Ik vind dit een vrij gezapige plaat van Van Dik Hout. Op hun debuutplaat klonken de heren fris, energiek en waren de nummers een mix tussen pop en rock, met als hoogtepunt "Stil in Mij". Ik hoor daarvan bitter weinig terug op "Ik Jou & Jij Mij". Het geheel kabbelt voort en het lijkt wel of de band is ingezakt. Dat ze mooie liedjes kunnen leveren staat buiten kijf. Op "Ik Jou & Jij Mij" staat er ook weer zo eentje in de vorm van "De Stilte Valt Zo Hard". Maar er staan te veel vullers op deze plaat om dat hoogtepunt te laten beklijven.

”1984” is het laatste studioalbum van Van Halen met David Lee Roth in de gelederen als leadzanger. En als afscheid (althans, dat bleek later) is het een uitstekend album. Wel doet op ”1984” de synthesizer zijn intrede als nieuw instrument binnen de band. Overigens vind ik ”1984” nergens een poppy synthesizer album, want welbeschouwd bevatten alleen het openingsnummer (en dat is eigenlijk meer een intro, en nauwelijks een liedje), ”Jump” en ”I’ll Wait” synthesizers. De rest van het album is in mijn beleving gewoon old school Van Halen met een onnavolgbare Eddie Van Halen. Wel vind ik ”1984” luchtiger klinken (met uitzondering van ”Girl Gone Bad en ”House of Pain”), zeker in vergelijking met ”Women and Children First” en ”Fair Warning”. Er staan weer een paar killer tracks op dit album: ”Panama”, ”Hot for Teacher”, ”Drop Dead Legs”, ”Girl Gone Bad” en ”House of Pain”. Ondanks dat ”Jump” natuurlijk kapot is gedraaid op menig radiostation, vind ik het een prima nummer. Zeker niet het beste van Van Halen, maar wel erg genietbaar. Na het matige ”Diver Down”, slaat Van Halen keihard terug met ”1984”. De samenwerking met Dave eindigt na de bijbehorende tour, de Van Halens slaan een nieuwe weg in met Sammy Hagar, maar Dave stopt in ieder geval op zijn hoogtepunt.

Na het vertrek van David Lee Roth wordt Sammy Hagar aangesteld als de nieuwe zanger van Van Halen. Hagar is geen rookie meer, en heeft zelfs al een aanzienlijke CV opgebouwd als zanger van Montrose, maar ook als solo-artiest heeft hij al de nodige successen geboekt. Gelukkig is Hagar een heel andere zanger dan Roth. Gelukkig maar, want ik zit in ieder geval niet te wachten op een Roth imitator. Er is immers maar een Diamond Dave. Technisch vind ik Sammy Hagar een veel betere zanger dan Roth, maar ik heb geen uitgesproken voorkeur. Beide era’s hebben hun eigen charmes en ik kan dus van beide Van Halen periodes even goed genieten. Met Hagar in de gelederen klinken de Van Halen liedjes traditioneler qua opbouw en is het allemaal wat toegankelijker. Geen kritiek, want ook daar houd ik wel van. Daarnaast is het de jaren 80, dus tijd voor keyboards. Op ”1984” deden deze al hun intrede, maar op ”5150” vind ik het resultaat beter. ”Why Can’t This Be Love” en ”Dreams” zijn geweldige liedjes. Maar ook qua gitaarwerk valt er meer dan genoeg te genieten. Ik bedoel ongeacht wie de zanger is, we hebben het natuurlijk wel over Eddie Van Halen. ”Summer Nights”, ”Best of Both Worlds” en ”5150” zijn geweldige gitaartracks. ”Get Up” gaat zelfs even heerlijk in de overdrive. ”Inside” is een raar liedje, maar wel vermakelijk, en tegelijkertijd overbodig. Al met al is ”5150” gewoon weer een heerlijk Van Halen album. Het vertrek van Roth heeft de band geen windeieren gelegd. De populariteit bleef ongekend en ook commercieel gezien werd Hagar positief ontvangen. Die hard fans zullen ongetwijfeld een voorkeur voor Roth hebben. En ondanks dat ik dat best begrijp ben ik blij dat ik ook Van Hagar heb meegemaakt. Het heeft mooie muziek opgeleverd en ”5150” bewijst dat.

Nu ik de plaat de afgelopen week helemaal grijs gedraaid heb, is het nu tijd voor een uitgebreide review. In het algemeen kan ik zeggen dat "A Different Kind of Truth" mijn verwachtingen overtreft en overduidelijke classic Van Halen is. Ik vind ADKOT zelfs de beste Van Halen plaat sinds pak en beet "Fair Warning" / "1984". ADKOT is in ieder geval beter dan elke Van Hagar plaat, terwijl ik ook een fan ben van dat era.

