Het album "Hotel California" van Eagles gaat de geschiedenisboeken in als een klassieker. Dat is met name te danken aan het titelnummer. "Hotel California" is een mooi liedje, wellicht iets teveel gedraaid op de mainstream radiostations, maar bevat een van de mooiste gitaarsolo's ooit. Alleen daarom zal dat nummer me nooit vervelen. Maar ook de rest van de plaat bevat mooie, veelal ingetogen, liedjes. Je zou het soms best een beetje veilig of saai kunnen noemen. Een gitaarsolo als in "Hotel California" komt nergens meer voorbij. Maar de nummers zitten wel verdomd goed in elkaar. Zo zijn "New Kid in Town", "Life in the Fast Lane" en "The Last Resort" prima liedjes. Als geheel klinkt deze plaat heel coherent. Als ik de liedjes in een losse context zou horen, denk ik niet dat ik de aandacht vast zou weten te houden. Als album is "Hotel California" een meer dan voldoende plaat, maar ik blijf steeds weer terug denken aan die ene gitaarsolo. En die energie hoor ik niet overal meer terug op "Hotel California".

"Pick Up the Pieces" is een opzwepend bluesalbum van Eddie Kirkland. In het ritmespel zit een lekkere funk en de blues van Kirkland klinkt behoorlijk authentiek. Zijn gitaarspel is puntig, fel en to-the-point. Het gaat niet om de mooie cleane tonen, maar om de venijnigheid. Dat maakt van "Pick Up the Pieces" een meeslepend bluesalbum, waarbij de nummers aardig opgerekt worden. Ik zal aan dit album geen legendarische status toedichten, maar in de jaren 80 vind ik het toch zeker wel een van de betere. Ik heb niet de indruk dat Eddie Kirkland een hele grote is, maar op "Pick Up the Pieces" excelleert Kirkland in fijne doorleefde bluessongs. Heerlijk album dus.

Op "Into the Wild" zingt Eddie Vedder op verzoek van regisseur Sean Penn liedjes bij de gelijknamige film. De film vertelt over een jongeman die het dagelijkse leven achter zich laat en de ongerepte wildernis van Alaska intrekt. Ik heb slechts flarden van de film gezien, maar die heb ik eigenlijk niet nodig om me er een voorstelling van te maken. De liedjes stralen de desolate, eenzame wildernis uit die past bij het verhaal van de film. De muziek is minimalistisch en sober en wordt eigenlijk volledig gedragen door de stem van Vedder die opvallend warm klinkt. Opvallend omdat de muziek van Pearl Jam doorgaans van het kaliber van dik hout zaagt men planken is. Het enige nadeel van "Into the Wild" is dat het zo kort is en dat de luisterervaring voorbij is voordat je het weet. Aan de andere kant is dat, hoe paradoxaal ook, direct ook weer een van de sterke kanten van dit album.

Ik vind "An End Has a Start" ten opzichte van het debuut "The Back Room" toch een teleurstelling. Ik hoor nog steeds de donkere melodieen, maar ik vind ze een stuk minder meeslepend en spannend als op "The Back Room". Ook een song van het kaliber "Munich" mis ik hier. Waar ik "The Back Room" bij tijd en wijle behoorlijk verslavend en intens vind klinken, grijpen de songs op "An End Has a Start" me niet op die manier. Niet slecht, maar het niveau van het debuut wordt hier niet gehaald.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij een eerste luisterbeurt niet direct onder de indruk was van deze plaat. Maar na een aantal keren luisteren, word ik toch meegezogen in de donkere liedjes. Niet dat het perse deprimerend is, maar de muziek is donker van toon en klinkt bij tijd en wijlen dreigend. Ook de zang van Tom Smith is hier debet aan. Wat een prachtige diepe warme stem heeft deze man toch. Al met al een meeslepende en ook wel een beetje een verslavende plaat.

