Carole King is misschien niet een naam die direct een belletje doet rinkelen, maar deze dame heeft zoveel beroemde liedjes op haar naam staan dat bijna iedereen ze wel herkent. ”Tapestry” is een album dat bol staat van die liedjes. Qua zang vind ik Carole King niet eens buitencategorie, maar in termen van liedjes schrijven en melodieën maakt ze diepe indruk. Dus dat compenseert de schoonheidsfoutjes in haar stem (alsof ik een specialist ben, ha). Dus de liedjes, daar draait het om op ”Tapestry”. En die zijn bijna allemaal van grote klasse. Het zijn mooie luisterliedjes, zonder dat het saai wordt of dat je aandacht verslapt. ”You’ve Got a Friend” en ”(You Make Me Feel Like) a Natural Woman” zijn mijn favorieten. En deze originelen van Carole King vind ik de beste van alle versies die ik ken. ”Tapestry” is een album dat steeds beter en beter wordt. De kracht van de liedjes doen hun werk en de verhaaltjes (hoe simpel verwoord soms) raken je (althans mij). Singer/Songwriter is misschien wat te kort door de bocht, want qua instrumentatie worden meerdere genres aangetikt (bijvoorbeeld het roots-achtige ”Smackwater Jack”). Toch spelen de liedjes uiteindelijk de hoofdrol, maar wat mij betreft mag Carole King, als componist, wat vaker in de spotlight staan. Of ze ondergewaardeerd is weet ik niet echt, maar Carole King is wat mij betreft een grootheid. ”Tapestry” herinnert me daaraan, elke luisterbeurt weer.

Carolyn Wonderland is een Amerikaanse zangeres en gitariste uit Austin, Texas. Ik heb haar ooit in een kleine blueskroeg in Amsterdam live zien spelen. Ik was toen al erg onder de indruk van haar stem en gitaarspel. Daar speelde ze ook nog lapsteel en trompet. Een multi-talent dus. Deze plaat "Bloodless Revolution" is een mooie verzameling blues en roots songs. De ene keer ingetogen, de andere keer rauw en rockend. Haar stem heeft een mooi rafelig randje en in de verte hoor je een klein tintje van Janis Joplin. Ook doet ze me denken aan een rauwere versie van Susan Tedeschi. Al met al een uitstekende plaat met goede songs. Samen met haar band is ze goed op dreef, en ze houdt de traditie van erfgoed van muziekstad Austin levend.

Carolyn Wonderland kiest er op "Miss Understood" voor om haar blues- en rootsgeluid wat uit te breiden met meer pop en rock. Dat doet ze uitermate kundig en de liedjes klinken als een klok. Persoonlijk vind ik het jammer dat de blues iets meer naar de achtergrond is gedrukt. Daar ligt mijn inziens echt haar kracht, vooral live. Dat betekent niet dat dit geen goed album. "Miss Understood" is een prima verzameling liedjes, waarop Carolyn Wonderland bewijst dat ze een veelzijdige zangeres en instrumentaliste. Liedjes als "Throw My Love" en "Feed Me to the Lions" zijn heel mooi, maar eigenlijk luistert "Miss Understood" als geheel gewoon prima weg.

”Tijuana Moods” van Charlie (Charles) Mingus is een swingende jazz plaat vol zomerse, latin en Caribische invloeden. Best een bijzondere combinatie, want dat had ik nog niet eerder gehoord. Nu zegt dat niets, want zo’n grote jazzkenner ben ik niet in. Maar toch, geïntrigeerd ben ik zeker. De korte liedjes zijn swingend en klinken erg zomers. De langere tracks zijn complexer en hebben een losser karakter. Gecontroleerde chaos is een kwalificatie die soms bij me opkomt, maar wel lekker klinkende chaos zogezegd. Ander werk van Charles Mingus ken ik (nog) niet, maar ”Tijuana Moods” vind ik in ieder geval, als niet jazzpurist, erg lekker.

