U2 levert met "Achtung Baby" een plaat af dat sterk in contrast staat met "The Joshua Tree". U2 bewijst hierbij vernieuwend te zijn, zonder de bekende identiteit te verliezen. Vernieuwing is voor mij niet altijd een voorwaarde. Ik heb liever een band/artiest die constant een hoge kwaliteit ten toon spreidt, dan een band/artiest die krampachtig en geforceerd wil vernieuwen. Maar U2 slaagt erin beide (kwaliteit en vernieuwing) te verwezenlijken.

U2 combineert op deze plaat rock met pop en dat is niet per definitie een goede combinatie. Normaal gesproken haak ik vaak af bij een overgeproduceerde plaat met bliepjes en andere "hippe" geluiden. Ook U2 is daarin doorgeslagen met bijvoorbeeld "Pop". Maar op "Achtung Baby" vallen alle puzzelstukjes op zijn plaats.

"Even Better Than The Real Thing", "One" en "Mysterious Ways" zijn de bekende maar geweldige nummers. Maar er staan ook minder bekende pareltjes op deze plaat, zoals "So Cruel", "Acrobat" en het ijzingwekkend mooie (en hoogtepunt van deze plaat) "Love is Blindness".

"Achtung Baby" is voor mij een van de weinige voorbeelden waarbij een mix van rock, pop en een vleugje electronica ook echt tot synergie leidt.

Na het geweldige "Achtung Baby" is U2 naar mijn mening iets te veel doorgeschoten met voor mij "Pop" als dieptepunt. Met "All That You Can't Leave Behind" keert U2 weer terug naar het vertrouwde geluid. Helaas moet ik constateren dat ik het allemaal iets te braaf vind en het kabbelt allemaal teveel voort. Ik mis de scherpe randjes in zowel de teksten als in het gitaarspel van The Edge. Ook de ritmesectie "grooved" minder en lijkt een beetje een gastrol te vervullen. "Elevation" klinkt mijn inziens weer te bombastisch en zal het live als stadion athem ongetwijfeld goed doen, maar op de plaat valt hij ook een beetje buiten de boot in vergelijking met meer ingetogen nummers als "Walk On", "Kite" of "Piece on Earth". Over het algemeen zeker geen slechte plaat (maar over de gehele linie net geen voldoende), het klinkt vertrouwd, maar voor mij persoonlijk iets te braaf. Ik mis de urgentie die U2 uitstraalde op bijvoorbeeld "The Joshua Tree" en "Achtung Baby".

Veelbelovend debuut van U2. "I Will Follow" is een perfecte opener voor deze plaat en je hoort direct dat herkenbare gitaargeluid van The Edge. Overigens is zijn gitaarspel op deze gehele plaat puik te noemen. Venijnig, scherp en vooral urgent. Ondersteund door een meer dan degelijke ritmesectie zit het muzikaal direct goed in elkaar. De energie spat er vanaf. Ook Bono doet natuurlijk een flinke duit in het zakje. U2 laat direct horen over welke talenten ze beschikken en "Boy" is het perfecte opstapje naar wat komen gaat. Naast "I Will Follow" vind ik "An Cat Dubh" een prachtig liedje. De overgang naar "Into the Heart" is mooi gedaan en het zorgt ervoor dat deze twee nummers een mooi geheel vormen. Ook zal "The Electric Co" uitgroeien tot een echte U2 klassieker, al vind ik de live versie van dit nummer beter dan deze studio-opname. U2 profileert zich met "Boy" wat mij betreft direct als een band waar rekening mee moet worden gehouden. En dat hebben ze in de loop der jaren zeker bewezen.

"How to Dismantle an Atomic Bomb" vind ik geen bijster sterke plaat. Er staan een aantal aardige nummers op zoals "Sometimes You Can't Make It on Your Own" en "City of Blinding Lights". Ook de eerste single "Vertigo" is op het eerste gehoor een lekker nummer, maar na verloop van tijd valt ook deze door de mand. Slecht zou ik dit ook niet durven noemen, maar het probleem (althans voor mij) is dat ik U2 altijd vergelijk met hun fantastische platen uit de jaren 80 en begin van de jaren 90. En dan moet ik toch echt vaststellen dat "How to Dismantle an Atomic Bomb" daar niet aan kan tippen. Over het geheel genomen staan er op deze plaat een paar aardige singles, de rest vind ik maar vullers, en van een band als U2 verwacht ik toch echt meer.