Mooie melancholische plaat van een toch wel ietwat mysterieuze band. Je weet nooit precies wie erin spelen, je weet alleen dat de frontman de geheimzinnige E is. Deze plaat bevat mooie luisterliedjes aangekleed met originele arrangementen en instrumentatie. Het geheel komt eerlijk en gemeend over. Je gelooft alles wat E predikt en de thema's zijn pijnlijk herkenbaar. Het doet heel lo-fi aan, maar dat is het niet. De productie is rijk, maar niet overdadig. Alle geluidjes passen als puzzelstukjes in elkaar. Dit is vooral een hele knappe plaat van een zeker destijds originele band.

"Beautiful Freak" van Eels vind ik een prima plaat, maar eerlijkheid gebied te zeggen dat ik bij deze "Blinking Lights and Other Revelations" toch echt moeite heb mijn aandacht vast te houden. Het zal denk ik ook te maken hebben met de grote hoeveelheid nummers. Ik vraag me af een enkele cd met een selectie van de beste nummers niet beter was geweest. Het geluid op deze plaat vind ik ook echt afwijken van "Beautiful Freak". Dat is niet per definitie slecht, misschien juist goed en het bewijs dat Eels zich verder heeft ontwikkeld. Ik moet alleen concluderen dat die ontwikkeling niet aan mij is besteed. "Blinking Lights and Other Revelations" bevat een aantal sterke songs, maar over het geheel ben ik niet onvertogen enthousiast.

Mooie rootsplaat van zangeres Eilen Jewell. "Letters from Sinners & Strangers" is een mix van bluegrass, country, blues en americana. De stem van Eilen Jewell zou je als klagend kunnen bestempelen, maar er is geen moment dat ik me daaraan erger op "Letters from Sinners & Strangers". Sterker nog, Jewell hanteert mooie melodieuze zanglijnen en haar stemgeluid draagt bij aan de sfeer van de liedjes. De onderwerpen van de liedjes zijn nou niet bepaald vrolijk, maar het wordt nergens depressief. Eilen Jewell brengt haar levenservaringen vol overgave en het geheel wordt ondersteund door een traditioneel palet aan instrumenten. Het gitaarwerk vind ik ook om van te smullen. Op de opvolger van deze plaat, "Sea of Tears", hanteert Jerry Miller de gitaar. Of dat op "Letters from Sinners & Strangers" ook het geval is weet ik niet zeker, maar gezien de stijl zou het me niet verbazen. De gitarist kiest met name de dikke snaren op zijn gitaar en dat zorgt voor donkere en dreigende tonen die perfect passen in het geval van deze plaat. "Letters from Sinners & Strangers" is mijn eerste kennismaking met Eilen Jewell, maar zeker niet mijn laatste. Prachtplaat!

Met "Letters from Sinners & Strangers" en met name "Sea of Tears" kwam Eilen Jewell al met een uitstekende reeks albums. "Queen of the Minor Key" doet daarvoor zeker niet onder. Wederom wordt je getrakteerd op prachtige country en roots klanken overgoten met Jewell's karakteristieke stem. De titel van het album verwijst naar de mineure akkoorden/tonen die over het algemeen de albums van Eilen Jewell kenmerken. De klanken zijn donker, broeierig en geregeld dreigend. Daarnaast stort Eilen Jewell haar hart bij je uit. Als ze dan die country snik in haar stem tevoorschijn tovert ben ik verkocht. Ook gitarist Jerry Miller is weer van de partij en de beste man klimt steeds verder op het lijstje van favoriete gitaristen, zeker in dit genre. Met "Queen of the Minor Key" levert Eilen Jewell wederom een goed album af. Ik besef me dat ze een niche markt aanboort en dat Jewell niet bekend is bij het grote publiek. Eigenlijk is dat volkomen onterecht, want deze dame maakt prachtmuziek. Eilen Jewell mag zich met recht de "Queen of the Minor Key" noemen.