Opener "Tattoo" is wellicht het minste nummer van de plaat, maar het is zeker geen slecht nummer. Sterker nog, hoe vaker ik hem hoor, hoe beter hij wordt. "Tattoo" is een typisch radiovriendelijk Van Halen nummer in de traditie van "Jump", "Panama", "Dance the Night Away", "...And the Cradle Will Rock", etc. Ik zie dit nummer als een teaser voor de rest wat komen gaat. Kritiek dat de teksten simplistisch zijn neem ik met een korreltje zout, alsof het refrein van "Panama" hoogdravend is. Van Halen gaat om de muziek, de energie, de humor, en de genialiteit van Eddie Van Halen. Niets meer en niets minder.

"She's the Woman" is het eerste echte bewijs dat The Mighty Van Halen terug is. Ook bevestigt het nummer direct wat een talent Wolfgang Van Halen is, zowel op de bas als vocaal. Hoe jammer ik het ook vind dat Michael Anthony niet meer onderdeel uitmaakt van Van Halen, ik mis zijn bijdrage aan de signature Van Halen sound geen moment!

"You and Your Blues" is een volgend hoogtepunt, waarbij ik juist de teksten wel heel clever vind. Mooie verwijzingen in de tekst naar bluesklassiekers als "Red House" en "Stormy Monday".

"China Town" is het eerste nummer waarop Eddie Van Halen helemaal los gaat. Hij hoeft helemaal niets te bewijzen, voor mij is en blijft hij de beste (hard)rock gitarist allertijden, maar hij speelt als een jonge god. Samen met "Bullethead", "As Is" (met die gitaarrif die Eddie als eens liet horen in een gastrol in de comedy Two and a Half Men) en "Honeybabysweetiedoll" is het een van de hardste Van Halen nummers ooit vastgelegd. Ongekend rauwe energie, dubbele bass drums van Alex Van Halen die samen met Wolfgang een ongekende groove toevoegt.

"Blood and Fire" is gebaseerd op een instrumental genaamd "Ripley" die ooit gebruikt is als soundtrack voor de film Wild Life. De teksten zijn helemaal nieuw en dit is een van mijn favoriete tracks op het album. Eddie's solo is werkelijk fantastisch en heeft zoveel lagen.

Na de drie "Eddie on speed" nummers volgt een echte signature Van Halen song "The Trouble with Never". Ook dit is een favoriet van me op deze plaat. Vooral de break is zo lekker. Het tempo gaat omlaag, de indringende stem van Dave, de groovende bas, en dan zwellen die gitaren weer aan, kippenvel!

"Outta Space" is weer een heerlijke ongecompliceerde rocker en wordt gevolgd door "Stay Frosty". Het is duidelijk een verwijzing naar "Ice Cream Man" van Van Halen's debuut, maar in tegenstelling tot "Ice Cream Man" is "Stay Frosty" geen cover, maar een echte Van Halen original. Als de band invalt na het akoestische intro gaat het nummer helemaal los, afsluitend met 30 seconden Van Halen frenzy.

De songs "Big River" en "Beats Workin'" zijn weer signature Van Halen songs, waarbij met name de solo in "Big River" fenomenaal is.

Ook wil ik David Lee Roth complimenteren met zijn effort op deze plaat. Hij is nooit de beste zanger geweest en compenseert dit door zijn showman capaciteiten, maar op ADKOT klinkt hij als herboren. Wellicht haalt hij de hoge uithalen van vroeger niet meer, maar zijn humor en energie dragen deze plaat. Ook mogen we de rol van Wolfgang niet onderschatten. Hij is wellicht de lijm die de gebroeders Van Halen met Roth verbindt en zorgt voor herboren motivatie en drive.

Ik heb natuurlijk ook de kritieken gelezen en met name het punt omtrent het feit dat deze plaat voor ongeveer de helft uit oud materiaal/demo's schijnt te bestaan stoort me. Er wordt verweten dat Van Halen niet creatief zou zijn, voor de makkelijke weg zou kiezen (ook Sammy Hagar heeft dergelijke opmerkingen gemaakt). Voor mij is het heel simpel: al deze nummers zijn nog nooit eerder uitgebracht op een Van Halen plaat, dus zijn ze per definitie nieuw. Of ze nu geschreven zijn in de jaren 70/80 of nu. Het blijven original Van Halen songs! Alsof Van Halen de enige band is die dit doet. Er zijn zoveel bands die "oud" materiaal herschrijft. Overigens zijn bijna alle teksten door David Lee Roth herzien of herschreven. Daarnaast wil ik melden dat zelfs een aantal songs op de Van Hagar albums zijn gebaseerd op riffs die Eddie al heeft verzonnen in de jaren 70 (bijvoorbeeld "Aftershock" van Balance uit 1995).

