"Cocoon Crash" van K's Choice is een heerlijke afwisselende rockplaat van broer en zus Gert en Sara Bettens. Stevige rocknummers, meezingers en gevoelige ballads wisselen elkaar af. Sara Bettens haar kenmerkende hese stem kleurt weer elk nummer. Heerlijk om naar te luisteren. K's Choice behoort tot een van de beste bands van de Benelux en heeft haar sporen ook internationaal verdiend. Wat mij betreft bewijst "Cocoon Crash" dat de talenten van Gert en Sara bij elkaar beter tot hun recht komen dan in hun soloprojecten. Een band om te koesteren.

"Echo Mountain" van K's Choice is zeker geen slechte plaat, maar het maakt ook geen verpletterende indruk. De liedjes blijven niet echt hangen en door de plaat op te knippen in twee delen is de variatie ook een beetje zoek. De samenzang tussen Gert en Sarah is overigens wel prachtig op deze plaat, dat moet gezegd worden, maar ik zie "Echo Mountain" meer als een vehikel om weer live te gaan optreden. En uiteindelijk is dat waar K's Choice het beste in is.

"Not an Addict" zette k's Choice direct op de muzikale kaart en is eigenlijk ook direct het sterkste nummer van "Paradise in Me". De andere liedjes zijn daarom zeker niet slecht te noemen. In tegendeel: "Paradise in Me" staat vol prima rocksongs afgewisseld met mooie ballads, maar de impact van "Not an Addict" hebben de andere liedjes voor mij persoonlijk niet. Wel vind ik de ironie en het sarcasme van "Something's Wrong" weer erg vermakelijk. Of "Paradise in Me" k's Choice sterkte album is waag ik te betwijfelen. Zonder "Not an Addict" zou ik het in ieder geval als een stuk minder ervaren en daarom denk ik dat "Cocoon Crash" als album iets sterker is. Maar met "Not an Addict" geef ik beide albums dezelfde score. Soms speelt een bepaald nummer gewoon een sleutelrol. Ik doe daarmee de rest van "Paradise in Me" wel een beetje tekort. Want aan het eind van de dag is dit gewoon een prima album.

Ik zou "Employment" van de Kaiser Chiefs willen omschrijven als een frisse en energieke plaat. Luchtige teksten en dito muziek. Gewoon om vrolijk van te worden en het meezinggehalte is groot. "Employment" klinkt als een energieke mix van pop en rock met af en toe het gebruik van een vleugje elektronica. Na verloop van tijd gaat het spannende er wel een beetje af en klinkt het enigszins inwisselbaar met andere bandjes uit de Britpop hype, maar "Employment" blijft zeker genietbaar, met als hoogtepunt het geweldige "Oh My God".

Kane wordt verguisd, afgeschreven en weggezet als waardeloos. Ik ben geen fan van Kane en ook niet van Dinand, maar de algemene mening die ik proef deel ik toch echt niet. Althans niet als het om deze plaat gaat. Want daar gaat het tenslotte toch om, de muziek. "As Long As You Want This" is een aardige rockplaat geworden, met een aantal sterke songs, maar toch ook een aantal zwakke. De bekende nummers zijn iets te glad en hebben niet echt een eigen geluid. Ze klinken lekker weg op de radio, maar ook niet meer dan dat. Aan de andere kant zijn "As Long As You Want This", "I Will Keep My Head Down", en met name "Taurus" goede songs.

Niet onaardig debuut van Kane, maar ook geen topper. Over het geheel genomen kom ik niet op een voldoende, maar echt slecht kan ik dit ook niet noemen. Ik heb veel slechtere platen gehoord. Persoonlijk vind ik dat Kane met "Fearless" uit 2005 een mooie plaat heeft afgeleverd. Dinand schrijft het verlies van Guusje van zich af en dat levert mooie liedjes op. Dat bewijst maar weer dat ellende leidt tot mooie muziek, ook in het geval van Kane.

