"Brothers in Bamako" is een samenwerking tussen de West-Afrikaan Habib Koite en de Amerikaanse bluesmuzikant Eric Bibb. Deze plaat laat een mooie samensmelting horen tussen de West-Afrikaanse bluesmuziek en de authentieke blues van de andere kant van de grote plas, Amerika. Het levert een mooi palet aan bluesklanken op, waarbij het wisselend gebruik van Engels en de Afrikaanse taal op geen enkel moment een barrière is. Authenticiteit is hetgeen wat deze plaat uitstraalt. Dat betekent wel dat het nergens heel verrassend wordt. Wat dat betreft blijft "Brothers in Bamako" keurig binnen de blueslijntjes. Maar dit mag de pret niet drukken. Deze plaat bewandelt een mooie reis door de bluesgeschiedenis; van de plek van de oorsprong naar het mekka van de huidige blues.

Hacienda Brothers produceren ten mix van country, soul, blues, rockabilly en rock. Zelf noemen ze het western soul. De bekendste leden van deze band zijn Chris Gaffney (helaas al overleden in 2008) en Dave Gonzalez. Die laatste is bekend als zanger/gitarist van The Paladins. Maar eigenlijk wordt de hoofdrol op deze plaat opgeëist door pedal steel gitarist Dave Berzansky. Hij laat zijn pedal steel heerlijk zingen en janken en zorgt voor die echte country snik. "Hacienda Brothers" is een vrij ingetogen plaat, maar wel een meeslepende. Met name "Walkin' on My Dreams" is een pareltje.

De heren van Hacienda Brothers typeren hun muziek zelf als Western Soul. ”What’s Wrong with Right” onderstreept dat mijn inziens wel. De zang is soulvol en warm en de instrumentatie doet aan country denken, met name de prachtig gespeelde steelgitaar doet daar een aardige duit in het zakje. Het bekendste lid van Hacienda Brothers is gitarist Dave Gonzales van The Paladins. Zijn kenmerkende rock & roll gitaarspel is op ”What’s Wrong with Right” teruggebracht tot ingetogen, maar gloedvol snarenwerk. Een vergelijking met The Paladins is dan ook onterecht. Hacienda Brothers hebben een eigen geluid neergezet, op al hun albums en zo ook op ”What’s Wrong with Right”. Voor wie houdt van authentieke op country gestoelde muziek met een flinke portie soul, is dit album een aanrader. Ik vind het in ieder geval prachtig.

Op "Delta Times" slaat een van de grootmeesters van de Nederlandse blues de handen ineen met Terry Evans. Dat levert een akoestisch gedreven bluesplaat op die authentiek aan doet en dus volledig overeenkomstig de titel van de plaat is. Theessink's stem is lekker rauw en heeft wel iets van de talking blues van John Lee Hooker. De stem van Evans daarentegen zorgt voor de nodige soul op deze plaat. "Delta Time" bevat composities van Theessink zelf en ook de nodige covers. Zo is bijvoorbeeld de klassieker van J.B Lenoir "Down in Mississippi" bijzonder smaakvol uitgevoerd. Ook gitaarlegende Ry Cooder speelt op een aantal tracks een deuntje mee. Zijn gitaarspel is direct herkenbaar, maar hij speelt bescheiden. Ingetogen virtuositeit zou ik willen zeggen. Een smetje op deze plaat is toch wel de evergreen "The Birds and the Bees". Het nummer valt qua sfeer volledig uit de toon en is een onbegrijpelijke toevoeging aan deze plaat. Ik ben me bewust van de connectie tussen Terry Evans en dit nummer, maar het had wat mij betreft er niet op gehoeven. Op het afsluitende "Mississippi" wordt nog een mooi eerbetoon gegeven aan diverse blueslegendes. Ondanks dat ene smetje is "Delta Time" een bijzonder fraai album geworden.

"Blues and More than Blues" is zo'n plaat waar de kwaliteit van af straalt. On-Nederlands goed zou je bijna zeggen. Maar deze rasechte Nederlandse muzikanten laten horen dat ook in de lage landen de blues wordt gepredikt, en hoe! Hans van Lier is een uitstekende gitarist en hij heeft groepje muzikanten verzameld die de blues tot in den treuren snappen. Maar zoals de titel van de plaat doet vermoeden, verkennen van Lier en zijn trawanten de grenzen van de blues. Invloeden uit de soul, rock en ook jazz komen voorbij. Van Lier zet deze genres gemakkelijk naar zijn hand. Deze aanpak zorgt ervoor dat "Blues and More than Blues" een gevarieerde plaat is geworden.

