Paolo Nutini heeft een erg mooie stem. Dat is direct duidelijk bij het luisteren naar ”These Streets”. De muziek is erg toegankelijk en klinkt ook nog eens prettig in de oren. Maar de liedjes beklijven bij mij echter niet. De inwisselbaarheid is groot en ”These Streets” maak derhalve geen grootse indruk. Liedjes als ”Jenny Don’t Be Hasty” en ”New Shoes” zijn alleraardigst, maar zijn voor mij ook direct de hoogtepunten. En twee liedjes is op een heel album dan heel karig in mijn beleving. Slecht is dit zeker niet, en op de radio best leuk om naar te luisteren. Het onderscheidend vermogen is echter te gering om voor mij als houdbaar te bestempelen. Het nodigt me dan vooralsnog ook niet uit om me in de rest van zijn oeuvre te verdiepen. Voor mij dus niet meer dan een redelijk album.

Papa Roach liftte mee op de hype van de nu-metal. Dat gaf ze met "Infest" direct een boost. Tijdens mij studententijd vond ik dit nog wel leuke muziek, maar als ik het nu terug hoor doet het me helemaal niets. Sterker nog ik begin me er zelfs aan te irriteren. De hitsingle "Last Resort" is nog wel aardig, maar dat is dan ook het enige. Ik beschouw "infest" als een persoonlijke bevlieging en weer zo'n plaat die ik kan toevoegen aan mijn rijtje jeugdzonden.

"Riot!" is een sympathieke, energieke en bij tijd en wijle aanstekelijke poppunk plaat. Aan de andere kant blijft het nergens echt hangen en ervaar ik het als hap-slik-weg. Het ene oor in, het andere oor weer uit. Uiteindelijk vind ik het een aardig album, maar slechts beperkt houdbaar naar mijn mening. Ik vind "Riot!" zeker niet slecht, maar een onuitwisbare indruk laat het bij mij zeker niet achter. Gewoon leuk, als tussendoortje.

Dit is niet het genre waar ik normaal gesproken erg warm voor loop, maar "Close to Paradise" van Patrick Watson is een intrigerende plaat. Het is een divers palet van muziek geworden die vooral erg sfeervol is. Dromerige klanken komen uit mijn luidsprekers. Wat mij betreft een echte groeiplaat, waarbij je bij elke luisterbeurt weer iets nieuws ontdekt.

Oh wat is dit mooi! Alleen de titel van deze plaat al: "Heat Lightning Rumbles in the Distance". Je krijgt er direct beelden bij. Patterson Hood, voorman van Drive-By Truckers, komt met een mooie en voor zijn doen (vergeleken met Drive-By Truckers) ingetogen roots en country plaat. De thema's zijn niet om vrolijk van te worden. Hood heeft een turbulente tijd achter de rug en dat reflecteert zich in de liedjes op "Heat Lightning Rumbles in the Distance". De plaat begint direct met het dreigend klinkende "1201". Het is gelijk duidelijk, dit wordt een intense luisterbelevenis. Dat gevoel houd ik eigenlijk de gehele plaat. De instrumentatie is afwisselend sober tot warm en gloedvol, maar voorop staan de liedjes, het verhaal, zoals bijvoorbeeld in het meeslepende en gesproken "(Untold Pretties)". Verhalen vertellen, dat is wat Patterson Hood het beste kan. Af en toe wordt Hood vocaal bijgestaan door een extra zanger of zangeres en dat levert prachtige samenzang op, zoals op "Come Back Little Star". Patterson Hood bewijst met "Heat Lightning Rumbles in the Distance" dat hij ook zonder zijn kompanen uit Drive-By Truckers een uitstekende plaat kan afleveren. Dit is wel een bescheiden pareltje hoor!