Op "Everythingyouwant" slaat Kane de plank volledig mis. Ik vind Kane niet eens zo'n slechte band. Op hun debuutplaat klonken ze nog fris en met "Fearless" hebben ze mijn inziens een prima plaat afgeleverd. Maar op "Everythingyouwant" is niets van dat alles terug te horen. Er wordt te krampachtig geprobeerd hip te klinken door geluidjes, bliepjes en effecten aan het geluid toe te voegen. Dat doel wordt volledig gemist, en wat overblijft is een slappe plaat met een overdaad aan pretentie.

Ik probeer altijd objectief naar muziek te luisteren, zo ook naar Kane. En dat is in dit geval best moeilijk, aangezien ik over het algemeen nogal negatieve reacties hoor en lees. Het lijkt zelfs wel of er een hetze is tegen Kane en dan met name tegen Dinand Woesthoff. Het wordt soms zelfs behoorlijk persoonlijk, en dat vind ik bij tijd en wijle behoorlijk smakeloos. Zeker als je beseft dat deze man twee vriendinnen heeft verloren op een verschrikkelijke manier die je niemand toewenst. Begrijp me niet verkeerd: ik ben geen fan van Kane. Ik vind hun albums over het algemeen vrij matig en soms ronduit slecht, maar een dergelijke behandeling wens ik niet toe. Zeker niet gezien het verhaal achter deze plaat "Fearless". Het verlies van Guusje Nederhorst doorklinkt op bijna elk nummer van Fearless. De emotie sijpelt door de tracks, waarbij ik "Solitary Madness" en de titeltrack "Fearless" tot de hoogtepunten reken. Thema's als verlies, eenzaamheid en soms een sprankje hoop komen voorbij. Dit is een plaat van een man in rouw, en dat levert in het geval van Kane best mooie muziek op!

"February" is een soort Kane goes unplugged. Deze liveregistratie bevat kale uitvoeringen in tegenstelling tot de bombast die we van Kane gewend zijn. Muzikaal zijn de composities niet direct herkenbaar in vergelijking met de originele versies. Soms doet het zelfs wat jazzy aan. Muzikaal is het dus best in orde. Vocaal kan Dinand Woesthoff mijn inziens toch niet aan het muzikale niveau tippen. Toegegeven op sommige nummers komt het best goed uit de verf, op andere nummers totaal niet. Ook worden de tracks soms wel heel erg lang uitgesponnen, zonder dat het ergens naar toe gaat. Het is een moedige poging van Kane om buiten de lijntjes te kleuren, maar slechts deels geslaagd.

Kane kiest op "No Surrender" gewoon weer voor toegankelijke pop/rock liedjes. Op de voorganger werd er stevig geëxperimenteerd met elektronica en dat pakte totaal niet goed uit. "No Surrender" klinkt wat dat betreft weer een stuk conservatiever en klinkt eigenlijk helemaal niet zo slecht. Bij Kane lopen de emoties nogal hoog op, waarbij ik vind dat er vaak op basis van niet muziek gerelateerde argumenten meningen worden gevormd. Dat is jammer, want zo slecht is Kane helemaal niet. Aan de andere kant ben ik geen grote fan van Kane en hun albums kunnen me nauwelijks (op een uitzondering daargelaten) bekoren. Ook "No Surrender" vind ik maar middelmatig. Zolang Kane zich beperkt tot de kleinere liedjes als het titelnummer en "Love over Healing" is het best goed te pruimen. Mooie luisterliedjes en dito melodieën. Maar met name in de rocknummers valt Kane door de mand. Nergens word ik geprikkeld of beklijft het maar enigszins. Het ligt prettig in het gehoor, maar meer ook niet. Typisch muziek voor op de radio, waar het bij mij vooral het ene oor in gaat en het andere oor weer uit. Slecht is het dus niet, hooguit matig, maar voor mij domweg niet boeiend genoeg.

