"Anthologie du Blues" is eerlijke, pure en authentieke pianoblues. Champion Jack Dupree heeft een doorleefde bluesstem, donker en vooral verhalend. In de liedjes zingt hij niet alleen, maar hij vertelt ook anekdotes of maakt verwijzingen. Daarnaast speelt hij bijzonder smaakvol piano. De pianoklanken zijn niet uitbundig, maar vooral sober, wat past bij de blues. Naast zang en piano is er ook nog ruimte voor een gitaar. Deze is vooral functioneel en effectief. Qua timing erg goed, maar altijd in dienst van het liedje en puur ter ondersteuning van de zang en het pianospel van Champion Jack Dupree. "Anthologie de Blues" luistert heerlijk weg. Zoals Stijn al aangeeft: "less is more". Blues zonder franjes, precies zoals het is bedoeld.

16 Down heeft met "Headrush" gewoon een prima plaat afgeleverd. Deze Nederlandse band laveert op "Headrush" tussen rock, pop en elektronica. Soms doet het een beetje aan Radiohead denken. Niet alle nummers zijn even sterk, maar er staan toch wel een paar voltreffers op hoor. Vooral "Subtle Movements" is van ongekende klasse en behoort mijn inziens tot een van de beste songs van Nederlandse makelaardij. Ook het groovende en rockende "If the Money's Right" is een schot in de roos. Al met al is "Headrush" een plaat van een band die buiten de lijntjes durft te kleuren. Het resultaat is niet altijd even consistent, maar zeer zeker genietbaar.

"Life in a Fishbowl" vind ik niet zo goed als hun debuutplaat. Ik geef toe het klinkt wat consistenter dan hun eerste plaat, maar daarentegen is het verrassende er wel vanaf. Wat overblijft zijn een elftal vrij standaard klinkende rockliedjes die afwisselend hard en zacht zijn. Niet slecht, maar ik word er niet echt door gepakt. Daarnaast mis ik nummers van het kaliber "Subtle Movements" of "If The Money's Right". Aardige plaat, maar "Life in a Fishbowl" blijft onvoldoende hangen.

”Secret South” is zo’n album dat je direct bij je strot grijpt en onder je huid gaat zitten. De sfeer op dit album is van begin tot eind beklemmend en donker. Hoewel religie niet iets is waar ik me direct mee identificeer is de religieuze thematiek op ”Secret South” intrigerend en draagt het bij aan de eerder genoemde sfeer. Zoals al eerder door anderen opgemerkt roept ”Secret South” een apocalyptisch beeld op, een onheilspellende plek, desolaat en dreigend. Je voelt je opgejaagd door de bezwerende en prekende David Eugene Edwards. Constant kijk over je schouder. Dit maakt ”Secret South” tot een spannende en bij tijd en wijlen angstige luisterervaring. Maar wel eentje die meer dan de moeite waard is. Je kunt gewoon niet stoppen met luisteren. Je moet verder. Mooi vind ik de subtiliteiten die je her en der hoort. Een mooi voorbeeld is de subtiele achtergrondzang die voor een mooie tweede laag zorgt en tegelijkertijd bijdraagt aan de constante dreiging. Een nummer als ”Burning Bush” illustreert dit heel treffend. Het gebruik van traditionele instrumenten als een viool, banjo en mandoline zorgt voor een mooi authentiek karakter. Op ”Secret South” vind ik 16 Horsepower op z’n best en een David Eugene Edwards het beste in zijn element. Volstrekt uniek wat mij betreft.

24Pesos is een band die constant de grenzen van de blues op zoekt. Dit is ook duidelijk merkbaar op "Busted Broken and Blue". Aan de ene kant hoor je duidelijk de authentieke blues uit het zuiden van de Verenigde Staten, en aan de andere kant hoor je een mengeling van diverse stijlen, waarbij de rock en funk de overhand hebben. Naast spetterend gitaarwerk hebben de bas en de toetsen de hoofdrol. Heerlijk rollende baslijnen, moddervet orgelspel en dan die vocalen erbij, alsof je letterlijk op de katoenplantages van Louisiana staat. Deze Londense band brengt de blues voorzien van een eigen twist. Een band als 24Pesos houdt de traditie van de blues levend, maar bezorgt het genre tevens een glansrijke toekomst.

De Engelse band 24Pesos gaat op ”When the Ship Goes Down” vrolijk verder waar het op het debuut was gebleven. Deze mannen brengen moderne blues met een authentieke twist. Over het gehele album hoor je de connectie met het verleden, zonder dat het oubollig aandoet. De blues van 24Pesos grooved en swingt ontzettend lekker en het tempo is bijna onverminderd hoog. Het gitaarwerk is heerlijk, maar vooral de funky bas en stuwende toetsen vallen me extra op. Het debuut, ”Busted Broken and Blue” vind ik over de gehele linie net even sterker, maar ”When the Ship Goes Down” is een uitstekende opvolger, waarbij ik vooral de tweede helft van het album ijzersterk vind. Dit soort bands houden de blues levend. Hulde!

Ondanks dat deze plaat een aantal goede tot sterke songs bevat, is het contrast met de zwakkere nummers te groot. Daarbij is er bij de keuze van de singles duidelijk gekozen voor de weg van de minste weerstand. 3 Doors Down is geen slechte band, en dit is ook geen slechte plaat, maar het voelt een beetje aan als de automatische piloot en de nummers klinken na verloop van tijd wel erg hetzelfde. Overigens is "Sarah Yellin" eindelijk eens een nummer, waarbij ze een beetje uit hun comfortzone komen. Dit is dan ook direct het hoogtepunt vsn de plaat.

Verdienstelijk debuut van 3 Doors Down. Opener "Kryptonite" is een klasse song. Maar ook de rest van het album rockt lekker weg. Niet heel hoogstand, maar gewoon een no-nonsense gitaarplaat. 3 Doors Down heeft zich op deze plaat nog niet laten verleiden door de commercie. De typische zoete rockballads van hun latere platen zijn hier achterwege gelaten. Daarom wat mij betreft de meest eerlijke 3 Doors Down plaat.

Dit is een hele genietbare plaat van 4 Non Blondes. Eigenlijk vind ik de megahit "What's Up" niet eens tot de sterkste nummers van de plaat behoren. De plaat bevat degelijke pop/rock nummers. Niet heel hoogdravend, maar Linda Perry is duidelijk een capabele liedjesschrijfster en verdienstelijk zangeres. Dit plaatje luistert lekker weg, maar is geen hoogvlieger.