Ik ben een totale Yes leek, ik ken geen andere albums van deze band, en "Going for the One" is mijn eerste echte Yes luisterervaring. Een gemiste kans, een ontbrekende puzzel in mijn leven tot nu toe? Wellicht, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk niet heel erg onder de indruk ben. Muzikaal zit het allemaal verdomde knap in elkaar, het vakmanschap is overduidelijk en de instrumentbeheersing is fenomenaal. Maar het doet me gevoelsmatig dus helemaal niets, het komt afstandelijk op mij over. En laat de gevoelsfactor nu voor mij een belangrijk element zijn in mijn luisterbelevenis. Technisch dus zeer knap, maar verder komt het bij mij niet. Wellicht dat andere albums van Yes me meer kunnen bekoren, of wie weet is het toch gewoon een kwestie van smaak.