Zes jaar na de release van Process luister ik niet per sé heel veel meer naar dat album. Wel wat losse nummers die de revue meermaals passeren (zoals die met die Piano). Met dit nieuwe album Lahai gaat Sampha naar mijn gevoel wel een wat andere kant op, waar zijn wendbare en zachte stem wel nog de hoofdrol speelt. Een album waar je wel een luisterbeurt of wat voor nodig hebt (of ik in ieder geval) om echt binnen te komen. Ik weet nog dat de eerste keer ik een soort van 'mwa-reactie' had. Toen ik het nog vaker ging luisteren kwam het steeds meer en meer binnen. De teksten zijn persoonlijk, de zang inlevend en gevoel en natuurlijk ook nog die producties. Sampha verstaat de kunst van het schrijven van mooie liedjes, die ook nog passen in een album met een algehele sfeer. Eclectisch, veel gelaagdheid en sterke songsopbouw komt dit album naar je toe. Energiek waar nodig, maar ook meer in de schaduw waar het dat gevraagd wordt. Kaal en breekbaar zoals dat goed bij de stem van Sampha past, maar ook echt binnen kunnen knallen wanneer je daar behoefte aan hebt. Sampha doet wat anders dan op Process, maar de kwaliteit is wederom van een zeer hoog niveau.

De Britse zanger, songwriter en producer heeft in zijn privéleven niet makkelijk met een jonge overlijden van zijn ouders. Muzikaal gaat het hem wel redelijk snel voor de wind. Zo werkte hij al samen met grote namen als Drake en Kanye West. Zelf hield hij het vooralsnog op het uitbrengen van wat EP’s. Dat wachten van zeven jaar moet dan nu beloont worden met deze nieuwe plaat. En de verwachten zijn hoog.En die verwachtingen lijken ook meteen ingelost te worden. Dit is nog eens direct een goede sfeer neerzetten met je openingsnummer. Plastic 100⁰C heeft iets duisters en pakt je meteen vast, zonder je nog los te laten. Een erg sterk begin dus. Dat moeiteloos opvolging krijgt met Blood On Me. Dit reeds bekende nummer blijft een erg sterke track. Een nummer dat lekker funky is op z’n tijd en die wederom erg intens gebracht wordt door Sampha. Voeg daar het aanstekelijke refrein aan toe en je bent wel zo’n beetje klaar.
Klaar om daarna te genieten van Kora Sings. Er gebeurd van alles moois in dit nummer, om dan met een funky beat in te breken. Een lekker energiek nummer die uitstekend in elkaar is gezet door Sampha. Eveneens een nummer boordevol subtiele, muzikale details. Subtiel als zijn pianospel op (No One Knows Me) Like the Piano. Een prachtig verstilde ballad waar veel muzikaliteit uit spreekt. Heel breekbaar gespeeld en gezongen door Sampha. Hij weet dus duidelijk ook te overtuigen in de meer kale nummers, met overtuiging en kippenvel.
Take Me Inside is ook nummer waarop de stem en de piano de basis vormen. Via dromerige producties krijgt het nummer daarna wel wat meer volume. Prachtig in opbouw. Om dat dan uit te bouwen met Reverse Faults. Een nummer dat bol staat van de energie- en tempowisselingen. Een bijzonder gevarieerd nummer met origineel gekozen geluidjes en soundeffects. Een nummer dat je zeker ook eclectisch kan noemen.
Minder eclectisch is Under. In dit sfeervolle nummers zoekt Sampha meer zijn vocale grenzen op terwijl de beat lekker door beukt. Een nummer dat zeker per luisterbeurt moest groeien bij mij. Dat hoefde niet bij het ook reeds bekende Timmy’s Prayer. Een heerlijk nummer met een goede energie en vooral een fijne intensiteit.
Een heel bijzonder nummer is ook Incomplete Kisses. Een nummer dat wellicht ook niet meteen zal vallen, maar zoals een goede wijn steeds ouder en daardoor lekkerder wordt. Als het eenmaal valt is het wel echt genieten geblazen.
Jammer genoeg zijn we dan met What Shouldn’t I Be al weer bij het einde van een topplaat beland. Een prachtig, intieme afsluiter met een uitzonderlijke sfeer. Breekbaar en krachtig tegelijkertijd. Krachtig zoals dit hele album is.

