Een meer dan degelijke bluesplaat van legende B.B. King. Zijn stem is nog steeds doorleefd en warm en diep. Ook zijn gitaarspel heeft nog steeds die typische donkere klank. Wel vind ik dat het scherpe randje er vanaf is, en soms klinkt het iets te gepolijst, vooral als er strijkers worden gebruikt. Hierdoor verliezen sommige tracks aan zeggingskracht. Verder niets dan lof voor deze senior citizen of the blues.

"Completely Well" van B.B. King bevat in ieder geval een bluesklassieker in de vorm van "The Thrill is Gone". Het afsluitende nummer van dit album is een prachtig verhaal over hoe uiteindelijk de sleet kan ontstaan in een relatie. Mooi warm gitaarspel (zo kenmerkend voor B.B. King) en een mooie tekst, zo intens gezongen dat je het onmiddellijk gelooft. Deze kwalificatie geldt eigenlijk voor het hele album. King zingt uit het diepste van zijn ziel en laat zich helemaal gaan in bijvoorbeeld "You're Mean". B.B. King weet hoe hij de blues moet verkondigen, dit doet hij op al zijn albums. De ene keer wat overtuigender dan de andere keer, maar altijd vanuit zijn hart en ziel. "Completely Well" overtuigt wat mij betreft van begin tot eind.

Op "Indianola Mississippi Seeds" maakt B.B. King de blues nog toegankelijker. Deze plaat is een mix van blues met pop/rock. Dit maakt "Indianola Mississippi Seeds" tot een interessante cross-over plaat. De bluesinvloeden zijn duidelijk, het gitaarspel van B.B. King is onmiskenbaar en zijn warme soulvolle stem zorgt voor de cohesie. Daarnaast worden er veelvuldig strijkers gebruikt en toetsen. Dit zorgt ervoor dat het geheel prettig in het gehoor ligt en daardoor toegankelijk is voor een groter publiek. De titel van de plaat verwijst naar de geboorteplaats van B.B. King. Wat dat betreft kun je dit album beschouwen als een hommage aan Indianola, Mississippi. Hoogtepunten voor mij zijn "Ask Me No Questions" en "Until I'm Dead and Cold". Tevens is het afsluitende "Hummingbird" een meer dan prima song. B.B. King heeft de blues groot gemaakt, toegankelijk gemaakt en "Indianola Mississippi Seeds" is het zoveelste album in die triomf tocht.

Op deze liveregistratie vult B.B. King zijn bluesgeluid aan met een big band geluid. Het geluid klinkt hierdoor wat voller en de blues krijgt een er daarmee ook een flinke donder soul bij. De blues komt van B.B.'s doorleefde en donkere stem en zijn warme, diepe en gloedvolle gitaarspel. Persoonlijk vind ik de nummers waar de big band iets minder nadrukkelijk aanwezig is het beste. Denk hierbij bijvoorbeeld aan "Sweet Sixteen" en "All Over Again". De blues op zijn eenvoudigst vind ik nog altijd het beste. Dit neemt niet weg dat "Live at the Apollo" een goede liveregistratie is van The King of the Blues.

B.B. King wordt door velen beschouwd als de enige echte king of the blues. Hier valt weinig tegen in te brengen als je de invloed van B.B. King in ogenschouw neemt. Niet alleen zijn zang, maar met name zijn manier van gitaarspelen is toonaangevend geworden voor alle hedendaagse bluesgitaristen. De toon, klank en warmte die hij uit zijn gitaar laat klinken is uniek en ongeëvenaard.

B.B. King wordt geboren als Riley B. King in Mississippi. Hij begon zijn loopbaan in kerkkoren om uiteindelijk in religieuze kwartetten op te treden in zijn geboortestad. Hij nam een baan als disc jockey in Greenville, Mississippi en verhuisde uiteindelijk naar het noorden, naar Memphis, Tennessee.

In Memphis kreeg hij de bijnaam "Blues Boy", vandaar de afkorting B.B. Vanaf 1949 begint B.B. King met het opnemen van platen en wordt hij al snel beroemd in alle uithoeken van de Verenigde Staten. Uiteindelijk belandt hij in Chicago waar hij een diepe muzikale indruk achter laat.

Nu heeft B.B. King vele platen opgenomen en uitgebracht. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het soms best lastig is om de aandacht vast te houden gedurende alle platen van B.B. Hij kiest vaak niet voor de gemakkelijke weg en experimenteert met vele verschillende stijlen van blues, waardoor de consistentie op zijn platen soms wat ver te zoeken zijn. Persoonlijk ben ik van mening dat B.B. King vooral een live artiest is en die platen behoren dan ook tot het beste uit zijn oevre, met voor mij als onbetwist hoogtepunt "Live at the Regal" uit 1965.

