Ik kende T-Bone Burnett alleen als producer van een heel scala albums. Stuk voor stuk heb ik die albums als bijzonder sterk ervaren, mede ook door de invloed van Burnett. Hij is in staat een authentiek gevoel voor rootsmuziek te genereren, klasse muzikanten bij elkaar te brengen en over het algemeen een broeierige, donkere en dreigende sfeer neer te zetten. Al die ingrediënten komen ook uitstekend samen op ”The True False Identity”. Het is een bezwerend album vol donkere en dreigende klanken en indringende teksten. Zoals al aangegeven door bovenstaande users, eist gitarist Marc Ribot een hoofdrol op. Ik kende hem al van zijn fantastische gitaarspel op ”Raising Sand” van Robert Plant en Alison Krauss, ook geproduceerd door Burnett overigens. Ook hier is Ribot’s spel weer fantastisch. Meeslepend vind ik een mooie kwalificatie. Dat kun je overigens ook over het gehele album zeggen. ”The True False Identity” is geen alledaags rootsalbum, het is er eentje waar je wat moeite voor moet doen, maar uiteindelijk werkt deze behoorlijk verslavend en gaat hij lekker onder je huid zitten.

Taj Mahal levert met "De Ole Folks at Home" een traditionele folk bluesplaat af. Met zijn stem en afwisselend een gitaar, banjo, mandoline of ander traditioneel snaarinstrument werkt Taj Mahal zich door de authentiek klinkende blues van het volk van de Verenigde Staten. Niet spectaculair, maar wel trouw aan het genre.

Ik heb deze plaat gekocht naar aanleiding van het optreden van Taj Mahal op het North Sea Jazz festival van 2012. Daar speelde Mahal een set van onvervalste blues songs. Dit in tegenstelling tot de nummers op "Giant Step" en zijn twee voorgaande platen; zijn gelijknamige debuut en de klassieker "The Natch Ol' Blues". "Giant Step" klinkt meer als een country plaat met een vleugje soul en rock & roll. Toch een heel genietbaar album, en de echte blues komt nog even voorbij op het afsluitende "Bacon Fat". Deze plaat is niet echt representatief voor het oeuvre van Taj Mahal, maar best een prettige luisterervaring.

Taj Mahal laat een bluesgeluid horen dat net even anders is dan je zou verwachten van de klassieke blues. Aan de ene kant hoor je authentieke klanken en andere kant vermengt Taj Mahal die met zomerse Caribische geluiden. Dit levert een vol bluesgeluid op met blazers en percussie. Persoonlijk houd ik van de blues die donker, somber en inderdaad authentieker klinkt. ”I Miss You Baby” is een liedje op dit album dat heel dicht bij dat authentieke geluid staat. Maar toch kan ik behoorlijk genieten van ”Senor Blues”. Het is een welkome afwisseling in het toch al wat deprimerende bluesbeeld (hoeveel ik daar ook van hou). Dus met name in de zomer is ”Senor Blues” een heerlijk album. Het is er in ieder geval eentje die me erg vrolijk stemt.

Dit gelijknamige debuut van Taj Mahal is een mooie hoor. De blues op ”Taj Mahal” klinkt puur en authentiek. Het gitaarwerk is behoorlijk ingetogen en is een mooie combinatie van akoestisch en elektrisch. Het is nergens vlammend of spectaculair, maar wel bijzonder smaakvol. De blues van Taj Mahal wordt daarnaast doorspekt met invloeden uit de folkmuziek. Hierdoor krijgt het geheel een behoorlijk traditioneel en warm karakter. Ook het mooie harmonicaspel is hier debet aan. Blikvanger vind ik toch wel de fantastische doorleefde stem van Taj Mahal zelf. Een mooie rasp op zijn stembanden zorgen voor een heerlijke beleving. Op dit debuutalbum blijft Taj Mahal behoorlijk dicht bij de traditionele blues. Pas later komen de wereldse en Caribische invloeden om de hoek kijken. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de Taj Mahal uit zijn beginperiode en daarom, en logisch ook, bevalt ”Taj Mahal” me uitermate goed. Heerlijk album.

Net als op zijn debuutalbum brengt Taj Mahal met "The Natch'l Blues" wederom een heerlijke authentieke bluesplaat. De blues van Taj Mahal klinkt naast authentiek toch ook altijd een beetje exotisch. Zijn blues heeft een bepaalde swing, maar blijft heel dicht bij het gevoel van de delta. "The Natch'l Blues" kent een mooie afwisseling tussen elektrische en akoestische gitaren. En de manier waarop Taj Mahal zingt of verhaalt doet je hoofd heerlijk meedeinen. Alle liedjes hebben wel iets, maar persoonlijk vind ik "Going Up to the Country, Paint my Mailbox Blue" en "Done Changed My Way of Living" de hoogtepunten. Maar eerlijkheid gebied te zeggen dat dit ook van dag tot dag kan veranderen. Het liedje "Corinna" blijf ik namelijk ook heerlijk vinden. "The Natch'l Blues" zijn samen met Taj Mahal's debuut mijn voorlopige favoriete albums van Taj Mahal. Mooie, eerlijke en oprechte blues met een twist zo te zeggen. Overigens is de hoes ook erg mooi.

