Normaal luister ik een album een paar keer en schrijf ik daarna een recensie. Dat was met deze nieuwe plaat van Selah Sue toch wel anders. Voor deze plaat heb ik wel wat meer luisterbeurten nodig gehad voordat ik aan dit verhaal kon beginnen. Waarom? Omdat het zo afwijkt van het verfrissende debuut van deze Belgische dame. Niet per sé in genrekeuze, als wel in andere keuzes. Welke dat dan precies zijn lees je hier onder natuurlijk verder.

Selah Sue, dat is toch die Belgische zangeres die ietwat schuchter overkomt maar een prachtige eerste plaat maakte? Dat klopt. Heldere stem, goede thema’s en erg leuke muziek was er te horen op het album Selah Sue uit 2011. Dat is in opening van deze plaat eigenlijk niet heel anders. Alone is die leuke, aanstekelijk single en I Won’t Go For More kende ik voorheen alleen als akoestische versie, maar deze albumversie is al net zo aanstekelijk als Alone. Ook de energiek titeltrack die we hierna horen bevalt me wel erg goed moet ik zeggen. Maar dan?Dan gaat het album wellicht iets te lang duren ook. Want met zeventien nummers heeft Selah niet stil gezeten en dat geldt in overtreffende trap voor de producers van dit album. Want dat die op Reason een dikke vinger in de pap hebben is wel snel duidelijk. De producties hebben over het algemeen veel te veel te overhand. Ze staan boven de prachtige stem van Sue en niet in dienst van. Terwijl dat laatste toch echt zou moeten gelden denk ik dan.
Op Together wordt ze ondersteund door een te matige rapper, Alive klinkt in de moderne sound dan nog wel goed, maar wat daarna komt is iets te gemaakt modern. Vooral de overtreffende electronische bliepjes, geluidjes, kick en beats storen wat te veel. Ik had Selah Sue vooral vocaal veel beter gepresenteerd in plaats van de dik aangezette producties de hoofdrol te geven. Ook een rustigere track als The Light doet het niet voor mij. Vooral hypermoderne songs als Falling Out, Stand Back, Direction en Right Were I Want You vallen mij vies tegen.
Is het dan allemaal echt heel slecht? Nee, dat durf ik ook niet te zeggen. Het ligt allemaal wel prima in het gehoor. Daartegenover ben ik van mening dat dit album lang niet zo lang zal blijven hangen als haar debuut. Deze nieuwe plaat mist daarvoor teveel de essentie en lijkt te veel in de waan van de huidige hypes gemaakt. Selah Sue kan veel beter.

(bron: Opus de Soul)

Vaak genoeg is er aandacht voor de soul van Nederlandse bodem. Maar ook onze zuiderburen hebben nu een eigen soultrots. Met Selah Sue is daar een opzienbarend leuke en interessante zangeres opgestaan. En ik kan jullie nu al vast vertellen dat ik hier graag nog meer van wil horen na dit album.

Het album opent met ‘This World’. Tijd dus om een beetje te kunnen bepalen wat de stijl van Selah Sue is. En luisterend naar dit nummer schieten mij toch vooral de artiesten Ayo en Nneka binnen, maar ook gewoon erg Selah. Fijn stemgeluid, genoeg spanning in de productie, goede opener.
‘Peace of Mind’ biedt dan wel weer wat totaal anders. Dit nummer klinkt weer wat hipper, met een ietwat rappende Selah, met de wat hitgevoeligere productie. Dit is natuurlijk geen negatief aspect, want ik betrap mezelf er al snel op dat ik vrolijk met mijn hoofd meebounce op de beat.
‘Raggamuffin’ is ook een up-tempo nummer. Zit een goede groove in. Vooral op de rustige stukken is goed te horen hoe goed de stem van Selah Sue is. Haar stem ligt echt erg fijn in het gehoor.
‘Crazy Vibes’ is misschien op dit moment wel haar bekendste nummer. En niet voor niks, het is namelijk ook een erg lekker nummer. Goede opbouw met het rustige stuk dat overgaat naar meer het funky stuk. Het refrein is erg aanstekelijk, blijft meteen lekker in het hoofd hangen.
‘Black Part Love’ was ook de titel van één van haar EP’s, die voorafgaande aan dit album uitkwamen. Fijn nummer. Goede energieke productie en Selah stopt er ook met hoorbaar veel plezier goede energie in. De mooie blazers maken het helemaal af.
‘Mommy’ gaat vast over haar moeder. In dit toch persoonlijke onderwerp zorgt ook meteen voor een stuk intiemer nummer. Simpelweg Selah ondersteund door een gitaartje als basis. Prachtig gedaan, want nogmaals: op de rustige stukken hoor je pas echt hoe goede Selah kan zingen. Prachtig!
De intieme sfeer blijft met ‘Explanations’. Wederom ligt de basis bij de gitaar met de vocalen. En eerlijk gezegd bevalt deze rustige Selah Sue mij wel wat beter als de eerdere uptempo nummer. De beheersing van haar stem is prachtig, de intimiteit groeit.
‘Please’ is samen met Cee Lo Green, de bekende hit-zanger. Een bijzondere combinatie natuurlijk en vind het ook wel een bijzonder nummer. Misschien wel het meest bombastische van het nummer. Goed spannend gehouden, goed samenspel tussen de vocalen.
De mooi, intieme Selah Sue horen we weer op ‘Summertime’. Dit nummer weet mij zo te raken dat het gewoon mijn favoriet van dit album is. Vooral de uithalen van Selah die zij rond de 3 minuten er uit knalt komen keihard binnen. Kippenvel.
‘Style Crazy Sufferin’ lijkt wat meer op een nummer dat beïnvloed is door de reggae. Goede zomerse bounce, goede vibe. Lekker nummer om eens bij uit het dak te gaan. Vrolijk!
‘Fyah Fyah’ gaat hier weer totaal niet op verder. Hier horen we weer de gevoelige, rustige Selah Sue. En juist nu, bij dit nummer, komen ook mijn associaties met Ayo en Nneka weer te boven. Zij stoppen veel wereldse stijlen in hun muziek en dat doet Selah hier toch ook wel. Al is alleen al door de intonatie de zang.
‘Just Because I Do’ is dan na een kleine drie kwartier al weer de afsluiter. Een goede afsluiter omdat Selah laat horen dat ook weer een andere stijl beheerst. Die van mysterieuze, wat vrijgevoelige, grenzen opzoekende zangeres. Tijd dus om hierna snel weer meer van haar te horen.

