"G3: Live in Concert" is een spetterende liveregistratie van Joe Satriani, Steve Vai en Eric Johnson. Alle drie de heren zijn fantastische gitaristen en hebben hun eigen sound. Zowel Satriani, Vai als Johnson spelen elk een eigen set en spelen tezamen nog eens drie klassiekers. Satriani start de show en zijn spel is direct herkenbaar. Hij speelt een prettig in het gehoor liggende mix van rock en funk, waarbij hij techniek en emotie mooi combineert. Zijn nummer "Summer Song" vind ik nog steeds een van zijn beste. Eric Johnson is de tweede die aftrapt. Bij Johnson klinkt het allemaal wat meer ingetogen en ogenschijnlijk minder complex. Waar Satriani en met name Vai af en toe de trukendoos flink opentrekken speelt Johnson beheerst, to the point en liggen zijn wortels meer in de progressieve, jazz en blues hoek. Emotie gaat boven techniek en dat bevalt me wel. Als laatste van de drie bestijgt Steve Vai het podium. Technisch uitermate spectaculair al ontaard het in zijn geval op sommige momenten iets te veel in gitaarpatserij. Al is Vai's nummer "For the Love of God" wel een van de hoogtepunten van zijn set. Tenslotte komen de heren tezamen voor een fantastische jam waarin ze de klassiekers "Going Down" van Don Nix, "My Guitar Wants to Kill Your Mama" van Frank Zappa en de Hendrix kraker "Red House" onder handen nemen. Met name die laatste is fenomenaal en is misschien wel net zo goed als het origineel van Hendrix zelf. "G3: Live in Concert" laat drie wereldgitaristen horen die elkaar in de jams ook nog eens perfect aanvullen.

"Live in Tokyo" is alweer de derde G3 liveregistratie. De gebruikelijke gitaristen Joe Satriani en Steve Vai worden deze keer versterkt met Dream Theater gitarist John Petrucci. En ik moet zeggen die doet het een stuk beter dan Yngwie Malmsteen op de vorige G3 plaat. Petrucci combineert metal met smaakvolle solo's. Satriani en Vai leveren zoals gebruikelijk weer de hoge kwaliteit, maar het echte hoogtepunt van "Live in Tokyo" is de G3 Jam. Wederom een nummer van Hendrix, "Foxey Lady", maar ook ZZ Top's "La Grange" en de Deep Purple klassieker "Smoke on the Water" komen voorbij. "Live in Tokyo" is zeer de moeite waard en laat een drietal klasse gitaristen horen.

Na "G3: Live in Concert" volgt nu "G3: Rockin' in the Free World". Uiteraard zijn Joe Satriani en Steve Vai weer van de partij. Op deze plaat worden ze aangevuld met Yngwie Malmsteen. En die laatste tast mijn luisterplezier behoorlijk aan. Waar Satriani en Vai precies doen wat je verwacht, namelijk fantastisch gitaarspelen op de hun zo karakteristieke manier, werkt het spel van Malmsteen me op de zenuwen. Technisch vind ik het allemaal erg knap wat Malmsteen doet, ook het vertalen van klassieke stukken naar de elektrische gitaar, maar het doet me helemaal niets. Zelfs in de gebruikelijke G3 jam is het spel van Malmsteen op de twee Hendrix nummers "Voodoo Child (Slight Return)", "Little Wing" en het titelnummer "Rockin' in the Free World" te negatief aanwezig. Malmsteen laat met zijn"kijk eens hoe snel ik gitaar kan spelen" de techniek de emotie overheersen en uiteindelijk levert dat in mijn ogen een zwakke plaat op. Helaas kunnen Satriani en Vai het tij niet meer keren.