(bron: Opus de Soul)

Van Sampology is er een aantal jaar geleden een EP uitgekomen, maar die heb ik nooit beluisterd. Dus dit album is mijn eerste kennismaking. Een kennismaking die begint met een uiterst sfeervolle opener. Gevolgd door een jazzy song begeleid door een zware stem. Ook Memories in Flight vibed sfeervol door. Een prima begin dus dat met Suffer and Swim, Running Around en Sand County Almanac ook een goed gevolg krijgt. Jammer dat de te dunne stem op Reassamble te veel opvalt, maar verder zet het uitstekend door met het spacy Ten Foot Flowers, het bluesy Blooming in the Streets en het ritmische Obi Emotional. Al met al een fijne eerste kennismaking.

Inderdaad is het album muzikaal van wereldklasse. En vocaal weet Esther mij zeker te boeien. Dat het tekstueel zoveel of hetzelfde gaat is bijna te verwachten, want welk lied gaat daar niet over?
Erg lekker soulalbum die ik zeker nog vaker op ga zetten. (mede door de korte speelduur)

Muziekjaar 2014 is nog erg jong en daarom moeten we het nu nog doen met releases uit 2013. Één van die releases is het vierde solo album van zangeres Sandra St. Victor. Deze dame vergaarde haar roem in de jaren 90 als zangeres van de groep Family Stand en is 1994 ook soloprojecten gaan maken. Echt aangeslagen hebben die nooit, dus dat moet met Oya’s Daughter eindelijk gebeuren. Eens beluisteren wat er van geworden is.

Sandra St. Victor heeft een bijzonder herkenbare stem. Warm van klank en herkenbaar van kleur. Je hoort vaak de uitspraak: “Een eigen sound.” Dat is zeker van toepassing op deze dame. Een stem die een heel album als dit makkelijk kan dragen. Prettig luisteren, daar begint het immers bij.
Hoe de nummers dan in elkaar zitten? Ja, ook best goed. Het ge-hahaha in Fate’s Laugh is misschien wat irritant en Eternal is gewoonweg saai, maar het merendeel van de tracks zitten goed in elkaar. Misschien allemaal niet al te verrassend, maar wel erg goed behapbaar. Het hoeft allemaal ook niet te origineel te zijn, als het maar goed gebracht wordt. En dat gebeurd zeker op Oya’s Daughter.
Qua vibe is het wat meer R&B dan dat er echte soulinvloeden, op de stem na, te horen zijn. Natuurlijk zijn er ook een aantal nummers die ons erg verblijden. Dit zijn Grateful(een echte R&B-track), Stuff Mama Used to Say(mooi), What Have We Learned(komt binnen) en vooral Spirit Talk(zet gewoon een bijzondere sfeer neer).

Simpelweg dus aardige plaat, prima stem, maar niet heel verrassend en vernieuwend. Het album luistert lekker weg zonder je echt van je sokken te blazen.

Kijkend naar de tracklist valt op dat Sarah Teibo hier en daar wat hulp heeft ingeroepen. Namen als Fred Hammond en Tneek passeren de revue. Zelf is en dame hoorbaar een liefhebber van adlibs, daar waar de nummers pas interessant worden als ze meer uptempo zijn (bv. Like a Child, Safe in You en Blessed). Ze heeft simpelweg de stem niet voor slowsongs.

Een EP van een zangeres die wordt gezien als een groot soul/R&B talent in Nederland. Voor een EP naar mijn mening wat teveel intermezzo’s en interludes. De nummers zelf zijn vaak ook wat te dunnetjes. Eigenlijk bevalt alleen Come Down mij echt uiterst goed. De rest is wat te veilig en vaak te gezapig.

