Weet niet zo goed wat ik met de muziek van the SOS Band moet. Soms vind het lekker swingend en erg dansbaar, soms vind ik het maar mateloos irritant. Kan het nog niet echt vatten. Muziek waarvoor ik dus echt in de stemming moet zijn.

Een EP van deze voor mij nog onbekende dame. Ze staat in ieder geval vol zelfvertrouwen en een beetje sexyness op de hoes, muzikaal is soms echt lost. Het begint goed met Too Much Too Late, maar gaandeweg wordt het wat saaier en gewoontjes met als klein pluspunt nog de titeltrack.

Zo afgaande op een cover een vrolijke en zomerse verschijning die Sabrina. Jammer dat ze dan op plaat niet zo opgewekt klinkt. Het euvel van dit album zit ‘m vooral in de manier waarop Sabrina zingt. Er lijkt totaal geen passie in te zitten, waardoor het verzand in saaie en slome songs. Al is het muzikaal ook allemaal niet al te verrassend hoor.

Het lijkt bijna een hype te worden, artiesten die samen met het Metropole Orkest een coveralbum opnemen. Maar misschien is het wel gewoon een goede publiciteitsstunt van datzelfde concert dat in zwaar weer kwam door de aangekondigde bezuinigen. Een paar weken geleden besproken wij in ieder geval het project met Edisilia Rombley, dit keer is het de beurt aan Sabrina Starke. Een zangeres die met haar drie eerdere platen al prima werk heeft geleverd en zich op deze plaat waagt aan louter covers van Bill Withers. Een vaak vergeten soulzanger die louter goede soulsongs schreef.

De nummers die we voorbij zien komen op deze plaat zijn ook wel een beetje de nummers die je kan verwachten op een coveralbum van Withers. Natuurlijk wereldhit Ain’t No Sunshine, maar ook de evergreen Just the Two of Us en natuurlijk het titelnummer. Sabrina Starke is natuurlijk een meer dan prima zangeres, maar mist toch die intensiteit en de rasp die Withers in stem heeft en daarmee de nummers naar ongekende hoogte bracht. De combinatie Starke en het Orkest klinkt vaak te klinisch, niet doorgevoed genoeg. In essentie mist het gewoon een beetje de soul. Vooral de iets meer uptempo nummers komen niet helemaal binnen en dan heb je er toch al snel acht van de totaal 12 nummers op zitten.
De beste kant van deze plaat zijn namelijk de ballads. Zo wordt Grandma’s Hands mooi en integer gebracht en zijn opvolgende ballads als Hello Like Before, You Just Can’t Smile it Away en Lean On Me de betere songs van deze verder matige plaat. Alleen misschien een leuke vermelding voor de trompet in I Don’t Know en het feit dat ze tekstueel He in She hebben veranderd in Who Is She and What is She To You.

Ik zeg, laat Sabrina maar snel weer eigen werk doen, want dan beleef ik stuk meer plezier aan haar muziek.

Nederlandse artiesten krijgen in steeds meer uitlopende genres de benodigde aandacht. Één artiest die aan aandacht niet mag klagen de laatste jaren is zonder twijfel Sabrina Starke. Bekendheid verwierf ze met de hit Do for Love en haar eerste album Yellow Brick Road. Dit vrolijke, onbezorgde album leverde zelfs zoveel aandacht op dat ze getekend werd bij het vermaarde Blue Note. Twee jaar later kwam de opvolger, de verwachtingen hoog. Het werd Bags & Suitcases. Een album dat een meer folky karakter meekreeg. Nu weer twee jaar later is het tijd voor het derde album van Sabrina. Het album heet Outside the Box en het voor ons de vraag of ze de titel eer aan doet. Wij gaan het jullie vertellen.