Best genietbare plaat van Charlie Parker. Ik ben geen jazzfanaat, maar ik kan dit genre over het algemeen best goed waarderen. "Bird" is een door de saxofoon van Parker gedreven plaat. Het is daarom wel heel erg op de blazers gericht. Soms word ik wat nerveus van het "getoeter". Daarnaast is het publiek bij sommige liveopnamen te prominent en luidruchtig aanwezig. Maar los hiervan wordt er op "Bird" heel smaakvol gemusiceerd. Dat Charlie Parker een buitengewoon goede saxofonist is staat buiten kijf en op "Bird" zijn er voldoende momenten die dat bewijzen.

"Chet is Back!" is een verdraaid lekkere jazzplaat. De plaat is opgenomen in Rome in 1962 en wordt daarom ook wel aangeduid als "The Italian Sessions". Het geluid is gevarieerd. Het feit dat Chet Baker op "Chet is Back!" in een sextet formatie speelt, draagt daar natuurlijk aan bij. De instrumenten wisselen elkaar goed af, waardoor er genoeg variatie valt te bespeuren. Vooral jazzgitarist Rene Thomas valt me op. Het is een verademing om naast de blaasinstrumenten ook genoeg ruimte te horen voor de gitarist. Dat is voor mij een van de belangrijkste factoren die bijdraagt aan de genietbaarheid van "Chet is Back!". De muzikanten zijn voornamelijk Europeanen en is een mix van jong en oud. Op "Chet is Back!" staan een aantal klassiekers/standards als "Over the Rainbow" en "These Foolish Things", maar ook eigen composities als "Ballata in Forma di Blues", dat overigens een van de hoogtepunten is van deze plaat. "Chet is Back!" is een hele fijne plaat voor de late uurtjes, mooi om op weg te dromen.

Bij de naam Chickenfoot zouden je wenkbrauwen toch even gaan fronsen als je niet beter wist. De rockkenner weet natuurlijk dat Chickenfoot bestaat uit echte rockveteranen: voormalig Van Halen zanger Sammy Hagar en bassist Michael Anthony, aangevuld met gitarist Joe Satriani en Red Hot Chili Peppers drummer Chad Smith. Het gelijknamige titelalbum is een heerlijke rock & roll plaat geworden. Zanger Hagar is nog steeds uitstekend bij stem. Tekstueel is het allemaal niet heel hoogstaand, maar vocaal zijn er maar weinig zangers die zijn bereik hebben, zeker op die leeftijd. Bassist Michael Anthony is de stille kracht (ook al bij Van Halen). Gewoon degelijk baswerk, maar vooral zijn karakteristieke background vocals zijn echt van toegevoegde waarde. Drummer Chad Smith bewijst een uitstekende rockdrummer te zijn, en een echte gangmaker. Samen met Anthony vormt hij een groovende en stuwende ritmesectie. Tenslotte gitarist Joe Satriani: op zijn solowerk vind ik hem vooral technisch erg goed, maar ik mis de echte liedjes, het was vaak meer een vehikel voor zijn capaciteiten op de gitaar. Bij Chickenfoot speelt Satriani in dienst van het liedje: heerlijke riffs en goede solo's. Nergens egotripperij of patserig gitaristengedrag. Ik vind hem geen betere gitarist dan bijvoorbeeld Eddie van Halen, daarvoor is zijn geluid niet herkenbaar en typerend genoeg, maar dat het een klassegitarist is, daarover bestaat geen twijfel. Chickenfoot brengt rock & roll zoals het hoort te zijn: 'in your face with attitude'. Live zijn deze heren echt een sensatie. Ik heb ze live gezien in 2009 te Heerhugowaard en recent in januari 2012 in 013 te Tilburg. Behoort zeker tot de beste rockconcerten die ik heb gezien. Chickenfoot realiseert het om de vier individuele talenten te bundelen tot een klasse rockband die laat horen dat ze de jonkies van deze generatie nog met gemak aankunnen.