De muziek van Taj Mahal klinkt altijd lekker loom en relaxed, en dat bevalt me eigenlijk altijd wel erg goed. Live wordt dit gevoel nog eens extra versterkt. Op "The Real Thing" zorgt de toevoeging van blazers voor een warm en zomers gevoel. De blues en roots van Taj Mahal zijn doorgaans doorspekt met exotische invloeden en heeft soms ook een kleine reggae vibe. Op "The Real Thing" is dat niet anders en speelt Taj Mahal en zijn band met verve door een heerlijke set liedjes. "The Real Thing" is de ideale liveplaat voor een zomerse zwoele avond. Heerlijk!

Ik kende Talk Talk eigenlijk alleen maar van de poppy jaren 80 singles als ”Such a Shame”. Toen ik voor de eerste keer ”Spirit of Eden” hoorde, was dat dus wel even hele andere koek. Maar wel koek die er bij mij heel goed ingaat. ”Spirit of Eden” gooit het over een hele andere boeg en is een intrigerende en hemels mooie luisterervaring. Openingsnummer ”The Rainbow” zet direct de toon en ik ben gelijk geboeid. De mooie opbouw van het intro en dan die warme cleane gitaartonen, aangevuld met de dreigende harmonica. Talk Talk zorgt op alle liedjes van ”Spirit of Eden” voor een spannende opbouw. De zang van Mark Hollis is hypnotiserend en dromerig tegelijk. Je wordt als het ware in de composities gezogen en de melodieën voeren je mee naar een droomwereld om jezelf in te verliezen. Hollis en de zijnen creëren een breed pallet aan geluidskleuren die ontspannend werken, maar je toch ook scherp houd. Iedere keer hoor ik wel iets nieuws op ”Spirit of Eden”. Het zijn kleine dingetjes, nuances die me toch telkens weer weten te verrassen. Als ik ”Spirit of Eden” draai is het dan ook zelden maar een keer, hij gaat toch nog minstens een keer op de repeat. Hoorde ik dat nou net goed? Knap als een album na zoveel jaar je toch nog weet te verbazen, verrassen of je nieuwe dingen doet ontdekken. ”Spirit of Eden” ligt eigenlijk best ver van mijn primaire muzieksmaak (blues, jazz, rock), maar als muziekliefhebber in het algemeen is dit toch een album dat zorgt voor een adembenemende luistertrip vol prachtige klanken en melodieën.

Het gelijknamige debuut van gitarist Ted Nugent is niks-aan-de-hand, recht-toe-recht-aan classic rock. Veel gitaargeweld, maar bijzonder smaakvol. Verwacht dus geen ingewikkelde composities of diepere boodschappen, dit is rock & roll. Het album opent met een van mijn favoriete gitaartracks allertijden, ”Stranglehold”. Wat een geweldig nummer, een heerlijke groove en een instrumentaal middenstuk om je vingers bij af te likken. De lat ligt direct hoog, en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat de andere liedjes hetzelfde niveau niet halen. Maar wat dan nog: de rest is verre van slecht en als je van classic rock houdt met veel lekkere riffs en gitaarsolo’s, dan zit je met ”Ted Nugent” geramd. Het nummer ”You Make Me Feel Right at Home” is een vreemde eend in de bijt; het is nogal jazzy. Na zoveel gitaargeweld is het voor de diversiteit en afwisseling wel een aangenaam rustmomentje. ”Stranglehold” is het absolute prijsnummer, en doordat het album ermee opent is het de start van een zeer aangename rock & roll machine. Geweldige gitaarplaat.

Tedeschi Trucks Band is ontstaan uit de voorgaande bands van echtgenoten en muzikale partners zangeres/gitariste Susan Tedeschi en meester (slide)gitarist Derek Trucks. Deze liveplaat komt voort uit de tournee als gevolg van de release van hun eerste plaat "Revelator". Het is een fantastische registratie geworden. De plaat bestaat uit een aantal lang uitgesponnen versies van nummers van "Revelator" aangevuld met covers en traditionals die zijn voorzien van een onweerstaanbaar blues, soul en jazz jasje. Susan Tedeschi heeft een fantastische warme en soulvolle stem en is een van mijn favoriete zangeressen. Daarnaast steelt Derek Trucks de show met fenomenaal gitaarspel, zoals alleen hij dat kan. Daarnaast soleert niet alleen Trucks er lustig op los, maar ook de toetsen eisen een prominente rol op, net als de bassist, de blazerssectie en de drummers en percussionisten. De achtergrondzang is er niet alleen ter opvulling, maar voegt echt iets toe. Deze band kiest er niet voor om de nummers van hun debuutalbum klakkeloos na te spelen, maar laten hier mooie jam-achtige versies horen waarin veel wordt geïmproviseerd. Als je houdt van korte nummers, dan is dit niet aan je besteed. Houdt je van lange nummers (meer dan de helft van de nummers passeert de tien minuten grens), voorzien van vele instrumentale intermezzo's, muzikaal vakmanschap en intensiteit dan is "Everybody's Talkin'" een echte must.