De eerste single van het album hadden we reeds behandeld op onze website. This Time Around was een prima nummer met een luchtig karakter. Het deed me wat denken aan de sound die Joss Stone op haar album Introducing… bezigde. Het beloofde toch wel wat aardigs voor deze plaat. En om dan meteen maar met de deur in huis te vallen, dat is niet helemaal gelukt. Sabrina Starke doet goed haar best en heeft haar prachtige stem altijd mee, maar niet alle nummers kunnen genoeg overtuigen. Die link met Joss Stone’s Introducing blijft altijd wel een beetje op de achtergrond getuige nummers als All in Line en Goldest Gold. Sabrina probeert ook wat meer de hippe, electronisch/trance achtige kant te laten zien in het nummer Sun Settle Down. Bijgestaan door rapper BANG heeft ze hierin zonder twijfel het slechtste nummer te pakken. Kort daarachter is de zeer vermoeiende ballad Simplest Way.
Natuurlijk staat er ook genoeg prachtigs op deze plaat. Zo is het frisse reggae/ska achtige Backseat Driver. Op dit nummer wordt Sabrina bijgestaan door Ziggi Recado en dan was deze vibe te verwachten, het pakt goed uit. Maar echt hét prijsnummer van het album is zonder enige twijfel I Cry. Sabrina Starke klinkt op dit nummer als Macy Gray en dat mag zeker als een groot compliment gezien worden. Meer dan prachtig nummer.

Wat nu overblijft zijn drie aardige nummers die gewoon prima te beluisteren zijn. Sabrina Starke gaat met dit album een beetje terug naar haar debuut, maar red het als geheel niet bij die zeer goede plaat.

De Nederlandse zangeres Sabrina Starke had een debuut dat insloeg als een bom. Mede door de aanstekelijk single ‘Do for Love’ werd ze dan ook getekend bij het vermaarde Blue Note label (toen onderdeel van major EMI). De kale opvolger kreeg ook de credits die het verdiende en de naam van Sabrina Starke was definitief gezet. Tussen die twee platen en deze nieuwe plaat zitten nog een Bill Withers cover cd en een vrolijke plaat. Voor deze zelfgetitelde plaat gaat Sabrina uit van de sterke van de zwarte vrouw. Dat wordt nog maar eens bekrachtigd door de cover. Maar uiteindelijk gaat allemaal om de muziek.

Muziek dat aanvangt met een nummer waar veel gospel in zit: Believing is Seeing. Een mooie opener van dit album. Iets dat nog maar eens verbeterd wordt door het sterkste nummer van deze plaat. Ik heb het over Dreamer. Een erg sterk nummer met een bluesy piano, mooie strijkers een erg mooie sfeersetting. Ook valt dit nummer te prijzen door de prachtige opbouw.
Over Next Man ben ik wat minder te spreken vind ik vooral een redelijk saaie single blijven. Dat wordt ruimschoots goed gemaakt via Milk and Honey. Een relaxed nummer met de nodige bluesinvloeden en een zeer fijne ritmiek.
Als een soort wisseling van de wacht valt Not Afraid of the Dark me dan toch weer wat tegen. Beetje saaiig en het doet me weinig. Net als het brave Leggo of Ego trouwens. Vooral in de zang vind ik dit nummer wat te zwak. Een stuk blijer wordt ik van Speak Up Love. Een nummer dat ik toch wel kan typeren als een typisch Sabrina Starke nummer. Hier zit een bepaalde identiteit van haar in. Zoals dat ook terug te vinden is in het slaapliedje Save Me.
Het onopvallende Rosy Coloured Glasses benadrukt maar weer eens de wisselvalligheid van dit album. Want daarna gaat het vrolijk verder met Don’t Think You Know Me. Een nummer met lekker veel groove en waarin ook de blues weer duidelijk terug te horen is. Nummer met zo’n fijne vibe mag ze wel meer maken. Ook in Ain’t I A Woman zijn nog wel wat gitaren te horen, maar over het geheel mist het de energie van de voorganger. Het geheel wordt daarna afgesloten met een tweede versie van de opener. Iets wat niet heel veel toevoegt aan deze toch wel wat wisselvallige plaat. Ik koester graag de songs die mij wel zeer kunnen bekoren en dat zijn er nog genoeg om van de mooie muziek van Sabrina Starke te genieten.

