Nada Surf kende ik eigenlijk alleen van het hitje "Popular". Best leuk, maar ook erg puberaal en infantiel. Ik was dan ook erg verrast toen ik begon aan "Lucky". In plaats van puberale melige rock hoorde ik ineens mooie gitaarpopliedjes. Mooie zwierige melodieën en melancholische zang. Bij elke luisterbeurt werd ik er meer en meer ingezogen. Een heel album doet soms wat afbreuk aan de variatie, maar over het algemeen vind ik "Lucky" een hele mooie popplaat met het eerste nummer "See These Bones" en laatste nummer "The Film Did Not Go 'Round" als hoogtepunten.

"Left of the Middle" vind ik een aardige popplaat. Megahit "Torn" blijft na al die tijd gewoon een mooi liedje, maar dat niveau wordt niet constant gehaald op "Left of the Middle". Wat ik wel waardeer aan Natalie Imbruglia en de liedjes op "Left of the Middle" is dat er niet gekozen wordt voor standaard gladde popliedjes, maar dat er aardig gevarieerd wordt in het geheel aan klanken. Wel vind ik haar stem na verloop van tijd wat vlak worden en dreigt er het gevaar van verveling. Dus: aardige liedjes, goede variatie, maar uiteindelijk heeft het iets te weinig om het lijf om echt te beklijven.

"Harvest" is een ingetogen veelal op country steunende plaat van Neil Young. Eigenlijk ben ik al vanaf het openingsnummer "Out on the Weekend" verkocht. Wat een prachtige harmonieën. De gehele plaat staat vol van dromerige melodieën, mooie zang en samenzang en aansprekende teksten. Neil Young speelt over het algemeen ingetogen gitaar, de eerste helft veelal akoestisch en op de tweede helft van de plaat wordt vaker de elektrische gitaar gehanteerd. Maar ik word pas echt gegrepen door de pedal steel guitar van Ben Keith. Deze is subtiel aanwezig, maar zorgt voor zoveel meer sfeer en draagt bij aan de country feel. "Heart of Gold" is het bekendste nummer, maar ook "Old Man" werd een hit. Persoonlijk vind ik het afsluitende "Words (Between the Lines of Age)" een hoogtepunt. Dit nummer is iets anders qua sfeer, wat dreigender en bevat het kenmerkende gejaagde venijnige gitaarspel van Neil Young. "Harvest" is een must voor elke muziekliefhebber en een echte klassieker. Schoonheid in al zijn (relatieve) eenvoud.

De titel van deze plaat "Harvest Moon" doet vermoeden dat het een vervolg is op de Neil Young klassieker "Harvest" uit 1992. Of dat echt zo is weet ik niet, maar feit is wel dat de sfeer op "Harvest Moon" net als op "Harvest" country uitademt. Daarnaast is deze plaat opgenomen met min of meer dezelfde muzikanten. Waar op "Harvest" af en toe nog een elektrische gitaar is te horen, is die op "Harvest Moon" uiterst schaars. Young hanteert met name de akoestische gitaar of banjo. Wel steelt Ben Keith opnieuw de show met zijn fantastische pedal steel gitaarspel. Eigenlijk vind ik "Harvest Moon" maar weinig onderdoen voor "Harvest". Young is ingetogen, de melodieën zijn prachtig en vooral de zang en samenzang zorgen voor menig kippenvelmoment. Zodra Neil Young zich begeeft richting country dan ben ik eigenlijk al verkocht. Klasseplaat!

"Murder Ballads" is een donker en dreigend album. Dat wordt versterkt door de manier waarop Nick Cave zijn teksten ten gehoor brengt. Hij vertelt het meer dan dat hij het zingt. Hierdoor worden de liedjes verhalen. Verhalen met donkere, duistere en angstaanjagende thema's. De ene keer wordt het muzikaal begeleidt in diezelfde sfeer, de andere keer hoor je sprookjesachtige muziek. Dat contrast maakt "Murder Ballads" tot een spannende luisterervaring. "Stagger Lee" is een van de eerste hoogtepunten. Ook het samen met PJ Harvey gezongen "Henry Lee" is mooi, vooral vanwege de samenzang. Verrassend is het duet met Kylie Minogue. Alleen deze ballad met Nick Cave is muzikaal interessanter dan haar gehele muzikale carrière. Absolute topper is "O' Malley's Bar". Ruim veertien minuten word ik gegrepen door de intrigerende en beklemmende muziek en dito teksten. "Murder Ballads" is zo'n plaat die onder je huid gaat zitten, intrigerend, meeslepend, verrassend, confronterend en vooral verslavend.