Eindelijk is hij er: het tweede studioalbum van de Tedeschi Trucks Band. Dit is een van de releases waar ik lange tijd naar heb uitgekeken, zeker gezien het zeer goede debuut "Revelator" uit 2011. De band klinkt meer als een eenheid in vergelijking met het debuutalbum. Dat is op zichzelf knap, want Tedeschi Trucks band is een 10(!)-koppige formatie. De spil van de band bestaat uiteraard uit Susan Tedeschi en Derek Trucks. Naast een eenheid in deze band zijn Susan en Derek ook nog eens echtgenoten. Je doet de rest van de band veel teveel tekort door te stellen dat deze band uitsluitend een vehikel is van Tedeschi en Trucks. Daarvoor zijn de muzikanten veel te goed en te zorgvuldig uitgekozen. Voor de volledigheid geef ik de samenstelling van de band, juist om het volle geluid van de band te illustreren.

Susan Tedeschi: zang & rhythm gitaar;
Derek Trucks: gitaar;
Kofi Burbridge: keyboards & fluit;
Tyler Greenwell: drums & percussie;
J.J. Johnson: drums & percussie;
Mike Mattison: zang;
Mark Rivers: zang;
Kebbi Williams: saxofoon;
Maurice Brown: trompet;
Saunders Sermons: trombone.

Na de release van hun debuutalbum heeft de band uitgebreid getoerd. Dat heeft zeker bijgedragen aan de strakke eenheid op het tweede album "Made Up Mind". Ik heb Tedeschi Trucks Band zelf live gezien op het North Sea Jazz Festival in 2011 en ik vond het een van de absolute hoogtepunten. Ik kan daarom ook het fantastische livealbum "Everybody's Talkin'" aanraden om een indruk te krijgen van het livegeluid van deze geweldige band.

"Made Up Mind" begint met de stuwende groovende titeltrack. Susan Tedeschi laat direct horen waarom ze een van mijn favoriete zangeressen is. Ze heeft een warme stem, maar met een lekker rauw randje. Daarnaast zweven haar zanglijnen prachtig over de melodieën van de liedjes. Bij de eerste gitaarsolo is ook direct het karakteristieke gitaargeluid van Derek Trucks uit duizenden herkenbaar. Zijn slide spel behoort tot de beste van zijn generatie en ik hou ontzettend van de zwaar aangezette gain die fungeert als intermezzo's tussen zijn slides.

Op de tweede track "Do I Look Worried" is voor het eerst het echt volle bandgeluid goed te horen. De toevoeging van toetsen en blaasinstrumenten zorgt voor een warm rootsy geluid. Zoals je hebt kunnen lezen bestaat Tedeschi Trucks Band uit twee drummers. In de mix is het drumgeluid van beide heren goed te onderscheiden door de drums van Tyler Greenwell te laten horen op de linker speaker en de drums van J.J. Johnson op de rechter.

Op "Misunderstood" klinkt Tedeschi Trucks band heerlijk funky. De rhythm gitaar van Susan Tedeschi legt de basis voor dit heerlijke nummer. Tedeschi is naast een fantastische zangeres ook gewoon een erg goede gitariste. Dat bewees ze al eens op haar soloalbums. Ondanks dat manlief Derek de lead gitaar voor zijn rekening neemt, mogen we het ritmische gitaarspel van Tedeschi niet vergeten. Ze plaveit de weg voor Trucks om te schitteren op gitaar, maar dat doet niets af aan haar kwaliteiten op de gitaar. Op "Misunderstood" horen we ook de geweldige samenzang tussen Susan, Mike Mattison en Mark Rivers. Dit volle warme zanggeluid is een belangrijk element in het totaalgeluid van de band. Diezelfde samenzang komt overigens ook mooi tot uiting op het nummer "Part of Me". De warme funky Hammond B3 orgel maakt "Misunderstood" compleet.

