Op dit album moet ik helaas concluderen dat het heilige vuur er bij R.E.M. toch echt wel uit is. Deze plaat pakt me gewoon niet, zeker niet in vergelijking tot "Automatic for the People". R.E.M. zal nooit echt slechte muziek maken, maar dit voegt weinig toe aan hun oevre en mist mijn inziens de intensiteit en urgentie van weleer.

Mijn favoriete album van R.E.M. Ik ben geen grote fan, maar dit album weet me te boeien.

Albumopener "Drive" is direct een goede binnenkomer. Mooie combinatie van akoestische gitaar afgewisseld met een elektrische lick die in je hoofd blijft zitten.

De volgende twee nummers zijn aanstekelijke liedjes, maar een volgend hoogtepunt is naar mijn mening de ballad "Everybody Hurts". De afwisseling tussen piano en subtiele gitaarriff is prachtig. De zang van Michael Stipe maakt het af, zeker toewerkend naar de climax aan het einde van het nummer.

Het daaropvolgende instrumentale nummer voegt mijn inziens niet zoveel toe. In "Sweetness Follows" laat Peter Buck zijn gitaar overstuurd gieren wat een mooi contrast geeft met de rustige zang van Michael Stipe.

De accordeon is een mooie aanvulling op de instrumentatie van "Monty Got a Raw Deal".

Het nummer "Ignoreland" is een stuk steviger dan de voorgaande nummers, en valt mijn inziens wat uit de toon. Stipe zingt gedreven en zijn stem lijkt een beetje bewerkt in de productie. Ik moet daarom meer moeite doen om hem goed te verstaan. De ritmesectie stuwt het nummer voort tot een meeslepende rocksong.

"Star Me Kitten" vind ik echt een minder nummer. Het achtergrondkoortje is continue door het hele nummer te horen en komt erg zeurderig over. Dit is jammer, aangezien de gitaarakkoorden op zich een mooi pallet vormen, maar door de continue aaaahhhh's niet uit de verf komt.

"Man on the Moon" kent iedereen. Ik denk dat ik het nummer te vaak heb gehoord, om het echt een top nummer te vinden. Het is absoluut geen slecht nummer, integendeel zelfs, maar er staan betere nummers op dit album. Het is wel een mooie soundtrack voor het levensverhaal van Andy Kaufman.

En dan "Nightswimming". Wow wat een prachtige song. Echt kippenvel. Mooie teksten en beleving! Ik ben normaalgesproken niet een echte liefhebber van aanzwellende violen, maar in dit nummer werkt het en draagt het bij aan de indringende teksten van Stipe."Nightswimming deserves a quiet night". Heel mooi.

Afsluiter "Find a River" is een degelijke song, maar staat in de schaduw van nummers als "Drive", "Everybody Hurts" en "Nightswimming". Wat mij betreft mijn favoriete nummers van dit album van R.E.M.

Kortom: 3,5

"Monster" van R.E.M. klinkt harder en ruiger dan dat ik van R.E.M. gewend ben. Het past in ieder geval in het geluidsbeeld van die tijd. Als je dan luistert naar de teksten en de diverse verwijzingen naar Kurt Kobain van Nirvana opmerkt is het ook best begrijpelijk. Het geluid op "Monster"bevalt me eigenlijk wel. De gitaar van Peter Buck klinkt lekker distorted en hij heeft bij tijd en wijlen een hele fijne delay erop zitten, wat zorgt voor een intense luisterbelevenis. Dus ondanks dat ik even moest wennen aan de wat ruigere aanpak vind ik "Monster"een behoorlijk meeslepend album, zeker gezien bovenstaande context.

Na het tamelijk agressieve "Monster" komt R.E.M. met een album dat meer in de lijn ligt van "Automatic for the People". Toch bevat "New Adventures in Hi-fi" zo af en toe nog het wat stevigere geluid van "Monster". "New Adventures in Hi-fi" is niet het meest toegankelijke album van R.E.M. Zo bevat dit album niet echt een hit. Wel spat de melancholie van de meeste liedjes af en dat maakt "New Adventures in Hi-fi" tot een genietbare en regelmatig zeer intrigerende luisterervaring. Je moet er wat moeite voor doen, maar dan heb je ook wat zo te zeggen. Ik kan van "New Adventures in Hi-fi" net zoveel genieten als bijvoorbeeld "Automatic for the People". Gewoon goede songs, goede teksten, mooie melodieën en die herkenbare melancholie. Gewoon lekker dus!