(bron: Opus de Soul)

Een dame met een boodschap, dat is waar Sabrina Starke zich naar ontwikkeld heeft. Bekend werd toch meer met liefdesliedjes (Do for Love), maar nu is ze groot voorvechter bij ongelijkheid. Daar is dit album geen uitzondering, waar het muzikaal en vocaal wel wat verschillende stijlen aan dient. Zo zit er bijvoorbeeld een soort disco groove in Cards en is de titeltrack erg poppy. Van lichtvoetig (What I’m Made Of) en vrolijk (Underneeth the Mangortree), tot toch wat serieuzer en helaas ook vrij standaard (Status Quo). Al met al best een prima plaat.

Sinds 2008 is dit toch alweer album nummer zeven van Sabrina Starke. Zij is zo onderhand wel één van de meest stabiele factoren in de Nederlandse soul/R&B-muziek. Al is die genreaanduiding wellicht wat te streng, want Starke bedient zich ook van allerlei andere stijlen. Weather the Storm is vooral een rustige, warme plaat geworden. Starke heeft natuurlijk die fijne stem en de muzikale omlijsting is fijn. Het neigt soms zelfs een beetje van rustig naar dromerig. In een nummer als Simple Thing zitten dan weer wat meer 80’s vibes en in Morning Sun wat meer groove. Something in the Water vind ik het leukste nummer van dit album. Ook al is het wel een album dat je meer als één geheel zou moeten luisteren. Fijne muziek weer van Sabrina Starke.

Die stem, die stem, die stem. Sade is één van de mooiste vocalisten ooit (zowel qua stem als qua uiterlijk). Exotisch is het goede woord voor deze dame die de meest mooie songs achteloos uit haar stembanden schudt.

Dit album benaderd het niveau van Diamond Life. Stuk voor stuk en louter fantastisch mooie jazzy, soulvolle popsongs. Deze dame is een vocaliste waar je U tegen zegt. Kip-pen-vel!

Als je van heel veel moois het beste pakt krijg je dus automatisch een mooi album. Al het beste van de unieke vocaliste op één cd is natuurlijk erg sterk. Die stem Die stem!!

Bijna geheel door Hayes en Porter geschreven soulalbum met onder andere het fantastische You Got Me Hummin’
1. You Got Me Hummin’- best wel dampende funk. Een klassieker van dit duo en terecht
2. Said I Wasn’t Gonna Tell Nobody – swingen kan je geheid met dit dynamische duo
3. That’s the Way It’s Gotta Be – fijn nummer met een wat lagere swing
4. When Something is Wrong With My Baby – dit is dan echt een ballad
5. Soothe Me – een klassieker die best een prima uitvoering mee krijgt
6. Just Can’t Get Enough – lekker swingend nummer zoals we het van ze kennen
7. Sweet Pains – een sweet thing is het ook
8. I’m Your Puppet – meer het romantische, meelevende werk
9. Sleep Good Tonight – het meer rustige werk beheersen ze ook moeiteloos. Mooi nummer.
10. I Don’t Need Nobody – tempo gaat weer iets om hoog zonder echt helemaal los te gaan
11. Home At Last – meer blues in dit nummer en ook wat country en rock ‘n roll
12. Use Me – lekker stampen en swingen in het einde

(bron: Opus de Soul)

Prachtig album van dynamite duo met veel door Hayes en Porter geschreven nummers.