En dat is toch ook wel mijn conclusie bij dit album. Ik zal nog erg graag meer van deze dame willen gaan horen. België heeft een soulzangeres om trots op te zijn.

Na een prima EP hier het eerste gehele album van deze bijzondere artiest. Ik heb het gevoel dat ik luister naar een soort combinatie van George Michael en Benjamin Clementine. Of eerder een Clementine-light. Eigenlijk hebben alle nummers wel iets boeiends, maar houdt het niet overal die aandacht even goed vast bij mij. Veelal apart, soms wat bombast en iets gekkigs. En daar de donkere, warme stem aan toegevoegd.

Met zes nummers een EP’tje zoals we die in lengte vaker voorgeschoteld krijgen. Het is wel de vraag of ik het door deze EP de moeite waard ga vinden mij ook in de LP te gaan verdiepen. Echt slecht is het trouwens niet, alles ligt lekker makkelijk in het gehoor, maar dat is het ook wel. Nergens een verrassing.

Seravince is een zinderend nieuw project van de artist die eerder al naam maakte onder zijn alias Flowriders.
Op zijn laatste muzikale beproevingen krijgt hij de nodige hulp van de exceptionele drummer Richard Spaven (Jose James, Flying Lotus, Robert Mitchell 3io, Guru), vocalisten Sharlene Hector (Basement Jaxx, Corinne Bailey Rae, Mark de Clive-Lowe) en Renee Neufville (Zhane, RH Factor) plus een hele rits aan andere super getalenteerde muzikanten.
Hear to See is daar het eerste product van. Een album die verschillende stijlen bevatten en die weer eens te meer laat horen dat Nederland bomvol met goede muzikanten zit.

Het album opent met het funky SY, dat ook gekenmerkt wordt door jazzy zang en de fijne groove. Het nummer stuitert als het ware lekker weg. Strakke drums leiden ons door het nummer heen. Een stuk warmer en dromeriger is Perfect Stranger. Dezelfde herkenbare drums zijn weer aanwezig, maar dit nummer heeft een totaal andere uitstraling. Mooi verpakt.
U Love lijkt vooral wat voorbij te gaan aan té hip te willen klinken met de breakbeats en de electronische invloeden, maar dat wordt zo goed bekrachtigd door de fantastische zangeres dat het nooit over het randje gaat. Songs op het randje zijn vaak de besten.
Drie nummers met een totaal eigen stijl, interessant, net zo interessant als Lola. Dit nummer is een stuk meer jazzy. Er is ruimte voor de instrumentatie en de zang is weer spot on. High is weer wat meer terug naar de basis van de muziek van Seravince. Simpelweg gezegd de breakbeat met zang. Breakbeat die we ook weer terughoren op World Wont Stop, al is de sfeer van dit nummer totaal anders. Tegen het zweverige aan.
Het meest funky nummer van het album is zonder twijfel RT Prince. Stilzitten lijkt mij onmogelijk.
Verrast worden we op 94 met rap. Rap? Jazeker, rap. Een bijzonder fijne toevoeging. Erg leuk gedaan zeg! De rap horen we terug op Rika. Het nummer is vergelijkbaar met 94.

