Ik ben de loop der jaren instrumentale muziek steeds meer gaan waarderen. Er was een tijd dat ik er niet zoveel mee kon en dat ik vocalen nodig had om de muziek te laten landen. Dat zijn inmiddels vervlogen tijden. Nu kan ik met volle teugen genieten van instrumentale muziek, zeker binnen het blues genre. Meestergitarist Larry Carlton levert met "Sapphire Blue" dan ook een instrumentaal blues huzarenstukje af. Ik ken Carlton vooral van gitaarkunsten op diverse Steely Dan liedjes en de enige echte Kid Charlemagne maakte toen al indruk op me. "Sapphire Blue" bevat heerlijke blues met een vleugje jazz. Het album opent met twee uptempo nummers met veel blazers, waarbij vooral de interactie tussen de gitaar van Carlton en de saxofoon opvalt. Dan gaat met "Night Sweats" en het titelnummer het tempo drastisch naar beneden en wordt je getrakteerd op onvervalste slowblues. De volgende liedjes zijn midtempo liedjes, maar voor alle nummers geld dat de prachtige warme gitaarklanken van Larry Carlton uit je speakers schallen. Intens, meeslepend, gloedvol en ontzettend bluesy. Het afsluitende "Take Me Down" bevat een heerlijke akoestische slidegitaar aangevuld met mooie mondharmonica partijen. De vocalen mis ik geen moment op "Sapphire Blue". Geen enkel moment verlies ik de aandacht of wordt het saai. Dat is ontzettend knap, maar Carlton flikt het. Prachtplaat!

Larry Garner is een authentieke bluesman. Zijn plaat "Baton Rouge" bewijst dit zonder meer. Deze man schrijft het overgrote deel van de nummers zelf, en dat doet hij niet onverdienstelijk. Zijn gitaarspel heeft trekjes van B.B. King en klinkt diep, donker en warm, maar ook groovend en swingend. Garner hanteert een mengeling van stijlen, maar dat zijn roots in Louisiana liggen is duidelijk. De slowblues nummers getuigen van echte klasse. Nummers als "Blues Pay My Way", "Airline Blues" en "New Bad Habit" zijn prachtig. Ook albumopener "Jook Joint Woman" is erg goed. Het geluid op deze plaat wordt aangevuld met blazers en een hammond orgel. Dit geeft het geheel wat meer smoel, doet gevarieerd aan en zorgt voor meer diepgang. Prima bluesplaat van deze veteraan, waarbij ervaring onmiskenbaar leidt tot kwaliteit.

Larry Garner is een bluesveteraan. Dit is aan alles te horen op "Blues for Sale". Deze man weet hoe de blues gepredikt moet worden en hij doet dit met verve. Slow blues en meer uptempo nummers worden smakelijk afgewisseld. Larry Garner begint wel een beetje op leeftijd te raken en daarom mist hij af en toe de scherpte en het venijn. Maar dit is hem vergeven, want "Blues for Sale" is een prima plaat.

”Two for the Price of One”, vermoedelijk refererend naar het feit dat je zowel Larry Williams als Johnny Watson tot je mag nemen, is een swingend album vol blues, funk en soul. Er wordt veelvuldig gebruik gemaakt van blazers en dat zorgt voor een warm geluid. Williams en Watson en hun band vertolken de liedjes op een energieke en opzwepende manier. Dit is zo’n album dat je met gemak in een opgewekte stemming kunt krijgen. Het is daarmee een erg prettige luisterervaring, maar aan de andere kant nergens legendarisch of onuitwisbaar. Dat hoeft natuurlijk ook niet altijd, en dat neemt niet weg dat ”Two for the Price of One” gewoon een prima album is dat een glimlach op mijn gezicht tovert.

Zoals de titel van het album al doet vermoeden is "Life's a Beach" van Leaf een zomerse plaat. En zo klinkt het ook. Maar onder al die zomerse deuntjes gaat wel een grote oppervlakkigheid schuil die zich na een aantal luisterbeurten pijnlijk openbaart. De single "Wonderwoman" is in het begin nog wel een aardig en grappig liedje, maar na verloop van tijd begint het te irriteren. En dat is bij de meeste liedjes zo. Het klinkt allemaal wat te geforceerd vrolijk en hip. Daarnaast erger ik me aan het steenkolen Engels. Normaal gesproken prik ik daar wel doorheen en heb ik er niet zoveel moeite mee. Het is tenslotte toch een beetje inherent aan het feit dat Engels niet onze moedertaal is, maar als de muziek ook nog eens te wensen overlaat gaat het gebrekkige Engels wel een negatieve factor spelen. Al met al is "Life's a Beach" te beperkt houdbaar en is het typisch muziek voor op de radio, het ene oor in en het andere oor weer uit. Voor mij simpelweg niet boeiend genoeg.