"Out of Time" is voor R.E.M. begrippen een opvallend opwekkend klinkende plaat. Zeker als je beseft dat de opvolgers "Automatic for the People" en "Monster" toch behoorlijk donkerder klinken. Wellicht geldt dat ook voor hun vroegere oeuvre, maar daar ben ik (nog) te weinig mee bekend. "Out of Time" bevat uiteraard de wereldhit "Losing My Religion". Niet direct een song die ik op het eerste gehoor associeer met R.E.M., maar ik blijf het wel een prima liedje vinden, maar absoluut ook niet het beste van deze heren. Ondanks dat opwekkende geluid, hoor ik toch op de meeste nummers een bepaalde vorm van melancholie terug. Juist datgene is wat me intrigeert aan R.E.M. Die onderhuidse spanning. Dat maakt "Out of Time" wat mij betreft gewoon een prima album. Opener "Radio Song" vind ik direct al lekker, al is de samenwerking met KRS-One wat vreemd. Het geeft wel direct een gevoel van oplettendheid. "Low" klinkt dan best somber gezien de toonzetting op "Out of Time" en vind ik een van de hoogtepunten. "Shiny Happy People" is verrassend (dit associeer je gewoon niet met R.E.M.), niet mijn favoriet, maar ik erger me er eigenlijk ook niet echt aan. Een ander hoogtepunt is "Country Feedback". Al met al gewoon weer een zeer genietbaar album van R.E.M.

”Too Bad Jim” is een heerlijke zompige, broeierige en hypnotiserende bluesplaat. Luisterend naar dit album kom ik een flow die verslavend is, onder je huid gaat zitten. Alle klassieke blues licks komen voorbij en de repeterende ritmes zorgen voor het hypnotiserende karakter. R.L. Burnside is niet de beste zanger, maar dat is helemaal niet relevant. Op ”Too Bad Jim” gaat het om de sfeer. En die sfeer is geregeld dreigend en donker. Dit zijn de albums waar de duistere kant van de blues boven komt drijven. Rauw, puur en eerlijk, geen tierelantijntjes, maar gewoon oprecht. ”Too Bad Jim” heeft het allemaal. Heerlijk!

Racoon is een goede Nederlandse band die in staat is om mooie popliedjes te schrijven. Echter het blijft allemaal iets teveel binnen de lijntjes en wordt nooit echt spannend. Alleenstaand zijn de liedjes prima, echter een heel album luisteren is voor mij een te lange zit. Ik merk dat ik na verloop van tijd mijn interesse verlies. Ik luister deze plaat nog maar zelden, ondanks dat er een aantal sterke nummers op staan.

Ondanks al het respect dat ik heb voor Radiohead, kan ik echt helemaal niets met deze plaat. Ik kan vernieuwingsdrang en innovatie van bands over het algemeen wel waarderen, maar dit is gewoon niet mijn ding. Te veel electronica, en ik mis de nummers met een kop en een staart. De stem van Yorke wordt te vaak vervormd of overstemd door de overdaad aan piepjes en bliepjes en ik mis de gitaar van Greenwood. Radiohead blijft zich vaak heruitvinden, maar deze poging is aan mij niet besteed.

Ik heb een soort haat-liefde verhouding met Radiohead. De ene keer vind ik het geweldig ("The Bends") en de andere keer verschrikkelijk ("Amnesiac"). Laat ik in ieder geval stellen dat ik "In Rainbows" al een behoorlijke verbetering vind ten opzichte van "Amnesiac". Ik hoor weer liedjes, en de gitaar van Greenwood heeft weer een prominentere plek gekregen. Natuurlijk is daar de nodige elektronica, maar op "In Rainbows" heb ik het gevoel dat het functioneel en sfeerbepalend is. Ik hoor weer liedjes met een kop en een staart. Ik was Radiohead even verloren, maar "In Rainbows" heeft me geholpen ze weer te vinden.

Het heeft even geduurd voordat "OK Computer" en ik vriendjes zijn geworden. In het begin viel het kwartje maar niet. Ik ergerde me mateloos aan de in mijn ogen overbodige productionele details. Maar gaandeweg groeide mijn waardering voor "OK Computer". Op de een of andere manier viel alles op zijn plek en klonk het geheel bijzonder functioneel in mijn oren. Alles wat ik hoor draagt bij aan de impact van het liedje. Daarnaast is alles met ongelooflijke passie en emotie ingezongen en gespeeld. Laat ik ook eerlijk zijn: ik ben geen fan van Radiohead, sterker nog: er zijn veel albums van Radiohead die me totaal niet interesseren of waar ik me zelfs aan irriteer. Maar "The Bends" en "OK Computer" zijn daarop een uitzondering. Radiohead heeft altijd al een eigenzinnige kijk op muziek gehad. Dat waardeer ik. Soms pakt het naar mijn persoonlijke smaak goed uit en soms ook niet. Maar "OK Computer" vind ik intrigerende luisterervaring, waarbij met name de wat kleinere liedjes, bijvoorbeeld "No Surprises" mijn voorkeur genieten. "OK Computer" is voor mij een echte groeiplaat, maar die het wachten uiteindelijk meer dan waard is.