De eerste helft van ”So Glad You Made It” vind ik nog best veelbelovend. In vergelijking met het debuut zijn de liedjes veel dynamischer en klinkt Kane niet uitsluitend als een standaard rockband. De variatie is hoger en de liedjes zijn afwisselend rockend en ingetogen. Naarmate het album vordert nemen de productionele tierelantijntjes het over. Het gaat allemaal zweverig en dromerig klinken en dat komt de liedjes niet ten goede. Hier haak ik dus af. Jammer na een best aardig begin dus. ”So Glad You Made It” vind ik lang niet zo slecht als hier nog al eens wordt gepredikt. Ik krijg toch sterk het gevoel dat het allemaal teveel op de persoon is gericht, dan dat er echt gefundeerde kritiek aan ten grondslag ligt. Maar goed, dat is weer een andere discussie. Ik denk dat Kane op ”So Glad You Made It” ten ondergaat aan hun eigen ambities. Het album ”Fearless” vind ik daarentegen gewoon oprecht mooi, maar alles wat daarna komt kan me totaal niet bekoren. Uiteindelijk is ”So Glad You Made It” net als het debuut in mijn beleving aan aardig tot redelijk album.

Heerlijk debuut van deze Britse band. Opzwepende plaat, een soort dansbare rock zeg maar. Elektronica vermengt met gitaren. Interessante combinatie. Ik snap de vergelijkingen met Stone Roses, maar die vind ik toch wel wat verfijnder dan Kasabian. Kasabian heeft meer de directe aanpak, meer van dik hout zaagt men planken zogezegd. Maar desalniettemin is "Kasabian" gewoon een lekker album. Hoogtepunten vind ik "L.S.F. (Lost Souls Forever)" en het fantastische "Butcher Blues". Kasabian laat een verfrissend geluid horen tussen de laatste hype van Britse bands. Veelbelovend dus!

Bij vlagen is dit best een aardig plaatje, maar die momenten zijn spaarzaam. Daarnaast vind ik het accent van Kate Nash er te dik bovenop liggen. Ik weet dat ze Brits is, maar bijvoorbeeld bij een Adele heb ik dit gevoel veel minder. Ook vind ik het veel te overgeproduceerd. Zoveel franjes doen de liedjes meestal niet veel goeds. Zo te horen heeft Kate Nash voldoende stof om over te zingen, maar de aandacht gaat volledig naar het te hip willen klinken van de muziek. Dit maakt "Made of Bricks" soms eerder irritant dan genietbaar.

Katie Melua zorgt voor een jazz club sfeer op "Call Off the Search". Ze heeft een prettige stem en combineert pop en jazz tot een smaakvolle combinatie. De vergelijking met bijvoorbeeld Norah Jones is niet ver weg. Toch vind ik het allemaal iets te veilig. Spannend en verrassend wordt het nooit. Zoals gezegd heeft Melua een prima stem, en ik ben wel eens benieuwd wat ze daarmee zou kunnen in een setting buiten haar comfort zone. Zie bijvoorbeeld wat Norah Jones nu heeft uitgebracht in combinatie met producer DangerMouse. "Call Off the Search" is zeker geen slechte plaat, maar na een paar nummers weet je eigenlijk al genoeg en is de rest overbodig geworden.

Net als het debuut ervaar ik "Piece by Piece" van Katie Melua als een prettig album. Prachtig gezongen, maar ook direct erg veilig en zoet. Na een paar liedjes weet ik precies wat er komen gaat en dan is mijn aandachtsspanne verdwenen. Melua heeft een mooie warme stem en het past precies in de poppy jazzachtige composities. Maar ik vind de inwisselbaarheid na verloop van tijd gewoon te groot. Aardig album, maar ook niet meer dan dat.

Kayak is een band met louter vakmuzikanten. Dat is ook duidelijk te horen op "Letters from Utopia". Het album is echter veel te lang. Negentien nummers symfonische rock is me gewoon teveel van het goede, en de nummers zijn na verloop van tijd toch te inwisselbaar naar mijn smaak. Op het spel is weinig aan te merken, al mogen de synthesizers wat mij betreft wat minder, maar dat is ook inherent aan het genre. Technisch prima, gevoelsmatig heb ik er wat minder mee, en iets meer focus was mijn inziens beter geweest voor de totale luisterervaring.