Wederom een heerlijk album van Eilen Jewell. "Sea of Tears" is alternatieve country van het hoogste niveau. Aan de ene kant hoor je de typische kenmerken die je van country verwacht. Aan de andere kant weet Eilen Jewell er iets spannends, dreigends en onheilspellends aan toe te voegen. De teksten zijn verre van vrolijk en dat staat soms in schril contrast met de muzikale omlijsting. En daar is ie weer: topgitarist Jerry Miller die in de muzikale omlijsting toch weer een hoofdrol opeist. Hij is toch zeer bepalend voor het totaalgeluid en het is een genot om naar zijn gitaarspel te luisteren. Persoonlijke favorieten zijn "Shakin’ All Over" (heerlijke palm muting op de gitaar van Miller), "Nowhere in No Time”, "One of Those Days" (over dreigend gesproken) en "The Darkest Day" (illustrerend voor het contrast tussen donkere teksten en vrolijk klinkende muziek). Hoewel deze dame nog geen slecht album heeft afgeleverd, vind ik "Sea of Tears" de mooiste tot dusver.

Ik heb ”The Seldom Seen Kid” ooit eens aangeschaft (digitaal weliswaar) naar aanleiding van een positieve recensie. Normaalgesproken is de muziek die Elbow produceert niet iets waar ik direct me door aangetrokken voel. Maar ik ben toch positief verrast door ”The Seldom Seen Kid”. Het is een album vol eigenzinnigheden, onverwachte wendingen en intrigerende tegendraadse melodieën. Alles is bijzonder smaakvol en over het algemeen erg subtiel. Het is niet de meest makkelijke luisterervaring en dat vind ik in mijn beleving af en toe best een drempel om overheen te stappen. Daarom draai ik dit album niet heel erg vaak, moet ik eerlijk bekennen. De keren dat ik het album toch opzet, en dan vooral op de momenten dat ik alleen ben en me goed kan concentreren, geniet ik toch behoorlijk van de muziek op ”The Seldom Seen Kid”. Een nummer als ”Grounds for Divorce” vind ik heerlijk en ”One Day Like This” is prachtig met die mooie koortjes en violen. ”The Seldom Seen Kid” is een eigenzinnig album van een band met een eigen aanpak en geluid. Met de nodige moeite van de luisteraar (en dan beredeneer ik vanuit jezelf) is het een album dat meer dan de moeite waard is.

De referentie orchestra in de naam van de band kan niet toepasselijker zijn op "Out of the Blue". Alle liedjes zijn rijk qua instrumentatie. Ook zitten de nummers qua structuur en opbouw uitstekend in elkaar. Toch vind ik het niet altijd even makkelijk om naar te luisteren. Niet zozeer als het gaat om toegankelijkheid of complexiteit, maar regelmatig trek ik de vocalen niet altijd even goed. Met name de zang in de hoge regionen leiden soms tot irritaties. Wat betreft die instrumentatie krijg ik her en der het gevoel dat het allemaal iets teveel van het goede is. Een belletje hier, een rateltje daar. Waarom? De nummers zitten gewoon goed in elkaar. In mijn beleving leidt dat tot onnodige ballast of bombast of hoe je het ook wilt noemen. Zeventien tracks is gevoelsmatig ook wel erg ambitieus. Een wat strengere selectie van nummers had bij mij de spanningsboog wat langer vastgehouden vermoed ik. Dit is allemaal een kwestie van smaak en persoonlijke voorkeur, want "Out of the Blue" is gewoon kwalitatief van prima niveau en ik kan er ook best van genieten, maar wel met mate.

Elmore James is een waar icoon van de blues. Zijn stem en gitaartechniek zijn uniek en baanbrekend. De vibrato op de stem van James en zijn slide gitaargeluid is voor de blueskenner en liefhebber onmiskenbaar. Helaas stierf James voordat hij kon profiteren van de groeiende bluesscene in Amerika. Dit album is zijn nalatenschap. Opener "Dust My Blues" is een echte standaard geworden en is algemeen bekend geworden als "Dust My Broom". James zingt en speelt geweldig, intens, doorleeft, rauw en met passie. Zijn electrische slide partijen op de gitaar zijn venijnig en scherp. Een klassieker als "Blues Before Sunrise" ontbreekt ook niet op dit album. Elmore James stelt zijn erfenis van de blues veilig met deze plaat en zal een inspiratie zijn voor latere en hedendaagse blueshelden.