Daarmee is een vrij kort album alweer ten einde. Een album dat te omvatten is als jazzy met veel breakbeat, een goede zangeres en af en toe een leuke muzikale verrassing. Seravince is een leuk muzikaal project geworden dat van mij zeker eens herhaling mag vinden.

Pianovirtuoos Sergio Mendes is al jaren goed bezig in de muziekindustrie. Nu alweer 73 jaar oud en nog steeds komen er platen van zijn hand uit. Mede door de Black Eyed Peas is zijn succes ook weer recent en is hij een beetje de Santana-weg ingeslagen. Albums maken en uitbrengen met behulp van allerhande bekende artiesten. Het op Okeh Jazz uitkomende Magic is daar geen uitzondering in. Sergio Mendes wordt ook hier bijgestaan door een leger aan features.

Al deze topartiesten uitnodigen betekent niet automatisch succes, al zullen namen als Carlinhos Brown, John Legend, Seu Jorge en Gracinha Leporace dat wel moeten opbouwen. Opener One Nation belooft wat goeds en had zomaar een WK-hit kunnen zijn. Nummer is lekker voor de soca en swingt goed. In verhouding is het modernere en dance/house achtige My My My My Love met Cody Wise echt een stuk slechter. John Legend tilt in het romantische Don’t Say Goodbye het niveau gelukkig weer omhoog. Het subtiele pianospel van Mendes valt hier ook op.
Sou Eu wil swingen, maar komt helaas nooit ergens echt los en het romantische When I Fell in Love kabbelt rustig voort. De kwaliteitswisselingen is dus nog steeds groot. Nummer per nummer is het weer kijken wat het ons brengt. Meu Rio is bijvoorbeeld weer erg matig en dat komt vooral door de zeer matige zangeres Maria Gadu. Het rustige Magic is dan wel weer mooi en het carnavaleske Samba de Roda haalt de swing weer omhoog. Hierna zakt het niveau weer met de weinig boeiende songs Atlantica, Olha a Rua en Hidden Waters. Het album sluit dan af met het aardig swingende Simbora.
Al met al is Magic als geheel album niet constant genoeg om goed te noemen. Soms klinkt het zelfs een beetje als knip-en-plak-werk. Vrienden uitnodigen op je plaat zorgt dus niet automatisch voor een succesvol album, maar meestal wel voor een aantal aantrekkelijke losse nummers.

(bron: Opus de Soul)

Waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd? Ik weet niet zo heel goed wat ik hier nu mee aan moet. En dat geldt eigenlijk zowel voor het muzikale als het vocale gedeelte van dit album. Alles ademt een bepaalde cheesy-ness uit, maar neem een nummer als Same Size Shoe die ook gewoon fijn is. Amir dan, dat is een nummer dat me helemaal verrast met de warmte die het uitstraalt. Maar een Heart Storm is juist weer, mede door de feature van NAO, heel vervelend. Smooth, cheesy, aardig of juist niet zo heel boeiend. Alles komt in mij voorbij bij het beluisteren van dit album.

De Nederlandse Sevdaliza heeft een redelijke populaire EP te pakken met dit The Calling. Met zeven songs ook vrij lang voor een EP in een ambitieuze poging origineel te zijn. Sou Syncable is bijvoorbeeld cool en 5d is lekker sfeervol. Soothsayer wordt mooi ingekleurd en Observer heeft een old school vibe. Vrij afwisselend dan ook met een MJ cover als miskleun.

Als label staat er Dunham dus Daptone heeft er ook iets mee te maken. De basis van dit album zijn de doowop harmonieën van de familie Schalda. De kwaliteit is wat wisselend. Zo is de pyschedelisch aandoende opener erg fijn, maar de groove in Just for a Minute niet groovy genoeg. Die groove zit er dan bijvoorbeeld wel weer goed in bij Do What, maar is You Never Know Whether mierzoet. Een album voor songpickers dus.

Een echt producersalbum. Alles staat in dienst van de beats die Shafiq in elkaar heeft geknutseld. Natuurlijk wordt hij hier en daar geholpen door gastartiesten, van zowel kleinere als grotere naam en faam. Qua stijl houdt het ergens ten midden van hiphop, soul, r&b en soms ook wat jazzy. Prima wegluisterplaat.

De heren hadden een hitje en zijn daarna in de vergetelheid geraakt. Dat zie je ook aan de kwaliteit van dit niet al te beste album. Elk nummer lijkt identiek, jammer dat er niet meer creativiteit ingestop is, want zingen kunnen de heren wel.

Dit album gaat alle kanten op, dat is bijna een understatement te noemen. Van duister en cool naar stevig en gitaren. Van punk naar een soort van mindere versie van Van Hunt. Van folky naar rommelig en uiteindelijk van intiem naar bluesy. Afwisseling genoeg dus.