Met relatief beperkte middelen, namelijk zang, drums en toetsen, weet Keane met "Hopes and Fears" een boeiende plaat af te leveren. Dit debuut van het Britse drietal slaat direct in als een bom en bevat eigenlijk gewoon prima liedjes. Naast de genoemde zang, drums en toetsen wordt er af en toe wat elektronica toegevoegd en het gemis van bijvoorbeeld een gitaar is nergens hoorbaar. "Hopes and Fears" bevat veelal kleine intieme liedjes waarbij de stem van Tom Chaplin mooi past in de muziek. Drummer Richard Hughes en met name toetsenist Tim Rice-Oxley zorgen voor de spannende ritmes en melodieën, Eigenlijk zijn de meeste nummers wel van hetzelfde niveau, maar persoonlijk vind ik de afsluiter "Bedshaped" het mooist. Op hun latere albums neigt Keane iets te veel naar het experiment. Hierdoor verliezen de liedjes aan kracht. Net als op hun meest recente plaat, en ook op deze "Hopes and Fears" is eenvoud vaak het mooist.

Op "Perfect Symmetry" hanteert Keane een andere koers, zeker ten opzichte van de kleine liedjes op hun debuut. Ik moet dan ook erg wennen toen ik voor het eerst een liedje van dit album hoorde. Maar ik was toch positief verrast, zeker bij het horen van de eerste twee nummers "Spiralling" en "The Lovers are Losing". Maar daarna moet ik toch vaststellen dat het geheel wel een beetje in elkaar zakt. Het bombastische geluid begint na verloop van tijd wat tegen te staan en gevoelsmatig passen de composities beter in een kleinere setting dan hoe het geluid klinkt op "Perfect Symmetry". Het komt naar mate het album vordert zelfs wat afstandelijk op me over. Kwestie van smaak in mijn ogen, maar toch hou ik meer van de Keane van het debuut. Ik waardeer het feit dat Keane probeert hun horizon te verbreden, maar het raakt mij een stuk minder.

Op het eerste gehoor is "Just Like You" niet zo'n bijzondere plaat. Keb' Mo' kiest ervoor om de blues vrij toegankelijk te houden. De scherpe randjes zijn er vanaf. Ik houd persoonlijk wel van die scherpe randjes, dus mijn eerste reactie op "Just Like You" was wat gematigd. Maar op de een of andere manier moet ik toegeven dat dit gewoon een uiterst fijne plaat is. Hoe dat nu komt kan ik niet precies zeggen. Misschien is het de rustgevende stem van Keb' Mo'. Die heeft een bepaalde flow, waardoor elk liedje heerlijk tussen je oren gaat zitten. Daarnaast misschien wel zijn gitaarspel. Ook dit is op het eerste gehoor niet spetterend, maar wel uiterst smaakvol en warm. Elektrisch of akoestisch, het maakt Keb' Mo' niet zo veel uit. Ook qua techniek varieert hij regelmatig tussen het gewone gebruik van de plectrum, fingerpicking of slide. Onder de oppervlakte is het gitaarspel dus meer dan dik in orde. Uiteindelijk moet ik concluderen dat schijn bedriegt bij "Just Like You" en is het dus gewoon een goede, maar wel toegankelijke, bluesplaat.

Met "Brother, Sinner & The Whale" lever Kelly Joe Phelps een pracht van een bluesplaat af. Op deze plaat is uitsluitend zijn stem en fantastische unieke gitaarspel te horen. Phelps heeft een eigen geluid ontwikkeld dat ergens tussen slide en fingerpicking in ligt. Met enkel een akoestisch geluid maakt Phelps indringende delta blues met een flinke scheut gospel. Dat religie een rol speelt in zijn muziek is overduidelijk, alleen al door de verwijzingen in de titels van de liedjes. Samen met producer Steve Dawson (die overigens ook een fantastische gitarist is) laat Phelps hier een authentiek bluesgeluid horen. Heerlijke meeslepende blues die je dichterbij de Delta brengt dan je lief is. Prachtig!