Dit is eigenlijk helemaal niet mijn smaak, maar Gabriel Rios levert met "Ghostboy" toch een redelijk boeiende plaat af. Deze Belgische Zuid-Amerikaan mengt verschillende wereldse invloeden tot een smeltkroes aan muziek. Ik hoor hip-hop beat, opzwepende latin ritmes, de nodige elektronische toevoegingen en dromerige popmelodieën. De hitsingle "Broad Daylight" is bekend van de Appelsientje reclame en is een heerlijke zomerse track. Maar de gehele plaat is behoorlijk aanstekelijk. Ook leuk hoe hij "I put a Spell on You" (bekend van met name Creedence Clearwater Revival) heeft verwerkt in de intro en outro van deze plaat. Overigens heb ik Gabriel Rios bij de twee meter sessies nog een fantastische akoestische uitvoering zien en horen spelen van Jimi Hendrix' "Voodoo Chile". Sympathieke vent, net als deze plaat eigenlijk.

Het titelloze debuut van Garbage is een bijzonder prettige plaat. De band van frontvrouw Shirley Manson laat een verfrissende mix horen van pop, rock en elektronica. De stem van Manson is de ene keer bezwerend, de andere keer lief, maar het lijkt wel of ze je hypnotiseert met haar stembanden. De grote hits van deze plaat zijn "Only Happy When it Rains" en "Stupid Girl", maar het echte pareltje is de afsluiter "Milk". Een simpel concept: een beat aangevuld met synthesizers en dan die bezwerende stem van Shirley Manson. Kippenvel! "Garbage" is toch een klein beetje een icoon uit de jaren 90.

Op "Love for Lunch" komt weer prima in het gehoor liggende loungemuziek voorbij. Garde Du Nord zorgt voor een toegankelijke smakelijke mix van jazz, funk, soul en een vleugje blues. Dit alles wordt overgoten met wat elektronica. Muziek om op te relaxen dus. Productietechnisch allemaal dik en orde, maar sommige liedjes neigen wel al snel naar achtergrondmuziek. Daarmee doe je mijn inziens "Love for Lunch" als geheel wel iets tekort. "Love for Lunch" is licht verteerbaar, luistert prima weg en doet waarvoor het bedoeld is, om te loungen. Niets meer en niets minder.

Gare Du Nord produceert sublieme lounge muziek. Heerlijk om op te ontspannen of om op weg te dromen. Achtergrondmuziek is eigenlijk een term die ze iets te kort doet, maar het leent zich er wel perfect voor. Het is nergens echt verrassend of vernieuwend, maar het zit gewoon heel goed in elkaar. Het is een mooie combinatie van pop, jazz, funk en soul die gewoon heel goed in het gehoor ligt. Maar daar blijft het ook wel een beetje bij. Het is niet dermate spannend dat je op het puntje van je stoel zit of dat je nog eens op de repeat toets drukt. ”Sex ’n’ Jazz” is een hele fijne ontspannende plaat en eentje die bijzonder genietbaar is. Maar memorabel vind ik hem nergens. Dat hoeft overigens wat mij betreft ook niet. Uiteindelijk is dit een heerlijk album om even de hectiek van alle dag te ontvluchten.