De stem van Patty Griffin heb ik altijd intrigerend gevonden. Op "American Kid" vallen voor mij de puzzelstukjes in elkaar. Naast de stem van Griffin komt dit met name door het fantastische America, roots, folk en country geluid. Zeker ook omdat een groot deel van die muzikale omlijsting afkomstig is van de gebroeders Cody en Luther Dickinson (van North Mississippi Allstars en vele andere projecten). Gevoelsmatig is dit de context waarbinnen de stem van Griffin het beste tot haar recht komt. Ik ben direct gegrepen door de zanglijnen op "Go Wherever You Wanna Go". Maar ook "Wild Old Dog" is hemels mooi. "American Kid" is een eerbetoon aan haar vader en het is daardoor een behoorlijk emotionele plaat geworden. Maar wel eentje om in te lijsten als je het mij vraagt. Manlief Robert Plant zingt ook nog even mee en dat maakt een liedje als "Highway Song" net even wat mooier. "American Kid" is wat mij betreft het voorlopige hoogtepunt in het oeuvre van de eigenzinnige Patty Griffin. Prachtig album!

Ik ben totaal niet bekend met het werk van Patty Griffin. Op basis van een recensie heb ik deze plaat eens gedownload. Ik moet zeggen dat ik best onder de indruk ben van haar vocale kwaliteit. Ze heeft een prachtige stem. Met die stem draagt ze elk liedje. Vooral op de meeste uitgeklede liedjes komt haar stem het beste uit. De teksten zijn daarnaast ook nog eens goed. Het is jammer dat ze niet bekend is bij een groter publiek. Ik kwam haar stem laatst nog eens tegen op een plaat van Robert Plant, maar ook solo staat ze duidelijk haar mannetje (of vrouwtje zogezegd). Patty Griffin is een echte pure zangeres, eerlijk, recht uit het hart en is totaal niet te vergelijken met die plastic popzangeresjes van elke willekeurige talentenjacht. "Children Running Through" laat dat overtuigend horen. Gewoon mooi!

Ik lees vele positieve reacties op dit album. Persoonlijk weet ik niet zo goed wat ik met ”22 Dreams” aan moet. Ik ben niet bekend met al het werk van Paul Weller, maar ik ken zijn reputatie en staat van dienst. Qua muziek heb ik fysiek maar een album van de beste man en dat is ”Stanly Road”. En dat vind ik een dijk van een plaat. ”22 Dreams” vind ik vooral lang en divers. Muzikaal zit het allemaal goed in elkaar en over de kwaliteit valt eigenlijk niet te twisten. Maar de diversiteit vind ik op ”22 Dreams” wat teveel doorslaan. Ik hoor zoveel verschillende dingen dat ik er geen coherent gevoel bij krijg. Ik ben een echte album luisteraar en bij ”22 Dreams” hoor ik vooral veel verschillende liedjes en niet een samenhangend geheel, ondanks dat sommige nummers in elkaar overlopen. Dus ondanks dat Weller met ”22 Dreams” zeker geen slecht album aflevert, is het niet een album dat mij echt pakt. Maar dat heeft eigenlijk niets met de kwaliteit van Weller te maken, maar meer met mijn persoonlijke luisterbeleving.

Dit is een mooi album zeg. ”Stanley Road” is zo’n album waar het gitaarwerk en de kwaliteit van de liedjes mooi in evenwicht zijn. Paul Weller is een fantastische gitarist, maar niet eentje die dit etaleert met scheurende solo’s en gitaarpatserij. Weller speelt smaakvol gitaar, zowel in zijn solo’s als in zijn ritmepartijen. De solo op ”You Do Something For Me” vind ik zo verschrikkelijk mooi; ogenschijnlijk simpel, maar heel warm, donker en intens. Het geeft de sfeer van het liedje perfect weer. Zijn spel is over het gehele album meeslepend en de opbouw van de liedjes zijn zorgvuldig, maar vooral boeiend en spannend. De stem van Weller past er heel mooi bij, terwijl ik denk dat Weller technisch niet eens de allerbeste zanger is. Maar wat doet dat er toe, als de emotie en het gevoel bij alle liedjes stuk voor stuk te voelen is. De Dr. John cover ”I Walk on Guilded Splinters” doet het wonderwel goed en is een mooie aanvulling op Weller’s eigen composities. ”Stanley Road” is een van mijn favoriete albums uit de jaren negentig. Ik begrijp de lovende kritieken heel goed en snap dat Noel Gallagher dit album ophemelt. Geheel terecht dus. Fantastische melodieuze gitaarplaat!