Laat ik beginnen door te stellen dat "III" van Chickenfoot een prima rockplaat is. Ik moet echter wel zeggen dat deze plaat voor mij pas echt begint vanaf het vierde nummer "Up Next". De eerste drie nummers vind ik meer Sammy Hagar solo nummers dan echte Chickenfoot liedjes. Het geluid op "III" klinkt volwassener dan op hun gelijknamige debuut. Toch mis ik een beetje dat ongedwongen karakter van hun eerste plaat. Aan de andere kant klinkt het gitaarspel van Joe Satriani gevarieerder en hebben de vocalen van Michael Anthony een prominentere plek gekregen naast de lead vocals van Sammy Hagar. Er zijn dus twee kanten van de medaille zo gezegd. "III" is een lekkere rockplaat met hoogtepunten als het eerdere genoemde "Up Next", "Lighten Up" en "Dubai Blues". Ondanks dat ik het debuut iets hoger aansla dan "III", is dit gewoon een goede plaat van een stel fantastische rockmuzikanten.

"LV" is een verzameling liveopnamen van supergroep Chickenfoot. Eigenlijk bestaat de plaat uit twee helften. De eerste helft is een collectie liveopnamen van de "Different Devil" tour uit 2012. Het betreft nummers van hun tweede plaat "III". De tweede helft betreft liveopnamen die ook te vinden zijn op de live DVD "Get Your Buzz On Live". Die nummers zijn afkomstig van het gelijknamige debuutalbum van Chickenfoot. De opnamekwaliteit is fantastisch en je hoort direct dat Chickenfoot een echte liveband is. De nummers worden heerlijk opgerekt en muzikaal is het fenomenaal. Gitarist Joe Satriani haalt alle registers open en zanger Sammy Hagar bewijst dat hij op zijn pensioengerechtigde leeftijd nog steeds een krachtige rockstem heeft. Op deze plaat horen we twee drummers. Gezien zijn verplichtingen bij de Red Hot Chili Peppers is Chad Smith alleen te horen op de tweede helft. De honneurs op de eerste helft worden meer dan uitstekend waargenomen door Kenny Aronoff. Maar de stille kracht is bassist Michael Anthony. Zijn stuwende en funky bas komt op deze liveregistratie nog veel meer tot zijn recht in vergelijking met de studioalbums. Tussen de solo's van Satriani door hoor je zijn volle warm vette bastonen de perfecte basis leggen voor de classic rock van Chickenfoot. Ik heb beide concerten van Chickenfoot op Nederlandse bodem bijgewoond en deze plaat laat mooie herinneringen herleven."LV" is een mooi extraatje zo tegen het einde van het jaar.

Op deze liveregistratie spelen de gebroeders Robinson liedjes van hun eigen Black Crowes, liedjes van hun soloreleases en enkele traditionals en covers. De liedjes worden gespeeld zonder band, dus slechts de vocalen van Chris en Rich, af en toe aangevuld met achtergrondzangeressen en het fantastische gitaarwerk van Rich Robinson. In deze sobere setting komt dat gitaarspel nog beter tot zijn recht en bewijst maar weer eens welke uitzonderlijke kwaliteiten Rich Robinson bezit. De liedjes van The Black Crowes klinken nog doorleefder en eigenlijk moet je ook concluderen dat de liedjes uit hun solo carrières bijzonder dicht bij het werk van The Black Crowes ligt. Ook de gebrachte traditionals/covers zetten de gebroeders Robinson met gemak naar hun eigen hand, waarbij vooral "Polly" van buitengewone schoonheid is. "Brothers of a Feather" laat een twee eenheid horen van ongekende klasse en niet snel hierna zouden The Black Crowes terugkeren aan het front met een geweldige comeback. Deze broertjes zijn, ondanks hun persoonlijke strubbelingen zo af en toe, op elkaar aangewezen. En dat is maar goed ook, want het levert prachtige muziek op.