Aardige zangeres die helaas wordt opgezadeld met te simpele producties. Ik zou zeggen, doe het met het volgende album maar eens wat beter want potentie zit er zeker in deze dame.

Begin deze cd steeds meer te waarderen, vooral omdat ze die oldskool soulvibe zo goed weten terug te brengen. Het is bijna nostalgisch goed.
Sharon Jones' stem staat daarnaast ook nog als een huis. Dus de formule is helemala goed uitgepakt.

Na de laatste cd (100 Days, 100 Nights) me ook eens gaan interesseren in eerder werk van deze formatie. En ook hier weten ze die oldschool soulvibe te pakken en goed over te brengen. Leuke cd!!

Wie kent ze niet, Sharon Jones & the Dap Kings. Misschien waren zij wel de leading act in de hele soulrevival die een paar jaar geleden gestart werd. Hun label, Daptone, werd leidinggevend hoe je goede soul moest maken en in verschillende samenstellingen waren the Dap Kings, of een deel daarvan, verantwoordelijk voor de muzikale omlijsting. Met de toevoeging van “James Brown in a dress” ging het hele publiek aan het Dap-Dippen. Wie kent die dans zo onderhand niet?
Maar afgelopen jaar ging het ook minder. Bij Sharon Jones werd kanker geconstateerd. Ze vocht zich tegen deze ziekte terug naar dit uiteindelijke nieuwe album en ik kan mijn enthousiasme niet te baas. Wat een vette plaat is dit geworden!

Zonder twijfel zou je kunnen zeggen dat dit gezelschap het grote voorbeeld is van vele bands+zangeres combinatie die hierna naar voren is gestapt. Het probleem was wel dat ze nooit de kwaliteit haalden van Sharon Jones en haar Dap Kings. Dat bewijzen ze met deze nieuwe plaat nog maar eens.
Zoals je van ze gewend bent krijg je een album voorgeschoteld met ongeveer tien nummers in de toch wel bekende stijl die altijd leverden. Energiek met bijvoorbeeld de single Retreat(leuke clip ook), meer richting de Motown met de tweede single Stranger to My Happiness of juist wat relaxter met het sterke We Get Along. Alles zit in dit album dat vooral heel sterk is in zijn geheel. Sharon Jones is vocale in absolute topvorm en the Dap Kings grooveden, shaketen en funkten nooit eerder zo goed.
We hebben al drie nummers genoemd en daar doen we de andere zeven geen recht mee. You’ll Be Lonely is namelijk ook gewoon erg sterk, Now I See wordt gekenmerkt door een cool gitaarloopje en Get Up and Get Out knalt werkelijk je speakers uit. De beste nummers van deze plaat zijn Making Up to Breaking Up (and Making up and Breaking Up), Long Time Wrong Time, Slow Down Love(wat relaxter, maar werkelijk muzikaal pracht) en niet te vergeten en bovenal People Don’t Get What They Deserve. Wat een strot! Wat een stem! Wat een pracht! IJzersterke track.

Een goed begin van 2014, dat is het zeker met dit nieuwe album van Sharon Jones & the Dap Kings. Het is wat vroeg, maar ik durf te zeggen dat de andere artiesten van zeer goede huize moeten gaan komen dit jaar om dit te verslaan. Genieten geblazen!

Soul is hot. Dat merk je vooral doordat het label van dit mooie genre nu aan de meest uiteenlopende artiesten wordt gehangen. Maar er zal altijd kwaliteit blijven en één van de labels die deze kwaliteit waarborgt is vooral Daptone. Het label dat bekend is om de soul van nu in een jasje van toen te stoppen. Het label dat bekend is met artiesten als Lee Fields, Naomi Shelton en The Budos Band . En nu is vaandeldrager Sharon Jones & the Dap Kings terug met een nieuw album. "James Brown in a dress" samen met de blazers van Mark Ronson's en Amy Winehouse's muziek.

De vorige albums van dit bonte stel karakteriseerde zich met nieuwe soul in een oud jasje. Veel funk, veel blazers en zeer organisch. Een sound die ik alleen maar toe kan juichen dus ik hoop van harte dat ze met dit nieuwe 'I Learned the Hard Way' dezelfde weg in blijven slaan.