Op "Blak and Blu" laat Gary Clark Jr. een veelzijdig en gevarieerd en uitgewaaierd geluid horen. Je kunt dit interpreteren als wispelturig, wisselvallig of inconsistent, maar ik zie dat toch echt anders. Laat ik voorop stellen dat de gitaargedreven nummers echt mijn voorkeur genieten. Maar ik beschouw de uitstapjes naar de soul, R&B en hip-hop als de rustpuntjes tussen al het gitaargeweld door. Want gitaarspelen, dat kan Gary Clark Jr. De opener "Ain't Messin' 'Round" en met name het tweede nummer "When My Train Pulls In" zijn direct raak. Wat een energie en wat een gruwelijk vet gitaargeluid. De vergelijkingen met Jimi Hendrix zijn al gemaakt en ik moet zeggen dat zijn gitaargeluid wel iets heeft van dat gruizige en rauwe van Hendrix. Ondanks dat Clark geweldig speelt, vind ik Hendrix toch echt wel van een andere orde. Op "Third Stone from the Sun/If You Love me Like You Say" eert hij op een respectvolle wijze de meester. Na een paar keer luisteren van "Blak and Blu" moet ik gewoon vaststellen dat Gary Clark Jr. de blues heeft versneden naar zijn eigen maatstaven, er een flinke portie rock aan heeft toegevoegd, en er af en toe een sausje van soul, R&B en hip-hop overheen giet. Deze mengelmoes smaakt dus heerlijk.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo’n lekker live album gehoord heb. Zeker als je in ogenschouw neemt dat dit album vol staat met authentieke elektrische blues. Dat dit in het straatje van Gary Clark Jr. past liet hij al horen op zijn studio album ”Blak and Blu”. Hoewel ik dat een goed album vind, was de invloed van R&B in sommige nummers mij net even te gortig. Op dit live album is van dat alles niets te merken. De nodige bluesklassiekers komen voorbij en Clark Jr. weet precies hoe ze horen te klinken. Het gitaarspel van Clark Jr. is hier ronduit fantastisch. Elke riff, lick en solo is doorspekt met de blueshelden van weleer. Ook zijn eigen liedjes klinken live net even wat rauwer, donkerder en meeslepender. Zelfs de liedjes waar een lichte zweem van R&B aan kleeft woorden door Gary Clark Jr. en zijn band voorzien van een bluesy sfeer. Zoals het hoort worden de liedjes lekker lang opgerekt en wordt er lustig op los gejamd. De live reputatie van Gary Clark Jr. was mij reeds bekend, maar dit album overtreft mijn verwachtingen. Anno 2014 heeft de blues nog nooit zo levendig geklonken.

Zeer degelijke plaat van Gary Moore. Alhoewel ik dit geen echte blues vind, kan ik toch zeer genieten van deze plaat. Moore is een uitstekende gitarist en hij laat zijn Gibson op de juiste momenten rocken, maar ook ingetogen klinken. Vooral in de nummers waar ook blazers en toetsen een rol innemen klinken Moore en zijn band stuwend en soulvol. Met name in de nummers "Cold Day in Hell" en "Only Fool in Town" swingen de pannen van het dak.

Moore krijgt vaak de kritiek dat zijn gitaarspel te gelikt en glad is. Ik kan dit niet ontkennen, maar als je zo'n prachtige zuivere toon uit je Gibson Les Paul krijgt, dan weet je wat je doet. Persoonlijk hou ik van het ruigere en ruwe randje van de blues en dat mis ik hier wel. Live komt Moore naar mijn mening beter tot zijn recht en dan hoor je ook dat rafelige randje in zijn spel beter naar voren komen. Desondanks een ruime voldoende voor deze plaat.

Ach ja, de eeuwige discussie over de echte bluesbezieling. Dit is en zal altijd arbitrair blijven. Ik ben een echte bluesliefhebber en hou van de authentieke zwarte Amerikaanse blues. Dus in die zin mis ik bij Gary Moore de echte bluesbezieling wel een beetje. Aan de andere kant kan ik niet ontkennen dat het gitaarspel van Moore op dit album absoluut op de blues gestoeld is en dat hij zich bewijst als een goede interpretator van deze stijl van gitaarspelen.

Het album opent sterk met een viertal goede tot zeer goede nummers. De cover "Stormy Monday" is goed uitgevoerd, maar ik vind de overdrive op zijn Gibson hier iets minder bijpassen, maar desalniettemin spetterend gitaarspel. Helaas vind ik dat er ook wat zwakkere nummers op deze plaat staan ("Ain't Got You" en "Looking Back"). Op die nummers is de blues wat ver te zoeken. Het instrumentale "The Prophet" en de epische afsluiter "Drowning in Tears" zijn weer prachtig. Kortom: uiterst genietbare plaat van Gary Moore met meer dan noemenswaardig gitaarspel.