Lang geleden dat ik zo'n goede Pearl Jam plaat heb gehoord. Op "Backspacer" heb ik niet het gevoel dat de heren krampachtig urgent proberen te klinken. Het enthousiasme en het spelplezier spat er vanaf. Dit levert mooie songs op. Soms rockend, soms ingetogen. Het drieluik "Just Breathe", "Amongst the Waves" en "Unthought Unknown" is wat mij betreft het hoogtepunt van deze zeer verdienstelijke Pearl Jam plaat. Ook live staan de songs van deze plaat als een huis, zoals ik heb mogen aanschouwen tijdens Rockin' Park 2010. Van mij mogen ze meer van dit soort platen uitbrengen.

Dit is gewoon niet mijn Pearl Jam plaat. Iedere keer als ik de plaat een volgende kans geef kom ik toch weer tot dezelfde conclusie. Ik geloof best dat het tesktueel dik in orde is, maar ook al schrijf je nog zulke goede teksten, als de muziek me niet weet te raken dan houdt het voor mij helaas op. Het artwork is trouwens wel fantastisch, maar dat kan de muziek voor mij niet redden.

Sinds hun ”comeback” in 2006 blijft Pearl Jam me verbazen met prima albums. ”Lightning Bolt” ligt wat mij betreft dan ook in het verlengde met het titelloze album uit 2006 en diens opvolger ”Backspacer”. Gevoelsmatig is ”Lightning Bolt” dan ook een combinatie van die beide albums. Ik hoor de frisheid en de energie van ”Pearl Jam”. Met name in de eerste drie nummers gaan de registers vol open. Daarnaast vind ik dat Pearl Jam in die hardere nummers toch behoorlijk melodieus klinkt. Verder hoor ik op ”Lightning Bolt” de mooie rustigere nummers terug die ik ook op ”Backspacer” hoorde. Die rustige Pearl Jam bevalt me wel en het lijkt wel of Eddie Vedder’s stem steeds beter wordt. Waar ik hem in het verleden nog wel eens schreeuwerig vond, heb ik dat op ”Lightning Bolt” helemaal niet. Vanaf het eerste rustpunt ”Sirens” gaat het tempo wel gestaag naar beneden, met af en toe nog een mid- en/of uptempo nummer, zoals bijvoorbeeld het groovende ”Let the Records Play”. Ik kan me voorstellen dat je op basis van de eerste drie nummer op het verkeerde been wordt gezet, maar ik maal er niet om, want ”Lightning Bolt” vind ik een uitstekend album van een band die nog nooit zo consistent heeft geklonken. Wat mij betreft is ”Lightning Bolt” dan ook het beste Pearl Jam album sinds jaren.

"Live at the Gorge" bevat een drietal volledige concerten opgenomen in Seattle. Pearl Jam laat horen dat ze nog steeds een fantastische liveband zijn en ze laten tevens hun veelzijdigheid horen. De sfeer van elk van de drie concerten is net even anders en daarnaast is de setlist behoorlijk gevarieerd. Live komen de meeste nummers nog meer tot hun recht dan dat ze op plaat al doen. Dat geldt met name voor de nummers van de naamloze plaat uit 2006. Uiteraard komen de nodige klassiekers ook weer voorbij. En "Black" blijft in elke versie, in elke uitvoering een van de beste liedjes ooit. Eigenlijk altijd een kippenvel moment. Ook "Alive" staat live nog altijd als een huis, net als "Even Flow". Ook de covers van onder andere The Who ("Baba O'Riley") en Neil Young ("Rockin' in the Free World") krijgen een mooie Pearl Jam bewerking. "Live at the Gorge" is een hele zit (7 cd's) als je het album in een keer wilt beluisteren, maar eigenlijk vind ik het nergens vervelen. Een klein puntje van kritiek, of irritatie zogezegd: tijdens de eerste concertregistratie steekt Eddie Vedder regelmatig de draak met Tom Petty. In het begin even leuk, maar daarna voornamelijk irritant. Dit is slechts een klein smetje op een fantastische liveregistratie van een band die wellicht niet meer de meest urgentste albums uitbrengt, maar live nog net zo urgent klinkt als ten tijde van hun debuutplaat "Ten". En dat getuigt van grote klasse!