Mooie "BBC Sessions" van Led Zeppelin. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste CD een stuk minder vind dan de tweede. Het studiowerk komt af en toe wat rommelig en gehaast op me over. Ook het feit dat "Communication Breakdown" drie keer voorbijkomt helpt niet echt. De tweede CD met live opnamen is duidelijk beter. Mooie lange uitgesponnen versies, prachtig intens gitaarspel van Page, stuwende ritmesectie van Bonham en Jones en mooie uithalen en vocale prestaties van Plant. Als echte bluesliefhebber hoor ik duidelijk de roots van Led Zeppelin.

"Celebration Day" is de liveregistratie van de meest besproken reünie uit de geschiedenis van de rockmuziek. De (al was het tijdelijke) terugkeer van Led Zeppelin, waarbij de zoon van John Bonham, Jason, de honneurs waarnam achter de drumkit. De setlist vind ik vrij verrassend, zeker in vergelijking tot eerdere live releases van Led Zeppelin. Maar deze band heeft ook zoveel om uit te kiezen dat een ultieme setlist bijna onmogelijk is om te realiseren. Dan de muziek: ik vind dat "Celebration Day" uiterst nerveus begint. Ondanks de ervaring van Robert Plant, John Paul Jones, Jimmy Page en toch ook Jason Bonham lijkt het erop dat de heren toch bevangen zijn door de druk of nervositeit. Vooral Jimmy Page lijkt hier last van te hebben. Zijn gitaarspel is buitengewoon slordig. Nu weet ik dat dit een kenmerkend element is van zijn spel, maar op "Good Times Bad Times" en "Ramble On" is het wel een beetje storend. Vanaf "Black Dog" lijkt hij zich te herpakken. Daarnaast vind ik het gitaargeluid erg schel klinken. Maar vanaf "In My Time of Dying" verandert alles. Het geluid klinkt ineens warmer en de intro met het prachtige slidespel is overdonderend. De zenuwen lijken verdwenen en wat zich dan afspeelt is een herbelevenis van de hoogtijdagen van Led Zeppelin. De band raakt steeds beter in vorm en ze zijn op hun gemak met als hoogtepunt een prachtig intens "No Quarter". Vanaf dat moment klopt alles en speelt Led Zeppelin de pannen van het dak en volgt het ene hoogtepunt na het andere. Via mijn meer dan uitstekende stereoinstallatie en superieure AKG koptelefoon klinkt het geluid als een klok. De berichten over slecht geluid deden me eerst wat huiveren, maar ik herken me er totaal niet in. Ik hoor een perfect gebalanceerde mix van instrumenten en ook de zogenoemde slechte akoestiek van de O2 Arena speelt me nergens parten. Ik geniet intens van de baspartijen van John Paul Jones. Robert Plant is nog uitstekend bij stem, al haalt hij de echte uithalen niet meer. Jason Bonham is een fantastische drummer, de genen van de meester zijn overduidelijk aanwezig. Jimmy Page is en blijft een fantastische gitarist, monsterlijke riffs en originele en freaky solo's vliegen je om de oren. Het geluid op zijn gitaar klinkt zoals gezegd af en wat ijzig en schel, maar dat is mijn inziens meer een afstelling van zijn versterkers en pedalen dan een omissie in geluidsmix van dit album. "Celebration Day" voldoet aan mijn verwachtingen en is een pleister op de wonden voor het feit dat ik het concert niet zelf heb mogen meemaken. Wie weet komt het er ooit nog van, er gaan immers blijvende geruchten dat de heren weer samen gaan spelen. Tot die tijd heb ik "Celebration Day".