Op "Whiskey Legs" gaan de registers vol op. Susan op de funky rhythm gitaar en Derek op de groovende bluesy lead gitaar. Kippenvel bij de eerste noten. Op het moment dat de rauwe stem van Susan wordt ingezet staan de haren recht op mijn armen. Ook hier weer de heerlijke B3 Hammond orgel dat heerlijk ronkt op de achtergrond. Susan en Derek vechten zelfs een ouderwets gitaarduel uit op "Whiskey Legs". Het verschil in klankkleur is overduidelijk, maar het vult elkaar prachtig aan. Voor de kenners: de Fender van Tedeschi en de Gibson van Trucks zorgen voor een prachtig geheel.

Ook gaat geregeld het tempo wat naar beneden en is er ruimte voor meer rootsy americana-achtige liedjes als "Idle Wind", "It's So Heavy", "Sweet and Low" en "Calling Out To You". Op deze liedjes staat vooral de stem van Tedeschi centraal. Haar prachtige stem verpakt in goede herkenbare teksten. Het gitaarspel van Trucks op deze liedjes zijn vooral erg bluesy. Langzaam, af en toe een beetje dreigend en donker, maar ontzettend gloedvol en warm. "All That I Need" is een uptempo liedje dat heerlijk soulvol klinkt. Een schitterend refrein dat direct in je hoofd gaat zitten en je niet meer loslaat. "The Storm" stookt het vuurtje nog een keertje heerlijk op en is gebaseerd op een lekkere riff. Het nummer heeft een aantal mooie tempowisselingen. Vooral de gitaarsolo's zijn aan tandje lager in snelheid en klinken daardoor nog intenser. Eigenlijk komen in "The Storm" alle facetten van Tedeschi Trucks band aan de orde: roots, funk, soul en blues.

"Made Up Mind" is een prachtig vervolg op het al zeer sterke debuut. Gevoelsmatig vind ik "Made Up Mind" iets sterker. Vooral vanwege de hechtheid van de band. Waar debuutplaat "Revelator" vooral sympathiek klonk, fris en waar het spelplezier vanaf spatte, is "Made Up Mind" een album waarop Tedeschi Trucks Band zijn gegroeid. Nog steeds het spelplezier, maar nu als volmaakte eenheid, een smeltkroes van muziekstijlen, niet in een hokje te plaatsen en vooral heel erg lekker. Tedeschi Trucks Band" heeft met "Made Up Mind" een album afgeleverd dat bewijst dat ook anno 2013, muziek diep geworteld in de Amerikaanse muziekgeschiedenis nog het volste bestaansrecht heeft!

Nadat Susan Tedeschi en Derek Trucks besloten om elkaar eeuwige trouw te beloven is dan ook nu hun muzikale huwelijk een feit: Tedeschi Trucks Band. Dit gezelschap is voortgekomen uit een serie concerten onder de naam Soul Stew Revival. Die band heeft geen plaat gemaakt, maar is voortgekomen uit de wil van Tedeschi en Trucks om samen te spelen en die band was al een samenraapsel van bandleden uit zowel de entourage van Tedeschi als uit de Derek Trucks Band. Na wat kleine aanpassingen in de samenstelling is de Tedeschi Trucks Band geboren en is "Revelator" hun sterke debuut. Tedeschi Trucks Band is lastig om in een hokje te stoppen, maar persoonlijk vind ik het Southern soul met een sausje blues, funk, rock en jazz. De stem van Susan Tedeschi staat bij mij al jaren hoog aangeschreven en haar heerlijke rafelige stem is ook op "Revelator" weer een genot voor het oor. Voeg daar het fenomenale (slide) gitaarspel van Derek Trucks aan toe, aangevuld met de volle band sound en je hebt een heerlijk album te pakken. "Revelator" is geen stevig ruig album, slechts op een paar nummers gaat het tempo echt omhoog, zoals op "Learn How to Love" en "Love Has Something Else to Say". Over het algemeen zijn de liedjes midtempo en bevatten mooie groovende en soms funkende melodieën. Het volle geluid met twee drummers, blazers, toetsen en harmonie vocalen, zorgen voor een warme sfeer. "Revelator" is een prachtig album, en een sterk debuut van deze doorgewinterde muzikanten.

Niet "Nevermind" van Nirvana, of "Dirt" van Alice in Chains, of "Ten" van Pearl Jam is mijn favoriete grungle plaat. Nee, het is "Temple of the Dog" van de gelijknamige gelegenheidsformatie. Grunge is misschien niet eens het goede woord, want ik vind dit meer emotionele rock. En dat is gezien de aanleiding van deze plaat niet eens zo vreemd.

Het overlijden van een bevriende muzikant doen de leden van Soundgarden en het toekomstige Pearl Jam besluiten een eerbetoon op te nemen voor hun overleden vriend. Dat resulteert in dit intense "Temple of the Dog". Zanger Chris Cornell is fantastisch bij stem en is een van mijn favoriete rockzangers.