"Live on Two Legs" is een compilatie van liveopnamen van Pearl Jam's Amerikaanse tour in 1998. Dit is dus geen integrale concertregistratie. Hoewel ik over het algemeen liever luister naar een volledig concert, puur qua sfeer en gevoel, stoor ik me hier op "Live on Two Legs" nergens aan. Het album zit productietechnisch zo goed in elkaar dat het toch klinkt als een coherent geheel. De klassiekers vormen over het algemeen toch de hoogtepunten. Nummers als "Daughter", "Even Flow", Off He Goes", "Betterman" en uiteraard "Black" worden hier prachtig gespeeld. Ook het nieuwere nummer "Do the Evolution" valt op. Wat een heerlijk ruig en energiek nummer is dat met spetterend gitaarwerk. Niet alle Pearl Jam albums vind ik even goed en eigenlijk klinken ze vanaf hun titelloze album uit 2006 weer enigszins urgent, maar live behoort deze band tot de absolute wereldtop en "Live on Two Legs" maakt dat helemaal waar.

"Live October 22 2003 Benaroya Hall" is een benefietconcert van Pearl Jam ten behoeve van YouthCare. Pearl Jam speelt hier een semi-akoestische set en dat levert een voor Pearl Jam begrippen een verrassend intiem optreden op. Het is even wennen, want je bent gewend om Pearl Jam te horen rocken. Maar als snel klinkt deze semi-akoestische setting als een warm bad. De afwisseling tussen akoestische gitaren met her en der wat elektrisch gitaarwerk klinkt heel mooi. Er zijn genoeg hoogtepunten te noemen, maar hierbij toch een kleine greep: "Man of the Hour", "Off He Goes" klinkt in deze uitvoering veel beter dan de studioversie al vond ik dat al een mooi liedje, alleen al vanwege deze gestripte uitvoering van "Black" is het aanschaffen van deze plaat meer dan waard, het toetsenwerk op "Crazy Mary" is heel erg fijn en de afsluitende tracks "Daughter" en met name "Yellow Ledbetter" zijn prachtig. Pearl Jam kiest op "Live October 22 2003 Benaroya Hall" voor een niet alledaagse set en dat siert ze. In combinatie met de intieme setting is dit een hele welkome aanvulling op het al indrukwekkende oeuvre van Pearl Jam.

Op "No Code" klinkt Pearl Jam toch anders dan op de voorgaande albums. Niet ten nadele overigens wat mij betreft. "No Code" bevat een afwisseling van rockers en meer ingetogener liedjes. Wat dat betreft is "No Code" mooi in balans. Uiteraard hoor je ook de gebruikelijke Pearl Jam ingrediënten, bijvoorbeeld op "Hail Hail", met die heerlijke riff en groove. Maar toch vind ik met name de rustige liedjes het mooist. "Off He Goes" en "Present Tense" zijn prachtig. Ook het afsluitende "Around the Bend" is mooi. Met "No Code" laat Pearl Jam vooral horen hoe veelzijdig ze zijn.