"Houses of the Holy" is een mystieke plaat. Het begint al bij de hoes, die je op zijn zachts gezegd dubieus kunt noemen. Dan de muziek: deze plaat bevat in mijn ogen vijf goede tot zeer goede songs en drie wat mindere. Het openingsdrietal is direct een schot in de roos, waarbij ik met name "The Rain Song" bloedstollend mooi vind. De gitaarintro van Jimmy Page wekt instant kippenvel bij me op. De middelste drie songs vind ik wat minder, en zijn wat experimenteler van aard. Led Zeppelin flirt hier met verschillende stijlen, zoals funk ("The Crunge", met daarin de letterlijke verwijzing naar James Brown)) en reggae ("D'Yer Mak'er", uit te spreken als Jamaica). Ik vind het een moedige poging, maar ik vind ze niet echt geslaagd en ze vallen ook uit de toon qua sfeer ten opzichte van de rest van het album. De twee afsluitende songs zijn weer fantastisch. "No Quarter" is misschien wel de beste song van Led Zeppelin, met een hoofdrol voor bassist John Paul Jones die hier ook de toetsen hanteert. De sfeer is donker, dreigend en angstaanjagend. Echt een muzikale trip waarin je wordt meegezogen. Het afsluitende "The Ocean" heeft een typische Jimmy Page gitaarrif die je maar niet uit je hoofd kunt krijgen. Ik vind "Houses of the Holy" een van Led Zeppelin's beste albums, misschien wel mijn favoriet.

"How The West Was Won" is wat mij betreft de best liveregistratie van Led Zeppelin tot op heden. Daarnaast is het ook nog eens een van de beste liveregistraties ooit uitgebracht. In 2,5 uur laten Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones en John Bonham horen waarom zij behoorden tot een van de grootste rockbands allertijden. Op "How the West Was Won" speelt een monumentale band de voegen uit de muren. Robert Plant klinkt fantastisch, de gitaarriffs van Jimmy Page zijn overdonderend, net als zijn solo's en drummer John Bonham beukt er groovend op los. Maar eigenlijk speelt bassist John Paul Jones, wellicht onbedoeld, toch een klein beetje de hoofdrol. Tussen het monsterlijke gitaarspel van Page, de beukende drums van Bonham en de vocale hoogstandjes van Plant klinkt iedere keer dat stuwende en rollende basgeluid van Jones. De heren rekken sommige nummers op tot epische proporties en ik besef me dat je daarvan moet houden. Eerlijk gezegd vind ik een drumsolo van 20 minuten ook iets te veel van het goede. Ook de live versie van "Dazed and Confused" vind ik minder interessant dan de albumversie. Wel mooi hoe "The Crunge" in "Dazed and Confused" is verweven. De medley van "Whole Lotta Love" vind ik daarentegen wel weer geslaagd. Live komt het bluesgeluid van Led Zeppelin nog meer tot zijn recht. "How The West Was Won" is een must voor elke liefhebber van Led Zeppelin, de fan van de jaren zeventig rocksound, wat zeg ik, voor elke muziekliefhebber is deze liveregistratie een must. Monumentale muziek!

De gelijknamige debuutplaat van Led Zeppelin wordt gezien als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis; de geboorte van de hardrock. Dat valt mijn inziens te betwisten, maar ik hoor op "Led Zeppelin" vooral dat deze Britse heren de mosterd bij de blues hebben gehaald (en nee ik ga niet de overbekende discussie over de credits opnieuw aanhalen). Uiteraard klinkt het allemaal wat zwaarder met die opzwepende gitaren van Jimmy Page, de dreunende drums van John Bonham en de rollende bas van John Paul Jones. Daarnaast zorgt Robert Plant met zijn vocalen ook nog eens voor de nodige psychedelische trekjes. De plaat opent met "Good Times Bad Times", een heerlijk rocknummer met een gitaarriff zoals alleen Jimmy Page die kan produceren. Strak en tegelijk toch nonchalant, misschien zelfs wel een tikkeltje slordig. Maar dat is juist de charme van Page. Dan volgt "Babe I'm Gonna Leave You". Het eerste echte hoogtepunt. Dit is gewoon meeslepende blues. "You Shook Me" wordt veelal gezien als het minste nummer van de plaat, maar ik stoor me er eigenlijk niet aan. Het is een oude bluesklassieker met een flinke overdrive in de gitaar, een jankende Robert Plant en een fijne orgelsolo. Het absolute hoogtepunt is "Dazed and Confused". Een explosieve mix van blues en psychedelische rock. Intenser kan bijna niet. "Communication Breakdown" vind ik een aardige rocker, maar ook niet meer dan dat. Maar de laatste twee tracks zijn weer om te smullen. Weer de blues in "I Can't Quit You Baby" en als afsluiter "How Many More Times", waar alle elementen eigenlijk mooi samenvallen. "Led Zeppelin" is een weergaloos debuut en betekent de start van de grootsheid van Led Zeppelin.