Nickelback is zo'n band waarbij ik altijd op twee gedachten hink. Enerzijds willen ze een (alternatieve) rockband zijn en anderzijds ook de massa bereiken. Hierdoor komen ze soms met nummers op de proppen, waarbij ik me bijna niet kan voorstellen dat het echt hun eigen keuze is om die op plaat te zetten.

Ook op deze plaat staan weer een aantal van die dertien in een dozijn liedjes, zoals "Photograph", "Savin' Me", "Far Away" en "If Everyone Cared" die volgens mij helemaal niet bij Nickelback passen (als ze echt eerlijk zijn tegenover zichzelf).

Aan de andere kant rockt Nickelback de pannen van het dak in eerste twee nummers, maar ook op "Animals", "Side of a Bullet" met als absolute hoogtepunt "Someone That You're With". Afsluiter "Rock Star" is een luchtige rocker zonder franjes.

Het is jammer dat Nickelback niet durft te kiezen wie ze echt zijn. Gewoon lekker rocken, maar dan graag een hele plaat lang. Gemiste kans!

Met wat ik nu ga stellen loop ik het risico mijn geloofwaardigheid als muziekliefhebber te grabbel te gooien, maar ik doe het toch: ik vind ”Silver Side Up” een goed rockalbum. Nog een keer: ”Silver Side Up” is een goed rockalbum. Het is daarmee wat mij betreft ook het enige goede album van Nickelback, maar dat terzijde. Ik begrijp dat het niet credible is om Nickelback goed te vinden, maar ik beperk me dan ook uitsluitend tot ”Silver Side Up” in deze. Ja ik erger me ook aan de maniertjes van frontman Chad Kroeger, ja de teksten zijn verre van hoogstand, en nee de muziek is nergens ook maar origineel. En toch luistert ”Silver Side Up” in mijn beleving heerlijk weg. Lekker stevige gitaren, melodieuze riffs en aanstekelijke refreinen. Dit alles maakt ”Silver Side Up” een album dat lekker in het gehoor ligt. Megahit ”How You Remind Me” blijft nog steeds een lekker nummer en ”Woke Up This Morning” vind ik het beste liedje van dit album. De andere single ”Too Bad” nestelt zich ook al net zo makkelijk in je hoofd. Het afsluitende ”Good Times Gone” bevat zelfs een lekkere slidegitaar. Na ”Silver Side Up” werd alles een herhalingsoefening en wordt nergens het niveau van dit album gehaald. Alleen de singles waren af en toe nog te pruimen, maar een geheel album van Nickelback heeft me sindsdien niet meer kunnen boeien. ”Silver Side Up” is een pretentieloos album, gewoon recht-toe-recht-aan en heerlijk voor in de auto. Misschien heel fout, maar ik vind deze, en uitsluitend deze, van Nickelback gewoon erg fijn.

Als je een album van Nickelback hebt gehoord, dan heb je ze allemaal gehoord. Het klinkt als dertien in een dozijn rocksongs die stuk voor stuk inwisselbaar zijn. Het klinkt op de radio best aardig, maar een album als geheel is ronduit saai. Dat hoor ik op "The Long Road" ook. Toch doen de heren het heel slim. Elk album bevat minstens een hitgevoelig nummer dat hoog zal scoren in alle charts. Commercieel succes verzekerd. De albums kennen gretig aftrek en de band kent een grote fanbase. Dat wordt maar weer eens bevestigd als ik luister naar "The Long Road". De heren van Nickelback zijn goede en slimme zakenmannen, maar muzikaal vind ik het ronduit matig en te weinig onderscheidend.

