Ook dit vijfde album van J.J. Cale, toepasselijk ”5” genoemd, is weer een lekkere verzameling van laidback rootsy liedjes. Eigenlijk precies zoals we dat van Cale gewend zijn. Ook op ”5” is zijn gitaarspel weer kenmerkend en zijn deinende donkere stem praat je door de liedjes heen. Wel gaat er voor mij na vijf albums de rek er een beetje uit. Het wordt meer van hetzelfde en inwisselbaarheid ligt op loer. Cale’s debuut ”Naturally” blijft mijn favoriet, en alle volgende albums tot en met ”5” vind ik prima relaxte en prettige luisterervaringen.

Deze liveplaat van J.J. Cale is een mooie dwarsdoorsnede van het oeuvre van J.J. Cale. De liveuitvoeringen doen mijn inziens vooral warmer aan dan de studio-opnamen, maar verder dan dat voegen ze weinig toe in vergelijking tot diezelfde studio-opnamen. Uiteraard wordt alles met het nodige vakmanschap gespeeld. De herkenbare stem van J.J. Cale is de rotsvaste basis. Met name door het lead gitaarspel is de blues duidelijk hoorbaar. Ook een paar puntjes van kritiek: doordat alle liedjes een fade out hebben, heb ik niet het gevoel dat ik naar een samenhangend concert luister, maar eerder naar een verzameling bijeengeraapte liedjes. Ook vind ik sommige liedjes wel een hoog honky tonky gehalte hebben. Los daarvan luistert "Live" uitermate prettig weg.

"Naturally" is een heerlijke laidback rootsalbum met bluesy invloeden. Dit album bevat een een aantal klassiekers die later nog door vele artiesten zijn gecoverd. Dat bewijst maar eens de invloed van J.J. Cale op de muziek en op vele muzikanten. Het mooie aan "Naturally" is dat het allemaal zo relaxed klinkt. Warme tonen, mooie en diepe zang en allemaal ongedwongen. Het gitaarwerk is prima in orde en de interactie tussen de akoestische en elektrische gitaren werkt uitstekend. "Naturally" is typisch zo'n album voor in je schommelstoel. Heerlijk meedeinen met de melodieen en je laten betoveren door de prachtige muzikale klankkleuren. Puur genieten!

Zoals we van J.J. Cale gewend zijn, is "Okie" wederom een relaxte laidback rootsplaat. "Okie" begint direct al goed met het ietwat broeierige "Crying". Een heerlijke start van een verder prima album. Wel vind ik een album als "Naturally" iets sterker. Vooral omdat ik vind dat sommige liedjes op "Okie" een iets te hoog honky tonky gehalte hebben. Dat neemt verder niets weg aan het feit dat "Okie" heerlijk wegluistert en rust biedt op hectische momenten.

Niet zo goed als "Naturally", maar "Really" is weer een fijn klinkende laidback plaat zoals we dat van J.J. Cale gewend zijn. Zijn karakteristieke gitaarspel is weer uit duizenden herkenbaar en zijn diepe warme lome stem zorgt voor een ongekend ontspannen sfeer. Het mooiste liedje vind ik "Everything Will Be Allright". Niet alleen vanwege het gitaarspel van Cale, maar ook vanwege het mooie jazzy pianowerk. Verder is "Really" gewoon ontspannen en rustgevend. Mooie muziek en goede liedjes van een ingetogen grootheid.