Ik beschouw "Pearl Jam" als een soort reïncarnatie van de band. Vandaar misschien ook wel het feit dat dit een titelloos album is. Een nieuw begin. Zo klinkt het ook; fris, energiek, onbezonnen en vooral het overduidelijke speelplezier spat er vanaf. De albums voorafgaand aan "Pearl Jam" vond ik steeds minder interessant worden. Het kwam heel geforceerd op me over. Niet slecht natuurlijk, want we hebben het wel over Pearl Jam. Het enthousiasme van de band werkt aanstekelijk op "Pearl Jam". Er is niet echt een nummer dat er bovenuit steekt, maar over ik vind het album over het geheel genomen behoorlijk consistent. Wel moet ik zeggen dat ik de liedjes van "Pearl Jam" live nog beter tot hun recht komen. Luister maar eens naar het livealbum "Live at the Gorge" waar veel liedjes van "Pearl Jam" werden gespeeld. Weer een bewijs dat Pearl Jam live echt een fantastische band is en altijd dat kleine beetje extra weet te brengen. Dit doet verder niets af aan de frisheid en ja misschien wel de jeugdigheid die "Pearl Jam" uitstraalt. Prima album dus!

Voorganger "Binaural" vond ik een nogal geforceerd klinken. "Riot Act" is wat mij betreft alweer een flinke stap voorwaarts. De sfeer is best somber en donker, maar er staan erg goede liedjes op "Riot Act". "Save You" is daar zeker eentje van, met die heerlijke riff. Een ander hoogtepunt is "Love Boat Captain". Misschien zelfs wel een van de betere liedjes uit het oeuvre van Pearl Jam. Eddie Vedder klinkt over de gehele linie gekweld, maar dit draagt bij aan de intensiteit van het album. Je wordt daardoor in de liedjes gezogen. Tenslotte vind ik ook afsluiter "All or None" een erg mooi liedje. Na het voor mij wat teleurstellende "Binaural" herpakt Pearl Jam zich dus best goed met "Riot Act".

Pearl Jam’s ”Ten” mag met recht een monument uit de muziekgeschiedenis genoemd worden. Niet alleen qua impact, tijdsgeest en commerciële verkoopcijfers, maar wat mij betreft met name vanwege de geweldige muziek. Destijds leverde de grunge stroming mijlpaal na mijlpaal af. ”Ten” is daar zeker een van. Pearl Jam combineert melodieuze meeslepende rockmuziek met intense teksten en maatschappelijk bewustzijn. Dit is een band met een boodschap. ”Ten” bevat het ene pareltje na de andere, maar eigenlijk zijn de eerste zes songs van ongekende klasse. Het ene hoogtepunt volgt op het andere. Van die eerste helft zijn ”Even Flow”, ”Alive”, ”Black” en ”Jeremy” mijn favorieten. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de tweede helft een fractie minder vind. Liedjes als ”Porch” en ”Deep” kunnen me iets minder bekoren en grijpen me een stuk minder als eerder genoemde liedjes. Aan de andere kant vind ik ”Garden” wel weer van hemelse schoonheid. De gitaartandem McCready en Gossard vult elkaar perfect aan, waarbij vooral de leadpartijen van McCready opvallen. Maar vlak het rhythm gitaarwerk van Gossard niet uit, en ook hij neemt hier en daar even het voortouw. De stem van Eddie Vedder is een van de mooiste die ik ken, en die grijpt je bij je strot en sleurt je de liedjes in. Over beleving gesproken. ”Ten” is een album dat valt in het rijtje ”Dirt” van Alice in Chains, ”Nevermind” van Nirvana en ”Superunknown” (of ”Badmotorfinger”) van Soundgarden. Persoonlijk vind ik het gelijknamige album van Temple of the Dog (met muzikanten van Pearl Jam) het beste wat grunge (what’s in a name, by the way) te bieden heeft, maar dat doet niets af aan ”Ten”. Dit album heeft terecht zijn omvangrijke status in de muziekgeschiedenis verdiend!