In het door mannen gedomineerde bluesgenre is het altijd een verademing als een vrouw zich aan de blues waagt. Nu is Nina Simone een echte jazz dame, maar ze staat ook in de blues duidelijk haar mannetje. Nina Simone is duidelijk niet de eerste de beste en haar prachtige warme, doorleefde maar vooral van gevoel en emotie doordrenkte stem eist de hoofdrol op en haar stem zweeft prachtig over de herkenbare bluesmelodieën. ”Sings the Blues” is een fantastisch album, heerlijk voor de late uurtjes en Nina Simone bewijst dat ze een geweldige zangeres is, en niet alleen in de jazz!

Op "From the Muddy Banks of the Wishkah" is de essentie van Nirvana vastgelegd. Rauwe energie gecombineerd met een "Fuck You" attitude. Daar gaat het bij Nirvana om. Dus verwacht geen verfijnde arrangementen en foutloos spel. Dit alles is ondergeschikt aan de eerdergenoemde energie en attitude. De opnamekwaliteit is niet altijd even goed, klinkt vaak dof, maar ik krijg bij deze plaat een aardig goed idee hoe een concert van Nirvana moet zijn geweest. De sfeer en de beleving maken de fouten in het spel en de soms belabberde zang van Kurt Kobain goed. De studioplaten zijn van een betere kwaliteit, maar "From the Muddy Banks of the Whiskah" legt de ziel van Nirvana treffend bloot.

Dit is de plaat na "Nevermind". Theoretisch had dat een molensteen om de nek van Nirvana kunnen zijn. Want hoe evenaar je of overtref je zo'n plaat eigenlijk. Kobain en kornuiten draaiden er blijkbaar de hand niet voor om. Zelf vind ik "In Utero" gelijkwaardig aan "Nevermind", dus is het zeker een waardige opvolger. Misschien klinkt het zelfs wel wat volwassener dan "Nevermind". Een nummer als "Heart Shaped Box" bijvoorbeeld is melancholisch, bedreigend en beklemmend tegelijk. Kobain hoeven we niet te scharen onder de beste zangers, maar zijn vocale capriolen passen perfect bij de sfeer en klanken van Nirvana. Daarnaast tovert hij de ene na de andere monster riff uit zijn gitaar (bijvoorbeeld "Scentless Apprentice" of "Milk It"). Kurt graaft diep in zijn ziel en komt met thema's als verlangen naar het normale en eenvoudige leven ("Dumb") en vergeving ("Serve the Servants"). Daarnaast lokt Nirvana verschillende emoties en gevoelens uit door enerzijds aangrijpend en afgemeten te klinken en anderzijds met bruut geweld op de proppen te komen. "In Utero" is een boeiende plaat die misschien wel een klein tipje van de sluier oplicht van de richting die Nirvana uit was gegaan als Kurt Kobain nog had geleefd.

In de hoogtijdagen van MTV Unplugged brengt Nirvana een van de beste registraties uit de serie. Met "MTV Unplugged in New York" wordt de status van Nirvana alleen nog maar groter. Uiteraard werd dat nog eens versterkt door het overlijden van Kurt Kobain. Op "MTV Unplugged in New York" wordt een mooie dwarsdoorsnede gespeeld van het oeuvre van Nirvana tot dan toe, aangevuld met enkele covers en opvallende keuzes. De uitvoeringen zijn uiteraard akoestisch, al kun je je afvragen in hoeverre alles 100% akoestisch is. Doordat de instrumentatie relatief sober is komt de doorleefde emotionele en intense stem van Kurt Kobain nog harder aan en voel je nog meer welke demonen hij uit wil drijven met zijn muziek. "Come As You Are" klinkt nog dreigender in deze uitgeklede versie en "Something in the Way" krijgt een extra lading door de schurende stem van Kobain. Overigens mis ik "Smells Like Teen Spirit" nergens op "MTV Unplugged in New York". Hoogtepunt vind ik het afsluitende "Where Did You Sleep Last Night". Dit nummer van bluesicoon Leadbelly gaat door merg en been. Helemaal door de emotionele uithalen in de stem van Kobain. De pijn en kwelling snijden dwars door je ziel en ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat Kobain zijn einde heeft zien naderen. Helemaal als ik naar de setting en aankleding van het podium kijk (op de DVD). Al die witte bloemen en stemmige nuances. Het lijkt wel of Kurt Kobain optreedt op zijn eigen begrafenis. Door de zelfmoord van Kobain krijgt "MTV Unplugged in New York" al snel een legendarische status. Maar eigenlijk verdient het dat al puur op basis van de muzikaliteit en intensiteit dat hier ten gehore wordt gebracht.

