Op "Diamond Life" staat een warme en gloedvolle mix van pop, jazz, funk en soul. Sade's warme stem laveert mooi tussen de groovende ritmes. Soms is het een beetje zoet en wellicht wat glad geproduceerd. De echte ruwe randjes mis ik een beetje, maar over het algemeen is dit een prima te beluisteren plaat. Typisch voor een warme zomeravond, als achtergrond, bij een alcoholische versnapering. Geen hoogvlieger, maar zeker genietbaar.

De stem van Sarah Bettens is er eentje om in te lijsten. Op haar eerste soloalbum klinkt ze dan ook herkenbaar. "Scream" is een uitgebalanceerde mix tussen rockende liedjes en meer ingetogen werk. Voor in die laatstgenoemde categorie komt de raspende stem van Bettens het mooist tot zijn recht. Ten opzichte van K's Choice mis ik toch wel een beetje de bite en de spanning. Onbedoeld is de invloed van broer Gert toch groter dan je in eerste instantie zou denken. Wat over blijft is een onderhoudend album, maar ik prefereer toch het werk van K's Choice boven "Scream".

Sam Cooke is een van de beste soulzangers allertijden, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat "Cooke's Tour" mijn inziens niet tot zijn beste werk behoort. Zoals de titel van deze plaat al doet vermoeden neemt Sam Cooke je mee op een reis rond de wereld. Zijn stem klinkt zoals altijd fantastisch, maar de muziek klinkt over de top. De makers hebben getracht om kenmerken van de plaats van handeling (bijvoorbeeld Italië, Engeland, Mexico, Jamaica, Frankrijk, etc.) te verwerken in de muziek. Dit komt erg geforceerd over en doet nergens authentiek aan. Ook overdadig toevoegen van strijkers helpt niet mee. In het geval van "Cooke's Tour" is het de overdaad die schaadt.

De essentie van "Live at the Harlem Square Club" wordt door Sam Cooke al direct gegeven in het openingsnummer. Hij zingt dear don't fight it, you gotta feel it. En daar gaat het precies om: gevoel en beleving. Cooke zicht met overgave en betrekt het publiek bij zijn performance. Wat dat betreft hoor ik overeenkomsten, qua sfeer dan, met "Live at the Regal" van B.B. King. Het publiek is laaiend enthousiast en beantwoord elke vorm van interactie van Sam Cooke. Wel vind ik dat het af en toe wat rommelig klinkt en Cooke iets teveel bezig is met performen dan met zingen. Maar los daarvan is "Live at the Harlem Square Club" gewoon een hele fijne dampende soulplaat.

Sam Cooke is ontegenzeggelijk een van de grootste en beste zangers ook. Wat een stem. Wat een beleving en passie. Zuiver, warm en tegelijkertijd intens. Vocaal is dus alles uitstekend verzorgd op ”Swing Low”. De muziek is typische jaren 60 soul. En daar wringt het een klein beetje. Ik vind het zwijmelgehalte af en toe net even iets te. Luisterend naar ”Swing Low” as geheel staat me dat zo af en toe een beetje tegen. Maar los daarvan kan ik intens genieten van de stem van Sam Cooke, en daarom is dit album een dikke voldoende.

Gewoon een lekker live album van Sammy Hagar. Dit is een feest om naar te luisteren, rock & roll, party time. Geen moeilijk gedoe, gewoon classic rock zoals het bedoeld is. Sammy Hagar wisselt solowerk af met nummers van Van Halen. Daarbij moet wel gezegd worden dat het gitaarwerk met name bij die laatste categorie nodig wordt gemist. Voor de rest is er geen vuiltje aan de lucht zo te zeggen en is "Live-Hallelujah" een party trip van begin tot eind. Hier krijg je gewoon een glimlach van op je gezicht.