"Lead Me On" is een speciale plaat voor me. Niet zozeer qua teksten, maar meer omdat "Lead Me On" fantastisch akoestisch gitaarspel bevat. Dit is een van de eerste akoestische bluesplaten die ik hoorde en dat was de aanleiding om te verdiepen in de oude meesters. Toen ik later hoorde hoe Kelly Joe Phelps zijn gitaar hanteert, kreeg ik nog meer waardering voor "Lead Me On". Phelps heeft zijn gitaar plat op zijn schoot en glijdt dan met een bottleslide over de hals en met zijn vingers beroert hij de de snaren. Hij creëert daarmee een prachtige warme en tegelijkertijd felle en venijnige bluestoon. Het doet me direct denken aan de echt authentieke delta blues van bijvoorbeeld Son House of Robert Johnson. Net als die blueslegendes zingt Kelly Joe Phelps niet echt, maar hij vertelt een verhaal, of mompelt zo te zeggen. Zijn uitspraak is niet altijd even duidelijk, maar de beleving des te meer. En dat is alles wat ik nodig heb om precies te begrijpen wat Phelps bedoelt. Maar los van zijn stem; hetgeen me echt grijpt is dat fantastische gitaarspel. Zoveel facetten raken me, al is het alleen maar die lichte galm/echo die na blijft hangen als hij met de bottleneck over de hals van de gitaar glijdt. Daarnaast speelt Phelps de baslijnen en melodieën zelf en tegelijkertijd op de gitaar. Er zit zoveel diepte en variatie in zijn spel, al lijkt dat op het eerste gehoor niet zo. Hier kan ik me dus echt in verliezen, mezelf wanend op de katoenvelden van de Mississippi Delta. Kippenvel!

”10 Days Out” is een prachtig project van Kenny Wayne Shepherd. In tien dagen tijd trekt hij door het zuiden van de Verenigde Staten en speelt hij met grootheden uit de blues, maar ook met lokale onbekenden bluesknarren en zelfs met een bejaarde bluesdame. Dit levert een authentiek bluesdocument op, waarbij Shepherd zijn moderne bluesklanken perfect combineert met het doorleefde bluesgeluid van weleer. Het mooie van ”10 Days Out”, los van de muzikale klasse, is dat het onderlinge respect er vanaf druipt. Enerzijds is merkbaar hoe vereerd Shepherd is om met dergelijke muzikanten te spelen. Hij is de bescheidenheid zelf. Anderzijds is het mooi om te zien dat de ervaren bluesmannen het geweldig vinden dat zo’n jonge hond hun muziek doet herleven. De liedjes zijn afwisselend akoestisch en elektrisch, waarbij de akoestische liedjes vaak in een duo bezetting wordt gespeeld. Sommige opnames zijn gewoon buiten opgenomen, of op een veranda, in een kerk of in de keuken. De sfeer is ontzettend ongedwongen en dat komt de kwaliteit en het spelplezier ten goede. ”10 Days Out” wordt afgesloten met een viertal bluesklassiekers, waarbij Shepherd samenspeelt met muzikanten uit de legendarische Howlin’ Wolf Band en Muddy Waters Band. ”10 Days Out” verenigt jong en oud binnen de blueswereld en laat niet alleen horen dat de blues een unieke muziekstroming is, maar ook een manier van leven. Ronduit fantastisch!

P.S. De bijbehorende DVD maakt het allemaal visueel en is een lust voor het oog en oor!

Fantastisch debuut van deze toen nog zeer jonge knaap. Op "Ledbetter Heights" perst de jonge Kenny Wayne Shepherd prachtige tonen uit zijn gitaar. Ondanks zijn leeftijd blijft Shepherd dichtbij de blues. Hij wisselt langzame nummers af met snelle nummers en hanteert meer dan voldoende variatie in zijn gitaarspel. Later in zijn carrière gaat zijn muziek iets meer verschuiven van pure blues naar een meer pop/rock benadering, maar ik heb een lichte voorkeur voor hetgeen wat ik op "Ledbetter Heights" hoor. Op dit album neemt Corey Sterling de vocalen voor zijn rekening. Voor mij een onbekende zanger, maar hij heeft een prima stem voor dit genre. Kenny Wayne Shepherd vertegenwoordigt samen met onder andere een Jonny Lang een nieuwe generatie bluesgitaristen, en "Ledbetter Heights" is het droomdebuut dat daarbij hoort.

