Oasis flikt het weer. Na het geweldige debuut komen de heren met het even zo geweldige ”(What’s the Story) Morning Glory”. Ook dit is weer een heerlijk album vol meeslepende rocksongs, maar nu iets gevarieerder dan het debuut. Met ”Wonderwall” en ”Cast No Shadow” staan er twee prachtige ballads op en het midtempo nummer ”Champagne Supernova” is wellicht het mooiste wat Oasis heeft laten horen. Maar ook vette rockers komen aan bod met ”Hello”, ”Roll with It”, ”Hey Now!”, ”Some Might Say” en ”Morning Glory”. Het swingende ”She’s Electric” is trouwens een persoonlijke favoriet van me. Wat een lekker liedje is dat zeg. De gebroeders Gallagher schudden ogenschijnlijk met het grootste gemak de meest pakkende liedjes uit hun mouw, en dat al twee albums lang, zonder ook maar een echte misser. De koek zou hierna wel een beetje op blijken, want na dit album is hun studiowerk ronduit wisselvallig, met een uitschieter links en rechts. Maar met ”Definitely Maybe” en met deze ”(What’s the Story) Morning Glory” heeft Oasis twee klassiekers afgeleverd dat hun tot op de dag van vandaag een prominente plek in de muziekgeschiedenis heeft verworven. En terecht!

Deze Oasis plaat vind ik na hun geweldige eerste twee platen toch een teleurstelling. Redelijk sterke nummers worden te vaak afgewisseld met zwakke nummers. Ik heb toch iedere keer de eerste twee platen als referentie in mijn hoofd als ik naar "Be Here Now" luister. Ook heb ik het gevoel dat er krampachtig wordt geprobeerd een punt te maken. Op zich heb ik er niets op tegen als een band een statement wil maken, maar ik kan hem niet ontdekken op "Be Here Now". Bij het luisteren heb ik ook de neiging om sommige nummers te skippen. Dat is geen goed teken. Geen hele slechte plaat, maar ook geen goede. Ik vrees dat de heren de lat te hoog hebben gelegd met hun debuut "Definitely Maybe" en opvolger "(What's the Story) Morning Glory?".

"Definitely Maybe" slaat in als een bom en is een instant klassieker. Bij de eerste tonen van de single "Live Forever" was ik verkocht. Dit zo'n plaat die me door mijn middelbare schooltijd heen hielp en tot op de dag van vandaag geen moment aan kracht heeft ingeboet. De gebroeders Liam en Noel Gallagher maken met "Definitely Maybe" een statement en staan voorgoed op de muzikale kaart. Het niveau ligt wel direct verschrikkelijk hoog en later zal blijken dat ze dat niveau nog maar een plaat echt hebben weten vast te houden. Dat doet niets af aan dit fenomenale album. Dit zijn gewoon vijf gasten die rock & roll muziek maken; twee gitaren, een bas, een drummer en een zanger. Geen technologische snufjes, gewoon spelen, met hart en ziel. De stem van Liam Gallagher is er eentje waar je van houdt of die je niet kan aanhoren. Het lijkt alsof er geen middenweg is. Hoewel Liam geen geweldige zanger is past het op de muziek van Oasis als gegoten. Broer en bandleider Noel schrijft goede teksten en strooit met aanstekelijke riffs en speelt simpele maar doeltreffende solo's. Als je zo'n debuutplaat aflevert dan kan ik alleen maar zeggen (net zoals in het jaarboek van mijn middelbare school) 'Live Forever, mate'.