Ik vind "No Line on the Horizon" niet echt tegenvallend, maar ook allerminst overtuigend. Dat heeft U2 een beetje aan zichzelf te danken. Als je de lat in het verleden zo hoog hebt gelegd, dan kan ik het ook niet helpen dat ik die albums als referentie hanteer. Want laat ik duidelijk zijn, "No Line on the Horizon" mag niet in de schaduw staan van "The Joshua Tree" of "Achtung Baby". Maar goed, dat maakt dit album nog niet slecht. Er zijn staan zeker goede songs op, met name de wat ingetogener nummers zijn best sterk, waarbij het sterke gitaarwerk van The Edge opvalt. De stem van Bono vind ik over de gehele linie overigens niet heel bijzonder. Helaas staan er ook een aantal echt slechte nummers op "No Line on the Horizon". Een nummer als "Get on your Boots" is tenenkrommend. Ik ben een echte albumluisteraar, dus die minpuntjes hebben een grote impact op mijn beleving van dit album als geheel. Dus ondanks dat "No Line on the Horizon" zijn momenten kent, vind ik het over het geheel gezien niet meer dan een redelijk album.

Ik vind dit allegaartje (en dat bedoel ik niet negatief) van U2 wel erg lekker hoor. Na het fantastische "The Joshua Tree" komt U2 al snel met een serie nieuwe studiotracks omlijst door liveopnamen van hun eigen krakers en diverse covers. De nieuwe nummers zijn eigenlijk allemaal raak. Vooral de samenwerking met B.B. King vind ik helemaal top. Tja wat wil je ook als echte bluesliefhebber. De donkere warme stem van B.B. King en het verschil in gitaarstijlen tussen The Edge en King past wonderwel goed. Ook kan ik de gospelversie van "I Still Haven't Found What I'm Looking For" wel waarderen. U2 toucheert op "Rattle and Hum" verschillende stijlen. Rock, soul, gospel, blues, het komt allemaal voorbij. Vanaf "When Love Comes to Town" stapelen de hoogtepunten zich op met een indringende liveuitvoering van "Bullet the Blue Sky" en het hemels mooie "All I Want Is You" als perfecte afsluiters. "Rattle and Hum" is een mooi document van een band op de top van hun kunnen en tegelijkertijd is het een afsluiting van een periode. Hierna gooit U2 de koers volledig om met een prachtig "Achtung Baby" als resultaat.

Ik heb zelden zoveel ophef meegemaakt bij de release van een nieuw album. De wereld stond in brand toen Apple bij de bekendmaking van hun nieuwe producten ook de release van ”Songs of Innocence” van U2 wereldwijd beschikbaar maakte voor iTunes gebruikers. Met toenemende verbazing heb ik dan ook de berichten bij dit album gelezen. En ik kan mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de mening van een significant aantal gebruikers meer afhangt van de omstandigheden waaronder dit album is uitgebracht, dan over de muziek zelf. Een veelgebruikt argument is dat Apple zonder toestemming muziek importeert in de bibliotheek van haar iTunes gebruikers. Persoonlijk vind ik dit nogal van het kaliber krokodillentranen. Je heb namelijk zelf in de hand in hoeverre automatisch muziek beschikbaar komt in je eigen bibliotheek. Dit kun je gewoon configureren in de instellingen. In mijn geval als iTunes gebruiker stond het album ”Songs of Innocence” dan ook niet automatisch in mijn bibliotheek, maar stond netjes te wachten in de Cloud totdat ik er zelf toestemming voor gaf om deze te downloaden en te importeren. Niks aan de hand dus wat mij betreft, en nog gratis ook. En dan nu van de bijzaken naar de hoofdzaak, namelijk de muziek. Om eerlijk te zijn had ik geen hoge verwachtingen van ”Songs of Innocence”. De laatste albums van U2 kunnen me eigenlijk maar zeer matig bekoren en vind ik ”Achtung Baby” het laatste goede album van de Ieren. Toch ben ik elke keer opnieuw benieuwd naar nieuw materiaal van U2 en heb ik me er na verloop van tijd toch aan gewaagd. De eerste luisterbeurt viel me eigenlijk al niet tegen. Ik hoorde weer wat van die typische U2 melodieën. De wereldverbeteraar Bono blijft op de achtergrond, waardoor de liedjes niet een geforceerde politieke of maatschappelijke lading meekrijgen. Bij elke volgende luisterbeurt groeide het album. De gitaarpartijen van The Edge klinken weer als vanouds zonder dat ze te overheersend zijn. Ik zeg er gelijk bij dat niet alle liedjes even goed zijn, maar over het geheel genomen vind ik ”Songs of Innocence” toch een verrassing, en dan in positieve zin. Er staan weer liedjes op die zich tussen je oren gaan nestelen. Nummers als ”Every Breaking Wave” of ”Cedarwood Road” hebben iets onweerstaanbaars. Het is lang geleden dat ik zoiets voelde bij liedjes van U2. ”Songs of Innocence” kan zich niet meten met U2 meesterwerken als ”The Joshua Tree” of ”Achtung Baby”, maar persoonlijk vind ik dit album hun beste sinds de jaren 90.