Ook erger ik me met name aan Sammy Hagar. Laat ik heel duidelijk zijn: ik vind Chickenfoot geweldig en ben onlangs bij het concert geweest in 013 in Tilburg en ik heb een topavond gehad. Maar alle kritiek die Sammy uit slaat nergens op, de teksten van Chickenfoot zijn net zo "simplistisch" als die van Van Halen. Hagar prijst Satriani de hemel in (terecht overigens, want hij is een erg goede gitarist, vooral live) en doet Eddie Van Halen af als een oude verkrampte man. Feit blijft wel dat Eddie Van Halen een veel herkenbaardere gitarist is dan Satriani en dat elke riff die ik hoor op een Chickenfoot album gespeeld kan worden door elke andere zeer goede gitarist. De riffs en solo's die Eddie Van Halen produceert zie ik door niemand nagespeeld worden. Velen hebben het geprobeerd, maar niemand kan dit evenaren. Ik hoop dat Sammy zich blijft concentreren op zijn eigen muziek. Chickenfoot is top. Van Halen is top. Ze vissen beide uit de dezelfde vijver, en die vijver is groot genoeg.

Kortom: ADKOT is de definitieve comeback van de allergrootste Rock & Lol band allertijden en snoert alle critici de mond (ik weet het, dit is een gewaagde uitspraak, maar van alle negatieve kritiek die ik heb gelezen is er voor mij nog niet één overtuigend geweest. Veel kritiek is makkelijk te weerleggen op basis van onvolledigheid of juistheid. Dat wordt op deze site ook weer bewezen). Ik kijk uit naar het moment dat ze naar Europa komen om te toeren, maar ik ben ze al dankbaar voor het feit dat ik al bijna een week een glimlach op mijn gezicht heb, en die zal verlopig ook niet verdwijnen. Voor mij nu al de rockplaat van 2012.

THE MIGHTY VAN HALEN IS BACK!!!

"Balance" is wederom een prima plaat van Van Halen. Ondanks dat ik Roth prefereer als frontman, heb ik Sammy Hagar altijd hoger ingeschat als zanger. Ook op deze plaat is hij weer uitstekend bij stem. Op "Balance" staan weer een aantal typische Van Hagar songs. Dit zijn over het algemeen de wat meer commercieel en popgerichte songs. Deze hebben niet mijn voorkeur. Met name " Not Enough" en in mindere mate "Can't Stop Loving You" en " Take Me Back" vind ik een beetje cheesy. De meer uptempo songs zijn weer heerlijk Van Halen, en de band klinkt qua geluid wat frisser dan op voorganger "For Unkawful Carnal Knowledge", al heeft dit meer een productietechnische reden denk ik.

Eddie Van Halen is weer over de gehele plaat geweldig en zijn typische "brown sound" weerklinkt in elke song. Spetterend gitaarwerk in "Big Fat Money" bijvoorbeeld. Een beetje anders dan wat we van hem gewend zijn, beetje meer funky en jazzy. Een onweerstaanbare riff, solo en brug in "Amsterdam", al is het refrein wat simpel. De solo in "Don't Tell Me (What Love Can Do)" is prachtig. Ook het instrumentale "Baluchitherium" is een lust voor het oor.

Tenslotte zijn Alex Van Halen en Michael Anthony weer een lekker stuwende ritmesectie die een perfecte aanvulling zijn op het fantastische gitaarspel van Eddie. Ook de harmony vocals van Anthony zijn weer om van te smullen en dragen bij aan die typische Van Halen sound.

Tenslotte vind ik dit een van de mooiste Van Halen albumhoezen. De titel van de plaat zo treffend en tegelijk pijnlijk uitgebeeld door de Siameze tweeling.

"Diver Down" is wat mij betreft de minste plaat van Van Halen, maar daarmee is het nog geen slechte. Vergeleken met voorgaande platen is de teleurstelling wel begrijpelijk. De plaat bevat teveel covers en te weinig eigen werk. Maar als ik na al die jaren "Diver Down" terug luister is het toch een uiterst genietbaar, maar luchtig plaatje. Eddie Van Halen laat zijn genialiteit weer eens horen op een paar instrumentale nummers en er staan toch een paar ijzersterke composities op, zoals "Hang 'Em High", het prachtige gitaarspel in "Little Guitars" en "The Full Bug". Diversiteit kan Van Halen niet ontzegd worden, er staat zelf een jazzy compositie op in de vorm van "Big Bad Bill (Is Sweet William Now)" met vader Jan Van Halen op de klarinet. "Diver Down" is leuk tussendoortje. Letterlijk want deze plaat is uitgebracht tussen twee bescheiden meesterwerkjes als "Fair Warning" en "1984".