Op "Livin' It Up" klinkt Sammy Hagar heel zomers. Het is een soort reggae rockplaat geworden. Dat pakt mijn inziens niet goed uit. Het is een beetje lang leve de lol gevoel. Met een tequila op een strand een beetje de lolbroek uithangen. Een soort onbeperkt aloha-gevoel. Tekstueel is het allemaal bijzonder middelmatig en simplistisch. Nu is dit nooit het sterke punt geweest van Sammy Hagar, maar de stevige classic rock maakte dat altijd meer dan goed. Nu kabbelt het allemaal een beetje voort en is het een hele toer om dit album uit te zetten. Pak gewoon weer je gitaar Sammy, plug hem in, draai het volume naar 11 en rock de pannen van dak! "Livin' It Up" is slappe hap, maar gelukkig heeft Sammy zich weer herpakt met Chickenfoot. Snel vergeten dit.

Ik ben een liefhebber van Sammy Hagar. Bij Montrose, Van Halen, Chickenfoot en ook solo heeft hij me altijd wel weten te bekoren. Maar zijn laatste soloplaten sinds de mislukte reünie met Van Halen in 2004 zijn gewoon slecht, zo ook "Cosmic Universal Fashion". Ik hoor slechts een glimp van de Sammy Hagar die ik ken. Het lijkt wel of hij de inspiratie heeft verloren, althans voor zijn soloplaten. Ik hoor enkel op "Loud" nog die typische Sammy Hagar rock. Verder is de cover "Fight for Your Right" totaal overbodig en voegt die niets toe. De Van Halen live track aan het eind doet verlangen naar vervlogen tijden. Zonder de gebroeders Van Halen klinken die tracks gewoon niet zoals ze horen te klinken. "Cosmic Universal Fashion" is allesbehalve overtuigend, en eigenlijk schiet deze plaat op alle fronten tekort. Gelukkig heeft Sammy zijn inspiratie hervonden bij Chickenfoot.

Tussen de Van Halen albums "5150" en "OU812" neemt Sammy Hagar nog een soloalbum op als gevolg van contractuele verplichtingen bij platenmaatschappij Geffen. Of het door zijn tijd bij Van Halen komt, of door de invloed van Eddie Van Halen, maar ik vind "I Never Said Goodbye" een van zijn betere, misschien wel zijn beste, soloplaat. Als ik naar dit album luister kom ik iedere keer weer tot de conclusie dat Sammy Hagar een van de beste rockstemmen heeft in het circuit en dat hij daarnaast een uiterst begenadigd gitarist is. De twee openingsnummers zijn direct geweldig, een mooie aansluitende combi van rock en een midtempo meeslepend nummer, waarbij de gitaarsolo in "Hands and Knees" vooral op valt. Sammy Hagar kiest in zijn benadering op deze plaat niet voor een recht-toe-recht-aan aanpak. Geregeld zorgen blazers en toetsen voor een dynamisch rockgeluid. Leuke bijkomstigheid is dat Eddie Van Halen de bas speelt op "I Never Said Goodbye". Het is niet zo dat Eddie direct een baanbrekend basgeluid ten gehore brengt, maar het is uiterst solide en legt een mooi fundament voor de prima liedjes van Hagar. Maar daarnaast is het vooral een leuk weetje. Andere hoogtepunten zijn "Privacy" (mooi overlopend en vooraf gegaan door het bluesy klinkende "Standin' at the Same Old Crossroads") de ballad "Eagles Fly" (ook veelvuldig gespeeld tijdens Van Halen concerten) en het afsluitende "What They Gonna Say Now". Deze plaat is een hoogtepunt uit het oeuvre van Sammy Hagar.

"Marching to Mars" is Sammy Hagar's eerste album na zijn al dan niet gedwongen vertrek uit Van Halen. Toeval of niet, er lijken nogal wat verwijzingen te zijn naar zijn periode binnen Van Halen. Sammy lijkt af te rekenen met oud zeer. Songtitels als "Little White Lie", "Would You Do it For Free" en "On the Other Hand" lijken te refereren aan strubbelen tussen hem en Eddie Van Halen. "Marching to Mars" heeft dan ook een serieuzer karakter dan de meeste Sammy Hagar soloplaten. Over het algemeen produceert Hagar party rock & roll, maar "Marching to Mars" klinkt donkerder en zwaarder. Ik moet zeggen dat me dat wel bevalt. Op dit album staan meeslepende rocknummers als "Salvation on Sand Hill" en "Leaving the Warmth of the Womb". Uiteraard ontbreken de mooie rockballads ook niet. Met "Marching to Mars" komt Sammy Hagar met een intens en doorleefd rockalbum op de proppen en het vertrek uit Van Halen lijkt hem dan muzikaal gezien niet te deren.