"Nevermind" is het album van een generatie. Het album dat Nirvana naar het grote publiek bracht en het album waarop de band, maar met name Kurt Kobain, zijn middelvinger opstak en Fuck You tegen alles en iedereen zegt. Alles begon natuurlijk met de megahit "Smells Like Teen Spirit". Nirvana was ineens een hype, dit nummer vertegenwoordigt de jonge generatie die opstaat tegen de gevestigde orde. De eerste drie nummer van "Nevermind" zijn overigens alledrie fantastisch. Na "Smells Like Teen Spirit" volgt daar "In Bloom". Een heerlijke rocksong met heerlijk gitaarwerk van Kobain. Ook "Come as You Are" is mooi. Iets rustiger, maar met een mooi bas- en gitaarthema dat hypnotiserend werkt. "Breed" is een stevige rocker met een stuwende rollende bas. "Lithium" vind ik een van de beste liedjes van "Nevermind", maar van Nirvana in het algemeen. Na deze intense set aan liedjes volgt er een rustpuntje met "Polly", een balladachtig liedje, maar met een venijnige ondertoon. Met "Territorial Pissings" wordt je weer terug op aarde gebracht. Dit is tenslotte Nirvana en de agressie spat er vanaf. Het is niet mijn favoriete liedje, maar laat wel direct de attitude van "Nevermind" horen. De tweede helft van "Nevermind" bestaat voornamelijk uit stuwende rockers. Dat brengt me op het gitaarspel van Kurt Kobain. Voor de niet oplettende of ongeïnteresseerde luisteraar komt het misschien over als een muur van geluid, maar ik vind het gitaarspel van Kobain bijzonder melodieus en het heeft een soort groove in zich dat het op een of andere manier dansbaar maakt. Kurt Kobain is gewoon een voortreffelijke gitarist. Het afsluitende "Something in the Way" is een rustige, maar bloedstollend mooie manier of een van de belangrijkste albums uit de rockmuziek af te sluiten. In alles is "Nevermind" legendarisch. Om Kurt Kobain, om "Smells Like Teen Spirit" en de andere liedjes, om de context van het album, om de boodschap, om de houding, en ook om de hoes. "Nevermind" heeft een hele generatie beïnvloedt, is het startpunt geweest van de kwelling die Kurt Kobain door heeft gemaakt als het gaat om roem, en heeft ook de weg geplaveid voor Dave Grohl als een van de grootste rocksterren van dit moment. In alle opzichten memorabel!

No Man's Valley is een Nederlandse band afkomstig uit Limburg dat de jaren 60 doet herleven met rock en psychedelica met af en toe een flinke scheut blues. Die blues is hetgeen wat me intrigeert op de EP "Mirror Image". Het lead gitaarspel doet heel bluesy aan en wordt af en toe flink ondersteund door de toetsen. Diezelfde toetsen dragen overigens ook bij aan het psychedelische karakter van sommige liedjes, net als het hypnotiserende basspel overigens. Niet alle tracks vind ik even geslaagd maar "Sun" en het epische "Mirror Image" zijn toch gewoon hele goede nummers. Deze EP is veelbelovend voorproefje van deze band. Nu maar uitkijken naar hun eerste volledige album?