De singles van ”Stars of CCTV” zijn behoorlijk catchy. Wel zijn het daarmee ook direct de sterkste liedjes van het album. Aan de andere kant vind ik de houdbaarheid weer behoorlijk beperkt, want na een paar keer luisteren heb ik het eigenlijk wel gehoord en vind ik het maar in beperkte mate boeiend. De rest van de liedjes interesseren me eigenlijk nauwelijks. Het komt allemaal nogal rommelig over. Dat zal ongetwijfeld ook zijn charmes hebben, maar mij raakt het niet. Af en toe is het nog best leuk om een liedje als ”Cash Machine” of ”Hard to Beat” en ”Better Do Better” te horen, maar dat is het dan ook wel. ”Stars of CCTV” komt bij dan ook niet verder dan 'wel aardig'.

De stem van Helen Merrill past perfect bij de jazz composities op "Parole E Musica". Goede zangeres en een erg prettig stemgeluid. De instrumentale begeleiding is eigenlijk precies wat je van jazz verwacht. Over het geheel is het niet wereldschokkend, maar gewoon uiterst goed gedaan. Aan de andere kant wordt ik nu ook niet van mijn sokken geblazen of ben ik bijzonder onder de indruk. "Parole E Musica" ervaar ik gewoon als erg aangenaam.

Op deze liveplaat speelt Hendrix zoals ik hem het liefst hoor, groovend maar vooral bluesy. Bij de eerste tonen van de bas en de gitaar op "Who Knows" ben ik verkocht. Mooie warme donkere tonen uit de gitaar en een groovende bas en stuwende drums. Hendrix is redelijk bij stem, maar dat is uiteraard niet doorslaggevend met zulke kwaliteiten op de gitaar. Al moet ik wel zeggen dat de ondersteunende vocalen van zijn bandmakkers een verademing zijn en een echte aanvulling op de stem van Hendrix. Hendrix speelt gevarieerd, gedreven, maar vooral met veel gevoel zonder zich te verliezen in teveel experimenteel gefreak. Deze behoort met "Electric Ladyland" tot mijn favoriete Hendrix platen. Tijdloos!

”Still Frame Replay” is gewoon een prima album van Henrik Freischlader. Hij put uit diverse genres, waar met name rock en blues een prominente rol innemen. Toch vind ik dat het af en toe iets te mainstream is en daardoor vind ik niet alle liedjes even boeiend. Als Freischlader wat dieper zich in de blues nestelt levert dit met ”The Memory of Our Love” direct het hoogtepunt van het album op. Een prachtige slowblues, waar ook direct de stem van Freischlader het beste tot zijn recht komt. Op ”Still Frame Replay” laat Freischlader horen een prima gitarist te zijn, al heeft hij wel de neiging om in de uptempo nummers alle ruimtes op te vullen met gitaarfratsen. Het klinkt goed, maar voegt niet altijd wat toe. Verder is ”Still Frame Replay” gewoon een bijzonder genietbaar album.

Wat een vette jazz en funk plaat is dit zeg. "Head Hunters" is een echte trip van begin tot eind. Herbie Hancock bouwt zijn composities gestaag op, laag voor laag. Iedere laag heeft weer een ander of extra instrument. Je wordt erin meegezogen, ontzettend verslavend en hypnotiserend. Deze plaat kent slechts vier nummers, louter instrumentaal. Maar de lengte en het gebrek aan vocalen is op geen enkel moment een bezwaar. De eerste twee tracks is pure funk. Het basloopje uit "Chameleon" is zo aanstekelijk dat je het niet meer uit je hoofd krijgt. De intro van "Watermelon Man" is al net zo pakkend. Vanaf de derde track krijgt de jazz de overhand. Op "Sly" is het een opzwepende mix van blazers en toetsen, waarop "Vein Melter" meer ingetogen en subtiel is. Kenmerkend voor alle nummers is die onderliggende vibe en groove die "Head Hunters" tot een spannende luisterbelevenis. Deze verveelt nooit!