"Pablo Honey" is, zeker in vergelijking met "The Bends" en "OK Computer", een aardig album. Radiohead klinkt op "Pablo Honey" als een energieke rockband. De liedjes zijn niet van een uitzonderlijk hoog niveau, maar het klinkt allemaal best aardig. Het album kent een aantal uitschieters met "Creep", "Anyone Can Play Guitar" en "Blow Out". De andere liedjes zijn niet slecht, maar ook niet memorabel wat mij betreft. Het niveau van hun latere hoogtepunten wordt nog nergens gehaald, maar "Pablo Honey" kan me wel een stuk beter bekoren dan bijvoorbeeld "Amnesiac". Wat dat betreft vind ik de recht-toe-recht-aan Radiohead op dit album een stuk beter te pruimen. Ik vind "Pablo Honey" een leuk en aardig album, maar ook niet meer dan dat. Voor mij werd Radiohead pas echt interessant vanaf "The Bends" en met "OK Computer". Daarna ben ik mijn interesse wel verloren, waarbij ik bij "In Rainbows" weer even opveerde. "Pablo Honey" is wat dat betreft een mooie aanloop naar wat zal volgen.

Ik ben geen grote fan of uitgesproken liefhebber van de muziek die Radiohead maakt. Echter deze plaat intrigeert me, omdat er zoveel op gebeurt. Het duurde even voordat ik dit ontdekte, want na een eerste luisterbeurt had ik er eigenlijk niet zo veel mee. Maar "The Bends" is een echte groeiplaat. De ijle stem van Thom Yorke pas op een of andere manier precies bij de songs, terwijl ik me bij latere Radiohead albums me steeds meer erger aan zijn stem. En dan Jonny Greenwood. Wow, wat een originele gitarist. Hij heeft een hele specifieke toon, niet standard maar edgy zou ik willen zeggen. Soms stevig rockend, dan weer ingetogen, maar altijd met een flinke dosis emotie. De solo in "Just" bijvoorbeeld vind ik prachtig. Kort, maar oh zo effectief. Wat mij betreft is dit het hoogtepunt van Radiohead.

Met uitzondering van "Bulls On Parade" wordt het niveau van het debuut van Rage Against the Machine nergens gehaald. Maar dat maakt "Evil Empire" zeker geen slechte plaat. Het debuut is memorabel. Niet alleen door de combinatie van rock en rap, maar ook door de maatschappelijke en politieke setting in de Verenigde Staten. Ten tijde van "Evil Empire" is de situatie veranderd, Rage Against the Machine bijt nog steeds politiek van zich af, maar het venijn is minder dan bij het debuut. Los daarvan is het gitaarspel van Tom Morello nog steeds om van te spullen en daarom alleen al is "Evil Empire" meer dan de moeite waard. Aangevuld met een stuwende en agressieve ritmesectie plus de vocalen van Zach de la Rocha en het typische Rage Against the Machine is weer compleet. Wellicht minder urgent, maar nog steeds heerlijk rauw en in your face.

Live klinkt Rage Against the Machine nog ruiger, rauwer en harder dan op hun studioalbums. Elke nuance die er op de studioplaat productietechnisch nog is aangebracht is verdwenen door de muur van geluid die de band live ten gehore brengt. "Live at the Grand Olympic Auditorium" is daarmee een opzwepende liveplaat geworden. Wel worden de vocale zwakheden van Zach De La Rocha live nog sterker blootgelegd. Gelukkig compenseert hij dat met inzet en overtuigingskracht. De ritmesectie klinkt dreigender en de bas is lekker zwaar in de mix gezet. Gitarist Tom Morello evenaart alle trucjes die hij de studio ook kan en dat is dus een lust voor het oor. De setlist vind ik trouwens erg goed gekozen. Los van de covers is het een mooie dwarsdoorsnede van de studio-albums. Door het gebrek aan nuance prefereer ik hun studioalbums boven deze liveregistratie, maar "Live at the Grand Olympic Auditorium" is een mooie foto van een van de meest urgente bands uit de jaren 90. Stiekem toch wel erg lekker.