No-Man is het zoveelste project van muzikale duizendpoot cq. alleskunner Steven Wilson. Wilson heeft al vele genres aangetikt bij al zijn releases. Eerder kwamen al pop, prog, rock en metal voorbij, en met No-Man schuurt Wilson samen met Tim Bowness behoorlijk dicht tegen jazz aan. Althans op "Returning Jesus". Door het gebruik van elektronische nuances krijgt het geheel een behoorlijk spannend en hypnotiserend karakter. "Returning Jesus" is niet voor alle momenten van de dag. Ik merk dat ik er wel voor in de stemming moet zijn, want dit is zeker geen gemakkelijke muziek. Wilson en Bowness dwingen je om echt te luisteren. "Returning Jesus" is geen hap-slik-weg muziek. Ook dit is weer een intrigerend en spannend album van Steven Wilson. Dromerige melodieën, lage repeterende ritmes, hypnotiserende baslijnen en subtiel gebruik van elektronica zorgen voor een coherent geheel. Ik heb me al eens eerder uitgelaten over hoe knap ik het vind dat Wilson ondanks de vele verschillende bands, projecten en releases bijna een constante hoge kwaliteit ten toon spreidt, en "Returning Jesus" is wat dat betreft er weer eentje die past in die traditie.

"Schoolyard Ghosts" is alweer het zoveelste album uit de koker van Steven Wilson. Nu in de vorm van No-Man en dus samen met Tim Bowness. "Schoolyard Ghosts" is een prachtig sfeervol album, gedragen door de mooie stem van Bowness en het melodieuze en dromerige gitaarspel van Wilson. Ook de toetspartijen dragen hieraan bij. "All Sweet Things" en "Beautiful Songs You Should Know" zijn de twee prachtige en intense openers. Het daaropvolgende nummer "Pigeon Drummer" vind ik buiten de toon vallen. Het past qua sfeer niet op dit album en de muur van geluid die wordt opgetrokken vind ik gewoon niet mooi. Het nummer kent zeker mooie frases, maar gevoelsmatig past dit nummer niet op "Schoolyard Ghosts". Dat is slechts een van de weinige minpunten van dit album, want de daaropvolgende nummers zijn weer prachtig sfeervol en meeslepend. Vooral de lapsteel gitaar op "Wherever There is Light" vind ik heel mooi. Wilson en Bowness zetten een volledig eigen geluid neer, hoewel het af en toe aanschurkt tegen het rustige werk van Porcupine Tree. Wilson slaagt wederom met vlag en wimpel.

Net als bij Katie Melua vind ik de muziek van Norah Jones best ok, maar het blijft allemaal veel te veilig en verre van spannend. Prima muziek voor op de achtergrond of in de lift, maar na een paar nummers weet je wel hoe de rest van het album in elkaar steekt en word ik nauwelijks meer verrast. Het schijnt dat haar nieuwste plaat een gedurfder avontuur is met producer DangerMouse. Wie weet trekt ze me dan wel over de streep. "Come Away with Me" blijft bij mij te weinig hangen.

Net als bij haar debuutplaat is "Feels Like Home" best ok. Maar ook hier bekruipt me weer dat veilige gevoel, waardoor ik na verloop van tijd mijn interesse en aandacht verlies. Haar stem is prachtig en past ook best goed in deze setting. Maar de variatie is mijn inziens te beperkt en het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes. Wat dat betreft kan mij haar werk bij gelegenheidsband "The Littles Willies" beter bekoren. "Feels Like Home" is een prima plaatje om op de achtergrond te draaien, maar beperkt houdbaar wat mij betreft.

Ook ”51 Phantom” is weer een geweldig album van North Mississippi Allstars. Maar daarmee zeg ik niets nieuws. Deze heren leveren al hun gehele carrière fantastische albums af, waarbij de roots diep geworteld zijn in het zuiden van de Verenigde Staten. De authenticiteit straalt dan ook van ”51 Phantom” af. Maar wat zo knap is van North Mississippi Allstars is dat ze er een eigentijdse en moderne twist aangeven. ”51 Phantom” past daarom net zo gemakkelijk in deze tijdsgeest. Over Luther Dickinson is al veel gezegd. Hij is en blijft een fantastische gitarist en speelt ontzettend origineel binnen de bluespatronen, maar ook daarbuiten. De tempowisselingen op ”Lord Have Mercy” zijn verrassend en maken er iets speciaals van. ”Freedom Highway” heeft historische besef en laat horen dat de heren van de Allstars respect hebben voor het diepe zuiden. Over het algemeen blijft het tempo laag, maar het is zo lekker zompig en loom dat het een heerlijke groove heeft. Het totaalgeluid kun je letterlijk vet noemen. Superlatieven schieten te kort, ”51 Phantom” is dus wederom helemaal top, maar zoals gezegd, oud nieuws.