Gary Moore doet wat hij altijd doet en dat is gewoon goed gitaarspelen. Niets meer en niets minder. Persoonlijk vind ik de score hier wat aan de lage kant, zeker omdat ik vind dat Moore op deze plaat bijzonder gedreven klinkt. Naast eigen songs ook weer een aantal covers, die hij overigens op eigen wijze naar zijn hand zet. Nee, zijn laatste soloplaat is gewoon een prima prestatie, met enkele pareltjes in de slowblues nummers. En ik vind de hoes overigens wel mooi.

Live is Gary Moore op zijn best. Waar zijn blues op de studioplaten wellicht wat gepolijst over komt, is het rauwe randje live wel aanwezig. Deze liveplaat illustreert dat van begin tot eind. Van de bluesrockers tot de slow blues nummers, etaleert Moore zijn fantastische gitaarspel. De begeleidingsband klinkt als een klok en bestaat louter uit doorgewinterde muzikanten. De toevoeging van een blazerssectie zorgt voor meer dynamiek en voorkomt dat het teveel ontaart in gitaarpatserij. Ook eert Moore twee van zijn blueshelden. Albert King en Albert Collins krijgen een mooi eerbetoon, waarbij de laatste nog een riedeltje meespeelt. Uitstekende liveplaat van een veel te jong gestorven gitarist.

Speelt Gary Moore nu de blues of niet? Helaas is deze vraag hetgeen waar Gary Moore te vaak mee wordt geconfronteerd (zelfs na zijn veel te vroege dood). Dat is jammer, want voor mij is Gary Moore vooral een erg goede gitarist. En ja, ik vind dat Moore ook de blues beheerst. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal te gelikt en gepolijst klinkt, maar ik ben van mening als je dergelijke tonen uit je Gibson Les Paul weet te toveren, en dan ook nog eens verpakt in die heerlijke bluespatronen, dan beheers je wat mij betreft de blues. Dit wordt mijn inziens nog eens versterkt door dit prachtige eerbetoon aan Peter Green van de originele Fleetwood Mac. Gary Moore bewerkt op smaakvolle wijze deze nummers van Green en hij doet dit met respect en bewondering naar zijn leermeester. Het rauwe randje van Green is er wellicht af, maar daar stoor ik me allerminst aan. Met name het prachtige "Need Your Love So Bad" is een pareltje en overtreft misschien wel het origineel. Ook "Drfitin'" is doorspekt met fantastisch warm gitaarspel, maar dat geldt eigenlijk voor dit hele album. Peter Green zou trots zijn op zijn leerling en op dit eerbetoon, en anders ik wel.

"Blues for Jimi" is een liveregistratie van een optreden dat Gary Moore gaf tijdens een Jimi Hendrix tribute in 2007. In een twaalftal Jimi Hendrix klassiekers eert Gary Moore een van zijn helden/voorbeelden. Moore weet het geluid van Jimi soms akelig goed te benaderen. Alleen moet ik zeggen dat ik in de slow blues nummers de klank van Jimi Hendrix wat warmer vind klinker. Dit is met name hoorbaar op "The Wind Cries Mary" en "Red House". Desalniettemin is "Blues for Jimi" een waardig eerbetoon aan Jimi Hendrix en bewijst Moore nog maar eens wat een geweldige gitarist hij was.

Gary Moore komt in de nadagen van zijn carrière met alleen maar goede albums op de proppen. Het in 2009 verschenen "Bad For You Baby" is er zo een, maar ook "Close as You Get" is wederom een goede bluesrockplaat. Dat typische gitaargeluid van Moore draagt weer alle nummers. In de uptempo songs klinkt zijn gitaar rauw en hard, maar de hoogtepunten zijn de slowblues nummers waar Moore de mooiste klanken uit zijn Gibson Les Paul perst. Het afsluitende nummer is nog een mooi toetje, een traditioneel bluesnummer waarop Moore zijn elektrische gitaar inruilt voor een akoestische; iets wat je niet vaak hoort.