"And Still I Rise" van Heritage Blues Orchestra is onbetwist een van de meest verrassende bluesreleases van de laatste jaren. Deze plaat combineert zo'n beetje alle invloeden uit de muziekgeschiedenis van het zuiden van Amerika.

"And Stil I Rise" staat boordevol worksongs, spirituals, traditionals, bezwerende gospel en de ritmes van de delta blues en de Mississippi Hill Country. Het hart van deze band wordt gevormd door Bill Sims op zang en gitaar, bijgestaan door zijn dochter Chaney op zang en Junior Mack op zang en gitaar. In totaal wordt Heritage Blues Orchestra gedreven door drie stemmen, twee gitaren en een vijfkoppige blazerssectie bestaande uit tuba, trombone, trompet, sax en harmonica.

Dit is wellicht de meest veelzijdige bluesplaat die ik de laatste jaren heb gehoord. Vele verschillende stijlen komen voorbij, en toch klinkt het geheel erg samenhangend. De samenzang is prachtig, warm en diep. Op "Go Down Hannah" en "Levee Camp Holler" wordt zelfs a capella gezongen. Kippenvel staat er op mijn armen. Op "Get Right Church" waan je jezelf een een echte gospelkerk. De intro van die song is zo mooi met dat authentieke gitaargeluid. "Don't Ever Let Your Spirit Down" is een cover van Eric Bibb die de Heritage Blues Orchestra met het grootste gemak naar haar hand zet. Tenslotte is de epische afsluiter "Hard Times" een ongekend hoogtepunt. De song begint langzaam, dreigend en broeierig. In het midden klinkt een instrumentaal intermezzo om naar het einde toe los te barsten in een stuwende en groovende vloed aan hoogstaande blues.

Ik verheug me nu al op North Sea Jazz 2012 waar ik Heritage Blues Orchestra live ga zien. Met "And I Still Rise" hebben ze wat mij betreft al een kleine klassieker in de hedendaagse blues afgeleverd. Dit gezelschap bewijst dat de authentieke blues en rootsgeluiden anno 2012 nog steeds urgent kunnen klinken!

"The Way It Goes... Sometimes" van Hokie Joint is precies wat de hoes uitstraalt; een album met broeierige en vuige blues die je verwacht in een rokerige juke joint. De stembanden van de zanger zijn voorzien van een grove korrel en de gitaren zoemen heerlijk en zo nu en dan voorzien van een lekkere fuzz. De drumpatronen zijn daarentegen weer lekker los en jazzy. Ook het gebruik van de harmonica pakt goed uit en versterkt de authentieke blues sfeer. De opener en titelnummer is gelijk heerlijk, maar ook het sexy "Chocolate Cake" en de slowblues "The Crying Song" zijn prachtig. "The Way It Goes... Sometimes" is een debuut om je vingers bij af te likken, en doet oude bluestijden herleven.

Ik heb helemaal niets met Courtney Love. Ik vind haar irritant, over het paard getild, ik erger me aan haar houding, en ik verdenk haar ervan te profiteren van de dood van haar legendarische man Kurt Kobain (maar wie doet dat niet). Toch ben ik enigszins positief verrast door "Celebrity Skin" van Hole, de band van madame Love. Hoewel ze absoluut niet de allerbeste zangeres is, laat ze hier toch horen dat haar stem past bij de muziek van Hole. Daarnaast heeft ze een aantal prima muzikanten om zich heen verzameld die haar tekortkomingen effectief maskeren. Ook zal de bijdrage van Smashing Pumpkins zanger/gitarist Billy Corgan als producer/songschrijver de nodige zoden aan de dijk hebben gezet. Dit is gewoon een hele genietbare rockplaat. Geen echte uitschieters, maar ook geen echte dieptepunten. En daar wil ik zelfs mevrouw Love wel de credits voor geven.