Met "Don't Believe the Truth" zette Oasis al weer een grote stap in de goede richting. "Dig Out Your Soul" verlengt die stap en is weer een ouderwets goede Oasis plaat. De gebroeders Gallagher grijpen mijn inziens duidelijk terug naar de begintijd, zonder dat het een herhalingsoefening wordt. De Single "The Shock of the Lightning" is geweldig en ik hoor bij vlagen weer die bravoure van "Definitely Maybe", hun debuutplaat. Verder staat "Dig Out Your Soul" vol met goede stadionrockers met wel die typische Oasis attitude. De zang van Liam is verrassend goed en minder zeurderig. Aan de andere kant: je houdt van zijn stem of niet, een compromis is niet mogelijk. Verder zijn de liedjes van (overwegend) Noel weer van prima niveau en muzikaal klinkt het als een klok. Goed om te horen dat de gebroeders Gallagher het nog steeds kunnen en tegelijkertijd jammer dat dit hun (voorlopige) zwanenzang is. Maar met Liam en Noel weet je het nooit, wie weet ziet een nieuwe Oasis nog eens het levenslicht. "Dig Out Your Soul" is in ieder geval (voor nu althans) een mooi afscheidskadootje.

Een zeer degelijk album van Oasis, deze "Don't Believe the Truth". De plaat heeft een frisse sound en is eindelijk weer eens herkenbaar Oasis. In die zin vind ik dit wel een verademening ten opzichte van eerder werk. Aan de andere kant kan het niet tippen aan de eerste twee albums van Oasis. Dat hoge niveau zal Oasis altijd blijven achtervolgen en dan ligt teleurstelling op de loer bij elke nieuwe release. Desondanks is "Don't Believe the Truth" een flinke stap in de goede richting.

"Familiar to Millions" is een concertregistratie van Oasis. De band werkt zich door een gevarieerde setlist die een goed beeld geeft van het oeuvre van de band tot aan het album "Standing on the Shoulder of Giants". Zanger Liam Gallagher is redelijk goed bij stem, al blijkt maar weer dat zijn broer en gitarist Noel een veel betere zanger is. Maar dit is algemeen bekend en je houdt van de stem van Liam of niet. De band speelt strak en de publieksparticipatie is groot. Het geluid vind ik echter niet heel erg goed. Het klinkt een beetje dof en het publiek zit iets te veel vooraan in de mix. Maar al met al toch een genietbare liveregistratie.

De puf is eruit bij Oasis. Alles lijkt een herhalingsoefening te worden. Het niveau van hun eerste twee platen wordt op "Heathen Chemistry" nergens gehaald. Het mag er niet eens bij in de schaduw staan. De songs klinken inwisselbaar en van verrassende arrangementen is al helemaal geen sprake meer. De klad begint er echt in te raken. Of het een gebrek aan inspiratie is of gemakzucht durf ik niet te zeggen, maar een plaat als "Heathen Chemistry" kan ik missen als kiespijn. Ok, er zijn slechtere platen gemaakt, en totaal waardeloos zou ik dit ook niet willen noemen, maar Oasis heeft de lat zelf ontzettend hoog gelegd en bij die lat komt "Heathen Chemistry" niet in de buurt.

Met hun eerste twee albums heeft Oasis twee regelrechte klassiekers afgeleverd. Hoe groot was dan ook mijn teleurstelling bij de release van ”Be Here Now”. Bij de opvolger ”Standing on the Shoulder of Giants” was ik dan ook behoorlijk sceptisch. Onterecht zo blijkt, want ik vind dit gewoon een sterk album. Opener ”Fuckin’ in the Bushes” is een lekkere instrumental met psychedelische trekjes. ”Go Let it Out” en ”Who Feels Love” zijn gewoon erg goede liedjes. Hetzelfde geldt voor ”Little James”, ”Gas Panic!”, ”Sunday Morning Call” en de afsluiter ”Roll It Over”. De rest is niet top, maar zeker ook niet slecht. Na de deceptie van ”Be Here Now” was ik dus behoorlijk positief verrast door ”Standing on the Shoulder of Giants”. En eigenlijk nu nog. Gewoon een goed album van de gebroeders Gallagher die ondanks alle problemen, binnen de band, maar ook privé, gewoon doen waar ze goed in zijn. Sterke liedjes met onweerstaanbare melodieën schrijven en spelen. ”Standing on the Shoulder of Giants” is een waardige revanche, die helaas maar kort heeft geduurd. Opvolger ”Heathen Chemistry” vind ik echt niet goed. Deze daarentegen wel, en blijft ook na al die jaren nog net gemak overeind.