Waar Led Zeppelin op hun debuutplaat nog diep in de blues stond geworteld, vormen ze op "Led Zeppelin II" al steeds meer een eigen rockgeluid. De blues is er natuurlijk nog steeds, bijvoorbeeld in het afsluitende "Bring It On Home". Dat is niet zo gek aangezien het een nummer van Willie Dixon is. Bovenal rockt "Led Zeppelin II" van begin tot eind en profileert Jimmy Page zich als de koning van de riff. In nummers als "Whole Lotta Love", "The Lemon Song" en "Heartbreaker" vuurt Page de ene na de andere onweerstaanbare riff en licks op je af. Daarnaast valt het baswerk van John Paul Jones me veel meer op dan op het debuut. Met name in "The Lemon Song" is het smullen geblazen, maar over de gehele plaat eist Jones een bescheiden hoofdrol op. De drumsolo in Moby Dick had van mij niet gehoeven, sterker nog van dat nummer vind ik, ja daar is die weer, de riff van Jimmy Page nog het mooist. Tenslotte vind ik "Thank You" een van de mooiste liefdesliedjes ooit. "Led Zeppelin II" is minstens even sterk als het debuut en zet Led Zeppelin als rockmonument nog steviger neer.

Op "Led Zeppelin III" laat Led Zeppelin een wat dynamischer geluid horen. De akoestische invloeden zijn groter geworden en dat zorgt voor een meer folky sfeer. De plaat opent overigens nog behoorlijk furieus met "Immigrant Song", maar daarna is er een meer gebalanceerd geluid te horen tussen hard en zacht. Ik moest wel even wennen aan deze aanpak, zeker in vergelijking met de eerste twee album van Led Zeppelin. Maar na verloop van tijd ben ik dit zeker gaan waarderen. Met name in de akoestisch gedreven nummers komt de stem van Robert Plant nog beter naar voren en is de impact zo mogelijk nog groter. Ondanks de akoestische gitaren komt Jimmy Page, zoals te doen gebruikelijk, gewoon op de proppen met mooie gitaarsolo's. Het hoogtepunt vind ik het fantastische "Since I've Been Loving You". Pure blues, en briljant gespeeld en gezongen. Misschien wel hun beste song? Een van mijn favorieten van Led Zeppelin is het zeker. "Led Zeppelin III" vereist wat meer moeite in mijn beleving, maar is het dubbel en dwars waard.

Ook het vierde album van Led Zeppelin staat weer als een huis. De eerste twee nummers "Black Dog" en "Rock and Roll" rocken de pannen van het dak. Vooral de eerste heeft een ijzersterke riff en een mooie zanglijn van Robert Plant. "Rock and Roll" is niet heel complex, maar gewoon een heerlijk nummer. Briljant in al zijn eenvoud. "Stairway to Heaven" blijft een mooi liedje, hoe vaak ik hem ook hoor. Toch bevat "Led Zeppelin IV" een paar mindere broeders. Zo vind ik "The Battle of Evermore" iets te Keltisch klinken en kunnen ook"Misty Mountain Hop" en "Four Sticks" me minder bekoren. De afsluitende tracks "Going to California" en "When The Levee Breaks" zijn wel weer prima in orde. De mindere broeders leiden ertoe dat ik "Led Zeppelin IV" iets minder beoordeel dan bijvoorbeeld hun eerste twee platen. Maar dit doet niets af aan het feit dat ook "Led Zeppelin IV" weer een klasseplaat is.

Deze dubbelaar van Led Zeppelin is er eentje met twee gezichten. En dan bedoel ik niet tussen goed en slecht, maar een verschil in sfeer tussen de eerste helft en de tweede helft. De eerste helft van "Physical Graffiti" staat vol met epische rock songs in de beste traditie van Led Zeppelin. De riff van "The Rover" is heerlijk classic rock. Op "In My Time of Dying" klinkt Jimmy Page verschrikkelijk lekker bluesy met zijn slidegitaar, en later groeit dit nummer uit tot epische proporties met prachtig gitaarwerk. Een van de beste nummer van Led Zeppelin als je het mij vraagt. "Trampled Underfoot" funkt heerlijk met een zeer dansbaar en catchy gitaarriff. En dan, tja, "Kashmir", wat een geweldig nummer is dat toch. Die riff is memorabel en de toevoeging van oriëntaalse invloeden zorgt voor een prachtige mystieke sfeer. De ritmesectie van Bonham en Jones is ijzersterk en Plant levert een buitengewone vocale prestatie. Eigenlijk klopt alles aan "Kashmir". Dan begint de tweede helft van "Physical Graffiti". Vanaf hier worden de liedjes rustiger en met een weidser geluid. De diversiteit aan stijlen neemt ook toe. Invloeden uit de folk en country worden duidelijk hoorbaar. Wordt het hierdoor slechter? Nee dat vind ik niet, maar laat ik wel duidelijk stellen dat ik het eerste gedeelte van "Physical Graffiti" prefereer. Dat betekent niet dat ik het tweede deel skip. Integendeel, want ook op deel 2 van dit dubbelalbum staan fantastische liedjes, waarbij "In the Light", maar met name "Ten Years Gone" heel mooi zijn. Uiteindelijk vind ik dat "Physical Graffiti" zeker niet onder doet voor de voorgaande Led Zeppelin albums en is dit dubbelalbum een gelijkwaardig onderdeel van het indrukwekkende oeuvre van Led Zeppelin.