"Fall Changes" is een overwacht goede plaat. Onverwacht, omdat ik Chris Bergson en zijn band eigenlijk niet kende en dus geen enkele verwachtingen had van tevoren. Maar wat blijkt: dit is een prima bluesplaat met door de toevoeging van de blazers een soulvol tintje. Bergson is niet de typische gitaarheld. Geen lange uitgesponnen solo's, maar kort en puntig gitaarspel. Het doet me bij tijd en wijlen denken aan Albert Collins. Daarnaast past zijn stem precies in het plaatje. Niet loepzuiver, maar met een klein rafelig randje. Chris Bergson kent zijn klassiekers. Op deze plaat komen een aantal covers voorbij in uiterst smaakvolle uitvoeringen. In de Jimi Hendrix cover "Are You Experienced" is zelfs een snufje van de gitaarrif van "Anyday" van Derek and the Dominos verweven. "Fall Changes" is gewoon een goede plaat!

Ik heb Chris Cornell heel hoog zitten. Wat mij betreft een van de allerbeste rockzangers. Dit heeft hij bewezen in Soundgarden (nu weer nieuw leven ingeblazen) en in het latere Audioslave, maar hij is wat mij betreft pas echt fenomenaal in de gelegenheidsband Temple of the Dog. Daarom komt "Carry On" mij echt rauw op het dak vallen. Wat Chris Cornell met "Carry On" heeft willen bereiken is me volstrekt onduidelijk. Wilde hij een soort toegankelijke pop/rock plaat maken met singer/songwriter trekjes? Ik weet het niet, maar weg is de overtuiging in zijn stem. Het raakt kant nog wal en daarnaast zijn de liedjes ook niet van een al te hoog niveau. Af en toe veer ik nog even op, maar deze plaat is voor mij een bittere teleurstelling.

Chris Cornell is een van mijn favoriete zangers in het rock genre. Bij Soundgarden en Audioslave bewijst hij dat hij hier meer dan uitstekend mee uit de voeten kan. Persoonlijk vind ik zijn stem nog meer tot zijn recht komen wanneer de emotie de overhand neemt. Een goed voorbeeld hiervan is zijn bescheiden meesterwerk met Temple of the Dog. Ook zijn eerste soloplaat "Euphoria Morning" is hiervan een goed voorbeeld. In deze ingetogen setting komt de stem van Cornell nog meer tot zijn recht, en dat leidt regelmatig tot kippenvel momenten. Opener "Can't Change Me" zet direct de toon en je hoort dat je hier te maken hebt met een andere stijl dan Soundgarden en Audioslave. Af en toe hoor je nog flarden van Temple of the Dog, maar deze soloplaat van Cornell heeft een eigen smoel, met als hoogtepunt "When I'm Down". De muziek is sfeerbepalend en met zijn stem draagt Chris Cornell zijn boodschap uit. Nergens geen opsmuk, af en toe wat gebruik van elektronica, maar niet overdadig of storend. De latere soloplaten van Cornell zijn ronduit teleurstellend of zelfs slecht. Daar laat hij zich teveel leiden door experimenten of het grote publiek, maar "Euphoria Morning" is een prachtige singer/songwriter plaat en een hoogtepunt uit het oeuvre van Chris Cornell.

Prima verzamelaar van Chris Isaak. ”Wicked Game” en ”Blue Hotel” zijn mijn favorieten. Samen met de andere liedjes hangt over het gehele album een donkere, dreigende en melancholische sfeer. Hierbinnen komt de stem van Isaak uitstekend tot zijn recht. Ik vind het daarentegen wel een beetje monotoon worden na verloop van tijd. Instrumentaal is het allemaal dik in orde. Of zijn studioalbums beter zijn durf ik niet te zeggen, maar dit verzamelalbum is zeer genietbaar.

