seconde één perfect opgebouwd, prachtig! Of als je van wat meer energie houdt, dan is Crumbs Off the Table de absolute funktopper van dit album.

Sven Figee, de man achter Sven Hammond Soul, zullen jullie kennen uit tv-programma’s als Join the Beat en verschillende talenten. Maar hopelijk kennen jullie hem toch vooral van deze band. Ze timmeren namelijk al jaren succesvol aan de weg en hebben nu een nieuwe plaat uit. Er is wel het één en ander veranderd in vergelijking met de voorganger The Apple Field. Zo is Ivan Peroti nu de vaste leadzanger op deze plaat en doet de blazerssectie op de vorige plaat hier niet mee. Daarmee creëer je natuurlijk een heel andere sound. Dat bleek wel toen we de plaat beluisterden.

Naast de zang is Ivan ook verantwoordelijk voor het schrijven van de meeste teksten. Zijn volle stemgeluid komt meteen prominent naar boven in het energieke Miss America. Muzikaal gaat het hier meer richting de blues, funk en rock ‘n roll. Het is allemaal wat ruiger, wat vuiger dan we van Sven Hammond Soul gewend zijn. Diezelfde lijn trekken ze door in de titeltrack. Dit nummer rockt hem misschien nog wel meer. De energie spat ervanaf. Vol overgave gezongen, vol overgave gespeeld. Stoer nummer.
Golden is dan weer wat luchtiger. De gehele sfeer van dit nummer is wat luchtiger, maar nog steeds een uitstekende song. Dat kunnen we ook zeggen van het direct Hero. Cool drumritme, fijne riffs, de onmiskenbare hammond en intens gezongen. In een wat relaxter tempo, maar zeker met dezelfde intensiteit gaat After Smoke verder.
Misschien wel het meest soulvol is dan weer Happy People, tevens de eerste single van deze plaat. Ook erg te spreken ben ik over Children of the Dark. Nummer past weer heel goed bij de sfeer die deze plaat neerzet. Heel mooi verhalend is Good Home, voor mij één van de toppers van deze plaat. Vette ritmiek, goede intensiteit en een knaltrack.
Ook Heaven is voor mij een favorietje. Het nummer brengt namelijk totaal wat anders. Het tempo wordt naar beneden geschroefd en de intimiteit verhoogd. Genieten van de mooie zang, goed geplaatste riffjes en een prachtige opbouw. De kwaliteit spat er gewoon van af. We Belong Together, Pussy, Bad News en My Name maken uiteindelijk het plaatje vol en beëindigen het luisterplezier.

The Usual Suspects is zeker een nieuw schot in de roos van Sven Hammond Soul. Het is een bijzonder intense plaat geworden met een randje dat we nog niet van ze kenden. Qua stijl is het heel anders, wat vooral veroorzaakt wordt doordat er geen blazerssectie meedoet. De kwaliteit zit dit zeker niet in de weg, want of we nu een Sven Hammond Soul met of zonder blazers horen, de muziek blijft uitstekend. Een absolute topplaat!

Owjee, er staat Autotune in de titel en ook bij het eerste nummer is die ook meteen volop te horen. Ik ben geen fan van het gebruik van autotune, maar wel een liefhebber van de muziek van Swamp Dogg. Dat eerste nummers swingt wel lekker, maar tsja die autotune dus. Gelukkig is de overdreven sound van de autotune niet op elk nummer in dit album terug te horen. I Need Your Body, Full-Time Woman en Cheating All Over Again kennen die duidelijke autotune sound wel. En vooral in de combinatie van die laatste twee genoemde songs is dat wat vervelend. Verder staan er op dit album meer dan genoeg genietbare songs. Songs waar je vrolijk van wordt, songs waarop je kan schuifelen, songs die een beetje bluesy zijn en songs die lekker laidback zijn. Dus dat moet Swamp Dogg gewoon doen en die autotune snel weer opbergen in de kast.

Swamp Dogg is een uitgediende die vooral als producer en songwriter actief was voor anderen, maar ook solo een aantal zeer interessante platen heeft gemaakt. De beste man is inmiddels 72 en blijft toch aardig actief. Zijn vorige plaat stamt uit 2014.

Ik moet zeggen dat ik met enige terughoudendheid aan deze plaat ben begonnen. Dit komt vooral door het laatste woord uit de titel, daar ben ik niet zo’n fan van. Maar de opvallende en wat bombastische opener verrast me toch wel positief. Net als Lonely ook wel een cool nummer is, ondanks of misschien wel dankzij de autotune. Dat is tegenstelling tot I’ll Pretend, wat me maar weinig kan boeien. Gelukkig zit er dan wel weer wat meer melodie in I’m Coming With Lovin’ On My Mind, maar aan de andere kant weet ik ook niet heel goed wat met het nummer aan moet. Helemaal geldt dit voor de vage trip die $$$ Huntin’ is.
I Love Me More is een opgepompt nummer waar bij Sex With Your Ex de bluesyness het nummer goed doet. Zo hoor ik Swamp Dogg toch wel liever. Hiphop komt dan voorbij op She’s All Mind All Mind en afsluiter Star Dust is een verrassende ballad.

De reeds bejaarde Swamp Dogg blijft maar doorgaan met muziek maken. Zijn nieuwere platen kennen de ene keer meer succes dan de andere keer. Dit is er een die toch wel naar de positieve kant op helt. Bluesy is het allemaal wel, soms wat meer groovy (Family Pain), dan weer soulvoller (I Lay Awake). Maar over het algemeen vrij rustige songs met hoorbare kwaliteit uitgevoerd. Goede plaat wel.