Op zichzelf is ”The Song Remains the Same” een prima liveregistratie van toch al een band die live een fantastische reputatie heeft. Muzikaal zit dit gewoon heerlijk in elkaar, los van het verschil in geluidskwaliteit tussen het origineel en de geremasterde versie. In mijn beleving is er toch een probleem: ”How the West Was Won” vind ik zoveel malen beter, en eigenlijk op alle vlakken. In dat opzicht steekt ”The Song Remains the Same” daar een beetje flets bij af. Maar ondanks dat ik ”How the West Was Won” veel vaker draai dan ”The Song Remains the Same”, is dit album meer dan de moeite waard. Eigenlijk alleen al omdat er twee van mijn favoriete Led Zeppelin nummers op staan, namelijk ”Rain Song” en het geweldige ”No Quarter”. Dit is in mijn ogen zeker niet de beste Led Zeppelin liveregistratie, maar het is absoluut een dikke voldoende, want we hebben uiteindelijk wel over The Zep natuurlijk.

Lee Sankey is wellicht niet een hele bekende naam, maar deze bandleider mag je gerust een grootheid noemen in de Britse bluesscene. Hoewel zijn band slechts twee albums en een EP hebben afgeleverd, zijn het stuk voor stuk pareltjes. De kracht van Sankey, naast het feit dat hij meerdere instrumenten bespeelt, is het verzamelen van muzikanten van topklasse. Iedereen die ook maar iets betekent in de Britse blueswereld heeft wel met Sankey samengewerkt. Zo speelde bijvoorbeeld Matt Schofield, nu wellicht de beste Britse bluesgitarist, mee op Sankey’s eerste album ”My Day is Just Beginning” en de EP ”She’s not Alone”. Op ”Tell Me There’s a Sun” is Ian Siegal een van de bekende namen. Siegal verzorgt ”Tell Me There’s a Sun” van rauwe raspende vocalen, waardoor het een broeierige en meeslepend bluesalbum is geworden. Siegal zingt niet alleen, hij praat, preekt, bezweert en hypnotiseert. Blues is niet het enige wat de klok slaat. Sankey zorgt voor een aangename mengelmoes van blues, soul, jazz en funk. Het allermooiste komt dit samen op het geweldige ”The High Points”. De instrumentatie op ”Tell Me There’s a Sun” is rijk: naast zang, gitaar, bas en drum zijn er veelvuldig blazers en toetsen te horen. Sankey hanteert zelf de harmonica en laat zijn kunsten horen op het instrumentale ”Monkey Lips”. ”Tell Me There’s a Sun” is een eigentijds bluesalbum van een groot bandleider. Het oeuvre van Lee Sankey is beperkt, maar daarom juist des te indrukwekkender.

Op ”5” kiest Lenny Kravitz voor een andere productionele aanpak. Waar Kravitz tot dan toe altijd traditioneel te werk ging, is ”5” voorzien van een moderne productie. Ik kan helaas niet zeggen dat het me heel erg bevalt. Het begin van het album met ”Live” en ”Supersoulfighter” vind ik nog wel te pruimen: lekker funky en veel soul. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor ”Straight Cold Player”. Daarna neemt de productie het over van de liedjes. Ik hoor allerlei tierelantijntjes die ik niet wil horen; al die piepjes, bliepjes en weet ik al wat niet meer gaan me tegenstaan. Het geluid is te vol en creëert daarom in mijn beleving teveel afstand. Het komt zelfs zo nu en dan klinisch op me over. Om ”5” slecht te noemen gaat me een stap te ver. Het zit gewoon goed in elkaar en wat dat betreft staat Kravitz zijn mannetje. Maar door de te aanwezige productie word ik teveel afgeleid. Al met al vind ik ”5” redelijk en geef ik de voorkeur aan de meer basale aanpak van Lenny Kravitz op zijn eerste albums.