"Hernando" is een zompige stampende dampende broeierige blues, roots en rockplaat. North Mississippi Allstars creëren als trio een geluidsmuur waar je echt verslaafd aan kan raken. Gitarist en zanger Luther Dickinson (toch al een van mijn favorieten) heeft een heerlijke vette volle fuzz en gain op zijn gitaar zitten die ervoor zorgt dat het glazuur op je tanden vergruist. Wat een intense toon perst hij uit de zes snaren! Drummer en broer Cody Dickinson zorgt voor de groove met zijn losse en swingende drumspel. Bassist Chris Chew maakt het plaatje compleet met zijn vette en funky basgeluid. Op "Hernando" klinkt Mississippi Allstars dreigend en gejaagd. Vooral de eerste drie en de laatste drie tracks passen prima bij elkaar. Van opener "Shake" tot afsluiter "Long Way from Home" zitten de heren je op de hielen. Alleen de middensectie van de plaat klinkt wat luchtiger. Maar als je eenmaal op adem bent knallen de heren er weer vol in met "Rooster's Blues" en "Take Yo Time, Rodney". Ook is er nog iets wat op een slowblues lijkt, in de vorm van "I'd Love to Be a Hippy", met die prachtige toevoeging but my hair won't grow that long. Kortom "Hernando" is een topplaat van een topband. Absolute aanrader!

North Mississippi Allstars, de band van de gebroeders Cody & Luther Dickinson, aangevuld met Chris Chew. Deze mannen staan al jaren aan de top van de roots scene van het zuiden van de Verenigde Staten. Ook maken de heren steevast afwisselende platen. Zo was voorganger "Hernando" een zompige stevige bluesrock plaat vol gruizige gitaren. "Keys to the Kingdom" is van een geheel andere orde. Deze plaat staat vol met pure roots, North Mississippi Hill Country en blues en is dus een stuk ingetogener dan de voorgaande plaat. De onderliggende thematiek verdiend dan ook een wat ingetogener aanpak. "Keys to the Kingdom" is namelijk een eerbetoon aan wijlen Jim Dickinson, vader van Cody & Luther. Meerdere nummers verwijzen direct naar vader Dickinson, zoals "The Meeting" en "How I Wish My Train Would Come" en daarnaast is de titel van de plaat een metafoor voor wat je de hemel zou kunnen noemen. Los van deze trieste aangelegenheid zit de muziek gewoon heerlijk in elkaar. Muziek voor op je veranda zo te zeggen, in je schommelstoel. Luther Dickinson is een van mijn favoriete gitaristen en ook op "Keys to the Kingdom" legt hij weer een veelzijdigheid aan de dag om U tegen te zeggen. "Keys to the Kingdom" klinkt authentiek en dat is precies wat Jim Dickinson verdient. Een mooier eerbetoon kan een vader van zijn zoons niet wensen.

Op ”Shake Hands with Shorty” laten North Mississippi Allstars direct horen dat ze wat te zoeken hebben aan het bluesfront. Blues met een eigentijdse twist. Authentiek en toch modern. Dit is iets wat de North Mississippi Allstars zal blijven kenmerken door hun gehele carrière. Ook is direct duidelijk dat Luther Dickinson een geweldige gitarist is die duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren. Verder is ”Shake Hands with Shorty” een plaat die heel lekker grooved. Die vuig en bij tijd en wijlen smerig klinkt, maar toch ook modern geproduceerd is. Ook zijn bepaalde overgangen erg mooi gedaan, bijvoorbeeld die van ”Po Black Maddie” naar ”Skinny Woman” is erg fijn. Beide nummers voelen als een geheel aan. Wat dat betreft zetten North Mississippi Allstars zich direct op de kaart met ”Shake Hands with Shorty” en dat zullen ze hierna blijven doen. Topmuzikanten die een oud genre springlevend weten te houden. Heerlijk album!