Mijn kennismaking met Rage Against the Machine was tijdens een geschiedenisles op de middelbare school. Mijn geschiedenisdocente (Ineke v.d. Berg, ik ben je eeuwig dankbaar) liet tijdens een les een optreden zien van Rage Against the Machine. Ze plaatste het in de context van de rassenrellen in Los Angeles naar aanleiding van de zaak Rodney King. Ik werd direct omver geblazen door de rauwheid en de directheid van Rage Against the Machine. Dit had ik nog nooit gezien. Niet alleen vanwege die rauwheid en directheid, maar ook vanwege de cross-over van hiphop en rock. De thematiek kwam bij mij eigenlijk pas later, daar stond ik op dat moment niet bij stil. Wel was ik direct zwaar onder de indruk van Tom Morello. Wat doet die gast op de gitaar? Produceert hij die geluiden? Tijdens die serie lessen bleef Rage Against the Machine maar in mijn hoofd malen. Toen het album uitkwam, boem, weer die klap recht in je gezicht. Wat een intrigerende hoes. En dan de muziek: het titelloze debuut is een opeenvolging van ongekende power en energie. Zack de la Rocha rapt de politiek geladen teksten je tegemoet. Je moet er wel naar luisteren, hij schreeuwt letterlijk om je aandacht. De maatschappelijke aanklacht tegen het systeem, de overheid, "The Machine" worden op een niet mis te verstane manier op je afgevuurd. De teksten zijn misschien niet van het niveau Shakespeare, maar het is ontegenzeggelijk duidelijk welke boodschap Rage Against the Machine wil verkondigen. De frase "fuck you, I won't do what you tell me" uit "Killing in the Name" vat wat dat betreft de kern van Rage Against the Machine in een zin samen. En dan uiteraard Tom Morello. Wat een ongelooflijke fantastische gitarist is dat toch. Originele riffs en licks en solo's die je nog nooit eerder had gehoord. Ongekend en ongeëvenaard wat mij betreft. Maar vergeet de ritmesectie niet hoor. Met name de pompende en funkende bas van Tim Commerford is als een lijm die alles bij elkaar houdt. Hoogtepunten zijn moeilijk aan te wijzen, maar als ik moet kiezen dan zijn "Killing in the Name", "Take the Power Back" (check dat intro op de bas!), "Bullet in the Head" en "Wake Up" mijn favorieten. Maar zoals gezegd, eigenlijk is het gehele album een hoogtepunt. De heren van Rage Against the Machine hebben hun debuutalbum nooit overtroffen, maar dat doet niets af aan de prima albums die zie hierna hebben uitgebracht. Dit blijft echter hun meesterwerk en "Rage Against the Machine" is wat mij betreft het ultieme protestalbum.

Dit coveralbum van Rage Against The Machine vind ik maar matig. Wat ik wel knap vind is dat Rage Against the Machine een geheel eigen draai geeft aan de gespeelde nummers. Het is dus geen klakkeloze naspeeloefening en dat siert ze. Het geheel klinkt mij toch niet overtuigend in de oren. Mijn gevoel zegt me dat Rage Against The Machine veel beter af is door hun eigen boodschap te verkondigen, en niet die van anderen. Ik mis de urgentie, de beleving en hun eigen overtuiging. Muzikaal gezien klinkt het allemaal best aardig en zijn er een paar hoogtepunten. Maar ik prefereer de studioalbums van Rage Against the Machine. "Renegades" blijft daardoor een redelijk tussendoortje, niet meer en niet minder.

Niet zo goed als het debuut, maar toch onderhoudende RATM plaat. Morello tovert weer lekkere en originele riffs uit zijn gitaar en trekt de trukendoos soms wijd open in de solo's. Wel heb ik af en toe het idee dat hij iets teveel effecten op zijn gitaar gebruikt. Soms komt dat op mij wat overdadig over. Vergeleken met de pure riffs en grooves van het gitaarspel op het eerste album, vind ik dat wel een minpuntje op deze plaat. Hoogtepunten voor mij zijn het fantastische "Sleep Now in the Fire" (wat een fantastische riff) en het dreigende "Born of a Broken Man". Typische RATM plaat met enkele hoogtepunten.