Hold On! I’m a Comin’ – dat dit een wereldhit die nog steeds erg populair is moge duidelijk zijn. De vreugde, de energie, de kwaliteit. Alles spat er van af.
If You Got the Loving – een vol nummer, met blazers en al
I Take What I Want – wederom een energiek en vrolijk nummer. Soulparty is on
Ease Me – het feestje wordt nog maar eens doorgezet. Wat zijn die blazers toch fijn.
I Got Everything I Need – misschien wat rustiger, maar niet minder meeslepend
Don’t Make It so Hard On Me – wederom een fijn nummer
It’s A Wonder – vrolijk en swingend nummertje weer. De energie
Don’t Help Me Out – fijne energie nog steeds
Just Me – het meer rustige werk, iets wat ze ook wel goed past
You Got It Made – dit nummer heeft iets feestelijks en vriendelijks
You Don’t Know Like I Know – ook een leuk feestje, met glimlach en al.
Blame Me (Don’t Blame My Heart) – een rustige afsluiter. Past prima.

(bron: Opus de Soul)

Je kan er bijna gif op in nemen dat als je naar een plaat van Sam & Dave luistert deze geschreven en geproduceerd is door Isaac Hayes. Vaak samen met David Porter. Zo ook met Soul Men, een plaat die eingelijk maar één grote hit kent, de titelsong. Maar verder vol staat met meer dan uitstekende, voetjes van de vloer soul.

Soul Man – een absolute wereldhit van een soulswinger. Energie, swing, funkyness en een hele hoge dosis aan fijne soul.
May I Baby – stuk rustiger en vol beleving gezongen
Broke Down Piece of Man – heerlijk ritme, heerlijk gezongen, heerlijke song
Let It Be Me – rustiger nummer, prima song.
Hold it Baby – de swing is hier in het midtempo weer wat terug. In de swingende nummers blinken ze toch echt meer uit
I’m With You – gaat verder in het midtempo en geeft meer aandacht aan een bluesy gitaar en de blazers
Don’t Kock It – het tempo en de swing blijven er lekker in
Just Keep Holding On – een verhaaltje vertellen kunnen deze heren ook
The Good Runs the Bad Way – weer meer midtempo. Prima song
Rich Kind of Poverty – grooved rustig verder waar het gestopt was
I’ve Seen What Loneliness Can Do – afsluiten met een ballad

Van een debuut naar een artiest waarvan we zijn laatste hitalbum gespreken. Dit was voor Sam Cooke zijn laatste album dat hij levend opnam. Er zijn nog steeds veel speculaties omtrent zijn dood, maar een stuk minder om zijn muziek. Ook dit album staat weer vol met topsongs. Niemand kan om de soulkraker A Change is Gonna Come heen, maar Good Times, Meet Me at Marry’s Place, Tenessee Waltz en nog een paar anderen zijn allemaal fantastische nummers.

Ain’t That Good News – een feestje en dan ook nog eens zo goed gezongen. Alsof het moeite is tovert Cooke de mooiste noteren tevoorschijn.
Meet me At Marry’s Place – super sfeervol nummer waardoor je weet waar je zijn moet.
Good Times – good times met dit nummer inderdaad, want hier wordt je toch heel vrolijk van.
Rome (wasn’t Built in a Day) – De blazers maken het hier toch wel af voor Sam Cooke en zijn flexibele stem.
Another Saturday Night – Een nummer dat je vrij snel mee kan zingen, zo aanstekelijk is het.
Tenessee Waltz – Vocaal altijd al een prachtig nummer gevonden. De vocale capaciteiten worden hier aardig uitgebuit. Wat een stem!
A Change is Gonna Come – laten we stil zijn en genieten van dit nummer, want mooier en beter dan dit zal je niet snel tegenkomen. Voor mij het beste en vooral het allermooiste nummer ooit gemaakt.
Falling in Love – romantisch met violen, blazers en die prachtige stem
Home (When Shadows Fall) – Prachtig nummer ook weer. Wat een sfeer wordt hier neergezet zeg! Topsong.
Sittin’ in the Sun – Een beetje zijn sittin’ on the dock of the bay vind ik dit altijd. Ook weer erg mooi.
There’ll Be No Second Time – we deinen rustig mee met dit mooie nummer. De stem is taking over the place
The Riddle Song – wederom prachtig gezongen, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Het is de stem die het elke keer doet.