De opener, 'The Game Gets Old', knalt er al meteen lekker in. Precies de sound waar Sharon Jones en haar Dap Kings bekend mee zijn geworden. Er zit wel wat meer soul en minder funk in als eerder. Het aanstekelijke Yeah-eh en Ooh-hoo blijft meteen goed hangen.
Ik heb altijd een ding met titelsongs en dat is met 'I Learned the Hard Way' niet anders. Dit is naar mijn mening het beste nummer van het album. Spannend, prachtig gezongen en een bijzonder aanstekelijk refrein. Zo hoor ik Sharon Jones graag.
'Better Things to Do' valt vooral op door de fantastische gitaargroove die er in het nummer zit. Een gezellig nummer, zo wil ik dit het best omschrijven. Het nummer ademt zo'n sfeer uit. Gezellig met z'n allen bij elkaar zitten en luisteren naar de stem van Sharon Jones. Wederom een favorietje.
'Give it Back' gooit weer wat meer soul in het album. Het tempo wordt iets omlaag geschroefd. Wederom een nummer van hoge muzikale en vocale kwaliteit. Een echt Sharon Jones nummer.
De financiële crisis heeft ook Sharon Jones getroffen. Dat blijkt wel uit de song 'Money'. Prachtig hoe Jones zich door dit nummer heen krijst. Lekker funky, prachtig vol gebracht.
'The Reason' is een geheel instrumentaal nummer. Tijd voor de Dap Kings om uit de schaduw van de kleine Sharon Jones te treden en te laten horen hoe goed ze zijn in het maken van hun muziek. En goed zijn ze, dat kan ik je vertellen.
Met 'Window Shopping' gaat het album verder waar het al de hele tijd is. Meer soul, iets minder ruimte voor de funk. Daarmee niet minder, maar vooral lekker anders. Dit is een prachtige ballad-achtig nummer.
'She Ain't a Child No More' kan qua sfeer zo in een film. Zou een mooie soundtrack zijn voor een old-school jaren 60 thriller.
'I'll Still Be True' is qua sound misschien wel de meest commercieel aantrekkelijke song van het album. Mochten ze erover denken een single uit te brengen dan zou deze het wel eens goed kunnen doen. Al zal het einde de gemiddelde top40-luisteraar misschien niet helemaal kunnen overtuigen. Daarentegen de echte funk en soulliefhebber wel.
'Without a Heart' shooopt zich door de 3 minuten heen. Dit is precies zo een nummer waarin je hoor dat Sharon Jones & the Dap Kings erg goed zijn in het neerzetten van een bepaalde sfeer in een nummer.
Mocht je van nummers houden die je echt voelt. Nummers waarin de zang zo mooi is dat het door merg en been gaat. Dat je met de ogen dicht geniet van de vocale capaciteiten. Dan is 'If You Call' een nummer voorjou. Zeker bij de top3 van dit album.
'Mama Don't Like My Man'. But I did like this Music. Dit is jammer genoeg alweer de afsluiter van dit 12 nummers tellende album. Een afsluiter die perfect bij het album past.

Concluderend valt te zeggen dat de nieuwe Sharon Jones & the Dap Kings qua sfeer doorgaat waar ze gebleven waren. Alleen hebben ze de funk iets meer vaarwel gezegd en de soul meer toe laten treden tot dit album. Alweer een goed album van deze formatie en alweer een goed album van het label Daptone. Daptone, misschien wel het Stax van het heden.

Dit verzamelalbum van Sharon Jones & the Dap Kings lijkt op iets wat ze rondstuurden om gigs te krijgen toen ze nog niet zo bekend waren. Zo komt het in ieder geval bij mij over gezien de vele covers en ook andere songs die we al van hun kennen van hun reguliere albums. Sharon Jones is natuurlijk veel te vroeg overleden en het is zaak bij Daptone dat ze goed met haar legacy omgaan. Dat hebben ze daar zelf ook al eens aangegeven, dat belangrijk te vinden. Dit album biedt de kwaliteit de we gewend zijn van het collectief, zij het dat je wel wat met covers moet kunnen. De covers zijn allemaal smaakvol uitgevoerd. Daarbij vind ik vooral de titeltrack een pareltje.

Dan alleen deze nog te beoordelen van deze funky soulformatie. Energieke cd met een nostalgische vibe, vooral muzikaal. De stem van Sharon Jones is ook heerlijk en wederom is het geheel erg fijn om te beluisteren.

Het tragische verhaal omtrent Sharon Jones mag bekend zijn. Helaas is deze fantastische zangeres niet meer onder ons. Gelukkig hebben we nog wel haar muziek om ons aan haar te laten herinneren. Met dus ook nog een recent album. Een album vol met songs die ze nog op nam met de Dap Kings. Ook ten tijde van haar ziekte.