"More Than Words" is heel fijn album van Ralph de Jongh and Crazy Hearts. Of je dit als blues moet bestempelen vraag ik me wel af. Voor mij is het meer een combinatie van rock en rhythm & blues in de beste traditie van The Rolling Stones. De vergelijking met The Stones vind ik dan ook begrijpelijk. Een nummer als "Tears of Rhyme" heeft die heerlijke Stones groove en zelfs de zang van de Jongh heeft wel iets van Jagger. Maar je doet Ralph de Jongh and Crazy Hearts tekort door ze weg te zetten als goedkope Rolling Stones imitators. Daarvoor hebben ze domweg te veel kwaliteit en schrijven ze zelf meer dan prima nummers. "More Than Word" is een lekker album, waar het spelplezier vanaf spat. Echte blues is het mijn inziens dus niet, maar de referenties naar roots, rhythm & blues en rock is evident. En dat maakt "More Than Words" tot een prettige mix van mooie zang, lekkere gitaren en een groovende ritmesectie. Prima plaat!

Op "Modern Sounds in Country and Western Music" zingt Ray Charles liedjes die destijds met name door blanke country zangers/zangeressen werden gezongen. Met zijn soulvolle stem zorgt Charles voor een revolutie. De betreffende liedjes klinken ineens een stuk warmer en gloedvoller, moderner zoals de titel van het album doet vermoeden. Het album begint en eindigt swingend met "Bye Bye Love" en "Hey, Good Lookin'", maar daartussen worden vooral melancholische liedjes gezongen. De muziek klinkt soms wat zoet en oubollig met die strijkers, maar eigenlijk is dat nauwelijks storend, want Ray Charles zingt fantastisch. "It Makes No Difference Now" is mijn favoriet, vooral wanneer de blazers binnenkomen. Kippenvel nummer. "Modern Sounds in Country and Western Music" is een genot om naar te luisteren en Ray Charles levert een vocale topprestatie.

Ik stap hier redelijk onbevangen in. Voorganger en debuut "Up All Night" ken ik niet, en ben eigenlijk alleen bekend met de grote hit "America". Albumopener "In the Morning" trekt gelijk mijn aandacht. Een frisse catchy pop/rock song die heel goed in het gehoor ligt. Dit geldt eigenlijk hetzelfde voor "America", "Pop Song 2006" en "Back to the Start". De andere nummers echter gaan al snel vervelen. Volstrekt inwisselbaar als je het mij vraagt en bij een tweede luisterbeurt ben ik mijn aandacht al weer kwijt. Dus ondanks een aantal sterke songs en goede singles vind ik het album in zijn geheel niet meer dan redelijk.

Dit is een moddervette funk/rock plaat. Werkelijk alles op "Blood Sugar Sex Magik" is doorspekt met funk. Knallen van begin tot eind met een paar rustpuntjes. Een daarvan is de wereldhit "Under the Bridge". Ondanks dat dit liedje is grijsgedraaid, blijft deze niet vervelen. Maar de echte hoogtepunten op deze plaat zijn de stevige funk/rock nummers. "Give it Away" en "Naked in the Rain" zijn slechts enkele voorbeelden. De ritmesectie op deze plaat is werkelijk fantastisch. Vette bas van Flea en die groovende en stuwende drums van Chad Smith. Dit alles aangevuld met het volstrekt unieke gitaargeluid van meestergitarist John Frusciante. Antony Kiedis is niet de beste zanger, maar zijn combinatie tussen rap en zang werkt perfect bij deze nummers. Red Hot Chili Peppers brengen een aanstekelijke en energieke crossover mix van funk en rock die wat mij betreft nooit verveeld.

Door de terugkeer van gitarist John Frusciante klinken de Red Hot Chili Peppers weer als de Red Hot Chili Peppers. Het funkt weer als vanouds en de krampachtigheid van de voorgaande platen is verdwenen. Gewoon verstand op nul en grooven op de heerlijke cross-over mix van rock en funk. De hoofdrol is wat mij betreft echt voor gitarist Frusciante. Er klinkt er maar een zoals hij, en ongewild heeft hij zo'n grote invloed op het geluid van de Red Hot Chili Peppers. Zonder hem klinken ze wat mij betreft lang niet zo interessant, ondanks de kwaliteit van bijvoorbeeld bassist Flea en drummer Chad Smith. Frusciante brengt de Red Hot Chili Peppers terug aan het front en deze plaat kan zich wat mij betreft meten met "Blood Sugar Sex Magik".