Zeer productief zijn ze bij Sault. Dit is alweer het zoveelste album in zeer korte tijd. Zoals altijd werken ze weer thematisch. Dat is al duidelijk te zien bij de tracklisting waar de songtitels een soort afkorting zijn. Het is in de algehele linie een vrij relaxed album met hier en daar een lichte groove. Soms gaat het zelfs richting dromerig, zoals op K.T.Y.W.S. Maar ook een H.T.T.R wijkt of met zijn soort van hypnotiserende stijl, de ballad van S.I.T.L en het meer uitdagende L.U. zijn songs die de moeite waard zijn. De twee laatste tracks gaan weer meer de discokant op.

De hype is real met Sault. De Banksy-achtige onbekendheid wie er achter Sault zit draagt daar alleen maar aan bij. Daarnaast is deze Sault ook nog eens uiterst productief en weet het ook om dit Nine weer een gimmick te creëren. Ik was redelijk tevreden over de vorige albums van Sault en dit Nine is eigenlijk de minste tot nog toe. Het is mij iets te rommelig, het gaat soms echt van hot naar her. Mooiste songs vind ik de serene afsluiter Light’s in Your Hands en het R&B-ish Alcohol.

Na alle meer dan lovende kritieken over zowel dit album als over het andere uit dit jaar heb ik deze ook maar eens aangezet. Het is duidelijk, ook vanwege het allesomvattende onderwerp, dat dit echt een album-album is en geen album van de losse songs. Er zitten een paar goed gemaakte songs tussen, maar ik mis ook weleens wat aan de nummers. Ik moet zeggen dat ik de lovende woorden zeker begrijp, maar het weet me ook weer echt te weinig te pakken zodat ik zelf ook zo lovend zal zijn. Laat ik het zo zeggen: ik hoor het wel, maar ik voel het niet.

De hype was aan natuurlijk. Dit ietwat lichtere werk van de twee doet mij een stuk meer dan Black Is. Zelf vind ik de gehele vibe van het album vooral samen te vatten in het woord cool. Sowieso een lekker funky album met wat disco-invloeden, maar ook invloeden uit hiphop en afrofunk. Mooi geproduceerde nummers met vocalen die niet per se opvallend, maar meer in dienst van de producties functioneren. Een album ook bovenal met een prettige groove.

Van achter Sharon Jones staan, naar samen een plaat opnemen. Dat is het leven geworden van Saundra Williams en Starr Duncan Love. De band die normaal naast hun staat, staat nu achter hun. The Dap Kings hebben namelijk met veel plezier meegewerkt aan deze Daptone-plaat.
De ingrediënten zijn dus duidelijk meer dan prima in orde. Zal het bereidde gerecht ook weer smikkelen zijn? Zoals we van Daptone immers wel gewend zijn. Of zijn de dames toch beter in te zetten als backing?