"Not 4 Sale" is een pretentieloze en recht-toe-recht-aan rockplaat van Sammy Hagar. Niks geen grote gebaren of gedoe, gewoon lekker rocken. En dat kun je wel aan Sammy Hagar overlaten. Zijn stem heeft in al die jaren nog niets aan kracht ingeboet. De liedjes op "Not 4 Sale" klinken lekker in het gehoor en zijn zorgvuldig opgebouwd. Het is overigens ook nergens echt memorabel, al is "Halfway to Memphis" een zeer sterke rockballad. "Not 4 Sale" is gewoon een fijne rockplaat, niets meer en niets minder.

Sammy Hagar's eerste soloalbum na zijn vertrek uit Van Halen, "Marching to Mars" was toch redelijk serieus van toon met wat sneertjes naar zijn dienstverband bij Van Halen. "Red Voodoo" daarentegen is behoorlijk luchtiger en opgewekter van toon. Waar Sammy Hagar op "Marching to Mars" werd bijgestaan door een keur aan verschillende muzikanten heeft hij op "Red Voodoo" een vaste begeleidingsband, The Waboritas genaamd. Ok, toegegeven gitarist Vic Johnson is geen Eddie Van Halen, drummer David Lauser is geen Alex Van Halen en bassiste Mona is geen Michael Anthony, maar The Waboritas vormen een uitstekende begeleidingsband voor de party rock van Sammy Hagar. Over het algemeen ligt het tempo lekker hoog en staat de gain op de gitaren lekker hoog. Johnson en Hagar zijn een prima gitaartandem wat dat betreft. "Lay Your Hand on Me" en afsluiter "Returning of the Wish" zijn de enige echte rustpuntjes. De overige songs rocken de pannen van het dak. Persoonlijke hoogtepunten voor mij zijn "High and Dry Again" en "Right on Right". Die nummers doen me qua sfeer het meeste denken aan Hagar's soloalbum "I Never Said Goodbye". Al met al is "Red Voodoo" een heerlijk rockalbum voor de opgewekte tijden. Sammy Hagar weet hoe hij een feestje moet maken en "Red Voodoo" is een feestje van begin tot eind.

Ik vind "Sammy Hagar & Friends" weer een ouderwetse party rock & roll plaat van The Red Rocker. In ieder geval een stuk beter dan zijn laatste soloalbum "Cosmic Universal Fashion". Dat album was gewoon slecht en eigenlijk best treurig. Blijkbaar heeft zijn band Chickenfoot het vuur aangewakkerd in Hagar, want "Sammy Hagar & Friends" rockt weer als vanouds. Uiteraard niet hoogstaand of tekstueel uitmuntend, maar dat is bij Hagar nooit zo geweest, ook niet in zijn periode bij Van Halen. Bij Hagar draait het om het plezier, niet lullen maar spelen. Lol maken met je vrienden. En dat is precies de sfeer die ik voel bij "Sammy Hagar & Friends". Heerlijk ronkende gitaren, beukende drums en groovende bas. "Winding Down" klinkt heerlijk bluesy, maar wat wil je ook met Taj Mahal. De Depeche Mode cover "Personal Jesus" heeft ook al zo'n lekker blues intro en de koortjes geven een gospelachtige feel. Niet beter dan het origineel, maar wel verfrissend. Joe Satriani scheurt een heerlijk potje mee op "Knockdown Dragout" en ook Ronnie Dunn en Sammy Hagar rocken de pannen van het dak in de classic rocker "Bad on Fords and Chevrolets". De klassieker "Going Down" krijgt een heerlijk stevig rockende uitvoering met uitmuntend baswerk van Michael Anthony. Kortom: geen hoogdravend album, maar gewoon pretentieloos rocken. Heerlijk voor in de auto!