De muziek is intens, meeslepend. Je voelt de emotie, het is moeilijk om het los te laten. Elke keer wordt je herinnerd aan de trieste oorzaak van deze plaat. Het gitaarspel versterkt de emotie in de stem van Cornell. Dit alles maakt "Temple of the Dog" een enerverende luisterervaring van begin tot eind. Ook Eddie Vedder laat zich horen. "Hunger Strike" is een van de hoogtepunten van de plaat, maar eigenlijk zijn alle nummers raak.

Dit is de eerste en laatste plaat van dit gezelschap. Misschien maar goed ook. Voor mij draagt dit bij aan het bijzondere karakter van "Temple of the Dog".

De New Yorker Terence Trent D'Arby vulde het R&B/soulgat in dat ontstond in de periode tussen het eerste succes van Prince en de neosoulbeweging van tien jaar later. Het geniepig aanstekelijke "Wishing Well" alleen al, bewees dat hij de ambassadeur van de soul was. Het album klinkt ook nu nog goed, ondanks de typische productiekenmerken van de jaren 80, zoals de drumbeat met echo en de keyboards op "If You All Get To Heaven", het openingsnummer van het album. Het zwoele "Sign Your Name" klinkt te allen tijde modern. Ook laat de zanger opmerkelijke zangtalenten horen op het a capella "As Yet Untitled". D'Arby zou later niet zozeer musicus zijn als wel een persoonlijkheid, wat afleidde van zijn werk. Dit album, dat meervoudig platina haalde en een Grammy won, is een waardig aandenken aan zijn aanzienlijke talent.

Dit is ongetwijfeld één van de beste liveplaten die ik gehoord heb, zeker als je een bluesliefhebber bent als ik. De bluesroots zijn overduidelijk op deze klassieker in het southern rock / bluesrock genre. The Allman Brothers Band is een live band bij uitstek. Ze zijn in staat om zowel covers als eigen composities live op te rekken naar een indrukwekkende speelduur zonder de spanning, emotie en intensiviteit te verliezen. Nergens wordt het saai. Ik kan wel begrijpen als je niet van jams houdt, dat dit een bittere pil is om te slikken.

Ik daarentegen hou juist wel van die jams en kan hier dus eindeloos van genieten (net als bijvoorbeeld bij The Black Crowes, zoals die hun concerten veranderen in geïmproviseerde jamsessies). Duane Allman is zonder twijfel (althans voor mij) de beste slidegitarist allertijden en dat bewijst hij op de studioplaten van The Allman Brothers, maar des te meer op dit live album. Hij houdt zijn spel spannend en gevarieerd en altijd met diezelfde emotie. Een mooi voorbeeld is het gitaar intermezzo van Duane op "You Don't Love Me". Alleen zijn gitaar, zijn slide, zijn gevoel, kortom kippevel!

Ook één van mijn favoriete blues nummers komt voorbij. "Stormy Monday" is een echte klassieker en The Allman Brothers Band zet hier een prachtige versie neer, met mooi subtiel toetsenwerk als extra sausje.

De lange jamsessies zijn een genot voor het oor. Deze plaat verveelt nooit. Grijsdraaien die plaat, alleen al als eerbetoon aan de legendarische Duane Allman!

"Brothers and Sisters" is het eerste album van The Allman Brothers Band na het overlijden van gitaarfenomeen Duane Allman. Het gemis is groot, maar het moet gezegd worden, gitarist Richard "Dickey" Betts neemt de honneurs meer dan prima waar. "Brothers and Sisters" is gewoon een uitstekende southern rock plaat met overduidelijke invloeden uit de blues. Ook zijn er invloeden uit de country merkbaar, met name op klassieker "Ramblin' Man", maar ook op het afsluitende "Pony Boy". Daarnaast vind ik dat er als gevolg van de dood van Duane Allman een lichte verschuiving heeft plaatsgevonden in het bandgeluid. Het kenmerkende dubbele gitaargeluid van de band is vervangen door een tweede instrument in de hoofdrol (naast de gitaar van Dickey Betts), de piano. Ik vind dit een welkome aanvulling op het geluid op "Brothers and Sisters". Tenslotte nog aandacht voor de magistrale instrumental "Jessica" die niemand herkent op basis van de titel, maar die iedereen herkent als de tune van het BBC programma Top Gear. Ook zonder Duane Allman leveren The Allman Brothers Band een puike plaat af, die naast een iets andere sound ook de geest van Duane Allman levend houdt.