Deze dubbelaar van Red Hot Chili Peppers vind ik zeer geslaagd. Misschien iets minder funk dan in de hoogtijdagen, maar nog steeds wel aanwezig. Met name in het heerlijke basspel van Flea. De liedjes op ”Stadium Arcadium” zijn best toegankelijk, maar ook goed van structuur en opbouw. Zanger Kiedis is zeker niet mijn favoriete vocalist, maar hij slaat zich er goed doorheen. Maar de absolute hoofdrol wordt opgeëist door gitarist John Frusciante. Zijn gitaarspel is fantastisch, gevarieerd, technisch hoogstaand, maar met evenzoveel gevoel gespeeld. De man is een muzikant in hart en nieren en gevoelsmatig neemt hij op ”Stadium Arcadium” dan ook het voortouw. In die zin zie ik John Frusciante, in ieder geval op dit album, als de echte frontman van Red Hot Chili Peppers. Muzikaal gezien vind ik het tweede album net even wat sterker dan de eerste. Met name door het eerder genoemde adembenemende spel van Frusciante. Dit geldt overigens niet alleen voor de gitaarsolo’s, maar ook ritmisch gezien is het van grote klasse. Ondanks het aantal nummers beleef ik ”Stadium Arcadium” niet als te lang. Aan het einde van de rit is het een geweldige dubbelaar, met een John Frusciante in topvorm.

"Bullet" is de tweede plaat van supergroep Renegade Creation. De band bestaat uit gitaristen/zangers Michael Landau en Robber Ford, aangevuld met bassist Jimmy Haslip en drummer Gary Novak. Alle heren hebben hun sporen duidelijk verdiend in de muziekwereld. Dat is te horen op "Bullet". De plaat is een enerverende mix van blues en rock met hier en daar invloeden uit de jazz. Robben Ford's en Michael Landau's gitaartalenten vullen elkaar goed aan. Waar Landau met de rockinvloeden komt, laveert Ford er prachtig tussen door met invloeden uit de blues en jazz. De ritmesectie vormt een solide basis. Geen uitspatting, maar degelijk stuwend bas- en drumwerk. De heren Ford en Landau wisselen vocalen af en hebben ook beide bijgedragen aan de teksten. Al met al is "Bullet" een intrigerende plaat geworden. Op hun gelijknamige debuut klonk Renegade Creation in het ene nummer als een rockband en in het andere nummer als een bluesband. Op "Bullet" hebben ze er een spannende mix gemaakt. De band is duidelijk gegroeid en de nummers hebben soms een jam-achtige feel, zeker als de invloeden uit de jazz worden aangehaald. Een paar keer luisteren en je bent verkocht. Ingenieuze plaat van muzikale alleskunners.

Nu The Black Crowes hun zoveelste sabbatical houden hebben de gebroeders Robinson tijd voor soloprojecten. Chris kwam dit jaar al met het derde album van zijn Chris Robinson Brotherhood. Rich kan daarom niet achterblijven en komt met zijn ”The Ceaseless Sight”. En ik moet zeggen, Rich heeft zich zelf overtroffen, want ”The Ceaseless Sight” is een prachtig album. Eigenlijk doet alleen opener ”I Know You” je nog enigszins denken aan The Black Crowes, maar voor de rest is het de roots en americana die overheersen. Uiteraard laat Robinson ook horen wat voor geweldige gitarist hij is. De melodie is zijn handelsmerk, in The Black Crowes, maar ook op zijn soloalbums. Met zijn zes snaren weeft Robinson prachtige meeslepende en vaak dromerige gitaartapijtjes die zich direct tussen je oren nestelen. Maar ook de stem van Robinson is dik in orde. Niet zo goed als zijn broer Chris, maar dat is nergens een probleem op ”The Ceaseless Sight”. Daarnaast vind ik de koortjes erg mooi. Ik hoor eigenlijk wel overeenkomsten met het album van de ex-gitarist van The Black Crowes, Marc Ford. Zijn ”Holy Ghost” en deze ”The Ceaseless Sight” ademenen mijn inziens dezelfde sfeer uit. Robinson kiest voor iets prominenter gitaarwerk, maar beide albums grijpen terug naar het authentieke country, roots en americana geluid. Net als ”Holy Ghost” van Ford is ”The Ceaseless Sight” van Rich Robinson voer voor de eindejaarslijstjes. Een parel van een album, zowel muzikaal, maar ook qua artwork van de LP.