Zoals de titel ”Goin’ Home” al doet vermoeden keert Kenny Wayne Shepherd met zijn band terug naar zijn roots, de blues. Het voorgaande album ”How I Go” vond ik een mooie mix tussen blues, rock en af en toe pop, maar ik vond op dat album ook de hoogtepunten de liedjes die het dichts bij de blues lagen. Op ”Goin’ Home” doet die vraag niet terzake, want dit albums staat bol van de bluesklassiekers. Kenny Wayne Shepherd neemt klassiekers onderhanden van Johnny ”Guitar” Watson, Magic Sam, Muddy Waters, Stevie Ray Vaughan, Bo Diddley, Albert King, Howlin’ Wolf, B.B. King, Freddie King, Lee Dorsey, Earl King, Buddy Guy en Junior Wells. Dat zijn illustere namen, maar Shepherd kent zijn plek. Nergens probeert hij deze grootheden naar de kroon te steken, hij en zijn band voeren de nummers uit op hun eigen manier, maar wel trouw aan het origineel. De moderne productietechnieken zorgen ervoor dat deze liedjes klinken als een klok. Het gitaarspel van Shepherd is fenomenaal en zo hoor ik hem dus het liefst. Een combinatie van rauwheid en warmte tovert hij uit zijn vintage Fender gitaar. Het tempo zit er over het algemeen goed in en dit album swingt en grooved. Tijdens de rustmomenten, bijvoorbeeld in de slowblues ”You Done Lost Your Good Thing Now” gaat de intensiteit omhoog. In het afsluitende ”Still a Fool” gaat Shepherd nog een duel aan met Robert Randolph. Mooi hoe hun verschillende gitaarstijlen zo mooi in elkaar passen. ”Goin’ Home” is verre van een origineel album, maar het is goed uitgevoerd en ik als liefhebber van bluesgitaristen lik hier mijn vingers bij af.

"In The Court of the Crimson King" is een muzikale ontdekkingsreis. King Crimson neemt je mee op een trip vol psychedelische en hypnotiserende klanken. Het openingsnummer "21st Century Schizoid Man" is misschien het bekendste nummer van deze plaat, maar persoonlijk vind ik die het minste. Dit nummer staat mijn inziens een beetje in contract in vergelijking met de andere tracks en komt af en toe wat hysterisch op me over. Met name de hoge ijle zang gaat me een beetje irriteren. Maar die irritatie is snel voorbij als het tweede nummer wordt ingezet. Het tempo is lager en het geluid klinkt warmer, maar donkerder tegelijk. De stijl neigt meer naar jazz en fusion, met uiteraard de basis in de progressieve rock. Vanaf dat moment ben ik in de muziek gezogen en het laat me niet meer los tot de laatste klanken van het afsluitende nummer. Die afsluitende track: "The Court of the Crimson King" is wat mij betreft ook gelijk het hoogtepunt van deze plaat. "In The Court of the Crimson King" is een enerverende luisterervaring, beklemmend en ook verslavend. Klassieker!