Dit is een indrukwekkend live document van een veel te vroeg gestorven fantastische zanger en gitarist. Ik zeg bewust ook zanger, want naast het feit dat Moore excelleert op de gitaar vind ik zijn stem even indrukwekkend. Vooral binnen de blues geeft dat toch net wat meer emotie aan het geheel. Deze box bevat vijf setlists gespeeld op het befaamde Montreux Festival gedurende de lange carrière van Moore. De setlists zijn gevarieerd al is er soms wat overlap van liedjes, maar daar kun je bijna niet aan ontkomen met zo’n uitgebreide boxset. De meeste van de gespeelde nummers komen uit de bluesperiode van Moore. Hij heeft nogal eens wat kritiek gekregen dat zijn blues te gelikt, te geproduceerd en te commercieel zou zijn. Nu ben ik het daar sowieso al niet mee eens, ook zijn studioalbums (met name aan het eind van zijn carrière) zijn goed, maar live blijft van die kritiek mijn inziens niet veel meer over. Alles heeft een rauw randje en het gitaargeluid van Moore is prachtig. Naast de blues is er een setlist die meer (hard)rock gedreven is. Hier toont Moore zijn diversiteit. De nummers worden heerlijk opgerekt en Moore en zijn band maken er een spannende luisterervaring van. Daarnaast is het een aangename afwisseling in het geheel. Naast zijn eigen nummers geeft Moore ook een aantal covers, voornamelijk bluesklassiekers, ten beste. Met het grootste gemak zet hij die naar zijn hand. ”The Messiah Will Come Again”, ”Need Your Love So Bad”, ”The Sky is Crying”, ”Fire”, en ”Stormy Monday” krijgen (vaak lange) gloedvolle uitvoeringen. ”Essential Montreux” is Gary Moore op zijn best: live, op het podium, hij laat zijn gitaar afwisselend janken, gieren, maar ook prachtig ingetogen zingen en neuriën. Gary is helaas niet meer, maar ”Essential Montreux” is een dierbare herinnering.

In de nadagen van zijn carrière levert Gary Moore gewoon prima albums af. Zo ook "Old New Ballads Blues". De referentie ballads is een klein beetje misleidend, aangezien er ook stevige nummers op "Old New Ballads Blues" staan. Het gitaarspel is zoals we van Moore gewend zijn uitstekend. Dat gitaarspel is dan ook de blikvanger op dit album. De composities zijn veelal covers, maar Gary Moore behandelt deze met groot respect voor het origineel en het is toch typisch Gary Moore. Kortom: prima plaat, niets nieuws, maar wel uiterst smakelijk en genietbaar.

"Power of the Blues" laat die power letterlijk horen. Op dit album klinkt Gary Moore harder, ruiger en venijniger dan ik van hem gewend ben. Meer rock dan blues? Misschien, maar ik denk dat het vooral met het gitaargeluid te maken heeft. De bluespatronen zijn weer in overvloed aanwezig, maar de klank uit zijn gitaar heeft een scherper randje naar mijn gevoel. Ook zingt Moore dwingender en scherper dan tevoren. Daarnaast zijn de nummers redelijk aan de korte kant. Kortom: "Power of the Blues" is to-the-point en dat maakt het tot een energieke luisterervaring. Door middel van enkele slowblues nummers wordt voor de nodige afwisseling gezorgd. Daarnaast mag ik ontzettend graag luisteren naar de gitaarkunsten van Moore, en dat is op "Power of the Blues" weer meer dan uitstekend verzorgd. Stevige bluesrock plaat dus, maar wel verdomd lekker.