Na het vertrek van Sammy Hagar uit Van Halen is ”Ten 13” het laatste echt goede soloalbum van Hagar. Opvolger ”Not 4 Sale” is een dikke voldoende, maar niet meer dan dat, en alles wat daarna komt varieert van matig tot slecht. Maar ”Ten 13” is Sammy Hagar ten voeten uit. Van party rock & roll tot meeslepende rock songs en rock ballads. ”Ten 13” heeft het allemaal. Met de openingsnummers ”Shaka Doobie (The Limit)” en ”Let Sally Drive” wordt direct de toon gezet. Lekkere rockende gitaren, heerlijke groove, kortom party time! Maar met ”Serious Juju” en ”The Message” tapt Hagar uit een ander vaatje. Het tempo gaat naar beneden, maar de gitaren worden zwaarder en de intensiteit wordt verhoogd. Met name ”The Message” vind ik een klasse liedje. Sammy Hagar weet van wanten en zijn ervaring en kunde zijn overduidelijk. ”A Little Bit More” is een classic rock ballad zoals een ballad hoort te klinken. Zo worden ze nauwelijks meer gemaakt. Vanaf het titelnummer (een verwijzing naar de verjaardag van Hagar, 13 oktober) gaat het tempo weer omhoog, waar ”3 in the Middle” in de riff dicht tegen metal aanschurkt. ”The Real Deal” is daarentegen weer bluesy. Hagar’s band The Waboritas is een verzameling vakkundige muzikanten. Ze passen perfect bij de stijl van Sammy Hagar en ze zijn duidelijk door de wol geverfd. Gitarist Vic Johnson is geen Eddie Van Halen (maar wie wel, behalve Eddie zelf?), maar zijn gitaarwerk is dik in orde. ”Ten 13” is niet verrassend, maar wel gewoon een steengoede rockplaat dat samen met ”Marching to Mars” en ”Red Voodoo” behoort tot het beste werk van Hagar in het post Van Halen tijdperk.

”Three Lock Box” van Sammy Hagar is een verdienstelijk album. Zeker niet zijn beste, maar ”Three Lock Box” bevat prima rockliedjes. Het recept is bekend: niet al te moeilijke of complexe arrangementen, een aanstekelijke melodie, lekkere gitaarriff, luchtige teksten en uiteraard die dijk van een strot. Het grootste minpunt van ”Three Lock Box” vind ik de synthesizers/keyboards. Het is zo’n typisch jaren 80 element dat ik zelden goed vind uitpakken. Ik hou er gewoon niet zo van. Mooiste liedjes vind ik de titeltrack, het prachtige ”Remember the Heroes” en de heerlijke rocker (die riff!) ”I Don’t Need Love”. Sammy Hagar laat ook na Montrose en voor zijn Van Halen periode horen dat hij behoort tot die typische Amerikaanse rockiconen. Gewoon een lekker album!

Bij het luisteren naar Abraxas van Santana krijg ik een dubbel gevoel. Het album bevat een aantal zeer goede nummer, zoals "Black Magic Woman" en "Oye Como Va". Aan de andere kant zijn er teveel instrumentale nummers die me weinig doen. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, maar ik voel er te weinig bij. Voor mij moet een nummer of album een verhaal vertellen, en zonder teksten heb ik daar persoonlijk toch wat meer moeite mee. Carlos Santana is een uitstekende gitarist, dat staat buiten kijf. Naar de nummers op zichzelf op dit album kan ik ook wel met plezier naar luisteren, maar integraal en als geheel heb ik moeite om mijn aandacht vast te houden.

Ondanks bovenstaande geef ik dit album toch 3 sterren voor de bekwaamheid van Carlos Santana als gitarist, de kwaliteit van de muzikanten en de nummers "Black Magic Woman" en "Oye Coma Va" en in mindere mate (het nummer duurt mijn inziens iets te lang) "Samba Pa Ti".

Het titelloze debuut van Santana is er eentje om in te lijsten. Destijds was de mix van latin en rock buitengewoon verfrissend. Maar ook nu staat die frisheid nog fier overeind. Ook hoor ik invloeden van blues, jazz en heel in de verte een vleugje funk. Liedjes als "Evil Ways", "Jingo", "You Just Don't Care" en "Soul Sacrifice" zijn fantastisch. Het gitaarspel van Carlos Santana is uit duizenden herkenbaar en is een combinatie van technische vingervlugheid en warmte, gevoel en intensiteit. Verder valt er eigenlijk weinig over te zeggen, of juist misschien heel veel, maar "Santana" moet je voelen, beleven en ondergaan. Een pareltje dus!