Ga er maar aan staan. Als debuut het fenomenale ”Ten” afleveren en dan met een opvolger moeten komen. De druk is dan gigantisch en vergelijkingen zijn onoverkomelijk. Gelukkig is ”Vs.” geen kopie van ”Ten”. Op een herhalingsoefening zit niemand te wachten. ”Vs.” vind ik een sterk album, eigenlijk van begin tot eind. Waar ik ”Ten” wat coherenter vind klinken, waaiert Pearl Jam op ”Vs.” uit binnen de grenzen van de rockmuziek; van hard tot zacht en alles wat er tussenin zit. Slechte liedjes staan er eigenlijk niet op. Wellicht wel een paar mindere, maar over het geheel genomen ervaar ik nergens dipjes of skipmomenten. Persoonlijk vind ik de langzamere en midtempo liedjes het mooiste. De liedjes ”Daughter”, ”Dissident”. ”Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town” en ”Indifference” zijn pareltjes. Maar ook de rockers klinken heerlijk met vlammend gitaarspel van de tandem McCready/Gossard. Na ”Ten” flikt Pearl Jam het dus gewoon weer. Hun tweede album ”Vs.” is een uitstekende opvolger. Als je dat klaarspeelt nadat je al bestempeld bent als grootheden is dat extra knap.

De blues van Percy Mayfield heeft een flinke donder soul in zich. Het geluid is warm door het gebruik van blazers en toetsen. De stem van Mayfield is mooi en donker. Ik vind dit een erg genietbaar album, maar zeker geen meesterwerk. De liedjes liggen gewoon lekker in het gehoor. Alles staat in het teken van het liedje, de instrumentatie is dienstbaar en de hoofdrol is duidelijk weggelegd voor de stem van Mayfield. ”Sings Percy Mayfield” is een warme soulvolle bluesplaat dat prima gedijt op een zwoele zomeravond.

Dit is een vrij standaard singer/songwriter plaat die me niet heel veel doet. Pete Murray heeft best een aardige stem, maar na een aantal songs heb ik het wel gehoord. Weinig variatie. Op mij komt Pete Murray over als een soort van James Blunt, met een iets rauwer randje. Ondanks dat rauwe randje is "Feeler" gewoon te braaf en na verloop van tijd gewoon saai. Net als James Blunt overigens. Nee, ik laat deze plaat aan me voorbij gaan. Te weinig spanning en durf.

"Frampton Comes Alive!" is een van de best verkochte liveplaten. Maar daarmee behoort deze plaat nog niet tot de kwalitatief beste liveplaten. Deze live registratie is voor mij hoogstens een aardige luisterervaring, maar ik word er niet door weggeblazen. Peter Frampton is een goede gitarist, maar hij heeft niet echt iets unieks of een karakteristiek geluid dat hem herkenbaar maakt uit andere goede gitaristen. Alleen op het viertien minuten durende nummer "Do You Feel Like Wo Do" laat hij horen wat hij echt in huis heeft. Op de andere nummers speelt hij degelijk gitaar en beheerste solo's. Daarnaast zijn de hits "Show Me the Way" en "Baby, I Love Your Way" herkenbaar uit duizenden. Op de Rolling Stones cover "Jumpin' Jack Flash" onderneemt Frampton een moedige poging om er zijn eigen draai aan te geven, maar dit pakt niet echt goed uit. Al met al een degelijke consistente liveplaat met een enthousiast publiek. Maar voor mij is het eerder genoemde nummer "Do You Feel Like We Do" het onbetwiste hoogtepunt en laat de overige tracks er een beetje bij verbleken.

Waar Peter Green met zijn Fleetwood Mac vooral rauwe ongepolijste blues liet horen, klinkt "Destiny Road" van Peter Green Splinter Group voller en warmer qua geluid. De instrumentatie is niet strikt gitaar, bas, drums en zang, maar hier worden toetsen en blazers aan tegevoegd. Dit maakt "Destiny Road" tot een gevarieerde bluesplaat. Sommige nummers laten een meer rockgeluid horen, andere zijn meer shuffles, maar ook slowblues nummers komen hier voorbij. "Destiny Road" is een prima bluesplaat van een echte veteraan en legende. Wellicht niet meer zo urgent en rauw zoals in de begintijd van Fleetwood Mac, maar zeker van goede kwaliteit.