Lenny Kravitz zet ons op het verkeerde been met het gelijknamige openingsnummer van "Are You Gonna Go My Way" Dit is een onvervalst rocknummer met een uit duizenden herkenbare riff. Ik maakte me dan ook op voor een stampende rockplaat van Kravitz. Niets is minder waar. Eigenlijk is "Are You Gonna Go My Way" het enige echte rocknummer op dit album. De overige tracks neigen meer naar soul, maar wel met een vleugje rock. Overigens laat Kravitz zijn gitaar veelvuldig zingen in mooie solo's. Dit album heeft een relaxte laidback feel. Het duurde even voordat het kwartje viel, maar dit is een mooi album al is het even omschakelen na het openingsnummer. Andere hoogtepunten zijn "Believe", "Heaven Help" en "Sister".

Lenny Kravitz' debuutplaat "Let Love Rule" heeft hij nooit meer geëvenaard en over het algemeen wordt "Circus" niet als zijn beste werk beschouwd. Ik, daarentegen, vind "Circus" een uitstekende plaat. Deze plaat klinkt donker, en dat bevalt me wel. Opener "Rock & Roll is Dead" zet gelijk de toon met zijn zware maar aanstekelijke riff. "Circus" laat verder ook een divers geluid horen. Zo ontpopt "Tunnel Vision" zich tot een funky nummer en "Thin Ice" heeft heerlijke drum & bass aan het begin aangevuld met een onweerstaanbaar gitaargeluid. Maar met name op de nummers waar Kravitz wat gas terugneemt ontstaan de mooiste liedjes. "Can't Get You off My Mind", "Magdalena" en "In My Life Today" zijn prachtig. "Circus" is wat mij betreft een hoogtepunt uit het oeuvre van Kravitz, licht experimenteel maar vooral donker en melancholisch.

Op "Let Love Rule" werd ik gegrepen door de smakelijke mix van rock, soul, funk en jazz. Later verschoof het geluid van Lenny Kravitz al meer naar de rock, maar tot aan pak hem beet "Circus" heb ik zijn platen altijd vermakelijk gevonden. Op "It is Time for a Love Revolution" hoor ik geen slechte muziek, maar het onderscheidende vermogen is volledig verdwenen. Het is een vrij standaard rockplaat geworden met her en der een meer dan aardig nummer. Maar als je een plaat uitbrengt van zestien nummers, moet je er wel voor zorgen dat het van begin tot eind interessant blijft. Daarin is Lenny Kravitz op "It is Time for a Love Revolution" niet in geslaagd. Ondanks dat dit nog altijd beter is dan het gemiddelde aanbod uit de Top 40 verwacht ik van Lenny Kravitz toch echt meer.

"Let Love Rule" klinkt bijzonder verfrissend in het door synthesizers, keyboards en drumbeats gedomineerde jaren 80. Op "Let Love Rule" hoor je echte instrumenten, en die worden ook nog eens (bijna) allemaal door Kravitz zelf gespeeld (met uitzondering van de blazers en de strijkers). Het geheel doet je denken aan de muziek van de jaren 60 en 70, retro dus zogezegd. "Let Love Rule" is een mooie mix van rock, soul en funk. De gitaren zorgen voor de rock, de blazers zorgen voor de soul en de bas zorgt voor de funk. En die baslijntjes zijn fantastisch zeg. Daarnaast zingt Lenny Kravitz fenomenaal. Hij legt zijn ziel en zaligheid in zijn stem en klinkt bij tijd en wijlen als een gekwelde en getergde blueszanger. Ook de liedjes zijn prachtig. Thema's als liefde, religie en racisme komen voorbij. De titeltrack is een van de hoogtepunten. Het liedje begint rustig maar krijgt een ongelooflijke boost ergens halverwege als de blazers erin komen de bas nog meer naar de voorgrond word gedrukt. Daarnaast vind ik ook "Rosemary" van adembenemende schoonheid. Mooie akoestische gitaar, later aangevuld met warm orgelspel. Overigens is het piano intermezzo op "My Precious Love" ook niet te versmaden. "Let Love Rule" is naast het debuut van Lenny Kravitz ook mijn inziens zijn beste album. Daarna heeft hij nog slechts enkele albums afgeleverd die neigen naar de kwaliteit van "Let Love Rule", maar geëvenaard of overtroffen heeft hij dit album nooit. Of Kravitz daarmee direct al zijn kruit heeft verschoten gaat misschien wat te ver, maar "Let Love Rule" is een meesterlijk debuut en komt op een moment in de tijd waarop de schreeuw om een dergelijk fris en authentiek geluid het hardst was. Prachtplaat! Oh ja, had ik gezegd dat de baslijnen fantastisch zijn?