Wederom een lekker laidback album van de meester zelf. ”Troubadour” is wat dat betreft in lijn met eerdere albums van J.J. Cale. Wel is het tempo op een aantal liedjes wel wat hoger dan ik gewend ben. Helemaal niet erg overigens, want daarmee is ”Troubadour” een mooie mix tussen heerlijke lome voortkabbelende liedjes en wat snellere uptempo liedjes. Persoonlijk houd ik meer van die trage loomheid van Cale, maar dit is allerminst een straf om naar te luisteren. Het gitaarspel van Cale is briljant in al zijn eenvoud. Ogenschijnlijk simpel, maar speel het maar eens na. Zijn spel is sfeerbepalend voor al zijn liedjes en dat is knap. Het bevat een bepaalde losheid die heel aanstekelijk is. ”Cocaine” is een liedje dat vooral door Clapton bij het grote publiek is gebracht. Hoe goed Clapton het ook speelt, het origineel van Cale blijft voor mij de betere uitvoering. Daarnaast vind ik tevens de broeierige afsluiter ”You Got Me on So Bad” een hoogtepunt. Vooral de dynamiek tussen het gitaarspel en de piano vind ik prachtig. Tot nu toe blijft Cale’s album ”Naturally” mijn favoriet van de beste man, maar ”Troubadour” is een bijzonder prettige luisteralbum, net als Cale’s meeste albums overigens. ”Troubadour” misstaat daarom geen moment in het oeuvre van J.J. Cale.

Ik vind ”Seven Moons” een heerlijk album. Oude tijden herleven met Jack Bruce en Robin Trower. Ik voel me eerlijk gezegd eerder aangetrokken tot Robin Trower dan Jack Bruce. Ik heb de stem van laatstgenoemde nooit echt geweldig gevonden, maar op ”Seven Moons” is deze meer dan acceptabel. Ik heb nergens een moment dat ik me eraan stoor. Het gitaargeluid van Robin Trower vind ik ronduit fantastisch. Hij tovert al zijn gehele carrière heerlijke donkere warme bluesy tonen uit zijn Fender en op ”Seven Moons” is dat niet anders. Trower combineert blues, rock en psychedelica met het grootste gemak en de hypnotiserende baslijnen en vocalen van Bruce passen daar perfect bij. ”Seven Moons” is wat mij betreft een goed album en destijds vond ik het een verademende release, waar ik vandaag de dag nog met grote regelmaat van geniet.

Hier was ik dus bij! Geweldig concert, opgenomen in De Vereeniging te Nijmegen. Jack Bruce en Robin Trower worden hier bijgestaan door drummer Gary Husband en dit trio laat een geweldige dwarsdoorsnede horen van het studioalbum ”Seven Moons”, aangevuld met o.a. een aantal Cream klassiekers. Bruce is goed bij stem en zijn baslijnen zitten mooi in de mix. Toch steelt Robin Trower wat mij betreft hierbij de show. Heerlijk gitaarspel, af en toe een fijn wah-wah effectje erdoor, en het geheel klinkt als een heerlijke jam. De gespeelde Cream nummers zijn nergens een exacte naspeeloefening van het origineel en met name in de solo’s geeft Trower er zijn eigen draai aan. Ik heb dit destijds als een geweldige avond ervaren en als ik dit album terugluister, of de gelijknamige DVD bekijk, komen die mooie herinneringen weer boven.

Jack Johnson speelt aanstekelijke unplugged zomerse muziek. Zo ook op "Brushfire Fairytales". Zijn muziek is te typeren als relaxed en onbezonnen. Eigenlijk perfecte muziek bij een kampvuurtje. Geen echte uitschieters, maar gewoon heerlijke laidback luisterliedjes. Bij Jack Johnson weet je precies wat je krijgt.

De muziek van Jack Johnson maakt me altijd vrolijk. Zo ook "In Between Dreams". In vergelijking met zijn eerdere albums klinken sommige liedjes op "In Between Dreams" wat voller qua geluid. Verder is het recept bekend: mooie kampvuurliedjes om bij te ontspannen. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen.

Gewoon weer lekker niks-aan-de-hand muziek van Jack Johnson. "On and On" klinkt dus vertrouwd. Voornamelijk akoestische toegankelijke liedjes die je het beste bij een kampvuurtje kunt beluisteren. Relaxed and laidback dus. Zestien nummers is wel een beetje veel en Johnson varieert niet bijzonder veel. Op sommige liedjes kiest hij voor een iets vollere instrumentatie en wordt zelfs de elektrische gitaar gehanteerd. Die liedjes zijn dan ook direct het spannends. "On and On" is niet verrassend, maar het werkt wel, met name op de momenten dat je behoefte hebt aan wat rust in hectische tijden.