(bron: Opus de Soul)

'You Send Me' is het meeste benoemenswaardige nummer op dit album. Zo'n sfeervolle soulsongs, prachtig!
Voor de rest is het gewoon een sterk Cooke-album met veel topnummers en veel soulgenot.

Een legendarisch live-optreden van Mister Soul Sam Cooke Himself. Vooral Chaing Gang is een verademing om naar te luisteren. Sam swingt de pan uit tot superzuivere gevoelige liedjes. En die teksten: magistraal.

Een album vol covers van Sam Cooke. Zijn prachtige stem is natuurlijk te horen en de covers zijn stuk voor stuk prima gedaan.
1. Nobody Knows the Trouble I’ve Seen – prachtige stem, beetje gospel, beetje swing en veel gevoel
2. Lost and Lookin’ – Prachtig hoe hij hier zingt, vooral het acepella stuk. Over het algemeen een bluesy karakater
3. Mean Old World – ontspannen en weer stem die de hoofdrol pakt
4. Please Don’t Drive Me Away – speelse piano op dit licht swingende nummer
5. I Lost Everything – feeling blue
6. Get Yourself Another Fool – keep feeling blue
7. Little Red Rooster – groovy en een orgel blijft cool
8. Laughin’ and Clownin’ – feeling blue again
9. Trouble Blues – hier speelt dat coole orgel weer mee
10. You Gotta Move – zwoele swing
11. Fools Paradise – romantisch nummer met kwelling
12. Shake, Rattle and Roll – swingen geblazen

(bron: Opus de Soul)

Het prachtige You Send Me wordt vaak genoemd als hét eerste soulnummer. Op dit debuutalbum (later dit jaar kwam ook nog Encore uit) laat Sam al zien hoe loepzuiver, flexibel en intrigerend zijn stem is. Niet voor niks is Cooke één van de grote voorbeelden van latere toppers als Marvin Gaye en Al Green die ook in het begin van hun carrière een E achter de achternaam plakten in navolging van Cooke.

1. You Send Me – Één van zijn allermooiste nummers. Zo beheerst gezongen, zo’n romantische sfeer, zo prachtig. Cooke ten top.
2. The Lonesome Road – Lekker swing gitaartje op de achtergrond en de kraakheldere stem van Sam.
3. Tammy – Prachtig gezongen, rustig nummer.
4. Ol’ Man River – De lichte rock ’n roll doet hier zijn intrede. Dansen kan en mag op dit nummer.
5. Moonlight in Vermont – Dit is zoals oude muziek klinkt. Sam is heer meer crooner dan soulzanger.
6. Canadian Sunset – Beetje hetzelfde gegeven als de vorige song. Meewiegen is geoorloofd.
7. Summertime – Zijn versie van dit erg veel gecoverde nummer
8. Around the World – Cooke gaat rustig verder op de romantische tour alhier.
9. Ain’t Misbehavin’ – Klein beetje swing hier en daar doet het ook goed met stem van Sam.
10. The Bells of St. Mary’s – Gevoelig en romantisch, daar waar Cooke zich goed bij voelt.
11. So Long – En daar is de romantiek weer.
12. Danny Boy – Veel gezongen song uit deze tijd. Sam doet er het zijne mee.
13. That Lucky Old Sun – Afsluiten zoals we Sam vooral dit album gehoord hebben. Rustig, gedegen en beheerst.

(bron: Opus de Soul)

Dit is een ultieme soul-plaat. Sam Cooke, van gospel naar eigengereide soul. De man heeft een superstem, en die teksten: onoverbrugbaar goed.
Mijn absolute favoriet is A Change Is Gonna Come, nummer waar zoveel gevoel in door klinkt. Super.
Toen hij het eerste gedraaid werd zagen de mensen allemaal de dood voor ogen, iedereen dacht ook dat het over de dood ging, niets is minder waar.
Super-cd. 4,5 ster.