Blues of niet, ik vind ”Still Got the Blues” een heerlijk album met fantastisch gitaarwerk van wijlen Gary Moore. Mijn inziens vermengt Moore rock met blues op dusdanige wijze dat het een lekker en vol geluid oplevert. Uiteraard niet erg origineel, maar daar maal ik niet om. Op ”Still Got the Blues” brengt Moore een ode aan een van de oudste muziekgenres. In ”Texas Strut” rept hij respectvol over Stevie Ray Vaughan en op het gehele album klinkt zijn waardering voor Albert King. Niet alleen ”King of the Blues” is een ode aan een van de drie Kings, maar ook de heerlijke covers ”Oh Pretty Woman” en ”As the Years Go Passing By” zijn mooie en smaakvolle eerbetuigingen aan grootheid Albert. Het bekendste liedjes van dit album is uiteraard het titelnummer. ”Still Got the Blues” bezorgt Moore een gigantische hit en blaast het bluesgenre in de jaren negentig weer leven in. Hoewel ik het een mooi liedje vind, vind ik het niet het beste liedje van het album. Wat slowblues betreft vind ik het eerder genoemde ”As the Years Go Passing By” en ”Midnight Blues” veel mooier. Met ”Still Got the Blues” slaat Moore een nieuwe weg in, hoewel zijn gitaarspel altijd wel nuances van de blues bevatte. Ik vind het een geslaagde move, al zullen sommigen het een goedkoop aftreksel vinden van de echte blues. Ik vind dat allemaal maar arbitrair. Een dergelijke zwart-wit vergelijking zal ik niet maken. Ik beoordeel ”Still Got the Blues” op zijn eigen merites en dan moet ik gewoon vaststellen dat ik dit een bijzonder smaakvol album vind, met nadruk op het heerlijke snarenspel van de veel te vroeg gestorven Gary Moore.

Gavin DeGraw is een uitstekende muzikant en prima zanger. Een echt talent. Dit laat hij ook horen op "Chariot". Zijn singles zijn uiterst radiovriendelijk en ook de andere nummers luisteren prima weg. Daar wringt nu net de schoen. Dat radiovriendelijke gaat me na een tijdje tegenstaan. Ik hoor de beste man dagelijks meerdere malen op de radio, zijn singles gaan erg op elkaar lijken en het is allemaal wel erg veilig en gericht op de grote massa. De echte spanning mis ik en daarom haak ik na verloop van tijd af. Best jammer want Gavin DeGraw kan mijn inziens meer met zijn talent. Iets vaker buiten de lijntjes kleuren en wat meer risico nemen.

Het geluid op "Gavin DeGraw" is iets harder dan op zijn debuut. Maar toch haalt deze man mijn inziens te weinig uit zijn talent. Het is voorspelbare, toegankelijke, radiovriendelijke muziek voor de massa. Niks mis mee, maar hij lijkt te kiezen voor de weg van de minste weerstand. Ik ben er eigenlijk van overtuigd dat als Gavin DeGraw durft buiten de lijntjes te kleuren en meer risico durft te nemen dat hij muzikaal tot grote dingen in staat is. Nu is hij voor mij slechts een van de velen.

Gem is een leuk Nederlands gitaarbandje. Het klinkt sympathiek, aanstekelijk, vrolijk en het meezinggehalte is hoog. Maar na verloop van tijd heb ik het wel gehoord. Het wordt nergens echt verrassend en ik word nauwelijks overdonderd. Het niveau van een band als Johan wordt nergens gehaald. Leuk, maar niet meer dan dat.

Dit is het eerste deel van een live tweeluik van Genesis. Op "The Shorts" komen, zoals de titel doet vermoeden, de kortere composities van Genesis voorbij. Dit zijn dan ook direct de bekende nummers, eigenlijk een soort van Greatest Hits live. De liveuitvoeringen verschillen eigenlijk nauwelijks van de originele opnamen, en voegen in die zin niet zoveel toe. Wel wordt het vakkundig gespeeld, klinkt de band enthousiast, net als het publiek. Niet spectaculair, maar wel degelijk vakwerk.

Dit is het tweede deel van de live tweeluik van Genesis. Deze is een stuk spannender dan het eerste deel, waar de bekende hits op te horen waren. Op "The Longs" komen de uitgesponnen stukken van Genesis aan bod, en dit is muzikaal een stuk aantrekkelijker dan de hits van de band. Ook het publiek is hoorbaar enthousiast en de band zet prima uitvoeringen neer en het geluid is meer op de progressieve rock gericht dan op de meer commerciëlere popmuziek. Al met al is dit een zeer genietbare liveplaat, al klinkt het af en toe zo perfect dat het wat afstandelijk en klinisch overkomt.

