Ik vind "Eliminator" van ZZ Top een ronduit zwakke plaat, ondanks dat deze wellicht door het leven gaat als klassieker. De twee hoogtepunten "Gimme All Your Lovin'" en "Sharp Dressed Man" kunnen deze plaat niet redden van de middelmaat. Ik vind dit eigenlijk best moeilijk om te zeggen, omdat ik ZZ Top en Billy Gibbons beschouw als een van mijn favoriete bands/gitaristen. Sterker nog: "Tres Hombres" is een van mijn favoriete platen. Maar ik heb toch het gevoel dat de heren van ZZ Top op "Eliminator" zijn gevallen voor het grote publiek dan wel de commercie. Het klinkt allemaal te poppy en te gelikt. Ik mis die smerige en vuige vibe van hun eerste platen. Op "Eliminator" is ZZ Top teveel een act geworden dan gewoon een bad ass bluesrock band. Jammer, maar "Eliminator" is een teleurstelling. "Tres Hombres" nog maar een keer draaien dan.

Het debuut van ZZ Top is een topper. Niks geen gladde gepolijste hitparade blues als op ”Eliminator”, maar ”First Album” bevat vuige, broeierige, lome en rafelige bluesrock uit het zuiden van de Verenigde Staten. Het gitaarspel van Billy Gibbons vind ik zo lekker. Heerlijke bluesriffs en felle meeslepende solo’s. Dit is blues die je op de hielen zit. Alsof jij je in een desolate woestijn in Texas bevindt, omgeven door zand, rotsen en cactussen. Dorstig en hongerig. Deze sfeer maakt de muziek van ZZ Top zo goed, en op ”First Album” weten ze dat gevoel direct over te brengen. Hoogtepunten vind ik ”Brown Sugar”, ”Goin’ Down to Mexico” en de prachtige slowblues ”Just Got Back from Baby’s”. De vroegere albums van ZZ Top prefereer ik boven de latere meer commerciëlere albums, en van die vroegere albums vind ik ”Tres Hombres” het hoogtepunt, maar ”First Album” is een geweldig startschot.

ZZ Top is na negen jaar terug met een nieuwe studioplaat, en wat voor een. Niet zoals de titel doet vermoeden, grijpt ZZ Top terug naar hun begintijd. Niks geen opgepoetste commerciële sound doorspekt met elektronica, maar gewoon een ouderwets vuige en smerig rockende bluesplaat. Billy Gibbons laat zijn gitaar weer ronken en grommen. De bas van Dusty Hill klinkt nog vetter dan voorheen en de stuwende drums van Frank Beard houdt het zootje in het gareel. Ik moet zeggen dat de productie van Rick Rubin me wel bevalt. Hij begrijpt in ieder geval hoe ZZ Top hoort te klinken. "La Futura" is een meer dan aangename verrassing. Misschien wel de verrassing van 2012.

”Tejas” is wederom een heerlijk broeierig moeras bluesrock album van ZZ Top. De gitaar van Gibson gromt en bromt en vormt samen met de pompende bas voor een lekker gruizig bluesritme. Wat dat betreft klinkt ”Tejas” als een kenmerkend ZZ Top album. Toch hoor je op ”Tejas” al een wat toegankelijker/mainstream geluid. Het geluid dat pas echt tot bloei komt op ”Eliminator”. Vooral in de refreintjes (met name op de tweede helft van het album) komt dat goed tot uiting. Persoonlijk ben ik niet zo van de ZZ Top van ”Eliminator”, maar op ”Tejas” vind ik het een goede combinatie met het vuigere geluid van de vroege albums. Hoogtepunten vind ik ”Arrested for Driving While Blind” en het dreigende ”El Diablo”. Diezelfde sfeer komt ook mooi bovendrijven op het instrumentale ”Asleep in the Desert”. ”Tejas” schets bovenal een desolate woestijnsfeer. Heerlijk om naar te luisteren, vooral instrumentaal gezien. Ik vind ”Tres Hombres” hun beste album, maar ”Tejas” is gewoon goed en ZZ Top ten voeten uit.

ZZ Top levert authentieke broeierige, zompige Texas blues met een flinke dosis rock. "Tres Hombres" is wat mij betreft het hoogtepunt in hun oeuvre. Een perfecte synergie tussen de twee belangrijkste muziekstromingen uit het zuiden van de Verenigde Staten: blues en Southern Rock. De eerste twee tracks zijn een mooie twee-eenheid. "Waitin' for the Bus" en "Jesus Just Left Chicago" lopen mooi in elkaar over. Misschien verliet Jesus Chicago wel met de bus? Het daaropvolgende "Beer Drinkers & Hell Raisers" is een stuwende bluesrocker waarop de gitaar van Billy Gibbons al wat rauwer en vuiger begint te klinken. Overigens is het gitaarspel van Gibbons op "Tres Hombres" om je vingers bij af te likken. Stuwende riffs en heerlijke felle licks en solo's. Toch klinkt zijn spel heel bluesy en warm. Zijn spel heeft een bepaalde groove en ritmiek die je niet meer los laat. Daarnaast laat Gibbons uiterst smaakvol slide gitaarspel horen op "Precious and Grace". Samen met de pompende en best funky klinkende bas van Dusty Hill en het solide drumwerk van Frank Beard (what's in a name) wordt de drie-eenheid die ZZ Top en "Tres Hombres" heet neergezet. "La Grange" is een klassieker en heeft een geweldige riff en de solo's zijn zo smaakvol en smerig tegelijk. Eigenlijk zijn alle nummers een schot in de roos. Elke song heeft een eigen sfeer, maar past toch goed in het geheel van "Tres Hombres". Kortom: hoogtepunt uit de jaren 70 en een hoogtepunt in mijn muziekcollectie. Tijdloos!

Een aantal elementen aan zZz vind ik erg intrigerend, met name het orgelspel. Ronkend en stomend, heerlijk om naar te luisteren. Helaas bevat ”Sound of zZz” ook een aantal elementen die me tegenstaan. Zo vind ik de zanger eigenlijk vrij waardeloos. Ook de toepassing van de elektronica werkt op mijn zenuwen. Sommige tracks zijn aardig, eigenlijk die tracks waarin zo min mogelijk wordt gezongen en waar de orgel het voortouw neemt. Andere liedjes ontaarden in een muur van geluid, waar ik maar moeilijk doorheen kan prikken en waarin alle nuances en variatie verloren gaat. Uiteindelijk beleef ik ”Sound of zZz” als een aardig album, maar een wat subtielere uitvoering had op mij meer effect gehad.