Ik lees veel vergelijkingen tussen Alabama Shakes en Phantom Limb. Aan de ene kant vind ik dit begrijpelijk, aangezien het allebei bands betreft die worden aangevoerd door een donkere zangeres met een flinke portie soul in haar strot, bijgestaan door uitstekende (blanke) mannelijke muzikanten. Aan de andere kant vind ik de vergelijking kant noch wal slaan. Waar Alabama Shakes het vooral moet hebben van de rauwe soul energie kiest Phantom Limb voor een op roots en country gebaseerde aanpak die een stuk ingetogener klinkt. Begrijp me niet verkeerd, ik vind Alabama Shakes geweldig en die energie werk aanstekelijk, maar uiteindelijk gaat mijn voorkeur toch uit naar Phantom Limb. Hun interpretatie van country, roots en soul is harmonieus, melodieus en van engelachtige schoonheid. Ja het klinkt allemaal wat gelikter, maar so what, dit is echt bloedstollend mooi. Gastmuzikant Greg Leisz steelt bij tijd en wijlen de show met zijn fantastische pedal steel gitaarspel en naast de prachtige stem van de zangeres ook graag speciale aandacht voor het bloedmooie piano en overig toetsenwerk. Met "The Pines" stoomt Phantom Limb op de valreep mijn eindejaarslijstje voor 2012 binnen.

Op "Innerevolution" laat zanger/gitarist Philip Sayce een gevarieerd geluid horen. Niet alleen qua stijlen, maar ook in zijn gitaarspel. Sayce is een prima gitarist en weet verschillende genres als rock, funk en blues mooi samen te brengen op "Innerevolution". Wel moet Sayce ervoor waken dat hij zich niet overspeelt, wat wel vaker het geval is bij die typische Amerikaanse gitaristen. Los van dat kleine beetje overmoed, is deze plaat meer dan genietbaar, waarbij met name het afsluitende "Little Miss America" opvalt. Naast het gitaarspel op deze track, springen de mooie gloedvolle toetspartijen eruit.

Zoals de titel van deze plaat al doet vermoeden hebben we hier te maken met een tweetal legendes. Bluespianist Pinetop Perkins en bluesgitarist Hubert Sumlin, vooral bekend als lead gitarist van de nog legendarischere Howlin' Wolf. Deze heren zijn al aardig op leeftijd bij het uitkomen van deze plaat, en dat is te horen. Met name de stem van Hubert Sumlin is behoorlijk zwak. Gelukkig weegt het muzikale vakmanschap daar ruimschoots tegenop. Perkins speelt mooie melodieuze pianolijnen en Sumlin speelt smaakvol en ingetogen gitaar. De klassiekers op "Legends" krijgen mooie authentieke en respectvolle uitvoeringen. Ondanks hun leeftijd en bijbehorende slijtage is "Legends" een zeer genietbare (doch voorspelbare) bluesplaat.

"The Wall" is niet mijn favoriete plaat van Pink Floyd. Persoonlijk vind ik de stijl die op die plaat wordt gekozen iets te mainstream en teveel naar "normale" pop/rock neigen. In tegenstelling tot album als "Meddle", "The Dark Side of the Moon" en "Wish You Were Here" mis ik die mooie sfeer en de af en toe prachtig uitgewaaierde klanktapijtjes. Dit gezegd hebbende kan de liveregistratie van "The Wall" op "Is There Anybody Out There?" me meer bekoren dan de studioversie. Soms worden de nummers wat langer opgerekt en zijn de klanken wat warmer en in mijn ogen minder klinisch dan op het studioalbum. Live krijgen de nummers meer pit en beleef ik het geheel wat positiever. Nummers als "Another Brick in the Wall" (met name het drieluik parts 1 en 2, in combinatie met "The Happiest Days of Our Lives"), "Run Like Hell" en het fenomenale "Comfortably Numb" krijgen op deze liveregistratie toch wel een hele mooie bewerking. Ondanks mijn reserveringen ten aanzien van het studioproject vind ik "Is There Anybody Out There?" een geslaagde plaat.