Dit tweede album van The Allman Brother Band vind ik iets minder dan hun debuut. Toch is "Idlewild South" een prima plaat. Ik heb er een iets minder bluesgevoel bij, maar muzikaal is ook dit weer dik in orde. Duane Allman speelt wederom mooie gitaarpartijen, waarbij met name zijn slidetechniek opvalt. "In the Memory of Elizabeth Reed" is daarvan een mooi voorbeeld. Hoewel ik het origineel van "Hoochie Coochie Man" prefereer laat The Allman Brothers Band hier een verfrissende versie horen. Hoogtepunt vind ik het ingetogen en vooral prachtig gezongen "Please Call Home".

Uitstekend debuut van deze legendarische band. Een meeslepende mengeling van blues, rock, en southern rock (of hoe je het ook wilt noemen). De plaat opent met een mooie instrumental om dan mooi over te lopen in het prachtige (en persoonlijk hoogtepunt) "It's not my Cross to Bear". De muziek is doorspekt met de intense slide gitaar van Duane Allman en hij laat horen dat hij (ondanks zijn veel te vroege dood) een bijna onovertroffen slidegitarist zal worden. Andere hoogtepunten zijn "Trouble No More", "Dreams" en "Whipping Post".

The Answer doet op "Everyday Demons" de hoogtijdagen van de rock herleven. Gierende gitaren, rollende bas, stuwende drums en stevige vocalen overheersen op deze plaat. Gitarist Paul Mahon tovert riffs uit zijn gitaar die doet denken aan Rich Robinson van The Black Crowes in zijn beste jaren. Aanstekelijk en melodieus. Zo zou ik de hele plaat willen typeren. Ik denk dat ik hun debuut "Rise" net iets beter vind, maar deze "Everyday Demons" is een retro rockplaat die het beste van de jaren 70 modern en fris doet klinken.

"Rise" is een heerlijk album. Dit deed me direct aan The Black Crowes denken, maar dan een tandje harder en steviger. De invloeden uit de blues hoor ik duidelijk terug. Bluesy hardrock is een term die ik hier meerdere malen voorbij heb zien komen, en dat is waar ik me wel in kan vinden. Ook heeft "Rise" een heerlijke groove, waardoor het geheel behoorlijk swingend is. Dus dit gaat mijn inziens verder dan een muur van gitaren opbouwen. De opener "Under the Sky" en het daaropvolgende "Never Too Late" laten direct horen dat het menens is. Gitarist Paul Mahon is een virtuoos die heerlijke riffs ("Leavin' Today" is heerlijk) combineert met bluesy solo's en ook nog eens geregeld heerlijk slide werk (bijvoorbeeld "Preachin'") laat horen. Cormac Neeson heeft een heerlijke stem die je doet denken aan AC/DC en Led Zeppelin. Het past perfect bij deze muziek en hij geeft de band energie. De ritmesectie is vooral groovend, dus heerlijk. The Answer vind ik een verademing in de hedendaagse rockscene, en grijpt terug naar roots en blues als onderliggende laag van hun stevige rockmuziek. "Rise" is daarmee een heerlijk eigentijds, maar ook retro klinkend debuut.

Ik weet niet zo goed hoe ik deze plaat moet typeren. Het is niet echt in een hokje te plaatsen, en misschien daarom wel juist zo interessant. Ik neig naar een met funk doorspekte popplaat. Aanstekelijke melodieën en liedjes die blijven hangen. De zanger kun je niet echt een zanger noemen. Hij praat, doet wat halfslachtige rap-pogingen, maar op de een of andere manier werkt het. Daarnaast wordt hij wel ondersteund door prima zangeressen. Megahit "Love Shack" is een feestnummer pur sang, maar ook de andere tracks liggen prima in het gehoor. Een plaat om vrolijk van te worden.

De begeleidingsband van Bob Dylan. Alleen op basis daarvan al vestig je een naam voor jezelf. Maar muzikaal gezien heeft The Band dat duwtje in de rug helemaal niet nodig. Hun debuutalbum "Music from Big Pink" is er eentje om U tegen te zeggen. The Band gaat terug naar de essentie van de Amerikaanse muziek. "Music from Big Pink" staat boordevol diep in de Amerikaanse roots gewortelde muziek. Mooie serene instrumentatie omlijnd door prachtige samenzang. Voor mij staan de melodieën op "Music from Big Pink" centraal. Je word meegevoerd op de prachtige zanglijnen en dito instrumentatie. Persoonlijk vind ik de opvolger en titelloos album "The Band" als geheel iets sterker, maar op "Music From Big Pink" staan een aantal echte muzikale hoogtepunten in de vorm van "The Weight", "Chest Fever", "This Wheel's on Fire" en het prachtige "I Shall Be Released". The Band komt met "Music from Big Pink" met een verpletterend debuut en schudt het juk van de band van… direct van zich af.