Album waar de hit What a Wonderful World op staat.

1. (What a) Wonderful World – Alles aan dit nummer is sympathiek te noemen.
2. Desire Me – dromerig, zoet nummer. Prachtig gezongen met die soepele stem van Cooke
3. Summertime – wie deed dit nummer niet in deze tijden? Er vaak gecovered nummer, met ook hier weer een prima versie.
4. Almost in Your Arms – wat Sam Cooke song qua songs in deze tijd.
5. That’s Heaven to Me – nog iets trager zelfs, heeft ook iets filmisch.
6. No One – weer zo’n sympathiek nummer. Veel gebeurd er niet maar het is zo prettig om naar te luisteren.
7. Without You – gaat erg leuk samen met de backings.
8. Blue Moon – er zit een soort verlorenheid in dit nummer, vertaald naar hoop
9. Stealing Kisses – erg vrolijk nummer met een leuke lichte swing en genoeg doo-wop.
10. You Were Made for Me – één van de beste nummers van dit album. Prachtige song in alles.
11. There I’ve Said it Again – één en al liefdesverklaringen in dit nummer.
12. I Thank God – Terug naar zijn gospelroots

(bron: Opus de Soul)

Het jaar 1962 was het jaar van de twist en daar deed Sam Cooke ook vrolijk aan mee. Dit is niet de eerste keer dat we een album van hem bespreken, maar de man is dan ook een soulgrootheid. Een album dat het niet allen van de twist moet hebben, maar meer biedt. Zoals het prachtige bluesy Somebody Have Mercy of het romantische Somebody’s Gonna Miss Me. Naast de titeltrack is het prijsnummer van dit album toch wel Soothe Me, dat Sam samen met Lou Rawls zong.

1. Twistin’ the Night Away – Dit nummer tovert altijd direct een glimlach op mijn gezicht. Niet alleen door het vrolijke ritme, maar ook door de stem van Cooke
2. Sugar Dumpling – onbezorgd zijn liedjes zingen, daar is Sam Cooke een meester in. Dit is dan ook wel een heel onbezorgd nummer
3. Twistin’ in the Kitchen With Dinah – vrolijk nummer waar we ook weer op kunnen twisten. Klap je mee?
4. Somebody’s Gonna Miss Me – eigenlijk kan je dit wel een typische Sam Cooke song noemen
5. Whole Lotta Woman – de rock ’n roll komt hier in het muzikale gedeelte een beetje terug.
6. The Twist – vrolijk, energie, dansbaar en sterk gezongen.
7. Twistin’ in the Old Town – kort en krachtig
8. Movin’ and Groovin’ – romantisch en toch ook swingend
9. Camptown Twist – een soort titeltrack 2.0, maar dan niet beter
10. Somebody Have Mercy – een bekende hit van Cooke. Blijft een erg sterk nummer
11. Soothe Me – over prachtig nummers gesproken, ja dan kom je toch ook wel bij dit nummer uit. Sfeervol, mooie stemmen. Prachtnummer.
12. That’s It, I Quit, I’m Moving On – alleen al door de titel een perfecte albumafsluiter natuurlijk

(bron: Opus de Soul)

Fantastisch! Geweldig! Fenomenaal! Subliem!
Alle superlatieven kan ik voor dit album wel uit de kast trekken, maar het staat als een paal boven water. Dit is perfect.
Van de eerste beste noot af aan pakt dit album je bij de strot om je in een prachtige en groovende soultrip pas los te laten als je ten volle overutigd ben van alle pracht en praal die hoornvliezen hebben gekieteld en je zenuwen hebben gestreeld. Prachtig album.

De basis van de muziek van Sam Lewis ligt vooral in de country. Dat hoor je ook wel weer in de nummers op dit albums. Soms neigt het nog wat meer naar blues (When Come the Morning), maar bovenal country dus. Favoriet voor mij is het soulvolle en funky Do It.