Ik ben geen fan of kenner van Elton John. Natuurlijk ken ik zijn hitsingles en ik heb ergens nog wel een verzamel cd van de beste man, maar heb me eigenlijk nooit echt verdiept in zijn albums. Ik hoorde dat "The Captain and the Kid" sinds lange tijd weer een samenwerking was tussen Elton John en tekstschrijver/componist Bernie Taupin, dus was ik nieuwsgierig. En ik moet zeggen dit is een uiterst genietbare op piano gebaseerde popplaat geworden. Elton John laat zich gevarieerd begeleiden en het is daardoor niet een puur door piano gedreven plaat geworden. Ik denk dat ik in dat geval eerder was afgehaakt. "The Captain and the Kid" bevat gewoon prima songs en Elton John is nog steeds meer dan uitstekend bij stem. De hernieuwde samenwerking met Taupin heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen.

Lekkere plaat van Elvis Presley. "Elvis is Back!" is wat meer blues gericht dan rock & roll. Dat bevalt me wel. Hoogtepunten zijn het donkere en dreigende "Fever" en het afsluitende "Reconsider Baby". Ik ben verder niet heel erg bekend met de albums van Elvis, uiteraard wel met de bekende hits, maar "Elvis is Back!" kan me in het geheel bekoren, ondanks dat ik geen grote fan ben van de beste man. Hier laat Elvis horen een blueszanger te zijn en dat kan ik wel waarderen. Mooie nummer, mooi gespeeld en meer dan mooi gezonden.

"For LP Fans Only" is een lekker klinkende rock & roll plaat, maar wel met duidelijke invloeden uit de blues. De liedjes zijn uitermate genietbaar en de meeste zijn ook duidelijk herkenbaar als klassiekers. Voor je het weet is de plaat alweer voorbij, en dat is best jammer. Wat dat betreft had "For LP Fans Only" langer mogen duren. Het is wat mij betreft geen baanbrekende plaat, ook word ik er niet door omvergeblazen, maar als deze nummers de revue passeren vind ik dat uitermate prettig.

Ik ben geen liefhebber van de hedendaagse hip-hop. Sommige old school hip-hop kan ik sporadisch nog wel waarderen, maar wat Eminem hier op "The Marshall Mathers LP" laat horen vind ik werkelijk helemaal niets. Het begint al met het irritante en arrogante "Public Service Announcement 2000". De singles "Stan" en "The Real Slim Shady" zijn nog wel aardig en de gebruikte beats die ik her en der hoor zijn nog best pakkend ook. Maar de teksten van Eminem zijn werkelijk beschamend. Of ik ze nu letterlijk moet nemen of niet, maar de manier waarop hij afgeeft op van alles en nog wat vind ik echt niet kunnen. Kwestie van smaak, dat besef ik me direct, want ieder heeft recht op het uiten van zijn mening, maar de manier waarop Eminem dat doet kan ik niet goedkeuren. En als je honderdduizend keer "fuck" roept maakt dat bepaald geen indruk en zet het al helemaal geen kracht bij aan je beweringen. Dit alles kan ik allemaal nog wel hebben, maar dan hoor ik het nummer "Kim". Dit is toch wel een van de dieptepunten van de muziekgeschiedenis. Want wat ik daar hoor, daar draait mijn maag van om. Volkomen smakeloos en respectloos. Ik zal het allemaal wel niet begrijpen, want Eminem heeft ongetwijfeld een diepere laag in zijn muziek bedoeld, maar "The Marshall Mathers LP" wekt bij mij alleen maar weerzin op.