Na het overweldigende succes van ”Supernatural” komt Santana met ”Shaman”. Een plaat die qua aanpak vrijwel identiek is aan het eerder genoemde ”Supernatural”. Die comeback was dermate geslaagd dat Santana moet hebben gedacht op dat concept voort te borduren. Waar ik ”Supernatural” erg geslaagd vind, heb ik dat met ”Shaman toch niet. Allereerst spreken de gastmuzikanten me een stuk minder aan. Ik heb bijvoorbeeld helemaal niets met een Michelle Branch, Dido, Musiq of Chad Kroeger. De liedjes hebben op mij dan ook nauwelijks effect. Aan de kwaliteiten van Santana zal ik geen moment tornen, maar ”Shaman” klinkt wat te gemakzuchtig en is te opzichtig op zoek naar een herhaling van succes. Dat neem ik Santana niet kwalijk, maar ik ga er niet in mee. Daarnaast vind ik dat er in sommige liedjes iets teveel wordt toegewerkt naar een hitnotering. Dat heeft Santana mijn inziens niet nodig. Hij heeft voldoende kwaliteiten om muziekliefhebbers aan te spreken. ”Shaman” vind ik zeker niet slecht, maar ik luister veel liever naar ”Supernatural”.

Dit comeback album van Santana vind ik bijzonder vermakelijk. Op ”Supernatural” klinkt Santana fris en modern. Het is geen herhalingsoefening van ouder werk, maar past goed in het muzieklandschap ten tijde van de release. De vele gastartiesten zorgen voor een dynamische en afwisselende lijst met liedjes. Ik vind niet alle samenwerkingen even geslaagd, maar over het algemeen zeer de moeite waard. Uiteindelijk vind ik de liedjes die hij op eigen kracht ten gehore brengt de beste. Vooral die liedjes met die heerlijke latin vibe. Daarin komt het gitaarspel van Carlos Santana ook het beste tot zijn recht. ”Supernatural” is een album dat het vooral goed doet in de zomer. Het swingt en geeft me een vrolijk gevoel. Santana levert met ”Supernatural” in ieder geval zijn commercieel meest succesvolle album af. Dat gun ik hem van harte. Hij moet gedacht hebben, dan doen we nog een keer. Dat was mijn inziens geen succes. De opvolger ”Shaman” heeft nergens de charme van ”Supernatural”. Vanaf dat moment ben ik mijn interesse in Santana dan ook weer verloren. ”Supernatural” kan mijn inziens niet tippen aan zijn debuutalbum of aan ”Abraxas”, maar het is wel een zeer genietbaar album.

"Sarah Vaughan in Hi-Fi" ademt een authentieke jazz sfeer uit van begin tot eind. Zo'n jazz sfeer die je verwacht in een ouderwets jazzcafe dat blauw ziet van de rook. In het begin moest ik erg wennen aan de stem van Sarah Vaughan. Vooral op het eerste nummer varieert ze weinig en zou je haar stem monotoon kunnen noemen. Maar dat verandert al snel en blijft er de indruk van een warme stem achter met een mooie timbre en vibrato. "Sarah Vaughan in Hi-Fi" draai ik niet vaak. Ik moet ervoor in de stemming zijn. Desalniettemin is dit een behoorlijk genietbaar album van een zeer goede zangeres. De sfeer geeft uiteindelijk de doorslag.

Savoy Brown rekt de grenzen van de blues behoorlijk op met "Raw Sienna". Vleugjes rock, jazz, soul en psychedelica komen voorbij en dat levert een mooie mix op van instrumentale en vocale nummers. Het openingsnummer "A Hard Way to Go" is een heerlijke start van "Raw Sienna". De stem van de zanger bevalt me erg goed. Instrumentaal is het ook allemaal dik in orde. De liedjes hebben allemaal een lekkere groove, de ritmesectie zit goed in elkaar en het gitaarspel is vol en warm. "Raw Sienna" is een heerlijke plaat als je het mij vraagt. Geen standaard bluesalbum, maar eentje die verschillende stijlen combineert met de blues als basis. Erg lekker om op weg te dromen.