Op de titeltrack Look Closer beginnen we in ieder geval met een erg fijn ritme en fijne blazers. De herkenbare Dap Kings/Daptone sound zit er weer lekker dik op. Je hoofd meeknikken bij dit nummer is meer dan verantwoord. Vocaal valt het wat minder op, zonder slecht te zijn of te irriteren. De stemmen zijn erg sterk, maar de zanglijnen lijken soms wat vlak uitgewerkt. Niet die spitsige aanwezige vocalen zoals we van Daptone gewend zijn. Nummer valt muzikaal dan ook meer op dan vocaal.
Met Hot Shot wordt het vocaal wel wat pittiger. Dat vind ik persoonlijk ook net wat fijner. Het past ook beter bij die vrolijke, funky en swingende sound. Alleen al de blazers blijven natuurlijk geweldig. Vocaal wordt het daarna nog meer doorgetrokken in het geweldig gezongen Gonna Make Time. Goede intensiteit in de stemmen, de juiste dictie en mooie zanglijnen. Saun & Starr lijken beetje bij beetje de voorgrond te pakken. Daarin blijven buiten het gevaarlijke, gladde gebied van de té overdreven uithalen.
Al die vrolijkheid wordt lekker doorgezet in Sunshine. Hier wordt toch iedereen vrolijk van? Wat een knallende blazers weer. En wat te denken van de prachtige stemmen? Dit vink ik aan als één van mijn persoonlijke favorieten van dit album. Ook het mooie If Only kan zich daar mee meten. Een stuk rustiger qua tempo en energie, maar wel met de juiste intensiteit. Een erg sfeervol nummer ook.
De kunde van de Dap Kings horen we duidelijk op Another Love Like Me. Dat gitaartje is gewoon heel erg cool gedaan. De tempowisselingen bij het refrein zijn al net zo cool en dit nummer is wederom erg sterk. Daptone lijkt het ook met deze dames wederom te flikken. Kwaliteitsmuziek ten top. Dat zit hem toch ook vooral in de juiste sfeerzetting. Luister maar eens naar Big Wheel. Rustig meebewegen is wat je automatisch doet met deze aanstekelijke muziek. Vrolijk sfeertje. Of de manier van zingen op Your Face Before My Eyes. Erg fijn gezongen wederom. Vocaal kunnen deze dames duidelijk op eigen voeten staan. Dat hoor je vooral doordat ze de juiste lading meegeven aan hun stem. Ook de romantische kant wordt aangepakt. Dit gebeurd op Dear Mr. Teddy. Als geheel een stuk rustiger en meer in de relax modus. Evenwichtig als altijd, net als op In the Night. Of vrolijk afsluiten met Blah Blah. Alleen die titel al.

Voor mij stond Daptone altijd al voor kwaliteit. Hoe ze dat toch steeds volhouden is te prijzen. Ook deze plaat van Saun & Starr is daar geen uitzondering op. Goede muziek is soms een kwestie van een Daptone release opzoeken.

(bron: Opus de Soul)

Zo zeg! De dames van Say She She zijn actief zeg. Voorgangers Prism en Silver uit respectievelijk 2022 en 2023 waren beide heerlijke albums. Maakt Cut & Rewind het trio successen compleet? Nou, als je naar opener Cut & Rewind (en ja dus de titeltrack) luistert dan is de stijl in ieder geval wel anders dan voorheen. Een dikke bass, een beetje disco en een uitgelaten sfeer. Op het lekker Under the Sun wordt dat doorgezet waar bij Disco Life de titel genoeg zegt. De fijne ritmiek op Chapters en de 80’s vibes op Possibilities houden de sfeer er goed in. De disco is ook nog aanwezig op Take It All waar She Who Dares juist meer verhalend is. Het dancy Shop Boy valt op, waar Bandit ergens tussen 80’s en 90’s blijft hangen. Little Kisses en Do All the Things With Love gaan wat meer de hoogte in en afsluiter Make it Known is ook fijn. Een album waar Say She She het dus duidelijk anders op aanpakt, maar dat maakt de muziek niet minder goed.

Een totaal nieuwe artiest voor mij in dit jaar. De drie dames brengen je mooie neergezette harmonieën. Alles draait toch wel vooral op die mooie samenzang. Sfeervol, heldere stemmen, rustig en dromerig. Heel af en toe merk je wat meer tempo en groove in de songs (bv. op Pink Roses en Fortune Teller), maar het merendeel is vooral dromerig. Mooie popsoul dat goed doordacht en uiterst fijn en toch ook wel subtiel wordt uitgevoerd. Misschien wel één van de grootste positieve verrassingen van dit muziekjaar.