"Long Island" is mijn eerste kennismaking met Endless Boogie. Bij openingsnummer "The Savageist" was het wel even schrikken. Als de vocalen ingezet worden deins ik toch even terug. Dit is normaalgesproken niet het soort zang dat ik mooi vind. Maar op de een of andere manier gaat het wennen, al moet ik wel eerlijk zeggen dat de muzikale omlijsting uiteindelijk de doorslag geeft. De muziek op "Long Island" is hypnotiserend en psychedelisch. Dit zorgt voor een meeslepende, verslavende, intrigerende en mystieke sfeer. Je wordt in de muziek gezogen en het brengt je in een soort trance, een flow waar je maar weer moeilijk uit komt. En in dit geval bedoel ik dat zeker positief. Vooral het nummer "On Cryology" is een muzikale trip van jewelste. Naast de muziek is de hoes ook nog eens prachtig. Een van de mooiste van dit jaar als je het mij vraagt. "Long Island" is een heerlijk album waar je ingezogen wordt, dat je na een paar luisterbeurten niet meer loslaat. Ondanks de lengte van het album, is dat ontzettend knap. Kortom: fantastische jamplaat.

Eric Bibb mag inmiddels toch wel een bescheiden grootheid genoemd worden als het gaat om country en delta blues. Ook op "Deeper in the Well" put hij weer uit de rijke muzikale traditie Mississippi en Alabama. Wat dat betreft is "Deeper in the Well" een toepasselijke titel. Bibb speelt ingetogen, zoals we dat eigenlijk wel van hem gewend zijn, maar doet dat wat mij betreft met grote vakkundigheid en passie. Wellicht is het rauwe randje van de blues wat ver te zoeken, maar dat stoort me eigenlijk geen moment op deze plaat. Door het gebruik van traditionele instrumenten als de viool, wasbord, diverse snaar- en percussie instrumenten straalt "Deeper in the Well" een authentiek sfeertje uit. Het is dat ik geen veranda heb, maar anders zag ik me wel zitten in zo'n typische schommelstoel met een glas whisky in mijn hand, starend over de Mississippi Delta.

”Jericho Road” is wederom een goed album van Eric Bibb. Zijn indrukwekkende oeuvre is zo langzamerhand een garantie voor kwaliteit. ”Jericho Road” klinkt als een uitgebalanceerde mix van authentiek en modern. Wat dat betreft hoor ik wel een verschil in aanpak en totaalgeluid in vergelijking met zijn vorige album ”Deeper in the Well”. Waar de voorganger vooral putte uit de traditionele bluesmuziek, is ”Jericho Road” voller qua geluid en instrumentatie. Ik hoor hier en daar regelmatig een elektrische gitaar voorbijkomen en zelfs af en toe een elektrische solo, zoals op bijvoorbeeld ”Let the Mothers Step Up” en ”Can’t Please Everybody”. Ook het traditionele bluesgeluid is niet ver weg, zoals gelijk op opener ”Drinkin’ Gourd” is te horen. Ook de religieuze thematiek in ”The Lord’s Work” en ”With My Maker I Am One” leveren mooie liedjes op. Het afsluitende ”Nanibali” laat de roots van de blues horen vanuit Afrika. Naast de eerder genoemde elektrische gitaar is er ruim baan voor toetsen, blazers en koortjes. ”Jericho Road” heeft een moderne productie meegekregen, klinkt daardoor wellicht wat toegankelijker, maar het geheel heeft nog steeds dat herkenbare Eric Bibb sausje. Teleurstellen doet Eric Bibb me eigenlijk zelden of nooit, zijn prachtige stem en warme gitaarspel blijven me boeien, en op ”Jericho Road” is dat niet anders.