De vergelijkingen met o.a. Coldplay zijn bij Saybia al snel gemaakt. Toch vind ik deze ”The Second You Sleep” op zichzelf staan. Dit album is een meeslepende melancholische trip gedragen door mooie indringende vocalen en instrumentatie. Het gitaarwerk is over het algemeen vrij ingetogen, maar zo nu en dan komen er intense solo’s voorbij die tot de nodige kippenvelmomenten zorgen. Dit album kent meerdere hoogtepunten. Het titelnummer is daar zeker eentje van, maar ook de bekende single ”The Day After Tomorrow”. Maar ook de langere nummers ”In Spite”, ”The Miracle in July” en het afsluitende ”The One for You” zijn prachtig. Waar band als Coldplay grote bekendheid genieten, heeft Saybia die exposure nooit echt gehad. Jammer, want ik geniet net zoveel van ”The Second You Sleep” als gelouwerde albums als ”Parachutes” en ”A Rush of Blood to the Head”.

Net als de voorganger, is ”These Are the Days” wederom een uitstekend album. Saybia komt weer op de proppen met melancholische en meeslepende pop- en rockliedjes. Het gitaarwerk is niet uitbundig, maar wel erg sfeervol en mede daardoor erg functioneel. De zanger heeft een erg karakteristieke stem die vol en warm klinkt. Hij zingt met passie en emotie en weet zo erg goed het gevoel van het nummer over te brengen. Het album begint geweldig met ”Brilliant Sky”. Saybia houd je direct bij de les. De hitsingle ”I Surrender” blijft een pareltje. Het refrein is geweldig en spookt zomaar dagen door je hoofd. Maar dit album als geheel is er eentje om te koesteren, waarbij de epische afsluiter ”Untitled” nog het noemen waard is. Ruim een kwartier dromerige en weelderige klanken sluiten ”These Are the Days” waardig af. De altijd moeilijke tweede plaat, blijkt voor Saybia geen horde te zijn.

Waar ik System of a Down over het algemeen vrij springerig en nerveus vind klinken, is het titelloze album van Scars on Broadway veel meer een album met liedjes met een wat conventionelere structuur. Dat betekent niet dat er niets gebeurt op "Scars on Broadway". Het gitaarwerk is behoorlijk divers. Van melodieuze gitaarlijnen tot stevige riffs. Ook het gebruik van toetsen zorgt voor een interessante dynamiek. De zang vind ik niet altijd even mooi, soms wat zeurderig. Ook vind ik het tekstueel ook niet allemaal even sterk. Toch vind ik "Scars on Broadway" een genietbaar album. Binnen het rockgenre niet hetgeen waar direct mijn smaak ligt, maar toch interessant genoeg om naar te luisteren.

Ik heb een zwak voor Janne Schra. Al ten tijde van Room Eleven betoverde ze me met haar stem, haar eigenzinnigheid en haar persoonlijkheid. Ook in haar volgende project Schradinova ben ik van haar gecharmeerd. Op "India Lima Oscar Victor Echo You" staan mooie luisterliedjes die gedragen worden door de warme stem van Janne Schra. Haar stem heeft een mooie jazzy flow, waardoor je als het ware meedeint op de liedjes. Niet exceptioneel, baanbrekend of revolutionair, maar wel gewoon heel prettig. Haar nieuwe album onder haar eigen naam is trouwens ook een aanrader.

Ik zal toegeven dat de muziek van de Scissor Sisters best catchy en opwekkend klinkt. Maar daar is wat mij betreft ook alles mee gezegd. De single ”I Don’t Feel Like Dancin’” vind ik eigenlijk nog best aardig, maar de andere liedjes doen me helemaal niets. De stem van de zanger irriteert me meer en meer naarmate het album vordert en het geheel komt over als een act en een toneelstukje. Wie weet is dat zelfs wel de bedoeling, maar ik trek het gewoon slecht. Bagger zou ik het niet willen noemen, wat productioneel zit dit best goed in elkaar. Gevoelsmatig vind ik dit echter totaal niet boeiend en interessant.