Jack Johnson doet op ”Sleep Through the Static” precies wat hij altijd doet. Mooie luisterliedjes schrijven/spelen die uitstekend gedijen in een kampvuur setting. Toch bespeur ik op ”Sleep Through the Static” wat (kleine) veranderingen in vergelijking tot zijn vorige albums. Ik hoor wat meer elektrische gitaar. Ook wordt steeds vaker de toetsen gehanteerd. Dit zorgt voor een wat voller en gevarieerder geluid. Ook zijn niet alle liedjes meer zorgelijk en heeft ”Sleep Through the Static” een wat serieuzere ondertoon. Deze factoren leiden ertoe dat ik ”Sleep Through the Static” wat hoger waardeer dan zijn andere albums.

Jack Johnson maakt vrolijke lekker in het gehoor liggende kampvuurliedjes. Dit doet Johnson al jaren en dat is op ”Sing-A-Longs and Lullabies for the Film Curious George” dan ook niet anders. Eigenlijk gewoon niets-aan-de-hand-muziek. In het algemeen kan ik de albums van Johnson best waarderen, in al zijn eenvoud dat wel, maar aan deze soundtrack zit toch een groot nadeel. Het kinderlijke karakter gaat me tegenstaan. Natuurlijk, ik weet wel dat het om een kinderfilm gaat, maar ik heb toch echt te vaak het gevoel dat ik naar Sesamstraat zit te luisteren. Allerlei moralistische thema’s als dat je dingen met elkaar moet delen komen te opzichtig voorbij en daar heb ik als volwassene wel wat moeite mee. Dit is niet de meest beroerde soundtrack bij een film, zeker niet bij een kinderfilm, maar doe mij maar de gewone normale kampvuurliedjes van Jack Johnson. Ik beschouw dit dan ook maar als een leuk tussendoortje.

Ik ben geen uitgesproken fan of kenner van Jack White. Uiteraard ben ik bekend van zijn werk met The Whites Stripes, The Raconteurs en The Death Letters. Van al die drie bands zijn er invloeden terug te horen op "Blunderbuss", White's eerste echte soloalbum. Maar vooral laat White hier een eigen geluid horen. Meer ingetogen, meer piano en minder gitaar. Af en toe trekt White nog even flink van leer a la The White Stripes ("Sixteen Saltones") of hij komt met een freaky gitaarsolo op de proppen (In "Wheep Themselves to Sleep" of in "Take Me With You When You Go"). Verder ademt "Blunderbuss" toch vooral een rootsy sfeer uit. Hoogtepunten zijn voor mij de soulvolle cover "I'm Shakin'" met dat heerlijke koortje en "Trash Tongue Talker". Ja, de meer ingetogen Jack White bevalt me wel. Dit smaakt naar meer!

Op ”Lazaretto” is Jack White wederom niet stijlvast, schiet van links naar rechts, maar het is wel typisch Jack White en daarmee op voorhand intrigerend. Net als op voorganger ”Blunderbuss” vind ik het gebrek aan consistentie nergens bezwaarlijk. ”Lazaretto” is een enerverende muziektrip die ik keer op keer boeiend en onderhoudend vind. White opent met een bewerking van een oude bluesklassieker. Hij zet ”Three Women” moeiteloos naar zijn hand en past de teksten aan naar deze tijd. Geweldig nummer en een perfecte opener van ”Lazaretto”. Hij deed hetzelfde trucje met ”I’m Shakin’” op ”Blunderbuss”. White weet waar voor de blues de mosterd gehaald moet worden. De titeltrack is ook al een schot in de roos. De riff is onweerstaanbaar en eigenlijk heel simpel. Daarin ligt direct ook de kracht (denk ook aan ”Seven Nations Army”). Het instrumentale ”High Ball Stepper” heeft eenzelfde aanstekelijkheid en rockt van alle kanten (geweldige clip ook trouwens!). De tweede helft van het album laat een wat ander geluid horen. De invloeden uit de roots en country nemen het voortouw en je hoort meer piano en wat minder prominent de gitaar. ”The Black Bat Licorice” is daarop overigens weer een uitzondering. Het ingetogen ”Entitlement” vind ik van grote schoonheid met die meeslepende steelgitaar. Ondanks de twee gezichten van ”Lazaretto” is ook deze worp van White weer een topper. Op de (ultra) LP pakken de twee kanten (letterlijk en figuurlijk) van ”Lazaretto” goed uit. Kant A is het ruigere en energieke gedeelte en kant B zorgt voor de nodige rustmomenten. De LP heeft daarnaast een paar leuke trucjes met hologrammen en kant A loopt van binnen naar buiten. Ook dit is weer typisch Jack White. ”Lazaretto” is wederom het bewijs van de eigenzinnigheid, originaliteit maar bovenal muzikaliteit van Jack White.

