"The End of Trying" van Dakota Suite is een sfeervolle maar droevig klinkende instrumentale plaat. De instrumentatie is erg sober met slechts een piano en enkele strijkers. Het klinkt daarentegen heel mooi, sereen, rustig en is typisch een plaat om heerlijk op te ontspannen of om tot rust te komen. Dromerige melodieen voeren je mee en zorgen voor de beste remedie voor alle drukte om je heen. Wel een plaat om voor in de stemming te zijn, en ik zal hem dus niet overdadig draaien, maar zo op zijn tijd is dit de hemel op aarde.

Muziek hoeft niet ingewikkeld zijn om te boeien, te roeren of te intrigeren. Damien Rice laat op "O" met beperkte middelen horen dat hij prachtige, serene en spannende muziek kan maken. Eenvoudige instrumentatie in combinatie met zijn mooie stem, hartverscheurende teksten en af en toe ondersteund door de mooie vocalen van Lisa Hannigan zijn voldoende om me geboeid te houden. Vaak lukt het me wel om naar muziek te luisteren die op de achtergrond draait, gewoon om wat afleiding te hebben. Maar "O" is zo'n plaat waar je in moet investeren, je moet luisteren naar de teksten en melodieën. Pas dan raakt het me echt. De muziek en de teksten pakken me bij mijn lurven en dwingen me geconcentreerd te zijn. Alsof Rice wil zeggen: dit is mijn muziek, dit is mijn boodschap, dit is mijn bloed, mijn zweet en mijn tranen, en nu luisteren. Zijn passie is aanstekelijk en dat maakt "O" tot een prachtig singer/songwriter album.

De titel van deze soloplaat van Dan Auerbach, "Keep It Hid", is een indirecte verwijzing naar The Black Keys. Ten tijde van het opnemen van deze plaat boterde het niet meer zo goed tussen de beide heren van The Black Keys. Auerbach nam stiekem zijn sololiedjes op en hield ze verborgen ("Keep It Hid") voor zijn bandmaatje Patrick Carney. Uiteindelijk kwam het weer goed tussen Auerbach en Carney en dat resulteerde in het fantastische "Brothers" die nog maar eens de band tussen beide heren treffend illustreert. Maar nu "Keep It Hid": het geluid op deze plaat is toch wel anders dan The Black Keys. Persoonlijk vind ik dat wel fijn, anders had ik net zo goed een plaat van The Black Keys kunnen opzetten. Uiteraard zijn de kenmerken van The Black Keys wel aanwezig, met name in het gruizige gitaargeluid. Maar Dan Auerbach neemt ook regelmatig even gas terug, en juist die momenten zijn van grote schoonheid en tonen de diversiteit van Auerbach. Zo is het openingsliedje "Troubles Weighs a Ton" van ongekende schoonheid, net als het afsluitende "Goin' Home" overigens. Deze kleine liedjes zijn een mooie afwisseling op de rauwere kant van Dan Auerbach. "Whispered Words" is ook zo'n mooi liedje, al hoor je daarin een mooie dynamiek tussen rustige klanken en bezwerende zang, tegenover een soort van ingehouden harde uitspatting. Ook is de blues niet ver weg op "Keep It Hid". Dat Dan Auerbach de mosterd haalt uit deze oervorm van muziek is algemeen bekend, daarop is immers The Black Keys ook gestoeld, en ook op bijvoorbeeld de titeltrack is de referentie duidelijk. Dan Auerbach is een van de grootste talenten van zijn generatie. Niet alleen als zanger/gitarist, maar ook liedjesschrijver en producer. "Keep It Hid" is een mooi tussendoortje en waarschijnlijk net dat ene zetje dat hij nodig had om met The Black Keys boven zichzelf uit te stijgen.

Na twee zeer goede bluesplaten komt Daniël Lohues met zijn "Allennig" vierluik. Deze eerste in de serie is een stijlbreuk met zijn bluesplaten en gaat meer richting singer/songwriter en folk. Toch zijn op sommige nummers nog duidelijk de bluesroots van Lohues hoorbaar, bijvoorbeeld "Anders wa'k der bleben" en "Deurrieden tot an de streep".