Met hun zeer eigen sound was ik bij Prism al aardig overtuigd van de kwaliteiten van Say She She. Ze komen dus snel alweer met een nieuwe plaat. Kan dit Silver de kwaliteit van Prism doorzetten? Het begin is in ieder geval lekker met Reeling. Nummer zit dicht bij de disco, het swingt lekker op weg. En die fijne muziek zetten ze onverstoord door op Don't You Dare Stop, Astral Lane en het vrolijke C'est Si Bon. De samenzang is hét hoofdingrediënt van de muziek van Say She She en ook op dit Silver weer 'spot on'. Ritmisch zit dit album ook weer zeer goed in elkaar bewijzen songs als Entry Level, Echo in the Chamber en het funky Silver. Eigenlijk vind ik alleen Passing Time en Never Say Never wat minder in kwaliteit. Verder bewijzen ze hun kunnen hier dus weer. Van de fluit op Forget Me Not, tot aan de fluïde sound van The Water. Hitmateriaal op Questions tot aan funkyness op Norma. Of dan nog van de edge op Bleeding Heart tot aan de afwisseling op Think About It. Say She She schiet weer raak.

SBTRKT, oftwel Subtrakt, wordt in basis gevormd door Aaron Jerome. Hij is de producer van het spul en laat zich veelvuldig ondersteunen door een willekeur aan gastvocalisten. Één van de bekendste en meest terugkomende namen daarin is Jessie Ware. Op dit nieuwe album doet hij vooral met The.Dream en daarnaast ook Sampha, DRAM en mAbel.

We zijn er waarschijnlijk snel door heen, want met acht nummers is de plaat niet echt lang te noemen. Tel daarbij op dat Gemini eigenlijk meer een intro is en je houdt er maar zeven over. Daarvan is Good Morning de eerste échte track. Een track met The.Dream en een track die redelijk minimalistisch te noemen. Rustig aan komt het nummer steeds meer los. Dat is niet te zeggen over het meer zompige I Feel Your Pain (met DRAM en mABEL).
De stem van Sampha heeft altijd goed bij de producties van SBTRKT gepast en dat wordt andermaal bewezen op TBD. Tevens zit er een coole switch in het nummer. De beste van deze plaat, ook al is Revert (met The.Dream) ook cool.
Ready or Not valt met die opgehypte stijl een beetje buiten de boot. Een kleine miskleun eigenlijk wel. Niet de muziek die ik van SBTRKT verwacht. Dat wordt dan ook nog eens moeiteloos overgenomen naar Let Them In. Gelukkig zit er in dat nummer nog wat extra swing, waardoor het wel een stuk leuker wordt dan voorgaande track.
De modern RnB van afsluiter Bury You is best aardig, maar wellicht ook wat te simpel. Misschine is The.Dream daar ook wel een te beperkte zanger voor. Desalniettemin vind ik dat er op Save Yourself meer dan genoeg genietbare nummers te vinden zijn. Vooral de eerste helft van de plaat doet het goed.

(bron: Opus de Soul)

Het codewoord voor dit album is groove. In elk nummer zit stuk voor stuk een fijne groove ingebakken. De ene keer volledig instrumentaal, de andere keer met vocalen. Soms hoor je duidelijk inspiratie vanuit James Brown, dan weer vanuit Booker T. & The MG's. Favoriete nummers zijn Canned Champagne en As the Screw Turns.

Bij dit zesde album van Seal krijg je wat je altijd bij een album van hem krijgt.
Ten eerste heb je natuurlijk die warme, krachtige stem die uit duizenden te herkennen is en altijd weer weet te boeien en te overtuigen.
Ten tweede heb je leuke, toegankelijke muziek die met de jaren eigenlijk steeds minder boeiend blijkt te worden.
Maar ja, ik ben bijna verslaafd aan zijn prachtstem, dus ik kan altijd wel van zijn cd's genieten.