Tijdens de pauze van The Black Crowes komt gitarist Rich Robinson met een soloplaat, genaamd "Paper". Op dit album hoor je duidelijk de psychedlische kenmerken van The Black Crowes terug, al schroeft Robinson het op "Paper" wat verder op. Met name in zijn gitaarspel, dat nog gelaagder en meeslepender klinkt. Rich Robinson is, zeker in vergelijking met zijn broer Chris, geen begenadigd zanger. Daar schiet hij dus behoorlijk tekort. Maar de muzikale omlijsting is er wel eentje die behoorlijk intrigeert. "Paper" is zeker niet een album dat makkelijk wegluistert. Het is er wel eentje waar Rich Robinson je dwingt om echt te luisteren. Het valt me op dat je soms echt in de muziek wordt gezogen. Net als bij The Black Crowes bewijst Rich dat hij naast een uitstekende gitarist een bijzonder goede componist is. Persoonlijk vind ik de soloalbums van zijn broer of met de Chris Robinson Brotherhood van een wat hoger niveau dan dit "Paper", maar de eigenzinnigheid spat van "Paper" af en dat kan ik bijzonder goed waarderen. Gewoon een prima album dus.

In de periode dat The Black Crowes een pauze namen en terwijl broer Chris zijn Chris Robinson Brotherhood vormde, komt Rich Robinson met ”Through a Crooked Sun”. Ten opzichte van Rich zijn voorgaande album ”Paper”, vind ik ”Through a Crooked Sun” een stap voorwaarts. Heel groot is het verschil niet, maar het zijn de nuances die het hem voor mij doen. Allereerst vind ik de stem van Rich een stuk verbeterd. Hij is nog steeds niet de beste zanger, zeker niet in vergelijking tot zijn broer Chris, maar op ”Through a Crooked Sun” heeft hij een prettig in het gehoor liggend stemgeluid dat goed past bij de liedjes. Waar op ”Paper” in mijn beleving de psychedelische invloeden de boventoon voerden, vind ik op ”Through a Crooked Sun” de melodieuze en meeslepende gitaarlijnen de hoofdrol opeisen. Het bewijst maar weer eens de klasse van Robinson als gitarist, en die klasse gaat verder dan alleen een aanstekelijke riff produceren. Op alle vlakken laat Robinson horen dat hij een snarenkunstenaar is, zowel akoestisch, elektrisch, ritmisch als lead. Een waar genot om naar te luisteren. Het geluid van The Black Crowes is nooit ver weg, maar het is verre van een kopie van de hoofdband van de gebroeders Robinson. ”Through a Crooked Sun” is een heel mooi gitaaralbum, waarbij de liedjes ook nog eens goed in elkaar steken. Beide broertjes bewijzen dat ze ook zonder elkaar prachtige muziek kunnen maken.

Rich Wyman is een succesvolle singer/songwriter die in de Verenigde Staten al de nodige prestigieuze awards heeft gewonnen. Hij is ontdekt door de grote Edward Van Halen, en die speelt ook nog eens mee op Wyman’s album ”Fatherless Child”. Een aantal van die liedjes staan ook op ”Where We Stand”, dat we eigenlijk het officiële debuut van Wyman mogen noemen. Het is een album vol sterke liedjes die afwisselend ingetogen zijn en stevig rocken. Van die rockers zijn ”Little Things” en ”Childhood Dreams” de opvallendste. In die laatste komt nog een ouderwetse pianosolo voorbij. Waar hoor je dat nu nog tegenwoordig? Het pianospel van Wyman is overigens fantastisch en zijn prachtige ietwat rauwe stem zorgt voor ongekende beleving en passie. Mede door dat laatste vind ik vooral de langzamere en ingetogen liedjes het meest overtuigend. Nummers als ”I’m Alive”, ”So What”, ”Last Time I Fell” en ”Family Ties” zijn prachtig. De gitaarpartijen op ”Where We Stand” worden overigens gespeeld door de Nederlander Marcel Singor en die levert een prestatie van formaat. Sinds dit album ben ik liefhebber van Rich Wyman. Buiten de Verenigde Staten en Canada is hij niet zo bekend, al heeft hij een behoorlijke fanbase in Nederland. ”Where We Stand” laat horen dat hij meer aandacht verdient, want muzikaal steekt dit ver boven het maaiveld uit. Prachtplaat!