Dit is heerlijke jazz/fusion plaat zeg. Jaco Pastorius maakt van de bas een instrument dat zich niet uitsluitend beperkt tot het leggen van de solide basis van een muziekstuk, maar promoveert het tot een instrument dat volledig in de lead is. De bas van Pastorius is groovy, funky en jazzy. De instrumentatie eromheen is afwisselend van pure jazz tot en met afrobeat. Ik ken te weinig bassisten om te zeggen dat de stijl van Pastorius uniek is, maar een ding is zeker: Pastorius weet zijn spel constant afwisselend en spannend te houden. Van kort, puntig en fel tot rollend, warm en gloedvol. Volgens de overlevering is Jaco Pastorius van grote invloed geweest op menig bassist en voor de ontwikkeling van de basgitaar in het algemeen, en luisterend naar zijn gelijknamige plaat ben ik de eerste die dat gelooft. Heerlijke plaat!

Een vergelijking maken tussen Jakob en zijn vader Bob Dylan heeft mijn inziens niet zoveel zin. Ik hoor maar weinig overeenkomsten en het meeste wat deze heren echt bindt zijn de genen en het DNA. In de band The Wallflowers vond ik Jakob Dylan al een zeer aangename zanger, tekstschrijver en muzikant. Met name het album ”Bringing Down the Horse” reken ik tot een van mijn favorieten van de jaren 90. Solo neigt Jakob Dylan meer naar folk. Oké, toch een overeenkomst gevonden met de muziek van zijn vader. De liedjes op ”Seeing Things” zijn sober, maar mooi om naar te luisteren. Net als zijn stem, ondanks de beperkte variatie. ”Seeing Things” vind ik zeker geen hoogvlieger, maar wel eentje die bijzonder genietbaar is in het folk genre. Mooie intieme luisterliedjes met een warme stem en mooi gitaarspel. Als je niet van rustige muziek houdt, kan ik me voorstellen dat je dit al snel als saai zult bestempelen. Persoonlijk kan ik rustige muziek op zijn tijd erg waarderen en in die context is ”Seeing Things” gewoon een prima album.

Deze min of meer conceptplaat van James Blood Ulmer is een meeslepende mix van blues, jazz en funk. Conceptplaat in de zin dat dit album verhaalt over New Orleans en orkaan Katrina. Het is tevens een cynisch commentaar op verwante zaken als discriminatie, geweld en armoede. Maar vooral ook een aanklacht tegen een regering die in de nazorg omtrent Katrina de nodige steken heeft laten vallen. De instrumentatie is rijk en heeft die typische New Orleans vibe, aangevuld met een hypnotiserende klank uit de hoogtijdagen van John Lee Hooker. Wat mij betreft een prachtige indrukwekkende plaat het bewijs dat de blues nog altijd springlevend is.

Hier kan ik kort over zijn: te braaf, te lief en te zoet.

James Harman draait al geruime tijd mee in de bluesscene en dat is duidelijk te horen op "Do Not Disturb". Harman weet hoe de blues hoort te klinken en hij laat dan ook een energiek, puur en authentiek bluesgeluid horen met hier en daar een lekker vuig en rauw randje. Harman speelt de harmonica in de traditie van de echte Chicago blues. Samen met zijn band zet hij een vol geluid neer dat de ene keer swingt en neigt naar een echte shuffle en de andere keer heel dicht tegen een slowblues aanschuurt. "Do Not Disturb" is niet vernieuwend of vooruitstrevend, maar is gewoon precies wat ik van een lekkere ouderwetse bluesplaat verwacht.