"The Masterplan" is een prachtige verzameling b-kantjes van Oasis. Verbazingwekkend hoeveel goede nummers Oasis blijkbaar achter de hand heeft gehad in vergelijking met het reguliere uitgebrachte materiaal. Dit album bevat een aantal zeer sterke songs, zoals bijvoorbeeld opener "Acquiesce", maar ook "Talk Tonight", "Rockin' Chair" en het gelijknamige en afsluitende "The Masterplan". Hierbij komt nog eens een aantal stevige rockers die als singles niet hadden misstaan. Eigenlijk vind ik "The Masterplan" samen met hun debuutalbum "Definitely Maybe" en opvolger "(What's The Story) Morning Glory" behoren tot het beste werk van Oasis. En dat zegt eigenlijk al genoeg over de later uitgebrachte albums.

Gitarist Ted Oberg levert met de naar zichzelf vernoemde band een prima plaat af. Dat Oberg een veteraan is in de bluesscene moge duidelijk zijn. Als gitarist van Livin' Blues heeft hij zijn sporen meer dan verdiend. Die ervaring is goed te horen op "Blues as Blues Can Get". Zeker voor Nedelandse begrippen is dit een meer dan uistekende op blues gebaseerde plaat. Oberg hanteert het zogenaamde "twin guitar" concept, waarbij Oberg hier wordt bijgestaan door Mick Hup op gitaar. Het geluid van de band heeft daarom wel wat weg van de Allman Brothers en Thin Lizzy. Zonder dat het een schaamteloze kopie wordt overigens. De band wordt trouwens aangevoerd door zangeres Liane Hoogeveen, die met haar met blues doordrenkte rockstem een welkome afwisseling is in het door mannen gedomineerde genre. Deze plaat wisselt rockgedreven nummers af met enkele slowblues nummers, groovende shuffles een een instrumentaal hoogstandje. Helaas bestaat de band Oberg niet meer. Het heeft maar een kort leven mogen leiden, maar deze plaat is een meer dan aangename herinnering aan Oberg en het bewijs dat ook in Nederland de blues wordt gepredikt. Je moet helaas wel goed zoeken.

The Offspring maakt punk/rock dat in de loop van de tijd van nog enigszins credible is verschoven naar nietszeggende partypunk. Op ”Smash” vind ik de heren nog behoorlijk credible klinken. Goed in het gehoor liggende, en daarmee toegankelijke” springere punk/rock dat behoorlijk aanstekelijk werkt. ”Bad Habit”, ”Gotta Get Away”, 'Genocide”, ”Come Out and Play” en ”Self-Esteem” zijn heerlijke energie liedjes. Lang niet alle nummers op ”Smash” zijn even goed, maar dit is wel het enige album dat ik zijn geheel van The Offspring kan waarderen. Later vond ik sommige singles nog wel aardig, maar hele albums gingen er bij mij niet meer in. ”Smash” is bijzonder genietbaar, heeft een aantal uitschieters, maar is als album van begin tot eind toch een dikke voldoende. Misschien een beetje guilty pleasure, maar who cares?! Come out and Play!

De Australische Orianthi is een grootheid in haar eigen land en ook in Amerika geniet ze grote bekendheid. Deze gitariste van Down Under speelde jarenlang in de band van Michael Jackson en nog steeds maakt ze deel uit van de liveband van Alice Cooper. Maar ook onder haar eigen naam is deze dame actief. ”Heaven in This Hell” is een lekker rockalbum met de nodige flirts met blues. Niet alle liedjes zijn even sterk, maar Orianthi heeft een zeer aangename stem en ze speelt fantastisch gitaar. Binnen de grenzen van de rock beheerst ze alle elementen prima, van stevig en hard tot ingetogen en subtiel. ”You Don’t Wanna Know”, ”How Do You Sleep?” en ”Filthy Blues” zijn mijn favorieten, maar dit hele album luistert gewoon prima weg. Sinds kort maakt Orianthi deel uit van de tourband van gitarist Richie Sambora. Ik zag ze samen live in juni van dit jaar in 013 in Tilburg. Ze overtuigde van begin tot eind. Daarnaast zijn The King of Swing en deze Queen of Shred ook nog eens een goede match. Ondanks haar verdiensten bij anderen, mag haar solowerk er best zijn, zo ook deze ”Heaven in This Hell”.