"Meddle" intrigeert me meteen zonder dat ik ook maar een noot van de plaat heb gehoord. De hoes ademt een en al mystiek uit. Voor mij staat "Meddle" van Pink Floyd in het teken van het afsluitende, epische en heroïsche nummer "Echoes". Een drieëntwintig minuten durend muzikaal oorgasme. Eigenlijk werken de andere nummers toe naar deze briljante afsluiting. De opener "One of These Days" is eigenlijk direct al raak en vind ik direct the best of the rest. De nummers "A Pillow of Winds", "Fearless", "San Tropez" en "Seamus" vind ik wel best mooi, maar ze zijn voor mij de spanningopbouwers naar het magistrale "Echoes". De band speelt in perfecte harmonie. Het gitaarspel van David Gilmour is prachtig zoals altijd: warm, sfeervol, opbouwend, dreigend, intens en zo kan ik nog wel even doorgaan. De toetsen van Richard Wright laveren mooi tussen dat gitaarspel door. "Meddle" is de opmaat voor "The Dark Side of the Moon", maar heeft een totaal eigen geluid. Dat bewijst maar eens te meer dat Pink Floyd zich iedere keer weer opnieuw uitvindt. "Meddle" blijft me altijd bij vanwege "Echoes", en vanwege dat ene nummer mag deze plaat al memorabel worden genoemd.

"Pulse" is een prachtige liveregistratie van Pink Floyd. Gelijk maar even de pijnlijke discussie aansnijden om die ook weer heel snel af te sluiten: is Pink Floyd zonder Waters wel echt Pink Floyd? Tja, voor iedereen persoonlijk weer anders denk ik. Voor mij gaat Pink Floyd om het gitaargeluid van David Gilmour. Ik ben daar gewoon verliefd op. Om het even heel zwart/wit te stellen: zolang David Gilmour binnen Pink Floyd de gitaar bespeelt, zal de rest me een worst wezen (heel zwart wit dan hè). Ik geef direct toe dat Waters een grote invloed heeft gehad op de composities en de thematiek van de nummers, maar of hij nu wel of niet zingt maakt voor mij weinig uit. Ook vind ik zijn basspel bij lange na niet van het legendarische niveau als het gitaarspel van David Gilmour. Tot zover mijn persoonlijke mening over deze discussie, dan nu: "Pulse". Dit dubbelalbum is een registratie van hun toernee naar aanleiding van de release van "The Division Bell". Niet mijn favoriete Pink Floyd album, maar er staan zeker een paar sterke composities op, die ook op "Pulse" boven de rest van "The Division Bell" uitsteken. De eerste CD vind ik dan ook de minste, omdat daar de nadruk ligt op het eerder genoemde album. Begrijpelijk natuurlijk, want er moet ook gepromoot worden. "Pulse" opent overigens met een fenomenale versie van "Shine On You Crazy Diamond". De gitaartonen van Gilmour zijn direct herkenbaar en het kippenvel begint onmiddellijk. De daarop volgende nummers zijn niet allemaal even sterk maar tegen het einde van CD 1 volgen er met "Sorrow" en "High Hopes" toch al enkele pareltjes. De tweede CD is een integrale uitvoering van "The Dark Side of the Moon" en de live uitvoering doet mijn inziens niet onder voor het studioalbum. De urgentie van "The Dark Side of the Moon" beleef ik net zo sterk op "Pulse" dan op het studioalbum. De toegift is werkelijk van buitengewone klasse met "Wish You Were Here", "Comfortably Numb" (wat een gitaarsolo!!!) en "Run Like Hell". Ondanks dat de nadruk op "Pulse" in het begin ligt op "The Division Bell" is dit gewoon een prachtig livealbum met een David Gilmour die ongekend mooi gitaar speelt. Dat doet niets af van de kwaliteiten van de andere bandleden, maar zoals gezegd ben ik verliefd en stapelgek op de gitaarsound van Gilmour. "Pulse" is zo'n livealbum waar je steeds verder wordt ingezogen. Het concert is opgebouwd als een goede film, toewerkend naar een episch slot om je daarna happend naar adem achter te laten.