Ook een echte murderballad als "Moordlied" is even zo geniaal als hilarisch. Wie verzint er nu immers een lied over de onderwereld van Emmen. Op zijn bluesplaten en met Skik bewees Lohues al dat hij een meester is met taal, en juist het Drentse dialect leent zich hier uitstekend voor. Op een soms simpele maar oh zo doeltreffende wijze maakt Lohues zijn punt in deze mooie kleine liedjes.

De instrumentatie is sober maar past perfect in de sfeer van de liedjes. Multi-instrumentalist Lohues hanteert gitaar, banjo, piano, acccordeon en begeleidt zichzelf ingetogen en altijd in dienst van het liedje. Het zelfgemaakte instrument (een blik, met een stok en een snaar) op "Ha'k mar 'n gitaar" spant de kroon en in amper een minuut legt Lohues uit waarom hij als kind graag gitaar wilde leren spelen.

Ook het liedje over zijn jeugdliefde Annelie is van grote schoonheid. Dit nummer bewijst voor mij de kracht van Daniël Lohues. Zijn teksten en verhalen zijn herkenbaar en daarom ben ik vrijwel altijd geneigd hem te geloven.

Hierboven refereerde ik al even aan "Deurrieden tot an de streep". Een mooi eerbetoon aan wielerlegende Gerry Kneteman, maar ook een mooie levensles. Zo hanteert Lohues wel vaker mooie metaforen om in het Drents zijn boodschap over te brengen.

Prachtige plaat, misschien wel zijn beste in de "Allennig" serie, genieten als het buiten donker wordt en de winter zijn intrede doet, dus 4 sterren.

Op de tweede plaat uit de "Allennig" reeks laat Daniël Lohues opnieuw horen wat voor klasse apart hij is. Mooie kleine liedjes in het Drents, en uiterst mooi gespeeld. Lohues is niet alleen een meester in de taal, maar ook op de meeste snaarinstrumenten. De allereerste uit de "Allennig" reeks vind ik de beste, maar de gehele serie staat als een huis. Lohues is een troubadour die we moeten koesteren!

Op de derde plaat uit de "Allennig" reeks laat Daniël Lohues opnieuw horen wat voor klasse apart hij is. Mooie kleine liedjes in het Drents, en uiterst mooi gespeeld. Lohues is niet alleen een meester in de taal, maar ook op de meeste snaarinstrumenten. De allereerste uit de "Allennig" reeks vind ik de beste, maar de gehele serie staat als een huis. Lohues is een troubadour die we moeten koesteren!

Op de vierde plaat uit de "Allennig" reeks laat Daniël Lohues opnieuw horen wat voor klasse apart hij is. Mooie kleine liedjes in het Drents, en uiterst mooi gespeeld. Lohues is niet alleen een meester in de taal, maar ook op de meeste snaarinstrumenten. De allereerste uit de "Allennig" reeks vind ik de beste, maar de gehele serie staat als een huis. Lohues is een troubadour die we moeten koesteren!

Na een eerste luisterbeurt van ”D” was ik eigenlijk een beetje teleurgesteld. Ik vind het vollere geluid, met hier en daar zelfs weer wat genuanceerd elektrisch gitaarspel, op voorganger ”Ericana” erg mooi en ik had gehoopt/verwacht dat hij die lijn zou doorzetten. In plaats daarvan grijpt Daniël Lohues op ”D” weer terug naar de sobere, maar zeer smaakvolle, muzikale aankleding op zijn vroegere soloalbums. Maar hoe vaker ik naar ”D” luister, hoe mooier hij wordt. Met name inhoudelijk vind ik ”D” weer een pareltje. De ietwat sobere begeleiding vind ik dan ineens geen bezwaar meer. Sterker nog: het past uitstekend bij de verhaaltjes die Lohues ons wederom voorschotelt. De thema’s zijn bij Lohues wel bekend. De liedjes op ”D” gaan vooral over relaties, de liefde, vriendschap, de gewone dingen des levens en zijn zo geliefde platteland (lees Drenthe). Zoals we van Lohues gewend zijn smeedt hij weer de mooiste en treffendste zinnen in het Drents. Wederom een genot om naar te luisteren; alles is herkenbaar, ogenschijnlijk simpel, maar daarin schuilt juist de ongekende kracht van de troubadour Lohues. Dus na een wat stroeve start is ”D” echt een groeialbum gebleken en vind ik ”D” nergens onderdoen voor ”Ericana” of zijn andere soloalbums wat dat betreft. Daniël Lohues blijft op ongekend hoog niveau albums afleveren en ”D” is daarop dus geen uitzondering. Hollands (of eigenlijk Drents) glorie!