Sinds jaar en dag ben ik liefhebber van eigenlijk alles wat de gebroeders Cody en Luther Dickinson uit hun mouwen schudden. Of het nu hun gelegenheidsbands South Memphis String Band (Luther) en The Sons of Mudboy zijn, de periode dat Luther de leadgitarist was bij The Black Crowes, de samenwerking tussen Luther, David Hidalgo en Mato Nanji, de begeleidingsband van Ian Siegal in de vorm van The Youngest Sons en The Mississippi Mudbloods, de muzikale omlijsting die Cody en Luther hebben geleverd op het album "American Kid" van Patty Griffin of natuurlijk hun eigen band North Mississippi Allstars, de gebroeders Dickinson leveren altijd kwaliteit en ook nog eens met een volstrekt eigen stempel. Opvallend is wel dat op "World Boogie is Coming" bassist Chris Chew niet meer staat vermeld als bandlid. Hij speelt wel de bas, maar is blijkbaar geen Allstar meer.

"Word Boogie is Coming" staat vol met liedjes van eigen hand, maar vooral eigenzinnige interpretaties van R.L. Burnside, Junior Kimbrough, Otha Turner, Willie Dixon, Bukka White, Sleepy John Estes en een aantal traditionals. Daarnaast hebben de gebroeders Dickinson een keur aan gasten om zich heen verzameld, waaronder Robert Plant (Led Zeppelin), de zonen van R.L. Burnside, Ligntnin' Malcolm, Alvin Youngblood Hart en anderen.

Dan de muziek: hoe meer en meer ik luister naar "World Wide Boogie" hoe stelliger ik moet vaststellen dat North Mississippi Allstars en "World Wide Boogie" in het bijzonder zich als de canon van de hedendaagse blues en roots presenteren. Misschien is "World Wide Boogie" wel de standaard of het referentiekader. Dit album is diep geworteld in de traditie van de North Mississippi Hill Country, maar doet tegelijkertijd modern en eigentijds aan. De eerste twee nummer zijn behoorlijk traditioneel. De instrumentale opener "JR" met Robert Plant op de mondharmonica zet direct de toon. Het daaropvolgende "Goat Meat" bevat diezelfde Robert Plant op de vocalen. Daarna volgt "Rollin 'n Tumblin". Deze traditional is een klassieker en is al vele malen door een keur aan artiesten opgenomen, waarvan die van Muddy Waters waarschijnlijk de bekendste is. North Mississippi Allstars slagen erin om er een eigen draai aan te geven en ik vind het de meest originele versie in jaren. De beukende drums, pompende pas en zware gitaren in het begin zijn log en neigen zelfs een beetje naar stoner. Toch is de traditie niet weg als Luther op een akoestische gitaar daar prachtig overheen speelt. Een beter voorbeeld van een combinatie tussen traditioneel en modern bestaat bijna niet. Ook de productie is in dit nummer fantastisch.

Normaal ben ik niet zo weg van instrumentale intermezzo's van luttele seconden, maar op "Word Boogie is Coming" heeft het een functie en pakt het wonderwel erg goed uit. Zo is "Get The Snakes Out of the Woods" een perfecte opmaat naar "Snake Drive" en loopt het geheel perfect in elkaar over. Ook hier speelt Luther weer fantastisch gitaar en zorgt de scratchende gitaar voor een hip-hop-achtig effect. "Turn Up Satan" is weer zo'n hoogtepunt. Een stevig bluesrocknummer met wederom heerlijk gitaarwerk van Luther. Zijn solo in dit nummer is weer verre van standaard. Een aparte, maar verrassend goed passende gitaarsolo, die op een vreemde manier Oosters aandoet is het toetje op dit nummer. Op "My Babe" en "Granny, Does Your Dog Bite" laten Cody en Luther de vocalen over aan The Babies, een achtergrondkoortje, dat heerlijk in de muziek past.