Na vijfentwintigjaar Cuby + Blizzards start gitarist Erwin Java met King of the World een nieuw muzikaal hoofdstuk in zijn carrière. Dit alles als gevolg van het toch plotselinge overlijden van bluesheld van de lage landen Harry Muskee. King of the World bestaat uit een divers gezelschap muzikanten. Java zoals gezegd op gitaar die met Cuby + Blizzards reeds een imposant oeuvre heeft opgebouwd. Java wordt vergezeld door drummer Fokke de Jong van Normaal. Op het eerste gezicht een vreemde combinatie, maar beide heren hebben al eens samengewerkt in de Drentse Blues Opera. Daarnaast staat de Jong bekend als een goede rootsdrummer. Op toetsen schittert Govert van der Kolm en Ruud Weber neemt de vocalen en bas voor zijn rekening. Die laatste heeft zijn sporen in de blueswereld al ruimschoots verdiend met zijn eigen Ruud Weber Band en zijn werk met gitaarvirtuoos Snowy White. De naam van de band, King of the World, refereert niet alleen aan een nummer van John Lee Hooker, maar ook aan de grote drie van de blues: B.B. King, Albert King en Freddie King. Luisterend naar "Can't Go Home" ben ik al vrij snel overstag. Dit is topblues uit de lage landen en kan zich internationaal wat mij betreft prima meten. Niet alleen zijn dit een stel vakkundige muzikanten, maar ik hoor een gedreven band die zijn ziel en zaligheid vertaalt in prima liedjes. Zanger Ruud Weber heeft een hele fijne stem, met een licht rauw randje. Ik heb Weber al eens live mogen aanschouwen in zijn eigen band, maar ook met Snowy White, en hij is een prima frontman. Weber heeft een prettig basgeluid, niet heel prominent, maar lekker vol en stuwend. Met zijn vocalen zorgt hij ervoor dat Erwin Java zich volledig kan concentreren op zijn prachtige gitaarspel dat heel warm en gloedvol klinkt. Govert van der Kolm zorgt voor de perfecte ondersteuning op de toetsen. Zijn orgel ronkt als een rode draad over "Can't Go Home" en hij mag regelmatig even in de spotlights staan. Dit zorgt voor een heerlijke groove en vibe. De interactie tussen Java en van der Kolm is uitstekend en hun instrumenten voelen elkaar prima aan. Drummer de Jong houdt het geheel prima bij elkaar met solide drumspel, niet spectaculair, maar hij doet wat hij moet doen en dat gaat hem prima af. Speciale aandacht voor het afsluitende nummer is vereist. In het titelnummer "Can't Go Home (for "Q")" wordt een ode gebracht aan Harry Muskee. Wat een prachtig eerbetoon aan deze grootheid van de lage landen blues. Na talloze luisterbeurten groeit dit album nog steeds. King of the World is een aanwinst voor het Nederlandse blueslandschap en "Can't Go Home" is hopelijk pas de eerste van vele albums.

Een jaar na het debuutalbum ”Can’t Go Home” komt King of the World met hun tweede album ”KOTW”. In hoofdlijnen is er niet veel veranderd. Deze op en top Nederlandse bluesband brengt swingende blues van de bovenste plank. Toch zijn er kleine verschilletjes. ”KOTW” vind ik net even wat gevarieerder dan het debuut. Dat album was swingend en (blues)rockend (met uitzondering van het ingetogen eerbetoon aan Harry Muskee) van begin tot eind. ”KOTW” kent wat meer variatie in uptempo, midtempo en slow. Opener ”Fool No More” en ”If You Want To Leave” zijn van die heerlijke meeslepende midtempo liedjes. Terwijl ”Beating Like a Drum” een prachtige slowblues is. De muzikale virtuositeit van King of the World komt van gitarist Erwin Java en toetsenist Govert van der Kolm. Die laatste ronkt er lustig op los met zijn Hammond B3 orgel, en de gitaarpartijen van Java vind ik vooral erg warm en gloedvol. Bassist en zanger Ruud Weber heeft een mooie warme en soulvolle stem en samen met drummer Fokke de Jong zorgen ze voor een solide ritmesectie. ”KOTW” is een modern geproduceerd bluesalbum dat past in deze tijd. Ik besef me dat je ervan moet houden, maar ik vind het heerlijk om naar te luisteren. Ik ben blij dat de heren op dit moment in hun carrière het risico hebben genomen om in dit avontuur te stappen, want ze behoren ondanks hun korte samenzijn nu al tot de top van de Nederlandse bluesscene, over hun individuele staat van dienst nog maar te zwijgen.