Het nieuwe album van Seal heet 7. Is dat omdat dit zijn zevende album is? Het antwoord op die vraag is ja en nee. Nee, als je ook de twee coveralbums Soul meetelt en ja als je die dus niet meetelt. Hijzelf blijkt het laatste doen. Een zanger die vooral in zijn beginperiode prachtige muziek heeft gemaakt. Muziek die vaak stond met goede producties, maar toch ook vooral wel dat heel herkenbare en warme stemgeluid van Seal. Een stemgeluid dat ons via opener Daylight Saving meteen in een warm bad doet belanden. Wat is zijn stem toch goed, vooral op mooie songs als deze. Jammer is dan ook weer te noemen dat die mooie stem geleend wordt voor een verder niet al te boeiend nummer als Every Time I’m With You. Het kan veel beter met deze Brit.
Dat kan ik ook meteen zeggen over het dancy Life on the DAnce Floor. Seal probeert via de vocalen nog energie aan het nummer te geven, maar dat gebeurd maar half. Halfslachtig als Padded Cell ook wel is. Is dit nu een schaamteloze kopieeractie om het succes van Killer en/of Crazy te doen evenaren? In ieder geval is het een mislukte poging.
Gelukkig is Do You Ever dan nog wel redelijk aanstekelijk en het zoetsappige The Big Love Has Died is ook best mooi, maar overal bekruipt mij toch wel het gevoel dat de prachtige stem van Seal voor veel betere songs gebruikt moet worden. Een niemendalletje als het poppy Redzone Killer bewijst dat andermaal. En zelfs binnen het album slaan ze aan het kopiëren met Manoscow, die precies hetzelfde idee als voorgaande nummer heeft.
We worden tegen het einde van het album nog even in slaap gesust met Half a Heart. Maar met Let Yourself horen we dan een Seal-song ten voete uit. Al heeft hij ook dit al eens veel beter gedaan. Om het geheel romantisch af te sluiten via Love.

De middelmaat regeert toch wel op dit nieuwe album van Seal. Zijn stem verdient op productioneel vlak veel sterkere songs. Een gemiste kans is het zeker.

(bron: Opus de Soul)

Het beste album dat Seal gemaakt heeft. Stuk voor stuk prachtige liedjes. Van opzwepend (Human Beings) tot prachtige ballads. Allemaal gezongen met zijn o zo herkenbare en warme stem. Seal is zowiezo één van mijn favoriete vocalisten.

De eerste cd van Seal herkent zich vooral in poppy/electronic achtige songs, bezongen met het zeer herkenbare stem weet Seal ten volle te overtuigen.

Bring it On is erg sfeervol en bijzonder catchy. Prayer for the Dying is één van de beste nummers op dit album, prachtig. Dreaming in Metaphors is ietwat saai. Don't Cry is het allerbeste nummer van zowel dit album als Seal, zo mooi zoveel beleving. Fast Changes grijpt wat terug op het debuut maar overuigt minder. Kiss From a Rose is bekend en blijft mooi. People Asking Why heeft ook een goede sfeer. Newbron Friend is wel aardig. If I Could is een prachtig duet. I'm Alive is ook wel oké. En de reprise van Bring It On is wat overbodig.

Waardering tonen door verkrachting? Sorry, maar hij zal het vast goed bedoelen, maar dat is niet te horen. Vooral nummers 1, 3, 4, 5 en 11 zijn tenenkrommend slecht gedaan.
Opvallend genoeg is nummer 2 dan weer het best gedaan, de lady tussen het geweld.
Misschien is het zo dat ik de originele versies teveel gehoord heb, maar dan nog. Hier wordt ik niet blij van!
Zelfs Seal zo eigen stemgeluid kan daar helemaal niks aan doen. Snel vergeten en een nieuw goed album opnemen.

Seal en covers zijn sinds het grote succes van zijn eerste Soul album niet meer los van elkaar te denken. Deed hij het eerst met soulcovers, doet hij het nu met jazzstandards. En zoals Seal en coveren hem betaamt blijft hij altijd zeer dicht in de buurt van het origineel. Seal is natuurlijk een meer dan prima zanger, maar dan hoor ik toch liever nieuwe muziek van hem.

Ach ja, ik lees hier de te verwachten reacties. Alle R&B haters zijn weer bij elkaar. Maar onderbouwing zit er niet bij (vaak).
Naja, heb dit album meerdere malen beluisterd. Ben er aan begonnen omdat ik Beautiful Girls toch wel een aanstekelijk niks-aan-de-hand nummer vond. En met dat soort nummers staat dit album dus vol.
Sean Kingston heeft een niet al te sterke stem, maar weet zich al met al aardig te redden. En met zijn reggae-invloeden weet hij toch wat anders te brengen als de vele R&B-zangers (Mario, Chris Brown, Ne-Yo etc) die we al hebben.

