Deze plaat van Queen hinkt op twee gedachten. Grofweg is de ene helft een soundtrack voor de film Highlander. Deze liedjes zijn dan ook wat ruiger en bevatten stevig gitaarwerk. De andere liedjes neigen meer naar pop en zijn radiovriendelijker. Deze tegenstelling zorgt ervoor dat de consistentie wat lastig is te vinden op "A Kind of Magic". Toch staan er voldoende goede liedjes op dit album, en zelfs een aantal klassiekers. "A Kind of Magic" is best genietbaar, maar dan meer de liedjes op zich dan het album als integraal geheel.

Queen is een geweldige band, vooral live. Ondanks dat ik niet hun gehele discografie heb beluisterd, vind ik hun albums (die ik wel heb beluisterd) als geheel niet altijd even goed. Ook "A Night at the Opera" vind ik niet geweldig, ondanks enkele sterke momenten. Toegegeven Mercury is een fantastische zanger en Brian May een voortreffelijke gitarist, maar niet alle liedjes kunnen me even goed bekoren. Aan de andere kant zal ik dit ook niet slecht willen noemen, daarvoor heeft de band teveel kwaliteiten. Ik denk dat het een kwestie van smaak is. Het bombastische trek ik namelijk ook niet in alle gevallen. Daarentegen blijf ik een nummer als "Bohemian Rhapsody" na al die jaren en die ontiegelijke malen in de Top 2000 gewoon goed vinden. Uiteindelijk moet ik concluderen dat ik "A Night at the Opera" een aardige plaat vind, maar ook niet meer dan dat.

Dit is niet alleen een zeer goed live album van Queen, maar illustreert prachtig hoe een rockconcert zou moeten zijn. Een gedreven band, de energie spat ervan af, en de interactie met het publiek is gedurende het hele concert goed. Het luisteren van deze plaat geeft je het gevoel dat je er direct bij bent en je kunt je heel goed voorstellen hoe Freddie Mercury zich over het podium beweegt.

Queen is in mijn ogen voornamelijk een live band, en dat bewijzen ze op deze registratie. Wellicht dat Mercury niet op alle momenten goed bij stem is, maar zijn podiumpresentatie compenseert dat ruimschoots. De rest van de band is overigens ook in topvorm. De covers hadden wat mij betreft niet gehoeven, Queen heeft dat niet nodig. Ze beschikken over voldoende eigen sterke composities.

3,5

Dit album heeft al tot vele discussies geleid. Allereerst is daar de toegevoegde waarde van "Return of the Champions". Het betreft een livealbum zonder nieuwe nummers, en ook nog eens gezongen door iemand anders dan Freddie Mercury. En Paul Rodgers is geen Freddie Mercury. En gelukkig maar zou ik bijna willen zeggen. Paul Rodgers is een fantastische zanger die godzijdank geen imitatie van Freddie Mercury wil zijn. Hij geeft zijn eigen draai aan de Queen nummers. Daarnaast is er natuurlijk de discussie of dit album onder de naam Queen mag doorgaan. Technisch gesproken is de uitvoerende artiest Queen + Paul Rodgers. Daarnaast vind ik dat Brian May en Roger Taylor het volste recht hebben om de naam Queen te gebruiken. Dat Paul Rodgers hier onder zijn eigen naam optreedt vind ik niet meer dan normaal. Er komen immers ook nummers van Bad Company en The Free voorbij. En dan de muziek: eigenlijk gewoon ongecompliceerde rock, prima muzikanten en een uitstekende livesfeer. Paul Rodgers doet het erg verdienstelijk en de interactie tussen de bandleden is aanstekelijk. Los van bovenstaande discussies vind ik "Return of the Champions" een uiterst genietbaar livealbum van een stel rasmuzikanten die veel plezier uitstralen. Dus wat dat betreft kan ik van "Return of the Champions" net zoveel genieten als van "Live at Wembley '86". Gewoon een prima livealbum dus.

”Songs of the Deaf” is een album vol zware stuwende rock songs. De gitaren ronken, de riffs zijn af en toe behoorlijk monumentaal en Dave Grohl gaat tekeer op de drums alsof zijn leven ervan afhangt. Niet alle liedjes kunnen me even goed bekoren, maar anderen dan weer wel. ”No One Knows” is en blijft een geweldig nummer. Ook ”God is on the Radio” en de titeltrack reken ik tot mijn favorieten van ”Songs of the Deaf”. Ook zijn er dingen waar ik me aan erger. Ik vind het concept van een steeds veranderend radiostation tijdens een lange autorit best aardig bedacht, maar het wekt toch ook vooral irritatie op. Maar wat ik nog erger vind is dat deze radio intermezzo’s onderdeel zijn van het liedje. Kies er dan voor om dit als aparte tracks op het album te plaatsen. Nu worden in mijn beleving best aardige nummers wreed verstoord door het in mijn ogen irritante geneuzel. Zonder deze zaken zou ik ”Songs of the Deaf” waarschijnlijk iets hoger beoordelen. Nu blijft het voor mij een aardige rockplaat met enkele uitschieters en helaas ook wat irritatiefactortjes.