Naast het feit dat ik Hootie & The Blowfish een van de leukste bandnamen vind, is "Cracked Rear View" een heerlijke pop/rock plaat, waar met name zanger Darius Rucker de hoofdrol speelt. Wat een geweldige warme soulvolle stem heeft die man zeg. Hij draagt "Cracked Rear View" van begin tot eind. Niet dat de andere bandleden geen goed werk leveren, integendeel. Het klinkt allemaal prima, maar eerlijkheid gebied ook te zeggen dat het niet baanbrekend is. In het geval van "Cracked Rear View" is dat helemaal geen belemmering. Bij opener "Hannah Jane" ben ik al verkocht en als daarna het fantastische "Hold My Hand" wordt ingezet ben ik helemaal om. Dit hoge niveau wordt de volgende twee nummer ook vastgehouden. Zelfs "Only Wanne Be With You" is een bescheiden hitje geweest in Nederland. Het hoge niveau van de eerste vier nummers kan niet worden gehandhaafd, maar de andere tracks zijn nog steeds uitermate onderhoudend. In Amerika is Hootie & The Blowfish een grote band, dit debuut is zelfs een van de beste verkochte debuutplaten ooit. In de rest van de wereld heeft Hootie niet echt veel potten kunnen breken, en dat is ontzettend jammer, want "Cracked Rear View" verdient wat mij betreft een breder podium.

Waar Hound Dog Taylor op zijn studioalbums al ongepolijst en vuig klinkt, doet hij daar live nog een schepje bovenop. "Release the Hound" is een energieke, rauwe en smerig klinkende liveplaat. De versterkers hoor je constant zoemen op de achtergrond en de gain op de gitaren staan constant vol open. De raspende stem van Hound Dog Taylor maakt het geheel compleet. Taylor doet niet zijn best om zuiver te klinken. Dit geldt voor zowel zijn gitaarspel als zijn stem. Maar daar gaat het ook helemaal niet om. "Release the Hound" gaat om passie, beleving en bezieling. Die elementen zijn dan ook ruim voldoende aanwezig. Soms vind ik het best lastig om naar te luisteren, aangezien ik wel van een mooie diepe donkere cleane blues sound houd. Maar dat neemt niet weg dat "Release the Hound" een heerlijke vuige bluesplaat is. Volume open en gaan!

Hound Dog Taylor and the Houserockers leveren met hun gelijknamige album een ongekende rauwe en vuige bluesplaat af. Heerlijke bluesnaam ook: Hound Dog Taylor. Zoals gezegd is dit blues van de meest rauwe en vuige kant. De stem van Hound Dog Taylor is grof en korrelig, en zijn gitaarspel klinkt gemeen en smerig. Een cleane toon is aan deze man niet besteed. Toch is dit allemaal verdomd aanstekelijk en swingt het als de neten. Op een vreemde soort manier is de muziek van Hound Dog doorspekt met soul. De plaat bevat een mengeling van instrumentale en nummers voorzien van zang. Een slowblues als "Held my Baby Last Night" klinkt nog intenser door die rauwheid. Ook de klassieker "It Hurts me Too" vind ik mooi. Vooral hoe Hound Dog stukken van de tekst weglaat en invult met zijn gitaar. "Hound Dog Taylor and The Houserockers" is geen plaat voor de tere zieltjes. Als je houdt van zuivere zang en heldere tonen dan is dit niet aan je besteedt, maar als je houdt van eerlijke en pure rauwheid met een portie soul dat swingt, dan ben je met Hound Dog aan het juiste adres.

Blues is een muzieksoort dat draait om beleving. Howlin' Wolf is hier een overtreffende trap van. Deze plaat komt keihard binnen, zo doorleeft, authentiek, indringend, beklemmend en soms zelfs een beetje intimiderend. Ik heb wel eens gelezen dat "everybody who sings the blues, is in a deep pit yelling for help". Nou dat gevoel heb ik bij deze plaat ook. De wanhoop druipt er af en toe vanaf. De stem van Howlin' Wolf gaat door merg en been en is van de grofste soort korrel die je maar kunt bedenken. Maar juist daarom heeft het zoveel impact. De plaat "Howlin' Wolf", ook wel bekend als "The Rockin' Chair" album, bevat meeslepende blues songs. "The Red Rooster" bijvoorbeeld of "Who's Been Talkin' ". Vooral de tweede helft van de plaat vind ik fantastisch met songs als "Spoonful", "Going Down Slow", "Back Door Man" en "Howlin' for My Baby". Dit is authentieke Chicago blues. Deze plaat pakt je bij je strot en laat je niet meer los!