Een luisterbeurt van "Aftermath of the Lowdown" is voor mij voldoende om vast te stellen dat de derde soloplaat van gitarist Richie Sambora wederom een voltreffer is. Sambora, het meest bekend van zijn rol als gitarist bij Bon Jovi, is in mijn ogen altijd een onderschatte en ondergewaardeerde gitarist geweest. Onterecht, want op zijn soloplaten laat hij horen dat hij tot de absolute wereldtop behoort. Waar Sambora op zijn vorige twee soloplaten (met name zijn eerste) een bluesrock geluid laat horen, kiest hij op "Aftermath of the Lowdown" voor een frisse moderne rocksound. Sambora is naast een fantastische gitarist ook nog eens een geweldige zanger en liedjesschrijver. Op deze plaat schrijft Sambora alle frustraties, verdriet en ellende van de afgelopen jaren van zich af en dat resulteert in een verzameling mooie liedjes. Soms is het productietechnisch iets te overdadig, met name op albumopener "Burn that Candle Down" en "Sugar Daddy". Maar het gitaarspel maakt alles goed. Overigens speelt Sambora als een herboren God op deze plaat. Het is lang geleden dat ik hem zo heb horen spelen. Zowel rhythm als lead, zijn gitaargeluid spat uit je speakers. Hoogtepunten voor mij zijn "Every Home Leads Home to You", "Take a Chance On the Wind", het epische en geweldige "Seven Years Gone" waar Sambora alles van zich af zingt en speelt resulterend in een overweldigende solo, en "You Can Only Get So High". Ik kijk nu al uit naar het concert op 9 oktober a.s. in de Melkweg te Amsterdam, maar een ding is zeker: met "Aftermath of the Lowdown" overstijgt en overtreft Richie Sambora alle Bon Jovi platen sinds "These Days" uit 1995.

In de periode dat Bon Jovi een pauze inlast, neemt (ex) Bon Jovi gitarist en componist Richie Sambora zijn eerste soloalbum op. Eigenlijk is direct duidelijk dat Sambora niet alleen een fantastische gitarist is, maar dat hij zeer sterke songs kan schrijven en bovenal een ontzettend mooie stem heeft. Feitelijk vind ik Sambora in alle opzichten een betere muzikant dan zijn baas Jon Bon Jovi. Ik moet dan ook vaststellen dat de aanwezigheid van Richie Sambora in Bon Jovi de reden is dat ik die band een warm hart toedraag, met name in de jaren 80 en 90.

Bon Jovi is een stadion rockband, zoveel is duidelijk, maar hetgeen me het meeste aantrekt in het gitaarspel van Sambora, is toch wel de constante bluesy ondertoon. Op ”Stranger in This Town” gaat Sambora hierin een stap verder. De blues is alom aanwezig en heeft wat mij betreft dan ook de overhand. Vooral in zijn licks en solo’s hoor ik die prachtige donkere en tegelijkertijd warme en gloedvolle tonen. De emotie spat er vanaf. Daarnaast hebben de liedjes niet bepaald een lichtvoetig karakter. Het begint al met de donkere sfeer op ”Rest in Peace”, het openingsnummer. Ook dit draagt bij aan het bluesgevoel van ”Stranger in This Town”.

Ook tekstueel gezien overstijgt Sambora het niveau van Bon Jovi. Ik krijg het gevoel dat hij letterlijk zijn hart uitstort. Er zit niet alleen veel passie, intensiteit en emotie in zijn gitaarspel, maar ook de manier waarop Sambora zingt zorgt voor de nodige kippenvelmomenten. Je voelt aan elke zenuw in je lichaam dat hier een man met hart en ziel staat te spelen en zingen. Liedjes als ”Church of Desire”, ”Stranger in This Town”, ”One Light Burning” en ”The Answer” zijn prachtig van opbouw en slepen je mee in de wereld van Sambora. Ze gaan onder mijn huid zitten en laten me niet meer los. Sambora wisselt elektrisch gitaarspel net zo makkelijk af met mooi akoestisch spel.

Het nummer ”Mr. Bluesman” heeft een bijzonder verhaal. Op dit liedje wordt Sambora vergezeld door Eric Clapton. Zijn warme bluesy licks passen prachtig in de mooie akoestische frasering van Sambora. Opvallend en tegelijkertijd bewonderenswaardig is het feit dat dit liedje is opgenomen slechts enkele dagen na het tragische ongeval en overlijden van het zoontje van Eric Clapton. Sambora rekende eigenlijk niet meer op de komst van Clapton, maar Slowhand kwam conform afspraak opdagen en speelde zijn gitaarpartijen in. Voor mij geeft deze wetenschap nog meer intensiteit mee aan het al zo prachtig gespeelde liedje.

Met ”Stranger in This Town” bevestigt Richie Sambora wat ik eigenlijk al wist. De man is een groot gitarist, veel te vaak onderschat, en een fantastische zanger. Dit album behoort to mijn favorieten, zowel op het gebied van gitaarspel, kwaliteit van de liedjes en de vocalen. De titel van het album is misschien wel exemplarisch. Eigenlijk is hij binnen Bon Jovi een ”Stranger in This Town” en is hij feitelijk een ”Mr. Bluesman”.