James Hunter laat op "People Gonna Talk" een retrogeluid horen dat prima past in deze tijd. De jaren 50 en 60 herleven op een frisse en eigentijdse manier. Vooral de stem van Hunter doet je denken aan de grote soulzangers uit het verleden, zoals een Sam Cooke. Daarnaast ziet de muziek heerlijk in elkaar en swingt van tijd tot tijd de pannen van het dak. "People Gonna Talk" luistert heerlijk weg, is een mooie hommage aan weleer en blijft met gemak overeind tussen het geweld van de hedendaagse muziek. Knappe prestatie van Hunter als je het mij vraagt.

James Hunter laat op "The Hard Way" de karen 50 en 60 herleven. Hij doet dit op een dusdanige manier zonder dat het oubollig klinkt. Het geluid is een gedreven mix van jump blues, soul en rock & roll. Door het gebruik van blazers klinkt het geluid warm en vol. Het gitaarspel van Hunter is zeer smaakvol, nergens over de top, maar uiterst effectief. "The Hard Way" vertaalt de jaren 50 en 60 naar het nieuwe millennium.

Jamie Cullum brengt prettig in het gehoor liggende jazz en pop. Hij is een meer dan prima pianist. In tegenstelling tot zijn vorige plaat is "Catching Tales" wat gevarieerder en is er meer sprake van een onderhuidse spanning. Dat is maar goed ook, want deze plaat klinkt regelmatig iets te glad en wellicht te overgeproduceerd. Daarnaast vind ik de stem van Jamie Cullum wel heel erg vlak en varieert hij er mijn inziens te weinig mee. Dan vind ik 14 nummers een hele lange zit. Deze plaat heeft zeker zijn momenten, maar voor mij ligt dat meer aan de muzikale composities, dan aan de vocale prestaties van Jamie Cullum.

"Jim" van Jamie Lidell is een album dat vol staat van de soul met een flinke scheut funk. Termen als groovend, opgewekt, energiek, zomers en dansbaar schieten me te binnen bij het beluisteren van "Jim". Daarnaast is de stem van Jamie Lidell fantastisch. Wel speelt Lidell relatief op safe. Relatief, omdat zijn voorgaande platen vol met elektronica en experimentele geluiden staat. Op "Multiply" slaat hij een andere weg in, en dat zet hij voort op "Jim". Uiteraard zijn de vleugjes elektronica nog veelvuldig te bespeuren op "Jim", zoals in "Figured me Out". Mijn favorieten zijn "Little Bit of Feel Good" (die heerlijk funk gitaar in de intro) en stampende en dampende "Hurricane". Jamie Lidell laat met "Jim" horen dat soul en funk in het nieuwe millennium nog steeds bestaansrecht heeft.

Ik ben eigenlijk geen groot liefhebber van elektronica, enkele uitzonderingen daargelaten als Faithless of Portishead. Maar Jamie Lidell voegt aan zijn elektronische geluidstapijtjes een lekkere mix van soul en funk toe. Dat maakt "Multiply" als album en het titelnummer in het bijzonder erg catchy. De soul komt met name van zijn stem en de swingende gitaar- en toetspartijen in combinatie met de elektronische beats en andere geluidstrucjes zorgen voor de funk en de rest. Niet alle nummers vind ik even geslaagd. Met name de eerste helft van "Multiply" vind ik goed. Tegen het einde zakt het wat in met "New Me" en "The City". Het afsluitende "Game of Fools" is dan wel weer erg mooi. Al met al vind ik "Multiply" dus behoorlijk genietbaar, zeker voor iemand (ik dus) die qua muziek een andere smaak heeft.