"The Joshua Tree" is mijn favoriete U2 album. Van begin tot eind ben ik gevangen door de mooie liedjes, die mooi afwisselend ingetogen, midtempo of uitgesproken klinken. Het openingstweetal met "Where the Streets Have No Name" en "I Still Haven't Found what I'm Looking For" is direct raak door met name het kenmerkende gitaarspel van The Edge. Een mooie delay and reverb op zijn gitaargeluid zorgen voor dat meeslepende karakter. Megahit "With or Without You" vind ik een mooi liedje, maar heb ik denk ik iets te vaak gehoord. Ik stoor me er overigens evenmin aan hoor. Een van de absolute hoogtepunten vind ik het politiek zwaarbeladen "Bullet the Blue Sky". Een dreigende sfeer, de bezwerende stem van Bono, de galmende gitaar van The Edge en die stuwende groove van de ritmesectie. Vanaf de tweede helft van het album gaat het tempo iets naar beneden met juweeltjes als "Running to Stand Still" en "One Tree Hill". De andere tracks zijn ook gewoon goed, want een slecht nummer is op "The Joshua Tree" in geen velden of wegen te bekennen. Op "Exit" komt de dreigende sfeer van "Bullet the Blue Sky" weer terug, al is de dynamiek anders. "The Joshua Tree" is een klassieker, een hoogtepunt in het oeuvre van U2 en bovenal gewoon een tijdloze plaat.

”The Unforgettable Fire” bevat een aantal ijzersterke liedjes. ”Pride (In the Name of Love)”, ”The Unforgettable Fire”, ”Bad” en ”Indian Summer Sky” zijn stuk voor stuk prachtige songs. Hiermee schiet U2 zich gelijk onbewust in eigen voet. Deze liedjes vind ik wel met kop en schouder boven de rest uitsteken. Dat wil niet zeggen dat de rest slecht is, integendeel. Maar toch vind ik het verschil aanzienlijk. Als geheel vind ik ”The Unforgettable Fire” een goed album en geen geweldig album of een meesterwerk. Bij ”The Joshua Tree” heb ik dat wel. Die vind ik over de gehele linie sterk en consistent. En dat mis ik dus een beetje bij ”The Unforgettable Fire”. Voordat ik verzand in teveel negativiteit, want dat is onterecht, is dit dus gewoon een goed album, met prima liedjes, maar bovenal met een aantal regelrechte pareltjes die terecht hun plek in de muziekgeschiedenis hebben veroverd.

”Under a Blood Red Sky” is om meerdere redenen een fantastisch live album van U2. Allereerst het belangrijkste, en dat is de muziek en de band. Je hoort een U2 die wat te vertellen heeft, en hoe! De energie spat er vanaf en de muziek is nog rauw en onbevangen. Deze jonge wereldsterren in spe spelen alsof hun leven er vanaf hangt. The Edge speelt furieus en Bono is fantastisch bij stem en beperkt zich tot het zingen van de liedjes en meer heeft hij ook niet nodig om overtuigend over te komen. Overigens vind ik de bas van Adam Clayton op ”Under a Blood Red Sky” echt heerlijk: fel en scherp. Zijn geluid zit ook lekker in de mix. De liedjes zijn stuk voor stuk geweldig en is gewoon een prima dwarsdoorsnede van U2 in de tijd. Echte fans zullen wellicht voor andere liedjes kiezen, maar voor mij spreken deze liedjes boekdelen. En dan is daar nog de locatie en de sfeer. Red Rocks is een unieke plek en de hoes is wat dat betreft ook sprekend. Dit alles maakt ”Under a Blood Red Sky” tot een klassieker onder de live albums en voor mij persoonlijk zeker een hoogtepunt uit het oeuvre van U2.

Gelukkig is dit debuutalbum van UB40 heel wat anders, dan de hitgevoelige mierzoete popreggae waarmee de heren de wereld hebben veroverd. Dus op ”Signing Off” zijn geen liedjes te vinden als ”Red Red Wine” of ”Cherry O Baby”, maar behoorlijk authentiek klinkende reggae met een licht psychedelisch randje, zoals bijvoorbeeld in het tweede gedeelte van ”Burden of Shame”. De ritmes zijn bezwerend, de baslijnen hypnotiserend en de teksten zijn donker. ”King” en ”Food for Thought” zijn favorieten, maar ook de instrumentale liedjes ”Adella”, ”25%” en ”Signing Off” zijn erg lekker. Na dit overweldigende debuut ging al redelijk snel bergafwaarts en werd UB40 een feestreggae band op zoek naar commercieel succes. Als ik naar ”Signing Off” luister vind ik dat op de dag van vandaag nog eeuwige zonde.

Laat ik voorop stellen dat dit niet echt mijn muziek is. Maar "Dubnobasswithmyheadman" van Underworld weet me toch te boeien. Ik pretendeer geen verstand te hebben van dit type muziek maar ik hoor diepe stuwende swingende drum n' bass geluiden. De nummers zijn aanzienlijk van lengte en worden zorgvuldig opgebouwd qua spanning en sfeer. Ik vind niet alle nummers even geslaagd, maar over de gehele linie van deze plaat met bijzondere titel weet Underworld mijn aandacht vast te houden. Intrigerende plaat met spannende en gevarieerde muziektripjes.