Op ieder album na de "Allennig" serie schuift het geluid van Daniel Lohues een klein beetje op. Het zijn slechts subtiele veranderingen, maar wel zodanig dat elke plaat weer een andere beleving is. Het grote verschil op "Ericana" ten opzichte van bijvoorbeeld voorgangers "Hout Moet" en "Gunder" is dat geluid weer iets voller is, meer een bandgeluid zo te zeggen, en het allerbelangrijkste: de terugkeer van de elektrische gitaar! Niet dat het nu direct een stevige rockplaat is geworden, maar de warme elektrische tonen zorgen voor kleine maar overduidelijke nuances in het totaalgeluid. Soms hoor ik zelfs weer wat flarden van de bluesy Daniel Lohues. En dat bevalt me uitermate goed moet ik zeggen. Tekstueel is het van het niveau dat we van Lohues inmiddels wel gewend zijn. Mooi, originele uit het leven gegrepen teksten in de Drentse taal (ja ik noem het bewust een taal, wat de puristen daar ook van vinden). Mijn van oorsprong Drentse hart gaat harder kloppen als ik hoor hoe Lohues alledaagse, humoristische, maar soms ook pijnlijke onderwerpen zo effectief en treffend kan verwoorden. Voor mij is Lohues een persoonlijke held en staat hij in Nederland op eenzame hoogte. "Ericana" is een prachtplaat en misschien wel mijn favoriete plaat van deze Drentse alleskunner.

De blues heeft Daniel Lohues al een tijdje geleden achter zich gelaten. Ondanks dat ik de bluesman in Lohues nog het meest bewonder heeft hij de laatste jaren een indrukwekkende serie singer/songwriter platen achtergelaten. Na de "Allennig" reeks en "Hout Moet" is daar nu dan "Gunder". Deze plaat ligt in de lijn van zijn vorige en bevat weer een reeks mooie luisterliedjes in de traditie van de Amerikaanse rootsmuziek. De Drentse taal gebruikt hij weer als wapen op deze plaat en blijkt wederom een treffend instrument om de boodschap van Lohues over te brengen. Ik ben daar wel gevoelig voor, maar als geboren Drent is dat ook niet zo gek. "Gunder" staat weer bol van mooie arrangementen, treffende Drentse teksten vol metaforen die uit het leven zijn gegrepen. Lohues is een echte troubadour. Eentje om te koesteren.

Na de "Allennig" reeks komt Daniel Lohues nu met "Hout Moet". De aanpak is iets anders dan de toch vrij sober vormgegeven, maar geweldige reeks "Allennig" platen. Lohues wordt nu ondersteund door twee bevriende Drentse muzikanten en daardoor is het geluid op "Hout Moet" wat voller en rijker. Verwacht echter geen big band praktijken, de insteek is nog steeds gericht op singer/songwriter, al krijgt ook nu de folk wat meer de overhand. "Hout Moet" is weer zo'n plaat zoals Lohues ze alleen kan maken. Mooie luisterliedjes in zijn geliefde Drentse taal. De teksten zijn zoals altijd raak, vol relativeringsvermogen en een unieke kijk op het leven. Ik heb het al vaker gezegd maar Daniel Lohues is een aanwinst voor het Nederlandse muzieklandschap, een uniek artiest, eentje om te koesteren. "Hout Moet" bewijst dat opnieuw.

Met "Bad Day" had Daniel Powter een wereldhit te pakken. Het is een aardig nummer om eens op de radio voorbij te horen komen. Voor de rest heb ik helemaal niets met Powter en zijn muziek. Wat mij betreft is het allemaal hap-slik-weg muziek die op geen enkele manier beklijft. Het lukt me dan ook nauwelijks om deze plaat door te komen, behalve die ene keer om tot dit oordeel te komen. Daar blijft het dan wat mij betreft ook bij.