Tot 2002 kende ik Chris Rea eigenlijk alleen van zijn overbekende kersthit "Driving Home for Christmas". In 2002 bracht Rea zijn bluesplaat "Stony Road" uit. Ik was meteen verkocht en sindsdien een fan van de bluesy Chris Rea. Recent ben ik begonnen om ook de vroegere platen van Rea te ontdekken en kwam al snel uit bij het prachtige "Auberge".

Dit is een prachtplaat (met ook een mooie hoes overigens), waarop zijn mooie diepe warme stem en dito gitaarspel de hoofdrol opeisen. De gelijknamige opener heeft wellicht een iets te lang intro, maar het nummer is een mooie opmaat voor wat komen gaat.

Het eerste kippenvel moment komt bij het orgelgeluid en de schuurpapierstem van Rea op "You're Not a Number". Ook het voorgaande "Gone Fishing" is van hoog niveau, als is het wel wat zoet. Rea komt ermee weg, omdat zijn indringende stem en soulvolle slidegitaar een nummer naar een hoog niveau tillen.

De gitaarintro van "Set Me Free" is zo diep, donker, mooi en bijna sensueel. Het nummer is prachtig opgebouwd en heeft een euforische, meeslepende en zelfs hypnotiserende sfeer. Het piano intermezzo is zo mooi en dan weer die raspende stem, gevolgd door een fenomenale gitaarsolo.

Rea is een veelzijdig artiest en bewijst dat hij vele genres beheerst. Ook op deze plaat is de invloed uit de blues merkbaar. Ook de soul is niet ver weg en op "Every Second Counts" is de reggae vibe overduidelijk.

Weer een hoogtepunt is "Looking for the Summer". Rea bezweert je met zijn intrigerende manier van zingen/vertellen. Dit nummer behoort tot het beste dat Rea heeft geschreven. Wederom mooi dienstbaar gitaarspel met een mooie afwisseling en interactie tussen de akoestische en electrische gitaar.

Chris Rea is meer dan "Driving Home for Christmas". Veel meer zelfs en daar is deze plaat het zoveelste bewijs van. Een klasse plaat van een ondergewaardeerde zanger/gitarist.

Op deze bijna geheel instrumentale plaat bewijst Chris Rea zijn klasse als muzikant. Maar de saaiheid slaat op een gegeven moment toe door het ontbreken van de vocalen. Ik draai deze plaat daarom zelden in het geheel. Dit heeft niets met de kwaliteit van Chris Rea te maken, maar de keuze van de vorm waarin hij deze plaat heeft gegoten. Toch genietbaar, maar met mate.

Geen slechte plaat van Chris Rea, maar het is mijn inziens te poppy. Het levert aardige liedjes op, maar de echte Chris Rea sound die ik waardeer kan ik er nog niet uithalen. Chris Rea is duidelijk nog groeiende.

Chris Rea heeft zich de laatste jaren bekeerd tot de blues. Hierdoor ben ik een groot fan van hem geworden. Echter zijn oude werk kan me slechts sporadisch echt bekoren. Rea heeft zelf meerdere malen toegegeven dat hij is gezwicht voor de commerciele druk van de platenmaatschappijen om radiovriendelijke popliedjes af te leveren. Op "Dancing with Strangers" hoor ik dat terug. Slechts af en toe komt zijn prachtige slide gitaar maar echt tot zijn recht. Verder steunt Rea op zijn warme schuurpapieren stem, maar door de matige liedjes komt zelfs dat onvoldoende uit de verf. Wat mij betreft blijft Rea trouw aan de blues. De enige muziek die hij zelf ook echt wil spelen, dus hou je rug recht Chris!

Ik ben me pas echt in de muziek van Chris Rea gaan interesseren toen hij zich openlijk en op plaat bekeerde tot de blues. Voor mij begon dit allemaal met "Stony Road". Alles wat ik nu met terugwerkende kracht beluister van Chris Rea, refereer ik aan zijn fantastische blueswerk. Dan moet ik toch echt concluderen dat "Deltics" beduidend minder is. Het is teveel gericht op de grote massa. Alles draait om zijn warme en diepe stem, de muzikale composities blijven daardoor achter. Ook zijn gitaarspel komt onvoldoende tot zijn recht. Rea laat zich hier helaas leiden door wat het publiek wil horen en niet wat hij zelf wil spelen. Gelukkig heeft hij dat later ingezien en speelt hij uitsluitend nog de muziek waarbij zijn hart ligt.