"Fair Warning" is de meest donkere Van Halen plaat, zeker in het David Lee Roth tijdperk. De hoes geeft al een goede indicatie. "Mean Street" begint direct furieus met die finger-tapping intro and die woeste riff erachteraan. Eddie Van Halen klinkt op "Fair Warning" overigens messcherp met krachtige riffs, licks en solo's. Dat houdt hij de gehele plaat vast. Zelden zulke originele gitaarpartijen gehoord. Enerverend van begin tot eind. De teksten van Roth zijn sarcastisch, wat wel een beetje de algehele toon is van "Fair Warning. Hij brengt ze met zijn typische vorm van zwarte humor en attitude. De ritmesectie is solide als altijd, geen rare fratsen, gewoon ongekend grooven. Het klinkt zelfs even als funk in "So This is Love?" Van Halen levert voor hun doen met "Fair Warning" een agressieve en donkere plaat af, niet alleen qua muzikale toon, maar ook qua thematiek. Voor mij maakt dit "Fair Warning" na hun debuut een van mijn favoriete Van Halen platen met David Lee Roth in de gelederen. Dan reken ik voor het gemak "A Different Kind of Truth" uit 2012 even niet mee, want die kan er wat mij betreft met gemak tussen. Maar dat is een hele andere discussie. "Fair Warning" laat een ontketende Eddie Van Halen horen en een band die gedreven is, en niet alleen maar teert op rock & lol, maar ook een slag dieper durft te gaan.

"For Unlawful Carnal Kowledge" is de beste Van Halen plaat met Sammy Hagar in de gelederen als zanger. Hoewel ik in die rol David Lee Roth prefereer boven Sammy Hagar is dit gewoon een fantastische Van Halen plaat. Na twee albums waarop de popinvloeden en het gebruik van de keyboard mijn inziens iets te groot waren, trekt Eddie Van Halen weer heerlijk van leer op de gitaar. Deze plaat rockt van begin tot eind. Opener "Poundcake" is direct memorabel met gebruik van die boormachine over de snaren van de gitaar. Op "Spanked" klinkt Eddie heerlijk funky en "Runaround", "In 'N' Out" en "Man on a Mission" zijn geweldige rocksongs met typische Eddie Van Halen riffs en solo's. Op "Judgement Day" gooit Eddie alle registers open en is een van de hardste Van Halen songs, zeker in de Van Hagar era. Op het kleine instrumentale "316", vernoemd naar de verjaardag van zijn zoon Wolfgang, laat Eddie Van Halen een op het eerste oor simpel akoestisch riedeltje horen. Maar het bevat alle typische kenmerken van de Van Halen gitaarsound. Het is knap in al zijn eenvoud. De titel van de plaat vormt afgekort de letters F.U.C.K. In Amerika natuurlijk zeer controversieel, zeker omdat ze deze afkorting ook gebruikten in de promotie van deze plaat. "For Unlawful Carnal Knowledge" is voor mij de plaat waarop Eddie zijn gitaar weer laat spreken in plaats van de keyboard. Sammy zingt beter dan ooit en de ritmesectie is solide als een rock. Topplaat in de hoogtijdagen van de grunge, en daarom juist zo goed.

Ook de tweede plaat met Sammy Hagar als zanger is gewoon weer een goede Van Halen plaat. Wel zal ik direct toegeven dat het enige tijd geduurd heeft, voordat ik "OU812" ben gaan waarderen. Destijds vond ik de synthesizers nogal de overhand krijgen. Maar tegenwoordig kan ik met veel plezier luisteren naar "OU812". Wel zeg ik er direct bij dat de wat hardere gitaargedreven songs mijn voorkeur genieten, want aan het einde van de dag hoor ik Eddie veel liever op gitaar dan op toetsen. Sinds de intrede van Sammy Hagar is de muziek van Van Halen doorgaans wat toegankelijker. Dus op "OU812" staan weer een aantal makkelijk in het gehoor liggende liedjes als "When It's Love" en "Cabo Wabo". Ik vind deze overigens nergens storend, maar nummers als "A.F.U. (Naturally Wired), "Black and Blue", "Source of Infection" en met name "Sucker in a 3 Piece" vind ik vele malen sterker. Voor het feel good nummer "Finish What Ya Started" heb ik altijd een zwak gehad, dus dat blijft voor mij een lekker luchtig liedje om te horen. Op "OU812" trekt Van Halen de lijn van "5150" door. Het is een album geworden waar toegankelijke (of commerciëlere of welke naam je er maar aan geeft) liedjes worden afgewisseld met stevigere tracks. Met name die laatste kleuren wat meer buiten de lijntjes en zijn daarom voor mij interessanter. "OU812" vergelijk ik maar met een goede fles wijn; het heeft wat jaren nodig om te rijpen, maar daarna geniet je er des te meer van.