Danny Bryant heeft de pech dat hij in een genre opereert waarin het moeilijk is je te onderscheiden. Toch timmert deze Engelsman al een behoorlijk aantal jaren aan de weg, en weet de kenner inmiddels zijn albums ook te vinden. De vroegere albums van Danny Bryant vond ik vooral een manier om zijn gitaarspel te etaleren. Want gitaarspelen is wel aan Danny Bryant besteed. Om daar een goed liedje bij te schrijven is vaak een tweede. Maar vanaf zijn vorige album ”Hurricane” klinkt alles volwassener. Deze lijn trekt hij door op ”Temperature Rising”. Uiteraard is zijn gitaarspel nog steeds een wezenlijk onderdeel van de muziek. En daar valt op ”Temperature Rising” dan ook weer volop van te genieten. Maar er is meer aan de hand. De liedjes zijn gegroeid. Niet alleen qua opbouw en structuur, maar ook qua inhoud. Samen met het eerdergenoemde gitaarspel mag Danny Bryant dan ook voorzichtig uit de schaduw stappen van iemand als Joe Bonamassa. Natuurlijk zijn dit de eerste stapjes en is Bonamassa een stuk gevarieerder, maar Danny Bryant groeit met elk album en ”Temperature Rising” is dan ook zijn beste tot nu toe. Naast de betere liedjes stapt Bryant ook geregeld af van de klassieke triobezetting. Je hoort zo nu en dan ook smaakvolle toetspartijen en ronkende orgeltjes. Ook dit komt het totaalplaatje ten goede. Stevige bluesrockers worden afgewisseld met smaakvolle midtempo liedjes en tranentrekkende slowblues. Zoals een goede gitarist betaamt, is de klankkleur bepalend voor de sfeer van het liedje. Danny Bryant levert met ”Temperature Rising” een meer dan prima album af, en mag zich terecht nestelen in de top van de bluesrock.

Danny Bryant is een meer dan behoorlijke gitarist. Op "Days Like This" laveert hij tussen de blues en rock. Hoewel Bryant niet een gitarist die een specifiek uniek geluid heeft, klinken de tonen uit zijn gitaar bijzonder warm. "Days Like This" is een prima plaat waarop Bryant uptempo nummers smaakvol afwisselt met mooie ballads. Gewoon een lekkere bluesrock plaat.

Bluesrocker Danny Bryant doet op "Just As I Am" helemaal niets nieuws. Dat is niet erg, want deze plaat klinkt gewoon precies wat je van een bluesrock plaat verwacht. Veel spetterend gitaarwerk, waar met name de licks en solo's doordrenkt zijn van de blues. Het afsluitende "Alone in the Dark is wat dat betreft het hoogtepunt van "Just As I Am". Bryant heeft daarnaast een zeer acceptabele stem. Gewoon een lekkere plaat dus, geen franjes, geen gedoe, gewoon spelen. Niks mis mee.

Danny Vera is vooral bekend van zijn muzikale aankleding bij het televisieprogramma Voetbal International. Daar laat hij al tijden zien en horen dat hij een zeer vakkundige muzikant is. ”Distant Rumble” is mijn eerste kennismaking met een album van Danny Vera, hoewel dit zeker niet zijn eerste is. ”Distant Rumble” laat opzwepende en meeslepende rock & roll horen. Dat begint al direct met de titeltrack. Het opzwepende is goed te horen in de uptempo liedjes. Deze klinken zeer prettig in het gehoor en laten pittig gitaarspel horen. Het gitaarspel heeft een rauw randje en de rockabilly licks vliegen je om de horen. Maar de echte kwaliteit van ”Distant Rumble” komt mijn inziens in de langzamere liedjes bovendrijven. Liedjes als ”One Shot”, ”Whispering Thoughts”, ”Hold on to Me” en ”Till Death Do Us Part” zijn dan ook meeslepend. In dat opzicht vind ik de tweede helft van ”Distant Rumble” het sterkst en vanaf ”Whispering” Thoughts is het niveau onafgebroken hoog. Ik steun van harte goede kwalitatieve producties van Nederlandse makelaardij, en ”Distant Rumble” van Danny Vera is de aanschaf meer dan waard.