Hoe vaker ik deze plaat luister, hoe mooier hij wordt. Prachtige songs, prachtige composities gespeeld met een rijk palet aan instrumenten. The Band is een met recht gekozen naam, wat een klassemuzikanten. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bij de eerste luisterbeurt was ik nog niet overtuigd, maar na een aantal keer geeft deze plaat zich echt bloot. Er zit zoveel spanning onder de oppervlakte en de gelaagdheid neemt steeds meer toe, iedere keer ontdek je weer iets nieuws. Een feest om naar te luisteren, een lust voor het oor. Een must voor de echte liefhebber!

"Pet Sounds" is qua geluid anders dan de vrolijke surfliedjes die ik van The Beach Boys gewend ben. Het album is serieuzer van toon. Verschillende thema's komen voorbij in een set van goede liedjes, zowel tekstueel als muzikaal. Daarnaast vind ik de zang en samenzang van The Beach Boys altijd erg mooi, vooral op "Sloop John B." vind ik die hemels. De genialiteit die aan dit album wordt toegedicht ervaar ik zelf niet zo. De liedjes zitten knap in elkaar, qua compositie, maar ook productioneel, maar in mijn beleving ook niet meer dan dat. Daarnaast is het niet echt mijn persoonlijke smaak en vind ik het soms erg braafjes. Dat neemt niet weg dat ik "Pet Sounds" een prima en genietbaar album vind.

Op "A Hard Day's Night" staan louter eigen composities van Lennon en McCartney. Waar ze op hun eerste platen, zoals gebruikelijk in de tijd, nummers van anderen coverden is "A Hard Day's Night" de eerste stap in de volwassenheid van het liedjeschrijversduo Lennon en McCartney. Daarom is deze plaat alleen al memorabel. Er wordt weinig geëxperimenteerd, zoals op hun latere platen, maar het geluid klinkt fris en energiek. Dit maakt "A Hard Day's Night" een prima klinkende rock & roll plaat. Mijn persoonlijke hoogtepunt is "If I Fell", waar met name de samenzang tussen Lennon en McCartney hemels is. Daarnaast bevat deze plaat een aantal klassiekers, zoals het titelnummer en "Can't Buy Me Love". De muziek klinkt af en toe wat gedateerd aan, maar dat geldt niet voor de opbouw en structuur van de liedjes. "A Hard Day's Night" is de eerste stap naar de meesterwerken die The Beatles later zullen afleveren.

Ik ben geen grote Beatlefan, maar als muziekliefhebber besef ik het belang van The Beatles voor de hedendaagse (pop)muziek. Ik heb dan ook de gehele collectie van The Beatles in huis en luister er ook regelmatig naar.

Abbey Road begint geweldig met "Come Together". Voor mij een van mijn favoriete nummers van dit album en van The Beatles. Het basloopje is aanstekelijk en tegen het einde van het nummer klinkt een simpele doch doeltreffende bluesy gitaarlick.

Het volgende liedje "Something" houdt het bluesy gevoel vast en bevat mooi samenzang. Iets waar The Beatles patent op hebben, en wat hun liedjes een prachtige sfeer meegeeft.

Ook "Oh Darling" vind ik prachtig, de emotie spat ervan af. Door middel van het verheffen van de stem gedurende het liedje wordt je in het gevoel gezogen. Een heel meeslepend nummer.

Een volgend hoogtepunt is "I Want You (She's Heavy)". Over meeslepend gesproken. Vooral de combinatie gitaar/orgel is magistraal. Wel vind ik het jammer dat ik aan het eind word overvallen met nietszeggend geruis en een vrij abrupt einde.

Het houdt maar niet op met prachtige liedjes. Ook "Here Comes The Sun" is beeldschoon. Een ander woord kan ik er niet aangeven. Weer heel anders als bijvoorbeeld "I Want You" of "Oh Darling". The Beatles bewijzen op Abbey Road vooral hun veelzijdigheid.

"Because" schept weer een hele andere sfeer, meer dreigend en urgent. Het koortje is melodieus en geeft in combinatie met de teksten toch een positieve vibe aan dit liedje.

"You Never Give Me Your Money" begint prachtig, maar op een gegeven moment word ik toch afgeleid van de naar mijn gevoel tegendraadse zang ongeveer halverwege het nummer. Instrumentaal klinkt het prachtig, maar het contrast binnen het liedje werkt voor mij minder.

Wederom een prachtig koortje in "Sun King". Het instrumentale intro maakt gelijk nieuwsgierig waar het nummer naartoe gaat. Maar als de samenzang inzet krijg je een zweverig gevoel dat je meevoert naar het einde van het liedje.