Die persoonlijke gebeurtenissen hoor je terug op het album. Daar waar het qua sound heel herkenbaar Sharon Jones & the Dap Kings is, is het qua lading en vooral ook qua zang gevoelsmatig een stuk intenser. Nummer de opener Matter of Time, waar de drive van de drums en blazers echt enorm is. Sharon zelf zingt uiterst krachtig en dat komt ook nog eens prachtig samen met de backings.
Sail On dan. Een song met een vrachtwagenlading aan energie. Een fantastische gedrevenheid in dit nummer. Retestrak in de instrumentatie en vol beleving in de zang.
Het prachtig gezongen Just Give Me Your Time horen we daarna. Sharon legt een bepaald soort urgentie in de zang die je helemaal het nummer in trekt. Prachtige song.
Op Come and Be a Winner komen de speelsheid en de intensiteit prachtig in gevecht met elkaar. Intense zang en speelse blazers. Zoals we dat kennen van dit collectief.
Rumors heeft een erg fijne en strakke instrumentatie zoals the Dap Kings dat al jaren kunnen. Ook cool is die meerstemmigheid, waar de rest lekker door swingt.
Pass Me By heeft de nodige emotie. Niet alleen in de zang, maar zeker ook in de teksten. Die boodschap komt wel binnen zeg. Dat trekken ze door met Searching for a New Day. Een nummer dat sterk, maar ook zo kwetsbaar tegelijkertijd is. Dat is hoe ik dit licht swingende nummer ervaar.
These Tears is een soulballad pur sang. Bedeesd en gevoelig gebracht, met daarna het prachtige en sfeervolle When I Saw Your Face. Vocaal trekt Sharon Jones hier alles uit de kast, net als dat met de sfeersetting gebeurd.
Girl kent ook zijn vocale uitspattingen. Sharon lijkt al haar hebben en houden in deze nummers gestoken te hebben. Met als afsluiter Call On God. Een laatste terugtocht naar de gospel, daar waar het allemaal mee begon voor haar. Emotioneel gezongen. Een emotioneel einde van een emotioneel album.

Normaal gesproken is Sharon Robinson de kompaan van Leonard Cohen. Mocht hem al eens live gezien hebben dan weet je dat hij niet mag klagen met deze achtergrondzangeres. Ze heeft het ook alleen geprobeerd. Eerst was daar een plaat in 2008, maar die heeft niet voldoende aandacht gekregen. Nu is het tijd voor plaat twee en schreef Cohen op een aantal nummers mee. De vraag is natuurlijk of deze plaat de aandacht wel verdient.

The Harder You Look for Love is de albumopener. Een introloze opener die zich ontwikkeld naar een Sade-achtig nummer. Lekker relaxed. Strong for Me zit in diezelfde relaxte sfeer. Mooi nummer met aan mantra-achtig refrein. Ook Lucky pakt diezelfde sfeer, waar een vergelijking met Sade niet te omzeilen is.
Driftwood pakt mij als geheel dan een stuk meer. Mooi nummer met een warme sound. Hier wordt ik zelf ook wel warm van. De titeltrack past hier dan weer perfect bij, eveneens een erg mooi nummer. Op Safe lijkt het in eerste instantie ook weer het zelfde laken en pak, tot het trompetje. Zo’n instrument kan net deze ene beetje toevoegen en dat doet het hier dan ook.
One More Song bevalt mij dan een stuk minder en zit zelfs tegen het slaapverwekkende aan. Wat weer goed gemaakt wordt met Along for the Ride. Dat zit ‘m vooral in de verrassende muzikale details. Afsluiter A Fragile Love is dan juist weer the same old story back again.

Een redelijk wisselvallig album dus, dat qua sfeer in dezelfde soulpop stroming blijft hangen. Daarin blijven niet alle nummers even interessant genoeg en gaat de vergelijking met Sade al snel op. Al moet ik eerlijk zeggen dat de kans groot is dat ik sneller een plaat van Sade op zet, dan deze nog eens.

(bron: Opus de Soul)

Bekend worden met veelal covers en daarin vooral vocaal overtuigen heeft de deur geopend voor Shaun Escoferry. In 2014 bracht hij zijn album In the Red Room uit en ook daarop is het vooral zijn prachtige stem die de aandacht opeist. Wellicht dat aan het feit dat de nummers productioneel vaak niet meer dan aardig zijn, maar aan de andere kant is die stem ook wel erg goed hoor. Het begin van de plaat is sterk (zeg de eerste vier nummers), maar daarna zakt het toch wel wat weg om daarna op het einde weer wat op te klimmen.

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk is het hier dan. Het debuut van Sherry Dyanne. Het album wordt op eigen beheer uitgebracht. Ze heeft in de tussentijd veel moois gedaan. Zo tourde ze met Michael Franti, stond ze in de finale van de Soundmixshow en deed daarnaast vele leuke optredens. Was ze eerst wiskundelerares, nu is dan eindelijk volledig met haar muziek bezig. Of dat een juiste stap is geweest leest u in deze recensie.
Opener Just Cause You Are Pretty belooft wat goeds. Opvallende is de soepele, speelse stem van Sherry Dyanne. Muzikaal is het ook dik in orde met een positieve vibe. Instrumentaal gaat het richting de jazz/soul, terwijl het vocaal wat meer soul/pop is.
Come On a My House gaat daar eigenlijk rustig op verder. Door de stevigere intro hebben we even het gevoel dat we een andere stijl voorgeschoteld krijgen, maar uiteindelijk is het weer een laidback en vrolijk nummer. Leuke blazers en een echte lentesong. Mooi ook dat er zo energiek einde aan het nummer zit.
Foolish stelt dan toch wat teleur. Past perfect in het jazz-pop straatje die al vaker bewandeld is door andere artiesten. Het nummer is veilig en niet al te verrassend. Niet verrassend en eigenlijk gewoon een beetje saai wordt het met Lift My Blues. Voelt aan als een vuller.