George Thorogood en zijn Destroyers brengen op "Move It on Over" dansbare en swingende rock & roll blues. Thorogood doet niets nieuws en van een originele benadering kun je niet spreken. Wat hij doet, doet hij echter goed en met verve. Zijn gitaarspel is prima in orde en het klinkt allemaal heel erg fijn in het gehoor. Thorogood weet hoe hij een feestje moet bouwen en daar lenen de liedjes op "Move It on Over" zich uitstekend voor. Als het tempo dan toch even naar beneden gaat op "The Sky Is Crying" laat Thorogood ook horen dat hij tevens intens en gloedvol kan gitaarspelen. "Move It On Over" is een pretentieloos en toegankelijk album met veel plezier gespeeld, waar ik ook op z'n tijd met veel plezier naar luister.

”Two of a Mind” is een smaakvol jazzalbum dat erg prettig wegluistert. Het betreft vrij klassieke jazzcomposities zonder dat het nodeloos complex wordt. Standaard is misschien niet de juiste term, maar experimenteel is het zeker ook niet. Het is een album dat ik niet vaak luister, het is daarom gewoonweg niet boeiend en spannend genoeg. Het is aan de andere kant wel rustgevend en er wordt gewoon prima gemusiceerd. ”Two of a Mind” kleurt keurig binnen de jazzlijntjes en is erg genietbaar, maar een verdere meerwaarde heeft het voor mij niet.

Naast het vertrouwde classic rockgeluid bevat "Music for the Divine" ook invloeden uit de funk. Maar dat dit album overheerst zou worden door de funk vind ik te overdreven. De funk komt mijn inziens voornamelijk van het swingende en groovende drumspel van Red Hot Chili Peppers drummer Chad Smith. De gitaren van JJ Marsch dragen toch vooral rock uit, met soms her en der wat funk nuances. Wel klinkt het geluid wat minder hard dan we gebruikelijk van Glenn Hughes gewend zijn. De liedjes zitten goed in elkaar en er wordt ook veelvuldig van toetsen gebruik gemaakt. Wel vind ik de stem van Glenn Hughes wat minder vertrouwd klinken. Voor mij overtuigt zijn stem meer in een wat hardere setting. Het lijkt wel of hij op "Music for the Divine" wat geforceerd inhoudt. Los hiervan vind ik "Music for the Divine" gewoon een prima rockplaat.

"Face It" vind ik maar een middelmatig album van de Golden Earring. De singles "Hold me Now", "Angel" en "Johnny Make Believe" zijn het bekendst en luisteren op zich nog best aardig weg, net als "Liquid Soul" overigens. Maar de rest is ver onder maat van waar de Golden Earring toe in staat is. Inwisselbare songs die niet echt beklijven, te weinig onderscheidend vermogen zowel muzikaal als tekstueel. Live zullen de genoemde nummers het nog best goed doen, maar verder doet deze plaat me niet zoveel. Ik luister liever naar hun platen uit de jaren 70.

Technisch gezien een goede liveplaat van Golden Earring. Dat deze mannen muziek kunnen maken is bekend, en dat ze op hun oude dag nog een prima liveshow kunnen afleveren staat ook buiten kijf. Maar techniek en vakmanschap levert niet per definitie een goed album op. De keuze van de nummers op "The Last Blast of the Century" vind ik niet erg gelukkig. Er worden teveel nummers gespeeld van "Paradise in Distress" en dat vind ik toch echt een zwakke plaat. Live klinken die nummers niet beter dan op de plaat en dat tast mijn luisterplezier toch behoorlijk. Van de klassiekers worden prima uitvoeringen gespeeld, maar dat kan het geheel niet naar een hoger plan trekken. Ook klinkt het geluid voor Golden Earring begrippen te vol met de toetsen, blazers en additionele vocalen. Overbodig mijn inziens. Wat dat betreft geef ik de voorkeur aan de liveplaten uit de jaren 70.