Chester Burnett heeft een stem die door je ziel snijdt als een mes door de boter. Zijn naam Howlin' Wolf doet hij dan ook eer aan. Op "Moanin' in the Moonlight" krijg je precies wat de titel suggereert. Rauwe doorleefde blues gezongen met hart en ziel als een wolf die huilt bij maanlicht. Persoonlijk vind zijn tweede plaat iets sterken, maar op "Moanin' in the Moonlight" staan zeer sterke nummers als "Smokestack Lightnin'", "Evil", "Moanin' for My Baby" en "I Asked for Water (She Gave Me Gasoline)". Puurdere blues is bijna niet denkbaar. Hier moet je niet naar luisteren, dit moet je beleven!

Deze laatste studioplaat van Howlin' Wolf is een herkenbare en authentieke bluesplaat. Wederom snijdt zijn stem dwars door je ziel, waardoor de emotie er vanaf spat. Je hoort duidelijk dat de productiemogelijkheden zijn toegenomen in vergelijking met Howlin' Wolf's platen uit eind jaren 50 en begin jaren 60. Deze plaat klinkt daardoor frisser dan zijn vroegere platen. Hierdoor is het scherpe randje iets minder. Het gitaarwerk van Hubert Sumlin zit wat prominenter in de mix. Hieruit blijkt weer wat een uitstekende en invloedrijke gitarist hij is geweest. Deze plaat is een waardige afsluiter van het oeuvre van Howlin' Wolf, maar voor de niet kenner zou ik zijn eerste twee platen aanraden als startpunt.

Hubert Sumlin heeft altijd in de schaduw gestaan als gitarist van de legendarische Howlin' Wolf. Maar Sumlin verdient meer respect en erkenning. Naast de karakteristieke stem van Hownlin' Wolf is het gitaarspel van Sumlin mede verantwoordelijk voor het geluid van Howlin' Wolf en daarmee ook voor het geluid van de blues in de jaren vijftig.

Dit is zijn laatste solo album voor zijn dood in 2011. Sumlin waagt hier aan een aantal bluesklassiekers van zowel Howlin' Wolf als van andere componisten als Muddy Waters en Willie Dixon Hij wordt hierbij ondersteund door grote artiesten als Eric Clapton en Keith Richards.

Het is merkbaar dat Sumlin al aardig op leeftijd is en zijn stem is duidelijk niet de beste. Nu is Sumlin nooit de beste zanger geweest, maar samen met zijn band levert hij wat mij betreft een uitstekend blues album af. Over het gehele album is het gitaarwerk prima in orde en wordt er integer omgegaan met de originele composities. Wat dat betreft is een album vol met covers in dit geval zeker geen minpunt. Sterker nog; een song van een ander op een goede manier vertolken verdient zeker zoveel respect als het schrijven van eigen nummers.

Heerlijke bluesplaat door een wat mij betreft ondergewaardeerde blueslegende!

Gitarist Hubert Sumlin' zal altijd vereeuwigd zijn in de bluesgeschiedenis als de vaste gitarist van boegbeeld Howlin' Wolf. "I Know You" is een soloplaat van deze bescheiden gitarist. Sumlin is een gitarist in de categorie less is more. Vlammende solo's zul je van deze man niet horen, maar hij weet de blue(s) notes met groot gemak te vinden op de hals van zijn gitaar. Bij Sumlin gaat het om het gevoel en om de timing. Sumlin laat een fris gitaargeluid horen op "I Know You" en hij neemt daarbij zelf de vocalen voor zijn rekening. Deze zijn overigens niet zijn sterkste punt, maar het is nergens storend. "I Know You" klinkt zoals blues hoort te klinken en Sumlin brengt het allemaal smaakvol ten gehore. Mijn enige kanttekening bij dit album is dat Sumlin ook meerder composities van Howlin' Wolf onder handen neemt. Ik besef me dat hij op de originele opnamen heeft meegespeeld en daarom lijkt het logisch dat hij ze ook solo ten gehore brengt. Maar het gemis van de stem van Howlin' Wolf is mij toch iets te groot. De impact van de nummers is minder groot zonder die ongekende rauwheid en oprechtheid van Howlin' Wolf. Desondanks is "I Know You" gewoon een prima bluesplaat, maar doet soms terugverlangen naar de meester zelf.