Met Eric Bibb, maar ook artiesten als Keb’ Mo en Robert Cray, is het vaak de vraag in hoeverre het echte blues is. De muziek van deze heren klinkt gepolijst en minder rauw dan vaak bij blues het geval is. Het schuurt minder en is heel toegankelijk. Aan de andere kant wordt er overduidelijk in het typische blues akkoordenschema gespeeld. ”Me to You” klinkt ook zo: toegankelijke mix van blues en pop met hier en daar een snufje singer/songwriter. En ondanks het wat brave karakter vind ik dit toch erg mooi. ”Me to You” bevat mooie ingetogen melodieuze bluesliedjes. De zanglijnen zijn aanstekelijk en Bibb heeft gewoon een prachtige stem. Daarnaast is de samenzang ook nog eens heel smaakvol, net als het ingetogen gitaarspel overigens. Taj Mahal zingt nog een nootje mee, en ook Pops Staples schuift aan. Ik hoor ook Mavis nog even voorbijkomen. Het openingsnummer ”Keep My Cool” is precies wat de titel zegt en ”Me to You” ademt diezelfde sfeer uit. Als je houdt van goed verzorgde en mooi geproduceerde bluesmuziek dan zit je met Eric Bibb, en met ”Me to You”, goed.

De liveregistratie ”24 Nights” uit de Royal Albert Hall is er eentje om je vingers bij af te likken. Clapton en zijn band zijn in topvorm en de productie is om door een ringetje te halen. Gelikt of niet, ik vind het fabuleus klinken. De setlist is mooi gebalanceerd. De nummers van Cream klinken als een klok, vooral ”Sunshine of Your Love” is geweldig. Het daaropvolgende bluesblokje is Clapton op zijn best. ”Have You Ever Loved a Woman” bezorgt me nog steeds kippenvel. Ook het wat meer poppy aandoende ”Pretending” bevat geweldig gitaarwerk. Op de tweede cd zijn de epische uitvoeringen van ”Old Love” en ”Wonderful Tonight” de hoogtepunten. Met ”Bell Bottom Blues” grijpt Clapton nog even terug naar Derek and the Dominos. Het enige minpuntje vind ik het afsluitende ”Edge of Darkness”. De combinatie met orkest werkt gewoon niet echt in mijn beleving. Voor de rest is ”24 Nights” een muzikale trip van jewelste. De gitaarklanken van Clapton, hoe zuiver ook en clean ook, doen me altijd intens genieten. Er zijn ongetwijfeld gitaristen die rauwer en vuiger klinken, en daarmee wellicht op meer bijval kunnen rekenen. Maar ik vind Clapton een gitarist die techniek en emotie combineert met synergie als resultaat. En ”24 Nights” laat dat horen.

Nadat Eric Clapton met Derek and the Dominos ”Layla and Other Assorted Love Songs” uitbracht is ”461 Ocean Boulevard” zijn eerstvolgende soloalbum. Hoewel ik ”Layla and Other Assorted Love Songs” beschouw als het allermooiste album allertijden, is ”461 Ocean Boulevard” een prachtig album. Ik vind zelfs dat de sfeer van dit album mooi voortborduurt op Derek and the Dominos. Opener ”Motherless Children” is direct raak; een heerlijke gitaarriff met een aanstekelijke melodie. De cover ”I Shot the Sheriff” is zeer geslaagd, al vind ik het niet het beste nummer van het album. Hetzelfde geldt voor ”Willie and the Hand Jive”; een lekkere swing, maar meer ook niet. Het middenblokje met ”I Can’t Hold Out”, ”Please Be with Me” en ”Let it Grow” vind ik fenomenaal. De slidegitaar op ”I Can’t Hold Out” is prachtig en ik vind vooral de (samen)zang op ”Please Be With Me” en ”Let it Grow” hemels mooi. Een ander hoogtepunt vind ik ”Give Me Strength”. Een gospelachtig liedje met een hoopvolle boodschap. ”461 Ocean Boulevard” vind ik een van de betere, en zo niet tot de beste behorende, soloalbums van Clapton. Zijn gitaarspel is op dit album gevarieerd, smaakvol, maar vooral met gevoel gespeeld. Daarnaast is het bijzonder functioneel en zijn de liedjes niet slechts een middel om te pochen met gitaarpatserij. Tijdloze klasse wat mij betreft.

Overigens bevat mijn cd versie van dit album een extra track (als nr. 2) ”Better Make it through Today”, wat een geweldig liedje is. Ook wordt mijn cd versie afgesloten met ”Give Me Strength” i.p.v. ”Mainline Florida”. Mijn lp versie bevat wel bovenstaande tracklist.