"Live: Right Here, Right Now" is een liveregistratie van Van Halen's "For Unlawful Carnal Knowledge" Tour in het begin van de jaren 90. Logischerwijs komen er dan ook veel nummers van het gelijknamige album voorbij. Voor mij totaal geen bezwaar, want dat is mijn favoriete album uit de Sammy Hagar era. De nummers van "For Unlawful Carnal Knowledge" worden afgewisseld met werk van "5150", "OU812", wat Sammy Hagar solonummers en wat verdwaalde David Lee Roth songs. Alhoewel verdwaald: voor Sammy begrippen best veel, want er komen gewoon vier classic Van Halen songs voorbij: "Ain't Talkin' 'Bout Love", "Panama", "You Really Got Me" en "Jump". Er wordt zowaar een cover van The Who gespeeld. Deze bonte lijst van liedjes wordt door Van Halen bijzonder gedreven en fantastisch gespeeld. De band klinkt strak en speelt de sterren van de hemel. Het basgeluid van Michael Anthony zit prominent in de mix en hij zorgt met zijn pompende bas voor een groovende ritmesectie samen met drummer Alex Van Halen. Sammy Hagar is een ontzettend goede zanger en dat hoor je overduidelijk op "Live: Right Here, Right Now". En dan Eddie Van Halen: hij steekt in supervorm en de licks en riffs vliegen je om de oren en dan natuurlijk die onnavolgbare solo's. "Spanked" klinkt live nog dreigender op die donkerblauwe Ernie Ball Musicman doubleneck. Ook de balladachtige nummers klinken live wat rauwer door het prominentere gitaargeluid van Eddie vergeleken met de studioversies. "Finish What Ya Started" is funky en heerlijk tongue-in-cheek. De interactie tussen de bandleden is bijzonder sterk op "You Really Got Me/Cabo Wabo". De meningen over het geluid op deze plaat zijn nogal verdeeld, maar persoonlijk vind ik het heel fraai klinken. Alle instrumenten goed in de mix en kristalhelder. Niets mis mee wat mij betreft. "Live: Right Here, Right Now" is gewoon een prima liveregistratie van een band op de top van hun kunnen. Helaas liep het na het volgende studioalbum "Balance" niet goed af in deze samenstelling. Deze liveplaat blijft een mooie herinnering aan hoe goed deze gasten muzikaal gezien wel niet waren.

Van Halen's debuutplaat is een baanbrekende plaat in het genre. Gitarist Edward Van Halen herschreef eigenhandig de rockgeschiedenis met zijn legendarsiche fingertapping techniek. Hij verwierf hiermee de status van een (levende) legende, net als de band Van Halen overigens. Alles klopt aan dit debuut. De muziek, de teksten, de vibe, de attitude, de humor. Van begin tot eind is dit de ultieme rockbelevenis.

Alleen al het instrumentale "Eruption" bezorgt deze plaat deze status. Eddie laat horen wat zijn signature spel is, en niemand heeft dit hedendaags nog kunnen evenaren. Qua techniek misschien wel, maar niet qua beleving en intensiteit. Overigens bevat "Van Halen" over de gehele linie briljante riffs, licks en solo's. Je valt van de ene verbazing in de andere. Komen al die geluiden uit een gitaar? Ja dus.

Dan is er natuurlijk David Lee Roth, de perfecte aanvulling op Eddie's gitaarspel. Zijn teksten, houding en humor zorgen voor ongekende synergie. Of de twee echt met elkaar overweg kunnen zal altijd een strijd blijven, maar muzikaal zijn ze de perfecte combinatie. De ritmesectie is solide en groovend. Broer Alex Van Halen als rots in de branding en Michael Anthony die met zijn baslijnen en harmony vocals het muzikale plaatje compleet maken.

En dan de muziek: een briljante riff opent "Ain't Talkin' 'Bout Love'; 'Jamie's Cryin'" heeft die verslavende groove; "I'm the One" is furieus en heeft een fantastische solo en de break maakt me altijd vrolijk, een beetje jazzy, maar past perfect. Bijna alle tracks zijn hoogtepunten. "Feel Your Love Tonight" is een heerlijke rock song met een aanstekelijke riff en de cover "Ice Cream Man" is humoristisch, bluesy en heeft een van de mooiste rock gitaarsolo's ooit.