Op "Espresso Logic" beginnen zich de eerste tekenen van de blues georiënteerde Rea zich af te tekenen. Met name "Soup of the Day" is een onvervalste bluessong met prachtig gitaarspel. Dat gitaarspel is overigens op "Espresso Logic" dik in orde. Veelal ingetogen, maar heel mooi en altijd op de juiste plek. De grote bekende van deze plaat is "Julia", maar er valt naast dat nummer nog genoeg te genieten op "Espresso Logic". Chris Rea heeft duidelijk nog geen keuze gemaakt, want af en toe klinkt het allemaal nog iets te mainstream naar mijn mening, maar Rea doet dit wel met smaak, en met zijn prachtige warme en diepe stem. Rea is duidelijk op weg waar hij naar toe wil, naar de blues.

Na "Auberge" komt Chris Rea met het alleraardigste "God's Great Banana Skin". Deze plaat is niet zo goed als "Auberge" maar is desalniettemin een heel fijn album geworden. Met name de eerste twee nummers zijn van ongekende klasse, waarop Rea zowel vocaal als gitaartechnisch een hoogstandje aflevert. Op deze plaat zijn Rea's eerste stappen richting de blues al waar te nemen. Zijn slide gitaar klinkt donkerder en bluesier, net als zijn toch al diepe en warme stem. "God's Great Banana Skin" bevat geen echt grote hits, en is misschien daarom juist wel zo'n knappe prestatie.

"King of the Beach" is wederom een mooie plaat van Chris Rea. De man maakt over het algemeen prima platen. Vooral de bluesplaten die hij in de latere fase van zijn carrière maakt spreken me erg aan. Af en toe komt hij met een misser, maar dat vergeef ik hem gezien zijn imposante oeuvre. Op "King of the Beach" staan mooie, voornamelijk redelijk ingetogen/midtempo luisterliedjes. Ik geniet altijd erg van zijn gitaarspel, maar die eist wat mij betreft op "King of the Beach" niet de hoofdrol op. Nog steeds is zijn spel erg mooi, intens en meeslepend, maar vooral zijn diepe, donkere en warme stem pakken me op "King of the Beach". Met name in de ballads zorgt dat voor menig kippenvel moment. Een mooi opgebouwd nummer vind ik "Sandwriting". Alle ingrediënten voor een ultieme Chris Rea song zijn aanwezig. Maar los daarvan valt er meer dan genoeg momenten om te genieten op "King of the Beach". Gewoon weer een uitermate prettige luisterervaring!

Ik durf best te zeggen dat ik een fan ben van Chris Rea. Zijn stem en slide gitaar weten me altijd te raken. Op "La Passione" kiest Rea voor een geheel andere richting, namelijk die van filmmuziek. Hoewel ik zijn ambitie waardeer, heb ik toch meer moeite met deze plaat. Niet omdat de muziek slecht is, maar meer omdat ik die elementen mis waarom ik zo van de muziek van Chris Rea hou. Op "La Passione" is het orkestgehalte me veel te hoog, en soms zelfs iets te bombastisch. Daarnaast vind ik filmmuziek best heel mooi, maar met een film. Niet om als een separaat album te luisteren. Kortom: respect voor dit uitstapje van Chris Rea, maar niet mijn ding.