De Ierse soul-jazz van Searchlight ken jazz met een groove, maar ook jazz die meer mellow is. Daarbij komt er ook een rapper langs, maar is het ook ontspannen en relaxed. Vooral de rapp-jazz combo’s vind ik wel cool gedaan (Can We Go Back, Line of Sight, Out of Order). Ook de meer groovende songs zijn fijn (It’s Like, Sat on a Wall). Een fijne plaat is dit wel.

Secret Rendezvous weet steeds meer en meer aandacht te krijgen. Dat is goed, want ze maken al enige tijd fijne muziek waarvan in 2011 met Paint the Town Red een eerste product uitkwam. Ik recenseerde die plaat als zeer fijn en deze nieuwkomer gaat hopelijk met dezelfde lofuitingen aan de haal.
Het bal wordt geopend door Serotonin. Één van de songs die ik nog niet kende. Het is ook meer een soort intro. Dan het wel al bekende Homie.Lover.Friend. Dit vind ik één van hun beste singles van de afgelopen tijd. Een nummer met een oldschool 90's R&B vibe. Daar waar een andere bekende song, Don't Look At Me That Way, juist weer wat meer dancy aan doet. Duidelijk is dat ze ervoor hebben gekozen meerdere stijlen samen te brengen. Bovengenoemde track geeft trouwens een fijne energie af.
What About Us is ook al eerder geplugd en vind ik al vanaf het begin een superfijne song met een juiste en sterke intensiteit. Een stuk beter in ieder geval dan het 80's-sound gedreven What About Us. Dit nummer heeft me sinds de release nooit echt kunnen pakken en daar is vooralsnog geen verandering in gekomen. Ook met Til The End of Time pakken ze me niet helemaal in. Het mystieke idee is duidelijk, maar komt niet helemaal overtuigend over. Dan hoor ik liever een laidback songs als Do U Remember, of het aanstekelijke Better Than She Can.
Een kleine ode aan Prince lijkt er te zijn met Never Out of Fashion om de plaat dan af te sluiten met het dromerige Growing Apart.
Afbeeldingsresultaat voor Secret Rendezvous - For Real. (2017)
Over de gehele linie misschien niet zo sterk als dat debuut uit 2011, maar niemand die maalt om het luisteren naar dit soort fijne muziek. Ze hebben het, op een paar songs na, weer erg goed gedaan.

Vandaag een recensie van de Nederlanders Secret Rendezvous. Het gaat om hun debuutalbum ‘Paint the Town Red’. Het duo, bestaande uit zangeres Sietske “Musiex” Morsch en producer/instrumentalist Remi “Sausbei” Lauw brengen ons een mix van funk, soul, rock, psychedelica en pop. En mochten de namen je bekend voorkomen, dan kan dat zomaar zijn. Ze gingen namelijk eerst door het leven als Talking Loud.