Het niveau van dit debuut heeft Van Halen niet meer weten te evenaren. Aan de andere kant heeft Van Halen ook geen slechte platen afgeleverd, hooguit wat mindere (bijvoorbeeld Diver Down). Maar ik ben dan ook een fan. Ik hou van zowel de albums met David Lee Eoth als die met Sammy Hagar op zang. Ja zelfs de plaat met Gary Cherone (Van Halen III) kan me bekoren. En om dan toch maar met die knuppel in het hoendehok te blijven gooien, ik vind Van Halen's comeback plaat "A Different Kind Truth" uit 2012 een geweldig album en doet me zelfs denken aan dit debuut.

"Van Halen" is mijn favoriete rockplaat allertijden van mijn favoriete rockband allertijden met mijn favoriete rockgitarist in de gelederen. Elke keer als ik de gitaartoon van Eddie Van Halen hoor word ik blij, ga ik glimlachen en krijg die dan maar weer moeilijk van mijn gezicht. Dit is een tijdloze plaat. De ultieme rockplaat op elk denkbaar vlak.

Met een meesterlijk debuut als ”Van Halen” hebben de jongens het zich niet gemakkelijk gemaakt. Maar ”Van Halen II” is, ondanks dat het wat minder sterk is dan het debuut, gewoon een goed rockalbum. Eddie Van Halen strooit weer met heerlijke riffs en solo’s die je doen verbazen en versteld staan. Zijn virtuositeit blijf ik na al die jaren nog steeds onnavolgbaar vinden. Ook Roth is weer lekker op dreef en hij is duidelijk de gang- en sfeermaker. Met ”Dance the Night Away” heeft Van Halen zelfs een formule gevonden om het grote publiek te bereiken. Niet mijn favoriete nummer, maar aanstekelijk is het wel. ”Somebody Get Me a Doctor” vind ik geweldig: heerlijke riff en lekker refrein en koortjes. Hier komt de tweede stem van bassist Michael Anthony weer om de hoek kijken en die heeft echt toegevoegde waarde. ”Spanish Fly” is een akoestisch hoogstandje van Eddie Van Halen, maar is feitelijk een unplugged versie van ”Eruption”. Knap, maar voegt niet heel veel toe vind ik persoonlijk. De laatste drie liedjes vind ik weer geweldig. ”D.O.A.” is wat langzamer, maar die riff is geweldig. ”Women in Love” toont de veelzijdigheid van Eddie Van Halen’s gitaarspel en afsluiter ”Beautiful Girls” is een van mijn favoriete Van Halen liedjes. De riff is heerlijk en swingend en het drumspel van Alex Van Halen grooved fantastisch. ”Van Halen II” is niet zo legendarisch als het debuut, maar elke zichzelf respecterende rockband zou tekenen voor een album van dit kaliber.

”Van Halen III” is over het algemeen alom verguisd, en dat vind ik volkomen onterecht. In de derde reïncarnatie van Van Halen neemt Gary Cherone de vocalen voor zijn rekening. Ik vind hem een uitstekende zanger en dat is op ”Van Halen III” niet minder. In de jaarlijstjes van 1998 eindige ”Van Halen III” steevast in de albumflops van het jaar, terwijl het gitaarwerk van Eddie Van Halen alom werd geprezen en hij meerdere malen werd verkozen tot beste gitarist. Dat vind ik een beetje een paradox, aangezien in mijn beleving goed gitaarwerk niet alleen komt, daar is meer voor nodig. Toegegeven, de eerste luisterbeurt van ”Van Halen III” destijds was even wennen, maar dit is een groeialbum en nu vind ik het gewoon een sterk album. ”Van Halen III” is een stijlbreuk met het eerdere werk van Van Halen. Op dit album kleurt Van Halen buiten de lijntjes, durft te experimenteren en gaat het niet meer alleen om sex, vrouwen en feesten. Ik hoor meerdere lagen en gedurfde composities. Het album bevat een divers palet aan liedjes. Van stevige rockers zoals ”Without You”, ”One I Want” (wat een solo!) en ”Fire in the Hole” (met een heerlijke outro), tot meer ingetogen werk als het dreigende ”From Afar”, ”Once” en het epische ”Year to the Day”. In die laatste maar ook in ”Dirty Water Dog” en ”Ballot Or the Bullet” rekt Eddie Van Halen het spectrum van zijn gitaarspel nog verder op en klinkt zijn brown sound nog warmer en intenser. Het afsluitende ”How Many Say I” vind ik minder geslaagd. Instrumentaal heel mooi, maar Eddie had niet zelf moeten zingen. Voor vele die-hard fans is de verandering op ”Van Halen III” te groot gebleken en mede daardoor kon Gary Cherone niet omgaan met de druk van de fanbase. Een vervolg met hem heeft er dus niet ingezeten. Persoonlijk vind ik dat erg jammer, want ik had graag willen horen waar een verdere samenwerking op uit was gelopen. Ik vind dat ”Van Halen III” een moderne en frisse rockplaat is geworden. Naar mijn mening is ”Van Halen III” dus een zwaar onderschat album. Toen destijds ”Fair Warning” uitkwam waren de kritieken ook niet mals. Nu is het een favoriet album onder de fans. Ik hoop (wellicht ijdele hoop, maar toch) dat Van Halen III dat respect nog eens mag krijgen.