Scott H. Biram deed me bij een eerste luisterbeurt direct denken aan Seasick Steve, maar na meerdere malen luisteren toch ook weer niet. Biram klinkt wat dreigender en beklemmender dan Seasick Steve en zijn teksten hebben meer diepgang. Op "Bad Ingredients" hoor je de klassieke bluespatronen, maar dan donkerder, rauwer. Als ik hem hoor spelen krijg ik het gevoel dat zijn vingers bloeden van het stuwende spel. Biram wisselt het betere stampwerk af met meer country gedreven nummers. Heerlijke hedendaagse "bad ass" bluesplaat.

Scott McKeon speelt onvervalste bluesrock. Eigenlijk kan ik het niet simpeler verwoorden. McKeon zet de traditie van de bluesrock voort zonder dat het een herhalingsoefening wordt. Het meest opvallende vind ik nog het geluid van zijn gitaar. De toon klinkt alsof er een constante fuzz op zit. Hierdoor krijgt "Can't Take No More" een gruizig en rauw randje. Dit werkt bijzonder goed, en dan met name in de spaarzame rustpunten als "Honey Baby" en met name in "Last Thing I Do". Ik kan niet anders zeggen dat ik best onder de indruk ben van deze plaat, en dat verbaast me omdat ik dit album een keer heb gekocht in een platenzaakje in Groningen en toen eigenlijk heb weggelegd. Achteraf begrijp ik niet waarom, want "Can't Take No More" is een opwindende gitaarbelevenis van begin tot eind. Daarom heb ik voor mezelf deze plaat in ere hersteld en heeft hij een prominente plek gekregen in mijn platenkast.

Ik weet eigenlijk vrij weinig van Scrapper Blackwell. Hij is van dezelfde generatie als een aantal bluesgrootheden uit de Delta, maar qua naamsbekendheid staat hij in de schaduw van een Robert Johnson of Son House (om er maar een paar te noemen). Maar luisterend naar "Mr. Scrapper's Blues" moet ik vaststellen dat Blackwell qua geluid zich mag meten met de authentieke blues uit de Delta. Zijn fingerpicking gitaarspel is behoorlijk fel en puntig en mag je best spannend noemen. Wel hoor je veel dezelfde bluespatronen terugkomen in de nummers op "Mr. Scrapper's Blues". Ook zijn stem is niet zijn sterkste punt, maar dat compenseert Blackwell met gevoel en intensiteit. Op "Mr. Scrapper's Blues" staan een aantal bluesklassiekers en het is altijd leuk om als bluesliefhebber weer net een andere uitvoering te horen. Een nummer als "Nobody Knows When You're Down and Out", dat ik voornamelijk ken in de uitvoering van Derek and The Dominos, krijgt van Blackwell een mooie akoestische broeierige uitvoering. "Mr. Scrapper's Blues" klinkt net zo authentiek als de bluesgrootheden van weleer en wellicht verdient Scrapper Blackwell wel iets meer bekendheid.

Sean Costello was een veelbelovende en zeer getalenteerde bluesgitarist. Ik zeg was, want Costello is in 2008 op veel te jonge leeftijd (een dag voor zijn 29e verjaardag) gestorven aan verkeerd medicijngebruik. Voordat Costello "Cuttin' In" opnam kreeg hij grote bekendheid als gitarist van Susan Tedeschi. Op haar debuutplaat was al te horen dat Costello een bijzondere benadering kies voor de blues. Op "Cuttin' In" zet hij dit door. Zijn gitaarspel klinkt anders. Het is voller, feller en vetter. Voor zijn leeftijd heeft hij een ongekend diep gevoel voor de blues. Samen met zijn soulvolle stem geef het je het gevoel dat je naar een doorgewinterde bluesveteraan luistert. "Cuttin' In" staat boordevol jump- en shuffleblues. De energie spat er vanaf en Costello vuurt razendsnelle saldo's aan blueslicks, riffs en solo's op je af. Naast de vele shuttles bevat "Cuttin' In" een bloedstollende en adembenemende versie van de Otis Rush klassieker "Double Trouble". Dit is wellicht de mooiste versie hiervan die ik ooit hebt gehoord en doet me telkens weer beseffen wat een gemis de veel te vroege dood van Sean Costello is.