Ik ben de eerste om toe te geven dat Hubert Sumlin niet de allergrootste bluesgitarist is. Maar feit blijft dat hij mede invulling heeft gegeven aan het geluid van blueslegende Howlin' Wolf. Ik moet daar wel bij zeggen dat de stem van Howlin' Wolf daar voor een groot gedeelte debet aan is, maar toch. Ik kan me ook wel vinden in een aantal punten die Stijn aandraagt. Het geluid van Sumlin is uitermate dun. Hij klinkt nog precies zoals hij in de jaren 50 en 60 klonk. Of dat een bewuste keuze is weet ik niet, maar Sumlin lijkt van het principe less is more te zijn. Zijn tonen zijn daarnaast gewoon kort en puntig. Toch vind ik "Kings of Chicago Blues, Vol. 2" een prima bluesplaat. Het klinkt, ondanks eerder genoemde puntjes van kritiek, toch echt als Chicago blues. En ook vind ik dat Sumlin gewoon verdienstelijk speelt. Het gitaarwerk op "I Can't Loose" bijvoorbeeld vind ik dan ook bijzonder smaakvol. En dat is dan ook de te term die me bij blijft op "King of Chicago Blues, Vol. 2". Niet bijzonder, baanbrekend, uniek of vooruitstrevend, maar gewoon smaakvolle Chicago blues.

Hubert Sumlin gaat de geschiedenisboeken in als de leadgitarist van blueslegende Howlin' Wolf. Na zijn overlijden heeft Sumlin ook een aantal soloplaten uitgebracht, zo ook deze "Heart & Soul". Op deze plaat wordt Sumlin bijgestaan door James Cotton op de harmonica. De combinatie met Cotton zorgt voor een Chicago bluesgeluid. Niet zo rauw als Howlin' Wolf, maar wel erg smaakvol. Sumlin's stem is niet zijn sterkste kant, maar bij blues is gevoel belangrijker dan een engelachtige stem. Het gitaarspel van Sumlin is uiterst functioneel, niet spetterend of doorspekt met vlammende solo's maar eerder sfeerbepalend en uiterst effectief. Dat hij af en toe toch scherp uit de hoek kan komen laat hij horen op het instrumentale "Chunky". Hoogtepunten zijn de tracks waarop het tempo een tandje lager gaat en de combinatie van Sumlin's gitaarspel en Cotton's harmonicageluid mooi samenkomen. Bijvoorbeeld op "Sitting on Top of the World" en "The Red Rooster". "Heart & Soul" is geen legendarische plaat en zal ook niet de geschiedenisboeken ingaan als historisch, zoals wel het werk van Howlin' Wolf, maar dit is gewoon een prima en zeer genietbare bluesplaat.

Net als op "Let Them Talk" put Hugh Laurie op "Didn't it Rain" weer diep uit de traditionele rootsmuziek van de Verenigde Staten. Wederom levert dat een smaakvolle selectie liedjes op die sfeervol en uiterst authentiek worden gebracht. Wat wil je ook met zo'n band om je heen. Het stemgeluid van Laurie vind ik uiterst prettig. Ik begrijp dan ook niet zo goed waarom hij zoveel vocalen door anderen laat doen. Die zijn niet per definitie beter als de zijne. Kwestie van smaak zal ik maar zeggen. "Didn't it Rain" neigt in mijn beleving iets meer naar soul en jazz. De blues was op "Let Them Talk" prominenter aanwezig. Ook dat is geen ramp, want uiteindelijk is "Didn't It Rain" gewoon een prima album.

Acteur Hugh Laurie, onder andere bekend van Blackadder, maar vooral van House M.D., waagt zich op "Let Them Talk" aan een set bluesgeoriënteerde covers. Laat ik voorop stellen dat Laurie een bekwaam muzikant is. Hij bespeelt meerdere instrumenten en heeft een uiterst prettige stem. De uitvoeringen van deze bluesliedjes zijn dan ook niet onverdienstelijk. De band laat vooral een authentiek en sfeervol geluid horen. Het wordt echter nergens echt verrassend. Laurie blijft dichtbij het origineel en is daarom redelijk voorspelbaar. Ik heb Laurie zelf live gezien op North Sea Jazz 2011 en sfeervol is ook een passende term voor het optreden. Uiteraard is zijn show doorspekt met zijn Britse humor en daardoor neigt het af en toe wat cabaretesk te worden. Maar los hiervan is "Let Them Talk" een prima plaat van een acteur die voor de verandering wel eens laat horen over muzikale talenten te beschikken.