P.S. Gary Cherone kreeg overigens wel het respect van de fans tijdens de ”III Tour”. Niet alleen omdat Eddie fenomenaal speelde, maar vooral omdat de setlist een perfecte dwarsdoorsnede was van het gehele oeuvre en era’s van Van Halen. Ook oude klassiekers werden weer van stal gehaald. Daarnaast behoorde ”Humans Being” tot de setlist en dat vind ik nog steeds een geweldig nummer. Dat had ik graag willen zien, maar helaas werd het optreden op Bospop geannuleerd wegens een blessure van Alex van Halen. Dat vind ik tot op de dag van vandaag nog eeuwige zonde.

Op ”Women and Children First” gaat Van Halen, zeker in vergelijking met voorganger ”Van Halen II” in de overdrive. Het geluid is zwaarder, logger zelfs en de sfeer is duisterder en donkerder. Dit laatste trekken ze op opvolger ”Fair Warning’ nog verder door trouwens. ”Women and Children First” rockt het glazuur van je tanden, van begin tot eind. Opener ”And the Cradle Will Rock…” houdt zich, in vergelijking met wat volgt, nog redelijk rustig, maar de toon is gezet. Met ”Everybody Wants Some!!”, ”Fools” en ”Romeo Delight” volgt het beste wat Van Halen te bieden heeft: ijzersterke riffs en onnavolgbare solo’s van Eddie Van Halen, de attitude en humor van David Lee Roth, de strakke groovende ritmesectie en de signature achtergrondzang van Michael Anthony. Beter krijg je het bijna niet. De maniakale gekte gaat nog even een standje hoger in ”Loss of Control”. Even goed luisteren, want onder al dat gefreak zit een ongekende swing en groove. ”Take Your Whiskey Home” begint heerlijk bluesy. Roth heeft een stem die goed past bij de blues en zijn humor is weer heerlijk op dit liedje. Al snel komt de elektrische gitaar met een riff die zo typerend is voor de brown sound van Eddie Van Halen. ”Women and Children First” behoort voor mij, samen met het debuut en ”Fair Warning”, tot het beste van de David Lee Roth era. Geweldig album!

Ik vrees dat mijn mening omtrent deze plaat tegen de mening van de gevestigde orde in gaat. Ondanks dat ik de emotie, intensiteit en de beleving voel op deze plaat geeft de stem van Van Morrison me toch iedere keer weer dat vervelende onderbuikgevoel, waardoor het maar niet gaat beklijven. En toch heb ik deze plaat meerdere malen beluisterd, en het lijkt wel of ik me steeds meer aan die stem ga irriteren. Ik vind het eigenlijk wel jammer, want de teksten zijn goed en de emotie spat ervan af. Soms moet je je verlies nemen, toch nog wat credits voor het authentieke karaker van deze "Astral Weeks".

We hebben er lang op moeten wachten, maar eindelijk komt Ad Vandenberg met nieuwe muziek en zijn nieuwe band Moonkings. Op het titelloze album grijpt Vandenberg terug naar de retro tijden van de stevige rock, maar wel met een moderne productie, want dit album klinkt als een klok. Vandenberg heeft een groep jonge enthousiaste muzikanten om zich heen verzameld. De ritmesectie is strak en de zanger heeft een geweldige stem die uitstekend past bij de muziek. Het gitaarwerk van Ad zelf is om van te smullen; lekker hard en stevig, aangevuld met bluesy licks. De enige smet op dit album zijn de ballads. Helaas slaan ze de plank goed mis met die misplaatste strijkers. Ook valt in die nummers het Nederlandse accent van de zanger in negatieve zin op. Bij de rockliedjes vind ik het nergens vervelend, maar op ”Breathing” en ”Out of Reach” dus wel. Ik moet toegeven dat deze liedjes dan ook skipmomenten zijn. Het is leuk dat David Coverdale nog even de vocalen voor zijn rekening neemt op ”Sailing Ships”, maar ik vind het tegelijkertijd ook overbodig. Vandenberg’s Moonkings heeft het absoluut niet nodig, want met dit album zijn laten ze horen voldoende kwaliteiten te hebben om op eigen kracht te overtuigen.