Als fan van Eric Clapton ben ik toch wat teleurgesteld in dit album. Niet zozeer ten aanzien van de setlist of hoe Clapton en zijn band hier diezelfde nummers ten gehore brengt, maar met name ten aanzien van de kwaliteit van de opnames. Vergeleken met andere live opnamen van Clapton klinkt dit album alsof het is opgenomen in een blikken vat. Het gevoel wat ik normaalgesproken krijg bij het gitaarspel van Clapton blijft hierdoor grotendeels afwezig. Een gemiste kans wat mij betreft, maar toch 3 sterren voor de kwaliteit van Clapton en zijn band.

Ik vind "Behind the Sun" niet het beste album van Eric Clapton. Maar het is zeker geen slechte plaat. Zoals gewoonlijk is het gitaarwerk dik in orde. Ik vind de nummers wel heel erg typisch jaren 80 klinken (logisch, want de plaat is uitgebracht in 1985 ). En dan komt dan met name door de productie van Phil Collins. Ik ben er niet weg van. Het gebruik van synthesizers vind ik veel te overdadig, waardoor het gitaarspel van Clapton dreigt onder te sneeuwen. Nummers als "Same Old Blues" en "Forever Man" zijn prima hoor, maar de Eric Clapton waar ik echt van hou, namelijk wanneer hij de blues predikt, hoor ik op "Behind the Sun" te weinig terug. Begrijp me niet verkeerd, deze plaat overstijgt met gemak de middelmaat, maar haalt mijn inziens niet het niveau van Clapton's werk bij Cream of Derek and the Dominos.

Dit is een fantastische verzameling blues songs van de grootmeester zelf. De eerste cd bevat studio-opnamen. Deze zijn al niet te versmaden, maar de live-opnamen van de tweede cd zijn werkelijk subliem. Een aantal van die opnamen zijn ook terug te vinden op "Crossroads 2", maar dit album laat horen waar de grote klasse ligt van Eric Clapton. Naar mijn mening behoort Clapton tot de beperkte groep blanke muzikanten die de essentie en de beleving van de blues over het voetlicht kan brengen. Dat Clapton een van mijn favoriete gitaristen is moge duidelijk zijn. Dat komt niet eens omdat hij technisch zo baanbrekend is, maar ik vind het gevoel en emotie die Clapton in zijn gitaarspel legt bijna ongeevenaard. Op dit album staan een paar van mijn favoriete blues songs allertijden (al dan niet van de hand van Clapton zelf). Nummers als "Ain't That Lovin' You", "The Sky is Crying", "Have You Ever Loved a Woman", "Early in the Morning", "Floating Bridge", "Stormy Monday", "Double Trouble", "Kind Hearted Woman" en "Driftin' Blues" vervelen voor mij nooit, zeker niet als ze door de meester zelf ten beste worden gegeven.

Of je dit album goed gaat vinden hangt af van je verwachtingen. Verwacht je dat Eric Clapton op deze plaat zijn gitaar laat brullen, gieren en scheuren dan kom je bedrogen uit. Clapton doet al jaren waar hij zin in heeft en hoeft niet meer zonodig de gitaargod uit te hangen. Live komt hij echter nog altijd vlammend uit de verf en heeft hij nog niets aan kracht ingeboet. Op "Clapton" brengt de grootmeester heerlijke relaxte lome (in de goede zin des woords) blues met een vleugje jazz. Daarnaast hoor je invloeden uit New Orleans en ook dixieland. In plaats van gitaarpatserij weeft Clapton met zijn subtiele gitaarspel mooie muziektapijtjes en als je goed luistert komt er hier en daar een solo voorbij. Niet scheurend en gierend, maar warm, donker, subtiel en vooral met veel intensiteit en emotie. Wat mij betreft is "Clapton" een van de betere platen van Eric Clapton sinds jaren en laat een man horen die zijn sporen ruim heeft verdiend en zich niet meer laat lijden door wat andere vinden. Dat hoor je terug op deze plaat, want het straalt van begin tot eind plezier en passie uit.