Het duurde even voordat ik "On the Beach" op waarde kon schatten. Het titelnummer pakte me daarentegen direct. De andere liedjes vond ik maar wat voortkabbelen. Net als het kabbelende water op de achtergrond van het titelnummer zeg maar. Maar na enkele luisterbeurten moet ik toch zeggen dat "On the Beach" als album een ingetogen maar uiterst sfeervol album is. Nog meer dan normaal leunt Chris Rea op zijn donkere diepe schuurpapieren stem. Zijn gitaarspel is puur functioneel en niet zo prominent aanwezig. Maar vergis je niet, juist in die ondersteunende rol trakteert Rea ons op prachtig gitaarspel. Naast het openingsnummer vind "It's All Gone" ook prachtig. Uiteindelijk heeft de bluesy Chris Rea mijn absolute voorkeur, maar ook "On the Beach" heeft me kunnen overtuigen.

Op "Santo Spirito Blues" horen we Chris Rea weer eens wat ruiger van leer trekken dan op zijn voorgaande projecten. Vooral op de eerste helft van het album scheurt Rea heerlijk met zijn gitaar, raspt zijn stem nog altijd lekker en voert rock de boventoon over de blues. Op de tweede helft van het album neemt Rea wat gas terug en is er wat meer blues te horen. Met name in de gitaarsolo's klinkt Rea dan bijzonder bluesy en gloedvol. Het enige nadeel van deze opzet is dat de langzamere liedjes elkaar opvolgen, waardoor de aandacht dreigt te verslappen. Een iets betere, dan wel uitgebalanceerde, volgorde van de liedjes had dit kunnen voorkomen. Voor de rest heb ik eigenlijk weinig te klagen, want "Santo Spirito Blues" is het volgende prima album in een reeks uitstekende bluesgerelateerde releases van Chris Rea.

”Shamrock Diaries” is een mooi album van Chris Rea. Zeker een van zijn betere uit de jaren 80. Het album begint heel mooi met ”Steel River”. Een nummer dat toewerkt naar een mooi soulvol en warm einde met die blazers en mooie koortjes. ”Stainsby Girls” is een van mijn favoriete liedjes van Chris Rea. De opbouw is mooi en Rea’s slidegitaar klinkt dreigend en spannend. En dan is er uiteraard die stem. Die warme raspende diepe stem die met name in de langzamere nummers, zoals ”Chisel Hill” nog beter tot zijn recht komt. Er zijn ook zaken aan ”Shamrock Diaries” die me minder goed kunnen bekoren. Het overdadige gebruik van keyboards spreekt me gewoon niet zo aan, maar het is wel typisch iets wat past bij de jaren 80. Desondanks kan ik toch behoorlijk genieten van ”Shamrock Diaries”, met name als tegen het einde van het album liedjes als ”Love Turns to Lies” en ”Hired Gun” voorbijkomen. Zeker die laatste is een geweldig nummer met heerlijk basspel. ”Shamrock Diaries” is een van Rea’s betere albums, zeker in de jaren 80. Uiteindelijk prefereer ik de albums van Rea waarbij hij zich richt op de blues, maar ”Shamrock Diaries” is een dikke voldoende.

Elk jaar in december, zo ongeveer rond de tijd dat Sinterklaas ons land weer heeft verlaten, schallen de eerste kerstnummers uit de radio. Steevast kun je ervan uitgaan dat één van de eerste kerstnummers die je hoort "Driving Home for Christmas" van Chris Rea is. Bij Chris Rea had ik altijd het gevoel dat er iets niet klopte. Die stem en die slide gitaar pasten in mijn ogen niet bij het soort liedjes dat hij schreef en uitbracht.

Dit alles veranderde met het luisteren naar "Stony Road". Eindelijk had ik het gevoel dat de puzzelstukjes in elkaar vielen. Waarom nu wel, en voorheen niet? Chris Rea besloot eindelijk de plaat te maken die hij altijd al wilde maken, namelijk een bluesplaat. Hij werd hierbij geïnspireerd door zijn persoonlijke situatie. Bij Rea is kanker vastgesteld en gedurende die lijdensweg besloot hij tegen de wensen van zijn platenmaatschappij in een plaat te maken met muziek waar hij mee is opgegroeid. Om één keer te doen wat hij altijd had willen doen!