Na het fantastische debuut "Let Love Rule" komt Lenny Kravitz met "Mama Said" gewoon weer met een prima album. Toch vind ik deze wel een stuk minder dan "Let Love Rule". De eerste vier nummers zijn in ieder geval fantastisch. Gitarist Slash versterkt de gelederen op "Fields of Joy" en "Always on the Run" en dat zorgt voor een stevig rockgeluid. "Stand By My Woman" en "It Ain't Over 'Til It's Over" zijn mooie nummers in lijn met het debuut. In principe zet Kravitz dat geluid door op de rest van de plaat, maar ze voelen minder sterk aan. Meer van hetzelfde, teveel nadruk op het retrogevoel en dat gaat na verloop van tijd licht tegenstaan. Ook waagt hij zich aan vocale excessen, zoals "All I Ever Wanted" en dat vind ik gewoon niet mooi. Al met al is "Mama Said" een prima tweede plaat van Lenny Kravitz. Hij bevestigt hiermee zijn talent dat hij op "Let Love Rule" ten toon spreidde, maar het algehele niveau van het debuut wordt niet gehaald. Geen schande hoor, "Mama Said" is een plaat waar ik graag naar luister.

Lester Butler, een van de grootmeesters van de bluesharmonica, vlamt als vanouds op ”13”. Eerlijke, pure, rauwe, authentieke blues wordt hier gepredikt. Het geluid is ongepolijst en in your face. Butler blaast er furieus op los en zijn band volgt hem op de hielen. Het gitaargeluid is ook om van te smullen; heerlijk fel, maar bijzonder smaakvol. De vocalen zijn wellicht niet van het hoogste niveau, maar dat vind ik nergens bezwaarlijk. Het gaat op ”13” om gevoel, beleving, passie en uitstraling, en wat dat betreft slaagt dit album met vlag en wimpel. Butler is een legende en met zijn muziek maakt hij deze status meer dan waar. Daarnaast stond Butler bekend om zijn excessieve gedrag en leefde hij de seks, drugs en rock & roll lifestyle. Op ”13” zijn de negatieve gevolgen daarvan in ieder geval niet merkbaar en laat Lester Butler horen dat hij zich met recht mag rekenen tot de groten der blues.

Tja Limp Bizkit. Ik ben geen grote liefhebber van dit genre, maar ik vind dat Fred Durst beter af is met gitarist Wes Borland dan zonder. Op "Choclate Starfish and the Hotdog Flavored Water" (hoe verzin je het?) zijn ze nog samen. Soms klinkt het allemaal best lekker en is het een fijne cross-over van rock, hip-hop en elektronica. Maar toch is het allemaal teveel over de top. Fred Durst wil iets te veel de bad boy uithangen, en dan kom je er wat mij betreft echt niet mee als je 46 keer 'Fuck' zegt in een nummer. Heel stoer, maar totaal niet overtuigend. Dit geldt eigenlijk voor de hele plaat.

”Significant Other” van Limp Bizkit is voor mij pure guilty pleasure. Eigenlijk is het zo fout als het maar kan, maar stiekum toch wel lekker. Destijds was dit in mijn studententijd ontzettend populair. Als ik er nu naar terugluister betrap ik me er toch op dat mijn hoofd gaat deinen en mijn voet mee tapt op de maat. Vooral door die heerlijke vette gitaarriffs van Wes Borland. Aan de andere kant: de teksten zijn op zijn zachts gezegd niet hoogstaand en de stoerdoenerij, daar prik ik nu met het grootste gemak doorheen. En toch is het lekker. Een nummer als ”Break Stuff” werkt ideaal als je even je dag niet hebt, net als ”Killing in the Name” van Rage Against the Machine. Hoewel ik de tweede helft van dit album minder vind dan de eerste, vind ik het geheel toch nog goed te pruimen. Na dit album ging het heel hard achteruit met Limp Bizkit en ben ik alle interesse verloren, maar aan ”Significant Other” houd ik toch sympathieke gevoelens over.