Single "No Tomorrow" is nog een aardig zomers plaatje, maar is eigenlijk ook een van de weinige zo niet het enige hoogtepunt op "Bright Idea" van Orson. Typisch een eendagsvlieg deze band. Eigenlijk nooit meer iets van gehoord, of me er niet in geïnteresseerd. Het ene oor in, het andere oor weer uit.

Otis Rush is in ieder geval verantwoordelijk voor een bluesklassieker. Bijna elke grote bluesartiest heeft wel het nummer "Double Trouble" aan zijn/haar oeuvre toegevoegd. Maar Otis Rush verdient meer credits dan alleen voor dat ene nummer. Het album "Cold Day in Hell" is een authentieke bluesplaat die van begin tot eind klasse uitstraalt. Rush heeft een warme diepe rauwe stem en hij zingt met veel emotie en passie, net als zijn gitaarspel overigens. Hij zal niet de prijs winnen voor de mooiste en zuiverste tonen, maar de man speelt met ongekende emotie. Dit is wat mij betreft het beste te horen in het hartverscheurende "You're Breaking My Heart". Maar deze plaat kent meerdere kippenvel momenten, bijvoorbeeld in "Society Woman". Otis Rush brengt blues met emotie en dan bewijst hij maar weer dat techniek ondergeschikt is aan passie en gevoel.

De titel van dit album slaat de spijker op zijn kop. "Otis Spann is the Blues" is pianoblues van de allerbovenste plank. Spann heeft een soepele manier van spelen, hij kan goed variëren in de dynamiek tussen hard, zacht, subtiel en agressief. Daarnaast is zijn stem diep, donker en warm en brengt deze het gevoel van de blues perfect tot uiting. Naast de piano is Robert Lockwood Jr. te horen op de gitaar. Het samenspel tussen Spann en Lockwood Jr. is prachtig. Lockwood speelt in dienst van Spann, maar zijn gitaarspel is te goed om het als simpele begeleiding weg te zetten. Regelmatig neemt Lockwood Jr. even het voortouw met mooie licks en solo's. Dit levert mooie synergie op tussen Spann en Lockwood Jr. "Otis Spann is the Blues" bevat klassiekers als "I Got Rambling on My Mind" en "Worried Life Blues", maar eigenlijk hebben alle composities de kenmerken van authentieke blues in zich. Juist door de sobere, maar uiterst sfeervolle muzikale begeleiding, wordt de essentie van de blues door Otis Spann over je heen gegoten. Prachtblues die je raakt in je ziel.

Otis Spann en Fleetwood Mac. Een interessante combinatie, en dan doel ik wel op de originele Fleetwood Mac, de bluesband van en met Peter Green, niet de latere pop/rock band. Op "The Biggest Thing Since Colossus" wordt Otis Spann dus begeleid door Fleetwood Mac. Voor mij een interessante combinatie, want de bluesplaten die ik ken van Otis Spann worden toch vooral gedragen door zijn stem en pianospel. Op "The Biggest Thing Since Colossus" ontstaat er een intrigerend samenspel tussen de piano van Spann en de gitaar van Peter Green. Het geluid wordt er voller en rijker door, en Otis Spann klinkt direct wat vuiger en rauwer. In de uptempo nummers klinkt het hier en daar wel wat rommelig, maar dat heeft ook weer zijn charme. Mijn voorkeur gaat uit naar de slowblues nummers, zoals "My Love Depends on You", "Temperature is Rising", "Ain't Nobody's Business" en "I Need Some Air". Al die nummers bevatten het meeslepende pianospel van Spann en dito stem. Aangevuld met het gitaarspel van Green dat enerzijds warm, donker en gloedvol klinkt en anderzijds scherp, venijnig, puntig en scherp ontstaat er een mooie bluescocktail. Juist die combinatie maakt "The Biggest Thing Since Colossus" een buitengewoon goede bluesplaat.