Deze bluesy en rootsy aanpak werkt uitstekend bij de schuurpapieren, doch warme stem van Chris Rea. Zijn venijnige en tegelijkertijd broeierige slide gitaarwerk maken het plaatje compleet. Hoe ironisch ook, maar ik moet toch keer op keer vaststellen dat persoonlijk leed vaak resulteert in de mooiste muziek. Ook Chris Rea weet zijn strijd tegen zijn ziekte op indringende, treffende, maar ook op gloedvolle wijze vast te leggen op "Stony Road".

Luisterend naar "When the Good Lord Talks to Jesus" krijg ik het gevoel dat Chris Rea zich een roepende in de woestijn voelt in zijn strijd tegen kanker, in de steek gelaten door iedereen:

See me moving without warning
Fast as my legs can run
And I''m hanging on a thin wire
Been that way since I was young
Only the good Lord got his reasons
For turning on his own son

Ook in het meeslepende "Easy Rider" voel je Chris Rea's pijn door merg en been gaan:

Well now come on easy rider
Turn this screaming fire
Down low
Yeah come on easy rider
Pull this pain
And let it go

Gelukkig heeft Chris Rea zijn ziekte het hoofd kunnen bieden. Volledig genezen zal hij helaas niet. Sinds "Stony Road" brengt Rea uitsluitend bluesgeoriënteerde muziek uit. Zijn concerten worden steeds schaarser en juist daarom vond ik het concert dat hij in maart 2010 gaf in de Heineken Music Hall te Amsterdam een gedenkwaardige om bij te wonen. Ondanks zijn zwakke gezondheid gaf hij een fenomenaal concert met vele momenten van kippenvel. Dus vergeet alle clichés over Chris Rea, en vergeet vooral "Driving Home for Christmas". Draai "Stony Road" en ontdek waar Rea's prachtige stem en gitaarwerk echt tot hun recht komen; in de blues!

Chris Rea ben ik later in zijn carrière pas echt gaan waarderen. Zijn vroegere albums hebben me nooit kunnen bekoren, en ik moet zeggen dat ook ”Tennis” geen hoogtepunt is. Eigenlijk vind ik het een bijzonder zwak album, op alle fronten. Geen goede liedjes, vrij standaard composities en ook productietechnisch niet je van het. De stem van Rea is eigenlijk het enige wat overeind blijft. Heel af en toe hoor ik zijn karakteristieke slide gitaarspel, maar het zijn slechts spaarzame momenten. ”Tennis” gaat het ene oor in en het andere weer uit en ik heb zelfs de neiging om echt te skippen. Dat zijn geen goede voortekenen. ”Tennis” laat geen blijvende indruk achter, en is voor mij nogmaals de bevestiging dat ik hou van de Chris Rea die de blues speelt.

"The Blue Cafe" is weer een typische Chris Rea plaat. Direct herkenbaar aan de warme doorleefde stem en zijn karakteristieke slide gitaarpartijen. De songs zijn weer prima en de composities overtsijgen de middelmaat. Niks nieuws onder de zon. Chris Rea doet waar hij goed in is. Er zijn voor mij geen echte uitschieters, waardoor ik niet echt meer wordt verrast. Chris Rea zet de constante lijn van goede platen voort, en dat is ook een prestatie.

Wederom een goede plaat van Chris Rea uit zijn "blue periode". De basis op dit album is duidelijk blues, maar het geheel is overgoten met een jazzy sausje. Dus meer gebruik van blazers en toetsen dan dat we Chris Rea gewend zijn. De jazzy aanpak leidt tot een relaxte laidback sfeer op "Blue Jukebox". Hierdoor kabbelt de plaat wel een beetje voort en heb ik moeite om de aandacht vast te houden. Prachtige liedjes, mooie composities, alleen had er wel iets meer pit in gemogen. Dat is een beetje jammer want Chris Rea is een dermate grote muzikant dat hij meer verdient dan alleen maar te fungeren als achtergrondmuziek.