"Emergency on Planet Earth" van Jamiroquai is een aanstekelijk groovend samenraapsel van funk, jazz, soul en disco. Van begin tot eind hoor ik pakkende en aanstekelijke ritmes. Vooral de bas funkt de pan uit. De instrumentatie is rijk met bas, drums, gitaar, keyboards, blazers, percussie en natuurlijk de stem van Jay Kay. Hier word ik dus vrolijk van. "Emergency on Planet Earth" is een heerlijke plaat om lekker op te relaxen. De ritmes voeren je mee en je kunt hier heerlijk op wegdromen. Loungemuziek pur sang wat mij betreft, en dat bedoel ik positief.

Ook Jamiroquai's tweede album staat bol van de vette funk. Niet heel uitbundig, maar zwoele funk met een jazzy ondertoon. Heerlijk baswerk, de deinende zanglijnen van Jay Kay en het volle warme geluid maken "The Return of the Space Cowboy" een lekker album om op te relaxen. Sommige liedjes zijn van aanzienlijke lengte en de repeterende melodieën zorgen soms voor een hypnotiserende sfeer. Lekker om op weg te dromen zo te zeggen. Net als "Emergency on Planet Earth" is "The Return of the Space Cowboy" een groovend album en lounge muziek pur sang.

Nu is de muziek van Jane's Addiction wellicht niet meer zo relevant, maar destijds vond ik het bijzonder origineel. Jane's Addiction heeft op "Nothing's Shocking" lak aan conventionele songstructuren en kiezen duidelijk hun eigen weg. Dat levert zeer intrigerende liedjes op en zal later blijken van grote invloed te zijn op de alternatieve muziekstroming. De vocalen van zanger Farrell kunnen me niet altijd even goed bekoren, maar ik vind het over het hele album gezien behoorlijk acceptabel. Ik ben met name onder de indruk van gitarist Dave Navarro. Hij laat horen een originele gitarist te zijn die met zijn riffs en solo's laat horen dat hij buiten de lijntjes durft te kleuren. Jane's Addiction is een invloedrijke band en "Nothing's Shocking" is een album vol met interessante twists waarbij je als luisteraar constant op je hoede moet zijn. Een eigenzinnig album dat ik wel kan waarderen.

Dit tweede album van Jane's Addiction is een schot in de roos. Voorganger "Nothing's Shocking" was al een goed album, "Ritual de Lo Habitual" vind ik nog wat sterker. Het album kent twee gezichten. De eerste helft is rockend, heerlijk funky en groovy. De stem van Farrell moet je liggen denk ik, maar muzikaal is het een feest, waarbij met name gitarist Dave Navarro alle registers opentrekt. De baslijnen zijn lekker vet en zorgen voor de eerdergenoemde funk (over het gehele album overigens) De tweede helft is rustiger van aard, de liedjes zijn langer, complexer en worden zorgvuldig opgebouwd. Daarom vind ik juist die nummers net wat spannender. Hoogtepunt vind ik het prachtige "Three Days". Ook hier steelt Navarro de show met heerlijk origineel gitaarwerk. Hij bewijst dat hij duidelijk buiten de lijntjes durft te kleuren en zijn geluid is op zijn minst eigenzinnig te noemen. Ik mag er in ieder geval erg graag naar luisteren. De tweedeling op "Ritual de Lo Habitual" zorgt er allerminst voor dat er geen cohesie is op het album. Ondanks de grote verschillen in aanpak in de liedjes klinkt het album toch als een geheel. Topplaat.

Dit album is jeugdsentiment en guilty pleasure tegelijk. Destijds vond ik "Black Cat" helemaal geweldig. Een heerlijke combinatie tussen een stevige rockgitaar en R&B. Nog steeds vind ik het een lekker nummer. Verder kent "Rhythm Nation 1814" gewoon erg dansbare en groovende R&B liedjes. De interludes voegen mijn inziens helemaal niets toe en zijn dus volstrekt overbodig. Maar als ik naar de tracklists kijk van Jackson's andere albums is het een terugkerend fenomeen. "Rhythm Nation 1814" vind ik over het geheel genomen een aardig album met een aantal sterke singles en een uitschieter met "Black Cat".