Met een aantal liedjes heb ik toch wat meer moeite, zoals "Maxwell's Silver Hammer", "Octopus's Garden". Of ze komen wat rammelig op me over, of de teksten doen me niks of zijn ronduit kinderlijk of stupide. Op de tweede helft van het album, met name vanaf "Mean Mr. Mustard" beginnen de nummers meer in elkaar over te lopen in een soort medley. Sommige van die liedjes kan ik meer waarderen dan de andere,

"Golden Slumbers" is weer een mooi rustpunt. Het klinkt (en is waarschijnlijk ook zo bedoeld) als een eigentijds slaapliedje. De overgang naar "Carry That Weight" werkt hier veel mooier dan bij voorgaande liedjes. Ik kan deze twee liedjes niet los van elkaar zien en vormen dan ook een eenheid.

De gitaarsolo in "The End" is prachtig en laat de klasse horen van George Harrison. Het laatste nummer "Her Majesty" doet mij niet zoveel, hoewel de tekst erg grappig is.

Als ik naar de plaat in zijn geheel luister merk ik een duidelijk verschil tussen de eerste en tweede helft van Abbey Road. Niet zozeer in kwaliteit, maar wel duidelijk in stijl en aanpak. De eerste helft bevat een aantal op zichzelfstaande juweeltjes, maar ook een paar missers. De tweede helft is eigenlijk een medley, die ik een sommige gevallen heel geslaagd vind, maar in een aantal gevallen ook niet.

Abbey Road is een uitstekend album van The Beatles en ik luister er dan ook met plezier naar. Ik snap dat dit album altijd erg hoog scoort in de verkiezing tot beste plaat allertijden. Van mij krijgt dit album 4 sterren.

Ik merk een duidelijk contrast tussen de "vroegere" Beatles en de "latere" Beatles. Gezien de stijl van de liedjes op deze plaat hoor ik overeenkomsten met het werk uit hun beginperiode. Het luistert allemaal lekker weg, maar ik word er niet door omvergeblazen. Er staan ook relatief veel covers op deze plaat en dat is jammer, want de kracht van de heren zit hem nu juist in eigen songs. Het lijkt wel of ze op deze plaat voor de veilige weg kiezen. Niet slecht uiteraard, want het zijn The Beatles, maar voor mij persoonlijk word ik van deze plaat niet warm of koud.

Mijn smaak ten aanzien van The Beatles is nogal wisselvallig. De ene keer vind ik het briljant en de andere keer doet het me niet zo veel. Een plaat als "Beatles for Sale" kan me bijvoorbeeld totaal niet boeien, terwijl een "Abbey Road" of "A Hard Day's Night" ik wel weer goed vind. Op "Help!" bekruipt me nu precies dat dubbele gevoel. Er staan een aantal klassiekers op in de titeltrack, "Ticket to Ride" en "Yesterday". Maar over het algemeen vind ik het niet heel bijzonder. Ook niet slecht natuurlijk, want we hebben het wel over The Beatles. Uiteindelijk valt de balans positief uit en vind ik "Help!" een voldoende, maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de plaat, gezien bovenstaande, niet heel vaak draai.

Ik vind "Let it Be" van The Beatles niet hun beste plaat. Of het bedoeld is of niet, weet ik niet, maar het lijkt wel of de plaat een livegevoel wil uitstralen door dat nutteloze gepraat tussen de liedjes door. Op mij heeft het in ieder geval een negatief effect. Ook vullers als "Dig It" en "Maggie Mae" dragen niet bij aan mijn luisterplezier. Er zijn eigenlijk maar drie redenen die deze plaat redden, de nummers: "Let it Be", "The Long and Winding Road|" en "Get Back". Daarnaast is ook "One After 909" nog een aardig rockplaatje. De andere nummers boeien me niet tot nauwelijks. Een krappe voldoende dus wat mij betreft. Daarnaast moet ik ook eerlijk bekennen dat als "Let it Be" het eerste album was geweest dat ik van The Beatles hoorde, ik me waarschijnlijk niet had gewaagd aan de rest van hun oeuvre. Gelukkig was dat niet het geval en beschouw ik "Let it Be" maar als het onfortuinlijke dipje aan het einde van een imposant oeuvre.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn, of de knuppel in het spreekwoordelijke hoenderhoek gooien, maar ik vind "Magical Mystery Tour" maar een wisselvallige plaat. Met name de eerste helft doet me weinig tot niets, en leidt soms zelfs tot irritaties, zoals op "Flying" en "Blue Jay Way". Vanaf "I Am the Walrus" vind ik het een stuk beter te pruimen. Er komen een aantal prachtige liedjes voorbij, maar waarom moet er nu telkens weer gekloot worden met psychedlische geluidseffecten. Het zal wel bij de tijdsgeest horen, maar ik erger me er kapot aan. Jammer, want de tweede helft van "Magical Mystery Tour" bevat in essentie prima liedjes. Sommige albums van The Beatles vind ik geweldig, andere vind ik wel aardig en sommige passen gewoon niet in mijn straatje. "Magical Mystery Tour" behoort tot die laatste categorie.