Zijn debuutalbum was toch wel één van de soul/pop verrassingen voor mij. Leuke plaat met goede aanstekelijke songs. Met veel interesse keek ik dan ook naar dit Thrill of it All en het is me bar tegen gevallen. Teveel zwijmelliedjes waar de stem van Sam Smith toch vaak iets te zeikerig op mij over komt. Daarnaast zit er maar weinig variatie in deze plaat om te kunnen blijven boeien. Eigenlijk kunnen alleen Palace en Pray mij echt boeien.

Dat er een stem op zit bij zangeres Samantha Martin is vanaf de eerste song merkbaar. Dit trekt ze met gemak het hele album door. Soms iets teveel, maar gelukkig vaak gedoseerd genoeg. Nummers vol energie en kracht.
De stijl ligt vooral op een combinatie van soul, blues, R&B en pop. Veelal uptempo en met het gas vol open, soms afgewisseld met wat rustiger songs. Over de gehele linie best interessant genoeg om nog eens op te zetten op een later moment.

Een nieuwe briljant aan de jazz-hemel? Het zijn best goede berichten die de muziek van Samara Joy vooruit streven. Maar is dat een marketingtruc of de daadwerkelijke waarheid? Het begint allemaal met Can’t Get Out of This Mood. Daar valt meteen de warme stem van Samara op. De beheersing is ook duidelijk aanwezig. Een nummer met een lekkere vibe, warm en ontspannen. Het wordt gevolgd door het romantische Guess Who I Saw Today. Nostalgia is dan door de zanglijnen wat minder in het gehoor liggend, maar nog steeds meer dan prima. Sweet Pumpkin kent wat meer tempo, er is bijna zelfs van een groove te spreken. Het uitgesmeerde Misty horen we daarna, gevolgd door het lekker vrolijke Social Call. I’m Confessin’ kenmerkt zich dan weer met een warme sound en frivoliteit. Na een intermezzo horen we de aardige cover ‘Round Midnight en als afsluiter het lieve Someone to Watch Over Me. Een prettige plaat van Samara waarvan ik het gevoel krijg dat ze nog veel meer in haar mars heeft.

Samara Joy is zo onderhand wel een echte jazz-voice te noemen. Met haar prachtige, flexibele en krachtige stem heeft ze haar strepen ondertussen wel verdient. Dit toont ze ook weer vol overtuiging op dit Portrait. Al vanaf opener You Stepped Out of a Dream hoor je en denk je tijdens het beluisteren ‘Wat een stem!’. Voeg daaraan toe dat Samara duidelijk alle facetten van haar vocale kunde wil etaleren. Dat zet ze moeiteloos door op Reincarnation of a Lovebird. Dat a capella begin is prachtig, al denk ik wel dat het stemgebruik je moet liggen. Ze pakt verder ook nog vocaal uit op No More Blues. Daaromheen zitten vooral mooie, dromerige songs. Er is dus weer meer dan genoeg om te genieten op dit album van Samara Joy.

Dit is de debuut-LP van Samm Henshaw en de Brit brengt ons veelal heel relaxte muziek. Blazer hier, groove-je daar. Piano hier, gitaartje daar. Alles op een zeer relaxte wijze wordt het aan ons voorgedragen. Prettig in het gehoor, ontspannen. Op Chicken Wings zou je nog enigszins mee kunnen knikken en de beat op East Detroit klinkt wel stoer, maar bovenal is het rustig achter over zitten en toch ook wel genieten van de muziek. Zonder echt verrast te worden, maar dat hoeft ook niet altijd.

Ach ja, zoas de user Chris-Brown aan zij Nederlands moet werken moet Sammie aan zijn vocalen werken. Superdun stemmetje en het bekende recept dat we ook al bij albums van oa Mario en Chris Brown. Geen muzikaliteit dus. En vreselijk standaard.