Op "Word Wide Boogie" staan ook nog twee langere nummers. "Going to Brownsville" tikt bijna de zeven minuten aan en "Jumper On The Line" overschrijdt zelfs de tien minuten. Met name op dat laatste nummer komt duidelijk naar voren waar Cody en Luther de mosterd hebben gehaald. De invloed van hun voorbeelden Junior Kimbrough en R.L. Burnside zijn duidelijk hoorbaar. Hypnotiserende repeterende bluesritmes volgen elkaar op die ervoor zorgen dat je in een trance komt. Prachtig opgebouwd en meeslepend.

Het gitaarwerk van Luther heb ik al een paar keer aangestipt. Het zal duidelijk zijn dat deze man een absolute favoriet van mij is. Maar ook aandacht voor het drumwerk van Cody. Ik vind hem een ontzettende diverse en gevarieerde drummer. Bijna geen enkel drumpatroon is hetzelfde. Of het nu marsritmes zijn, beukende logge beats of funky grooves. Hij beheerst het allemaal en samen met bassist Chris Chew vormt hij een heerlijke ritmesectie.

"Word Wide Boogie" klinkt weer totaal anders dan de voorgaande studioalbums van North Mississippi Allstars. Hun vorige album "Keys to the Kingdom" was een ode aan hun overleden vader en deed heel traditioneel aan, en had veel countryinvloeden. Op "Word Wide Boogie" doet eigenlijk alleen het nummer "Meet Me In The City" aan dat album denken. North Mississippi Allstars slagen erin om het bluesgenre interessant te houden. Ze zijn vooruitstrevend, schuwen het experiment niet en weten een kloof te slaan tussen authentieke blues en moderne hedendaagse muziek en invloeden. Met "Word Wide Boogie" slaan ze een brug tussen meerdere generaties en leveren de North Mississippi Allstars wat mij betreft een album af dat thuishoort in de jaarlijstjes van 2013 en misschien zelfs wel van de jaren '10.

Novastar staat garant voor kwaliteit, dat is duidelijk. Niet alleen op dit album, maar dat geldt eigenlijk voor het gehele oevre. Toch moet ik concluderen dat dit gewoon niet echt tot me doordringt, of het is niet aan mij besteed (of hoe je het ook wilt noemen). Ik denk dat ik moeite heb met de stem van Joost. Ik heb eigenlijk hetzelfde met de stem van Thom Yorke van Radiohead. Gedurende de plaat wordt het me te eentonig, te weinig variatie. De emotie mis ik niet, laat dat duidelijk zijn, de emotie spat er vanaf, laat dat maar aan Novastar over. Soms moet je concluderen (en wellicht tot mijn spijt) dat een plaat niet slecht is, maar dat het gewoon niets iets is wat bij je past. En die conclusie moet ik trekken bij deze plaat.

Novastar of Joost Zweegers staat garant voor doorleefde popliedjes met een flinke portie emotie en bezieling. Toch kan het werk van Novastar me niet altijd of niet volledig bekoren. Zo vind ik "Another Lonely Soul" in potentie een mooi album, maar is het de stem van Zweegers die me niets of weinig doet. Soms heb je dat. Hoe goed ook, het is gewoon niet je ding. Dan is het een kwestie van slikken en weer doorgaan. Het debuutalbum van Novastar bevalt me op een of andere manier dan weer beter dan het tweede album. Of het nu door de productie komt of niet, maar de stem van Zweegers klinkt wat meer naturel en daarom komt het mijn inziens beter tot zijn recht en draagt het positief bij aan mijn luisterbeleving. Daarnaast staan er op "Novastar" een aantal echte pareltjes als "Wrong", "The Best is Yet to Come" en "Lost & Blown Away". Uiteindelijk ben ik dan toch overtuigd van "Novastar", al zal ik niet snel een grote fan worden. Respect voor Joost Zweegers heb ik altijd gehad en dat zal ook zo blijven.