Mijn kennismaking met Kings of Leon begon met "Because of the Times". Dat vind ik echt een geweldige plaat. Pas later ben ik naar de eerste platen van Kings of Leon gaan luisteren. Ik moet zeggen dat ik de muzikale richting op "Because of the Times" beter kan waarderen dan op deze "Aha Shake Heartbreak". Ik vind de stem van zanger Caleb helemaal niet zo goed op deze plaat. Wat dat betreft zingt hij op "Because of the Times" veel beter. "The Bucket", "Razz" is een goed nummer, maar over de gehele linie vind ik dit album te wisselvallig.

Dit is absoluut mijn favoriete Kings of Leon plaat. Van begin tot eind heeft de plaat een heerlijke broeierige sfeer. De afkomst van de band is overduidelijk. De plaat ademt in alles de sfeer van de Southern states van de USA uit. Waar ik me op de eerste platen van de Kings of Leon nog af en toe ergerde aan de zang, heb ik dat op deze plaat niet. Hij zingt gecontroleerder en gevarieerder. Dat komt de dynamiek van de songs ten goede. De rest van de band klinkt strak, gedreven en ze weven mooie muzikale tapijtjes voor de donker klinkende nummers. De muziek heeft een gejaagd karakter, maar dan wel gedoseerd. Deze paradox maakt het voor mij een spannende luisterervaring van begin tot eind.

"Mechanical Bull" vond ik bij de eerste luisterbeurt zeker geen teleurstelling. Sterker nog, na meerdere luisterbeurten ben ik positief verrast. Op de eerste drie nummers klinken de Kings of Leon gedreven. Heerlijke rocknummers als je het mij vraagt. Toch zijn de hoogtepunten van "Mechanical Bull" de rustpuntjes. Het eerste echte hoogtepunt is "Beautiful War". Een prachtig liedje met mooie vocalen van Caleb Followill. Overigens kinkt Caleb op het gehele album als een klok. "Family Tree" heeft een heerlijk bluesy loopje en een aanstekelijkheid die je niet meer uit je hoofd krijgt. Ok, het refrein blinkt tekstueel niet uit in originaliteit, maar wat is dit een lekker liedje zeg. Een ander hoogtepunt is het intense "Tonight". Ook hier weer een gitaarriedeltje dat zich tussen je oren nestelt om je niet meer los te laten. Bij vlagen hoor ik op "Mechanical Bull" geluiden en liedjes die zomaar eens heel goed passen op mijn favoriete Kings of Leon Album "Because of the Times". Sterker nog over het geheel genomen kan ik van "Mechanical Bull" net zoveel genieten. Dus wat mij betreft slaan Kings of Leon keihard terug en is "Mechanical Bull" een heerlijk album.

De eerste vier nummers van "Only by the Night" zijn fantastisch. Opener "Closer" is daarvan mijn favoriet. Een broeierige sfeer met een onderhuidse spanning die me doet denken aan de algehele sfeer van het album "Because of the Times". Ook "Crawl" doet daar niet veel voor onder. De nummers "Sex on Fire" en "Use Somebody" zijn toegankelijker, maar liggen ontzettend lekker in het gehoor. Na dit openingssalvo zakt het niveau toch wel behoorlijk in. Het niveau van de openingsnummers wordt eigenlijk nergens meer gehaald. Het is niet slecht, maar echt boeien doet het me ook niet meer. De twee afsluitende tracks tillen het geheel dan weer naar een iets hoger niveau en wordt "Only by the Night" toch nog sterk afgesloten. Ondanks het ijzersterke begin weet "Only by the Night" het niveau van voorganger, en mijn favoriete album van Kings of Leon, "Because of the Times" niet te halen. Middels hun 15 minutes of fame aan het begin van het album weten Kings of Leon zich echter wel te profileren bij het grote publiek en dat is zeker een compliment waard. "Only by the Night" krijgt meer dan een voldoende, maar is uiteindelijk voor mij niet consistent genoeg om een memorabele indruk achter te laten.