Dat wordt dan weer ruimschoots goed gemaakt met Make It Better. Dit is een lekker en meer uptempo nummer met weer die leuke, vrolijke sfeer erin. Dit soort nummers maken tot nog toe het album. Overtuigend is het ook met Billie’s Blues. Nummer helemaal in de geest van Billie Holiday. Vooral de overtuigende zang maken het nummer goed.
Op Little Boat wordt het wat fijner, wordt het wat kleiner. Goed uitgevoerd nummer waarin de soepele stem van Sherry Dyanne weer opvalt. Die valt ook op bij My Dreams Are Getting Better All the Time. Het nummer is een soort samenspel tussen vocalen en instrumenten. Er had echter meer ingezeten aangezien het nummer zich vlak en saai ontwikkeld. Daar op voortbordurend is Lost Mind. Prima als achtergrondmuziek, maar meer toch echt niet. Wat ook weer te vertellen valt over Wait Till You See Him.
Het nummer sluit af met de evergreen What a Difference a Day Made. Een klassieker die aardig vertolkt wordt.

Leuk debuut dus, an sich, van Sherry Dyanne. Met haar soepele, heldere en speelse stemgeluid kan ze vocaal veel aan. Alleen moet het album waken dat het zich niet teveel als achtergrondmuziek ontwikkeld. Aan de ene kant beklijft mij het gevoel dat er veel meer in had gezeten. Aan de andere kant is het sfeertje van het album prima en zal ik het zeker nog wel een keer opzetten.

Na het overtuigende Wishes and Wants uit 2018 begon ik met zeer veel interesse aan het beluisteren van deze nieuwe plaat van Shirley Davis en haar Silverbacks. En, dat kan ik alvast verklappen, dat is wederom geen straf. Eigenlijk zit je vanaf opener Culture or Vulture al in die heerlijke organische soulsound. Een bekende sound natuurlijk, maar zeer uitstekend uitgevoerd alhier. Die fijne vibe en haar fijne stem draagt dit album verder door. Energiek ook vaak met soms wat rust. Die rust vindt je vooral in nummers als Love Insane (waar haar stem heerlijk als het ware in hangt), Outdoor en So Much to Me. Maar geen enkel nummer is slecht te noemen. Dit Keep on Keepin' On is gewoon weer een hele fijne soulplaat van Shirley Davis & the Silverbacks.

Aan de naam van de artiesten weet je eigenlijk al meteen af te lezen hoe het zit: de traditionele vrouw + band in combinatie met soulmuziek. De geschiedenis leert ons dat dit vaak heel smaakvol uit kan pakken. En ik kan jullie alvast verklappen dat Shirley Davis en haar Silverbacks aan sluiten in de rij van succesvolle uitvoeringen. Natuurlijk hoor je links naar Sharon Jones & the Dap Kings terug. Luister daarvoor bijvoorbeeld alleen maar naar de opener en tevens titeltrack. Daarna hoor je eigenlijk alleen nog maar lekkere nummers. Daar kan je gif op in nemen. De nummers wijken dan vooral af in de details. Soms heeft het orgel meer aandacht (Kisses) en de andere keer juist de saxofoon solo (All About Music). Het is wel duidelijk dat de kwaliteit nimmer af neemt. De energie zit goed, de zang zit goed en muzikaal weet het te verrassen, maar ook vertrouwt aan te voelen. Een superfijne plaat dus.

Het label Big Crown weet vaak wat mooie pareltjes op te diepen. Officieel was dit in de jaren ’70 opgenomen en nu dus (opnieuw) gereleased. Zangeres Shirley Nanette komt uit Portland en werkte samen met Earl Grant en zijn band bij het opnemen van dit album. Het is mooi dat dit album nu nog zijn, al is het beperkte, aandacht krijgt. Het gaat van licht swingend en bluesy naar ontspannen. Van funky naar intiem en bloedmooi. Van energiek naar prachtig. Het is voor mij echt een ontdekking, deze zangeres. Wat een prachtige plaat is dit!