Deze liveplaat van David Bowie doet me eigenlijk niet zoveel. Ik moet wel eerlijk bekennen geen grote kenner te zijn van het oeuvre van Bowie, los van de bekende nummers. Ik heb me laten informeren dat deze plaat een transitie voorstelt tussen de glamrock Bowie en de soul Bowie. Los daarvan, vind ik zijn stem op deze plaat uitermate zwak, verder is het soulgehalte wel erg beperkt met die paar blazers. Of de conversie van glamrock arrangementen naar soul arrangementen is geslaagd wil ik me niet aan wagen, maar puur op basis van de performance blijft "David Live" niet hangen en maakt het weinig indruk.

Ik vind ”Stage” op alle fronten beter dan ”David Live”. De keuze van de liedjes vind ik beter, de stem van Bowie komt mijn inziens beter tot zijn recht, de band speelt goed en doet recht aan de liedjes en de geluidskwaliteit vind ik frisser klinken. Of deze live versies beter zijn dan de studio-opnamen kan ik moeilijk beoordelen, omdat ik daarvoor de studio-albums van Bowie niet goed genoeg ken. Wel vind ik ”Stage” een uiterst genietbare liveregistratie. Ik ben geen grote fan en/of kenner van David Bowie, maar ”Stage” luistert heerlijk weg, zit instrumentaal goed in elkaar (ook de strikt instrumentale liedjes zijn geen skipmomenten) en Bowie is prima bij stem. Kortom: een prima alternatief voor het gemis van een echt David Bowie concert denk ik dan, of niet?

Op "Live in Gdansk" laat David Gilmour maar weer eens horen wat een fantastische gitarist hij is. Deze concertregistratie is samengesteld uit Pink Floyd nummers afgewisseld met solowerk. Dat solowerk beslaat een integrale uitvoering van het album "On an Island". Eigenlijk was ik dat album een beetje uit het oog verloren, maar deze liveuitvoeringen maken me weer nieuwsgierig naar de studioversie. Ik zal direct toegeven dat de Pink Floyd nummers me meer kunnen bekoren, maar ook de liedjes van "On an Island" bevatten magistraal gitaarwerk. De Pink Floyd uitvoeringen die David Gilmour hier laat horen zijn om je vingers bij af te likken. Eigenlijk mis ik Roger Waters geen moment als ik luister naar "Shine on You Crazy Diamond", "High Hopes", "Wish You Were Here" en "Comfortably Numb". Maar het absolute hoogtepunt is "Echoes". Dat nummer is al zolang niet meer live vertolkt dat deze uitvoering keihard binnenkomt. Ongekende schoonheid. Alleen al vanwege "Echoes" is "Live in Gdansk" meer dan de moeite waard, maar in zijn geheel is het een prachtige liveregistratie van een van mijn favoriete gitaristen.

De geest van Pink Floyd waant rond op "On an Island". Dat stigma zal altijd aan David Gilmour blijven kleven. Is dat erg? Nee helemaal niet! De gitaarsound van David Gilmour is solo net zo herkenbaar als zijn werk bij Pink Floyd. En die gitaarsound is werkelijk fenomenaal. De composities zijn niet zo sterk als de meesterwerken van Pink Floyd, maar "On an Island" bevat gewoon goede liedjes. Een woord komt bij me op als ik naar "On an Island" luister: sfeervol. Het album roept een warme sfeer op dat gedragen wordt door de warme, diepe en intense klanken van de gitaar van Gilmour. Overigens is de zang en samenzang op "On an Island" zeer goed, met name in het titelnummer. Tijdens de concerten volgend op deze release speelde Gilmour dit album integraal. Op "Live in Gdansk" kun je horen dat de liedjes op "On an Island" live wat meer tot hun recht komen. Dat neemt niet weg dat ik de de studioversies op "On an Island" meer dan voldoende vind en dat ik fan was en blijf van de gitaarkunsten van David Gilmour. Dat is uiteindelijk waar het mij om gaat.