Slash is een meer dan uitstekende gitarist. Dat laat hij ook weer horen op "Contraband" van Velvet Revolver. Maar een goede gitarist alleen maakt nog geen goed album. Slash strooit weer met het grootste gemak met aanstekelijke riffs, maar het songmateriaal is gewoonweg te zwak om overtuigend te worden. Daarnaast vind ik Scott Weiland als zanger geen lichtpunt. Wat mij betreft was hij beter op zijn plek bij de Stone Temple Pilots. Een positieve uitzondering op dit alles is het nummer "Slither", maar dit nummer kan de rest van de plaat niet redden. "Contraband" is inwisselbare rock en niet onderscheidend genoeg.

De stap voorwaarts van "Libertad" ten opzichte van voorganger "Contraband" is dat Velvet Revolver een iets meer eigen geluid heeft. Op "Contraband" vond ik de liedjes teveel inwisselbaar. Het nadeel op "Libertad" is echter dat ik Slash minder overtuigend vind. Er bestaat wat mij betreft geen discussie over kwaliteit van Slash als gitarist, maar hij komt op "Libertad" minder goed uit de verf. Ik krijg ook het idee dat zijn gitaargeluid wat overgeproduceerd is. Dat heeft hij niet nodig. Scott Weiland heb ik als zanger niet echt hoog zitten, en dan verandert ook niet als gevolg van "Libertad". De plaat kent zijn momenten, maar is over het geheel zelfs nog iets zwakker als "Contraband". Spijtig om te moeten vaststellen dat een groep meer dan getalenteerde muzikanten te weinig heeft gehaald uit het project Velvet Revolver.

"The Bomb Shelter Sessions" is een heerlijke mix van blues en soul. Vintage Trouble levert een uitstekende plaat af die de blues doet herleven. Daarnaast is het geheel overgoten met een lekker soul sausje. Dit levert aanstekelijke songs op die soms stevig rocken a la The Black Crowes. Soms is het meer ingetogen en midtempo. Vintage Trouble doet oude tijden herleven en doet daarmee de naam vintage eer aan.

Vitalis is een band van Nederlandse bodem en is niet erg bekend bij het grote publiek. Dat is overigens wel jammer, want ik vind de muziek van deze band boven het gemiddelde niveau van de Nederlandse muziekscene uitstijgen. Overigens bestaat de band niet meer onder de naam Vitalis en is opgegaan in The Q-Club. Op "Bugs & Boogeymen" laat Vitalis een prettig en gevarieerd geluid horen, waarbij met name de donkere, warme en hese stem van de zanger opvalt. Het is muzikaal gezien niet heel vooruitstrevend of vernieuwend, maar het klinkt gewoon erg goed in de oren. De opener "Temptation" heeft een funky vibe en de korte maar krachtige gitaarsolo zet mij direct op scherp. De sfeer op deze plaat is een beetje zoals de titel en de hoes doen vermoeden. Het heeft een dreigend karakter, dit wordt bevestigd door titels als "Love is Cruel", "Trapped in the Web" en het gelijknamige titelnummer "Bugs & Boogeymen". Overigens wordt het niet te beklemmend of te benauwd. "Bugs & Boogeymen" was voor mij destijds een verrassing, waarbij ik met name gecharmeerd ben van de prettige mix van pop, rock en een vleugje electronica. Hadden we maar meer van dit soort vaderlandse bands.

”A Tale of Two Devils” vind ik een aardig album. Het is zo’n album dat best prettig is om naar te luisteren, maar voor mij nergens blijft hangen of beklijft. Ik hoor alle liedjes wel, maar ben ze al weer vergeten als het volgende liedje begint. ”A Tale of Two Devils” heeft best catchy liedjes als ”Everyday I Work on the Road”, maar de eentonigheid slaat na verloop van tijd wel toe. Het klinkt allemaal nogal inwisselbaar in mijn oren en van sommige productionele foefjes word ik ook niet enthousiast. Al die bliepjes, belletjes en effectjes vind ik over het algemeen vrij overbodig. Slecht zal ik dit zeker niet noemen, maar ”A Tale of Two Devils” maakt op mij ook geen grootse indruk.