Stiekem plaats ik in 2015 toch nog een recensie van een album dat reeds in 2014 is uitgekomen. Zoveel komt er immers dit jaar nog niet uit en wat aandacht van Nederlands talent is nooit weg. Aandacht heeft deze dame niet extra nodig. Die krijgt ze zelf al door haar optredens in onder andere the Voice en DWDD. Ik moet zeggen dat ik haar daar niet altijd even goed kon behappen. Vooral vocaal vond ik vaak dat ze teveel tierelantijntjes toepaste. Af en toe een ad-lib vind ik zeker wel mooi, maar Shirma maakte er mijn inziens te vaak stemakrobatiek van. Spierballenzingen, maar niet in dienst van het nummer. Dus wellicht was ik wel wat huiverig bij het beluisteren van dit album. Aan de andere kant ook ietwat bevooroordeeld. Maar kan ze me verrassen?

Ik geef het dan meteen maar ruiterlijk toe: dat kan ze. Vooral het begin van het album is erg fijn. Hierin laat Shirma horen ook goed overweg te kunnen met meer funky werk. Zeg maar dansbare popsoul in het goede soort. Sterke nog, juist op deze songs overtuigd ze mij hier meer dan op de ballads die ook terug te vinden zijn op deze plaat. En nergens is die overdreven stemakrobatiek te horen. Nee Rouse maakt goed gebruik van haar vocale talenten. Wees gerust, ze houdt zich zeker niet in maar alle uithalen staan prima in de dienst van het nummer. Vooral songs als Mean Man, Can’t Sleep en Watch Your Back zijn bijzonder prettig om naar te luisteren. Kortweg, die behoren tot mijn persoonlijke favorieten.
Nederland is duidelijk goed bezig op soul/r&b-vlak en Shirma Rouse bewijst daar de volgende exponent in te zijn.

(bron: Opus de Soul)

Ik beluisterde dit album n.a.v. dit topic.

Losse nummers van Sigur Ros zijn mij weleens ten gehore gekomen, maar een volledig album nog niet. Bij het beluisteren van de muziek van Sigur Ros beland ik een beetje in een tweespalt. Aan de ene kant begrijp ik goed dat dit mooi gevonden wordt met z’n sferische muziek en melancholische tonen. Aan de andere kant doet het mij zo enorm weinig en vind ik het zelfs soms een beetje saai worden. Ik mis er vaak een soort van kern in. Maar het zit wel hoorbaar goed in elkaar dus. Maar of het me pakt? Maar…, maar….

Multi-instrumentalist Silas Short brengt hier met Drawing een EP uit. Als we het per nummer bekijken is Cloudy June een heerlijke relaxte opener. Rustige zang, klein gitaartje, sfeergeluidjes en dus een leuk begin. Two blijft net zo relaxed een rustgevend als de opener. Beetje niks-aan-de-hand-muziek is het wel. Al houdt het je aandacht wel genoeg vast. Rooms gaat ontspannen voort, rustige muziek, prima muziek. Drawing is relaxed. Joint Identity heeft een mooie warme en jazzy begeleiding. Queen of Paisley is een ontspannen song en uiteindelijk Bogus met een prima stijltje. Een best interessante EP. Een artiest om in de gaten te houden.

Met de single Leave the Door Open knalden Silk Sonic de lijsten binnen. Een instant hit van dit gelegenheidscollectief. Grote namen als Bruno Mars, Anderson.Paak en Bootsy Collins zitten hier achter. Maar dat zal voor de meeste lezers hier geen verassing zijn, dat is inmiddels als lang en breed bekend. Laten we het dan maar over de muziek hebben. Want als de vooruitgesnelde singles iets beloven is dat we iets smooths tegemoet gaan. En dat hoor je meteen al in de intro terug. Daarna dus de eerder besproken hitsingle. Een single die ik beleef als een herbeleving van de 90’s R&B gemengd met de wat zoetere Philly Soul uit de jaren ’70. Glad, met dikke bass en complementaire zang. Dat alles in een rete aanstekelijk verpakt. Fly As Me is het volgende nummer en dat is toch wel een dikke track geworden. Vol energie, vol funk en met hoorbaar plezier. Hoort bij de betere van dit album. After Last Night is uiterst smooth en werkt toe naar een meer explosief einde. Smokin’ Out the Window heeft iets aanstekelijks waardoor je meteen rustig mee gaat knikken. Put on a Smile brengt je aan Soul Show sliden. Smooth en zoet op de juiste manier en met hoorbaar veel plezier. 777 is een nummer vol swingende funkyness en dat doet het album tussendoor wel goed. Een echte opleving en voer voor een feestje. Skate kenmerkt zich met de Philly Soul Sound en past ook zo in de bekende Soul Show dansprogramma’s van vroeger. En het korte album komt ten einde met Blast Off. Een nummer dat prima past in de zoete sfeer van deze plaat. De enige vraag die bij mij na het beluisteren nog wel open staat is hoe serieus dit nemen is. Silk Sonic lijkt vooral een lekkere spielerei van Mars en Paak. Een goed uitgevoerde spielerei welteverstaan. Maar ergens voelt het ook een beetje als gimmick. En ook daar is niks mis mee in dit geval.