Waar ik deze muziek tijdens mijn studententijd wel cool vond, moet ik eerlijk bekennen dat als ik er nu naar luister dat het me eigenlijk weinig meer kan boeien. Ik hoor vooral een flinke bak onsamenhangende herrie, waarbij ik me met name aan de zanger(s) irriteer, die blijkbaar moeilijk een keuze kunnen maken tussen zingen, schreeuwen of rappen. Er staan een paar aardige nummers op "Hybrid Theory", maar deze kunnen de rest van de plaat niet redden. Ik zie "Hybrid Theory" als een persoonlijke bevlieging, waarvan ik nu tot inkeer ben gekomen.

Dit album van Little Richard heeft twee gezichten. Aan de ene kant zijn er de uptempo liedjes, die vooral door het vele gebruik van blazers, big band-achtig aan doen. Aan de andere kant zijn er liedjes die langzamer zijn, en door de meeslepende stem van Little Richard, heel erg naar blues neigen. Deze liedjes wisselen elkaar af, waardoor het moeilijk is om in de sfeer van het album te komen. Los daarvan is "Little Richard" behoorlijk genietbaar, ondanks de gedateerde opnamen.

Na een succesalbum als ”Throwing Copper”, wat tevens de doorbraak voor Live betekende, is het moeilijk om dat te overtreffen. Toch denk ik dat Live daarin is geslaagd, ondanks dat de singles van ”Secret Samadhi” niet het succes hebben gekend van die van ”Throwing Copper”. Ik vind de consistentie van ”Secret Samadhi” vooral de kracht van het album. Voor mij zijn er geen echte uitschieters, maar klinkt het als een coherent geheel. Bij ”Throwing Copper” heb ik het gevoel dat de singles toch boven de rest uitsteken. Daarnaast vind ik de sfeer op ”Secret Samadhi” intrigerend: duister, dreigend en bij tijd en wijlen beklemmend. De stem van Ed Kowalczyk is duidelijk de dragende kracht achter deze band en die stem komt heel goed uit de verf op ”Secret Samadhi”. Tel daarbij de donkere melancholische muzikale begeleiding op en het plaatje is compleet. Na ”Secret Samadhi” ben ik snel mijn interesse in Live verloren. Opvolger ”The Distance to Here” kent zijn momenten, maar is al een behoorlijke stap terug. Daarna is het huilen met de pet op. Dus al met al kom ik meer en meer tot de overtuigen dat ”Secret Samadhi” mijn favoriete album van Live is.

"The Distance to Here" is een stuk minder sterk dan "Throwing Copper" en "Secret Samadhi". Toch bevat deze plaat een aantal sterke nummers, maar daarentegen ook wat zwakke broeders. Ook beginnen de nummers wel erg inwisselbaar te worden. Het niveau van het eerdere werk kunnen de mannen van Live niet herhalen, maar ze weten wel sterke singles voort te brengen. Een consistent album van hoog niveau is echter te ver gegrepen. Dit zal ook blijken in de releases na "The Distance to Here". Deze plaat is voor mij de laatste echt genietbare plaat van Live, daarna gaat het snel bergafwaarts.

Met ”Throwing Copper” breekt Live definitief door bij het grote publiek. De singles ”Selling the Drama”, ”I Alone”, ”Lightning Crashes” en ”All Over You” zijn niet alleen goede liedjes, maar worden ook nog eens grote hits. Vooral ”Lightning Crashes” vind ik nog steeds adembenemend mooi. ”Throwing Copper” staat in het algemeen bekend als het beste album van Live. Daar kan ik voor een groot gedeelte in meegaan, maar persoonlijk vind ik opvolger ”Secret Samadhi” net even wat sterker. Dat neemt niet weg dat ”Throwing Copper” een tijdloos en prima album is. Hoewel de andere liedjes verre van slecht zijn, vind ik wel dat de singles er duidelijk bovenuit steken. In dat opzicht vind ik ”Secret Samadhi” constanter. ”Throwing Copper” luistert nog steeds heerlijk weg en de dynamiek tussen hard en zacht werkt zeer goed. Rustmomenten worden goed afgewisseld met harde en energieke stukken. Na ”The Distance to Here” zakte Live weg naar een bedenkelijk niveau, maar ”Throwing Copper” behoort zeker tot hun beste werk.