Via een Spotify playlist stuitte ik bij toeval op deze plaat. Mijn interesse werd met name gewekt door Luther Dickinson. Ik vind hem een van de beste gitaristen van zijn generatie. Niet alleen bij zijn eigen band North Mississippi Allstars, maar ook zijn lead gitaar kunsten bij The Black Crowes en zijn recente bijdrage aan de laatste plaat van Ian Siegal bewijzen dat Dickinson uniek is in zijn soort qua klank en techniek. Ook op "3 Skulls and the Truth" steelt hij wat mij betreft de show met zijn warme, diepe, donkere bluesklanken en intens slide gitaarspel. Maar ook de andere twee gitaristen mogen er wezen. David Hidalgo van Los Lobos en Mato Nanji van Indigenous leveren een buitengewone prestatie. Deze beide heren voegen de rock nuances toe aan het geluid van "3 Skulls and the Truth". Ook vocaal wisselen de heren elkaar af en doen ze niet voor elkaar onder. Het gevaar bij een dergelijke plaat is de overdaad. Maar de songs zitten goed in elkaar, de heren geven elkaar de ruimte en het gitaarspel is variërend genoeg om overdaad te voorkomen. De nummers zijn van aanzienlijke lengte, dus deze plaat is een genot voor het oor en de liefhebbers van in de blues doordrenkte rock komen ruimschoots aan hun trekken. De algehele sfeer heeft wel iets weg van de zompige moerasblues zoals vergelijkbaar op het album "Hernando" van North Mississippi Allstars. Deze plaat is voor mij genieten van begin tot eind, en zou wel eens kunnen eindigen in het jaarlijstje van 2012!

”Skyscraper” is een prima rockalbum van de destijds voormalig frontman van Van Halen. Wel moet ik direct zeggen dat het niveau van Van Halen nergens wordt gehaald. Roth heeft een uitstekende band om zich heen verzameld, met o.a. meestergitarist Steve Vai. Hoewel Vai op ”Skyscraper” uitstekend speelt ervaar ik nergens de beleving zoals ik die heb bij Eddie Van Halen. Wellicht enigszins oneerlijk, maar ik kan David Lee Roth ook niet los zien van Van Halen (hijzelf ook niet volgens mij) en dan wordt de vergelijking met Van Halen automatisch gemaakt. Toch is ”Skyscraper” gewoon een prima album met lekkere party rock & roll, uitstekende gitaarpartijen en solo’s, groovende ritmesectie en de typische teksten die je van Roth verwacht. Geen hoogvlieger, maar gewoon lekker.

"American Standard" is een heerlijke laat op de avond plaat. Dit album ademt een broeierige sfeer uit, wat met name wordt veroorzaakt door de donkere stem van Dayna Kurtz. Daarnaast is de instrumentatie in dienst van het liedje en de stem van Kurtz. Dit totaalplaatje maakt dit tot een sfeervolle rootsplaat.

Over het algemeen zijn het geen vrolijke nummers, maar dat hoeft wat mij betreft ook niet. Kurtz is in staat om met haar van emotie doorklinkende stem je mee te slepen in de liedjes. Naast het feit dat ze het gevoel perfect kan overbrengen kan ze ook geweldig zingen, luister maar naar het praktisch a capella gezonden "You Fine Girl".

De sobere instrumentatie wordt in het slotnummer achterwege gelaten. "Election Day" is een rijk nummer met blazers aan toe. De sfeer op dat nummer is ook uitgelaten en daarmee heeft "American Standard" een positief en uitbundig slot.

Het is dat ik geen "backporch" heb, anders zie ik me zo zitten op mijn schommelstoel met een biertje in mijn hand. Heerlijke plaat van een geweldige authentieke zangers omringt door topmuzikanten. 4 sterren.

"Another Black Feather" is een mooie ingetogen op roots en jazz gebaseerde plaat. Over het algemeen sobere instrumentatie die dienend is voor de prachtige diepe en donkere stem van Dayna Kurtz. "Another Black Feather" roept bij mij associaties op van een rokerige jazz nachtclub. Een mystieke sfeer, misschien soms we een beetje dreigend. Mooie muziek om echt naar te luisteren.