"Crossroads" is het meest complete verzamelwerk van Eric Clapton. Het geeft een zoveel mogelijk chronologisch overzicht van het werk van Clapton. Van The Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Delainey & Bonnie, Derek and The Dominos tot zijn solowerk. Bij het beluisteren van "Crossroads" komt het besef telkens weer bovendrijven wat een geniaal gitarist/muzikant Eric Clapton eigenlijk is. Hij drukt zijn stempel op elk project wat hij onderneemt en het klinkt ook nog eens erg divers allemaal, al is de basis voor het werk van Clapton de blues. "Crossroads" is het perfecte instappakket voor niet Clapton kenners, voor de echte fans is het wederom een bevestiging van de grootsheid van Slowhand.

Waar "Crossroads" deel 1 een verzameling is van het werk van Eric Clapton bij al zijn verschillende projecten (van The Yardbirds, John Mayall and the Bluesbreakers, Cream, Blind Faith, Delainey & Bonnie, Derek and the Dominos tot zijn solowerk) is "Crossroads 2: Live in the Seventies" een fantastische verzameling live-opnamen uit de jaren 70. Deze vier cd-box is een must voor alle Clapton fans, maar ook voor alle bluesliefhebbers is dit om van te smullen. Want blues is hetgeen wat hier de klok slaat. Clapton laat horen waar hij de mosterd heeft gehaald. Voor mij persoonlijk is Clapton op zijn best als hij de blues speelt. Ik heb zelden een gitarist gehoord die techniek en emotie zo kan combineren als Eric Clapton. Ondanks dat sommige tracks meerdere malen voorbijkomen is dat voor mij geen enkel bezwaar, aangezien Clapton altijd weer een andere insteek kiest of net een ander arrangement of solo's speelt. Naast "Layla and other Assorted Love Songs" van Derek and the Dominos behoort "Crossroads 2" voor mij tot het favoriete werk van Slowhand. Dit is de blues op zijn best, gespeeld door een van de grootste gitaristen allertijden. De befaamde kreet "Clapton is God" is luisterend naar "Crossroads 2" op geen enkel moment een understatement.

Zoals op het akoestische "Unplugged" al te horen was is Eric Clapton het best als hij de blues speelt. Direct na die akoestische live registratie voegt hij de daad bij het woord en levert hij met "From the Cradle" een onvervalste en bijna geheel elektrische bluesplaat af. Op deze plaat komen zestien bluesklassiekers voorbij die Clapton met het grootste gemak naar zijn eigen hand zet, zonder respect te verliezen voor het origineel. Ik wil geen discussie aanhalen over zwarte of blanke blues, maar Clapton is een van de weinige gitaristen die techniek en emotie combineert en tot een ongekende synergie komt die het dichtst de authenticiteit van de zwarte blues benadert. Blues gaat om gevoel en dat is iets wat je aan Clapton kan overlaten. De emotie, intensiteit en gedrevenheid spat van deze plaat, zowel in zijn fantastische gitaarspel als in zijn stem. Alles klopt. Clapton stijgt tot grote hoogte, vooral in de slowblues nummers. Dan komen die warme maar tegelijk rauwe en indringende klanken uit zijn Fender het beste tot zijn recht. Nummers als "Third Degree", "Five Long Years", "Sinner's Prayer", "Someday After a While", "Standin' Round Cryin" en het akoestische "Driftin' Blues" zijn hoogtepunten. Mijn favoriet is het hartverscheurende "It Hurts me Too". Als Clapton zingt: "When things go wrong, go wrong with you, it hurts me too", dan heb ik kippenvel. "From The Cradle" is naast "Layla and other Assorted Love Songs" van Clapton's band Derek and the Dominos mijn favoriete Clapton studioplaat. Clapton werd in zijn hoogtijdagen getypeerd met de kreet "Clapton is God". Muzikaal gezien maakt hij dat helemaal waar op "From the Cradle".