Opener ‘You Either Get it Or You Don’t’ laat meteen horen dat we hier te maken hebben met echte verfijning. Prachtig gezongen, relaxte doeltreffende productie. Dat is eigenlijk met de song ‘Just One More Thing’ precies zo. Geen overdreven opsmuk in de productie maar gewoon de instrumentatie voor zich laten spreken. Dat gaat altijd ten goede van de echtheid van de muziek vind ik. Zangeres Sietske “Musiex” Morsch wil ik ook meteen één van de meest getalenteerde van de Nederlandse soulscene noemen. Perfecte beheersing in alle toon-lagen. Vol kracht.
Titeltrack ‘Paint the Town Red’ is weer een stuk meer funky. Goede gitaarriffs en sterke ritmiek zijn de basis van dit nummer. Gegarandeerd meebewegen als je naar dit nummer luistert.Evenzo bij ‘If You’re Hesitating’, een nummer die gekenmerkt voor door de futuristische keys en het fijne bassloopje. Wederom erg fijn uitgevoerd en warm gebracht door de mooie stem van “Musiex”.
Hebben we tot nog toe aardig kunnen swingen. Met met mysterieuze ‘Jealousy’ lijkt daar even een einde aan te komen. We worden mooi breekbaar en vol gevoel toegezongen op een ingetogen productie. Mooi ook hoe die backing vocals zijn verwerkt. Ook erg vet dat aan het eind van het nummer het toch nog helemaal lekker los gaat. Wah-wah gitaartje, dikke drums, riffs en knallende vocalen. Een persoonlijk favorietje van dit album.
Secret-Rendezvous lijkt ook niet vies van het laten zien van meerdere stijlen. Zo is ‘Cruise for a Minute’ weer wat meer die authentieke soulsound. Het is wel één van de kortste nummers van het album. Maar het moge duidelijk zijn dat ze deze stijl ook beheersen. En over korte nummers gesproken. Het bijna geheel vocale ‘Cyberlove’ is daar ook een voorbeeld van.

We gaan verder met het ingetogen ‘For the Sky’. De aanstekelijke claps vallen meteen op. In dit nummer wordt alle ruimte gegeven aan de zangeres. Zodoende kan ze met haar warme stemgeluid laten horen wat ze allemaal in haar mars heeft. Dit nummer kan ook weleens goed werken als single als straks de zon gaat schijnen en iedereen van dit soort muziek zal genieten.
En je kan natuurlijk altijd een nummer naar je eigen groep vernoemen. Zo luisteren we naar het rijke ‘Secret Rendezvous’. Mooi volle productie, catchy zanglijnen. Gewoon weer een erg fijn nummer. En dat hebben we ook weer met ‘Always Get So Clumsy’. Vooral de break en de daarop volgend refrein blijven van noot één lekker in mijn hoofd steken.
Bij de titel ‘Wacko’ vragen we ons natuurlijk af of het iets met Michael Jackson te maken heeft. Dit nummer vind ik wel iets minder. De vocalen zijn vervormd in de refreinen wat ik altijd jammer vind. De eigenheid van haar stem gaat dan meteen verloren. Productie is goed, zoals het op het hele album al is. Vind dan het experimentele einde wel weer cool gedaan.
‘Trouble’ is een door gitaren gedreven funky song. Lekker stevig nummer waarin de zangeres zich helemaal kan uitleven. In de verlengde van deze stijl valt ook het nummer ‘Keep it Moving’. Ook dit nummer is een door gitaren gedreven funky song waarop de zangeres zich kan uitleven. De nummers vloeien dan ook moeiteloos in elkaar over. Knallend, dansen, los gaan en uitluisteren!
‘What Do We Know’ is dan alweer het laatste nummer van dit album. Een mooi afsluiter. Ik moet zeggen dat me deze slow-stijl van Secret Rendezvous erg bevalt. Dat komt dan ook op het conto van de prachtige stem van Sietske.

Conclusie: Een erg lekker album. Veel eigenheid, veel hoorbare muzikale liefde, veel grenzen die opgezocht worden en eigenlijk maar één (halve) misser. Nederland heeft in ieder geval weer een groep waar ze muzikaal trots op kunnen zijn.

Een aparte dame, deze Zweedse zangeres. Dat is ook wel te zeggen over dit album. Zo nu en dan speelt ze graag leentjebuur bij wat andere artiesten, maar een bepaalde mysterieuze sluier blijkt over elk nummer te hangen

Zo goed als op haar debuut is het met Selah Sue niet meer geweest. Ook dit nieuwe album komt daar niet bij in de buurt. Bij lange na misschien wel niet. Het begint stoer met Kingdom, maar eigenlijk is het daarna te wisselvallig om echt te kunnen beklijven. Matige rappers worden afgewisseld door fijne tracks. Dance wordt afgewisseld met veelal onopvallende creaties. Zo af en toe zit er tussendoor nog wel een fijne track tussen (bv. Free Fall), maar ik vind het over de gehele linie allemaal wat saai.