Op "Beautiful Yesterday" doet Dayna Kurtz waar ze goed is. Mooie luisterliedjes ten gehore brengen met haar donkere, warme en doorleefde stem. Haar stem is niet altijd even zuiver, maar dat is nergens storend. Sterker nog: het versterkt de emotie. En de emotie is de sterke troef op "Beautiful Yesterday". Intens gezongen nummers voorzien van mooie begeleiding. Muziek om bij weg te dromen, niet te veel, want de rake teksten houden je alert. Norah Jones zingt ook een nummertje mee. Kurtz wordt vaak met Jones vergeleken, maar die vlieger gaat voor mij niet op. Ik vind Dayna Kurtz veel intenser en meer naar echte roots en jazz neigen, waar ik Norah Jones meer naar de pop zie verschuiven. Sfeervol is een goede typering voor "Beautiful Yesterday". Prachtplaat!

De stem van Dayna Kurtz doet me denken aan jazz. Niet de pseudo jazz van Norah Jones of Katie Melua, maar die van een donkere rokerige nachtclub. Als de liedjes op "Postcards from Downtown" zo af en toe worden aangekleed met aanzwellende elektrische gitaren ontstaat er precies die sfeer. "Somebody Leave a Light On" is daarvan een mooi voorbeeld. De sfeer op "Postcards from Downtown" is zo af en toe best beklemmend en de stem van Kurtz is doorleefd met emotie. Er zit behoorlijk wat venijn in de teksten en dat prima bij de meeslepende muziek. Mooi album.

"Niemand in de Stad" vind ik een van de betere Nederlandstalige album. Het behoort in ieder geval tot mijn favorieten in mijn moerstaal. De teksten zijn goed en de muziek is afwisselend rock, blues en soul. Albumopener "Ik kan het niet alleen" is direct raak. "Deze Stad" is pure blues en "Wat een Vrouw" is een heerlijke stuwende rocker. Het afsluitende "Lovesong 100.001" is tekstueel een hele mooie en misschien wel een van de beste van De Dijk. De andere nummers zijn zeker geen vullers en luisteren heerlijk weg. "Niemand in de Stad" is gewoon een goede plaat en heeft na al die jaren nog niets aan kracht ingeboet.

De muziek van Death Cab for Cutie is niet direct mijn muzikale voorkeur. Maar als ik naar het nummer "I Will Possess Your Heart" luister ben ik toch behoorlijk geïntrigeerd. Wat dat betreft begint "Narrow Stairs" dan ook bijzonder positief. Toch moet ik al snel vaststellen dat de andere liedjes me een stuk minder kunnen bekoren dan het eerder genoemde "I Will Possess Your Heart". Een geluidsmuur zoals op "Talking Birds" helpt dan ook niet echt. "Narrow Stairs" ligt qua smaak te ver van me af, en een geweldig nummer is onvoldoende om me een heel album geboeid te houden. Best jammer, want ik had meer huzarenstukjes als "I Will Possess Your Heart" willen horen. Blijft een prachtig nummer, maar het album als geheel schuif ik terzijde.

”Something About Airplanes” is een album met mooie dromerige popliedjes. De opbouw van de liedjes is heel mooi en zwellen regelmatig aan tot een indringende, maar subtiele muur van geluid. De muziek van Death Cab for Cutie ligt niet direct in de lijn van mijn muzikale smaak. Toch zijn de liedjes op ”Something About Airplanes” intrigerend. Bijkomend voordeel vind ik wel dat de nummers een duidelijke kop en staart hebben. Binnen deze niche merk ik ook wel eens dat liedjes ontaarden in richtingloos geneuzel. ”Something About Airplanes” vraagt wel je aandacht en concentratie vind ik. Het is niet een album dat ik even tussendoor draai. Na dit album heb ik me ook gewaagd aan ander werk van Death Cab for Cutie, maar met wisselend succes. Dat neemt niet weg dat ik, ondanks mijn andere muzikale voorkeur, ”Something About Airplanes” een genietbaar album vind.

Deborah Coleman is een bluesartieste die opereert aan de zijlijn. Niet bekend bij het grote publiek, en dat is mijn inziens met name te wijten aan haar standaard aanpak van de blues. Nu is blues geen stijl van grote vernieuwingen, maar op "I Can't Lose" komen alle clichés voorbij. De muziek is voorspelbaar en nergens verrassend. Niet slecht, maar echt een gevalletje van dertien in een dozijn.