Het was een koude, ruige dag in ("the windy city") Chicago op 21 november 1964. Maar honderden mensen hadden een goede manier gevonden om op te warmen. Deze mensen waren de gelukkigen die getuige waren van het concert van B.B. King en zijn band in The Regal Theatre, waar B.B. met zijn stem, gitaar, band en bluesnummers het publiek opwarmde.

Deze klassieker onder de liveplaten en wellicht de beste live bluesplaat allertijden bevat louter kwalitatief hoogstaande bluesnummers waar de emotie vanaf spat. Blues gaat over verlangen, armoede, geweld, liefde, hartzeer, seks, heimwee, racisme, geloof, bijgeloof. Bijna al deze thema's komen aan bod en worden met een overgave gebracht, waardoor je alles woord voor woord gelooft.

Maar bovenal maakt de sfeer en de interactie met het publiek deze plaat echt uniek. B.B. King vertelt door middel van zijn muziek verhalen aan het publiek en door het enthousiasme van de toeschouwerds ontstaat er feitelijk een conversatie tussen de muzikanten en publiek.

Zoals we van de blues gewend zijn gaan veel nummer over relaties. B.B. King weet van elk perspectief (vanuit de man en vanuit de vrouw geredeneerd) haarfijn uit te leggen hoe een relatie in elkaar steekt en hoe de verhouding tussen man en vrouw zich manifesteert. Mooie voorbeelden zijn "Sweet Little Angel" en "It's My Own Fault". Eerstgenoemde gaat over een man die zijn vrouw aanbidt en het daaropvolgende nummer (ze zijn niet voor niets in deze volgorde opgenomen in de set list) vertelt B.B. hoe een man zijn vrouw kwijtraakt. Als een echte charmeur en verhalenverteller verbindt hij de nummers met elkaar.

Op deze plaat klinkt ook het karakteristieke gitaarspel van B.B. King. Vaak warm, donker, maar soms ook venijnig en fel. Dit komt goed tot uitdrukking in het nummer "How Blue Can You Get" waarbij hij niet alleen met een scherpe solo de juiste sfeer zet, maar ook tekstueel sarcastisch uit de hoek kan komen. De tekst "I gave you seven children, now you want to give them back" illustreert dit treffend.

"Live at the Regal" is absoluut één van mijn favoriete bluesplaten (zie ook mijn persoonlijke top 10). Dit werd eigenlijk alleen nog maar versterkt door het optreden van B.B. King op North Sea Jazz 2011 dat ik heb mogen aanschouwen. Ondanks zijn leeftijd, hoorbare foutjes in zijn spel en zwakker wordende stem, heeft hij nog steeds die magie zoals hoorbaar is op "Live at the Regal". Dus als je deze bluesplaat afspeelt, zorg dan dat je deuren en ramen gesloten houdt, tenzij je uit bent op veel gezelschap, want dit is de blues, de blues van "the king", B.B. King.

Hele fijne liveregistratie van B.B. King. De locatie is wellicht wat dubieus, maar het spel wat B.B. King hier ten toon spreid is prachtig. Vooral zijn gitaarspel valt me op of andere manier wat extra op. Het lijkt wel of hij op "Live in Cook County Jail" helemaal losgaat. Ook met zijn stem varieert B.B. King tussen warm en diep en dreigend en hoog. Dit is wellicht een wat onbekend album, maar kwalitatief is het absoluut vergelijkbaar met "Live at the Regal", zoals als Stijn al terecht aanstipte. B.B. King bespeelt het publiek zoals we van hem gewend zijn en hij draagt de blues uit met elke vezel in zijn lijf. Prachtig!

Deze liveopnamen uit 1971 laten een B.B. King in topvorm horen. Het publiek is wat afstandelijker dan bijvoorbeeld is te horen bij Amerikaanse opnamen als "Live at the Regal", maar uiteindelijk waarderen ze de muziek van B.B. en zijn band met veel warmte. De opnamen zijn glashelder en B.B. zingt en speelt fantastisch. Zijn gitaarspel is herkenbaar uit duizenden en blijft een genot om naar te horen. Heerlijk hoe B.B. de snaren op zijn gitaar Lucille zo prachtig weet te beroeren. Daarnaast is zijn stem natuurlijk een voorbeeld van hoe de blues gezonden moet worden. "Live in Japan" is gewoon weer een prachtig live document van een van de grote drie "Kings of the Blues".

"Lucille" behoort mijn inziens tot het beste werk van B.B. King. Alle elementen van een goede B.B. King plaat zijn present. Wat dat betreft doet Kings niets nieuws, en dat hoeft ook helemaal niet. In het titelnummer komt eigenlijk alles voorbij. In verhalende vorm vertelt King zijn levensverhaal en welke plaats Lucille daarin neemt. Het verhaal wisselt hij af met smaakvolle, warme en die typische licks van B.B. King. Een volledig herkenbaar gitaargeluid. Maar niet alleen het titelnummer is de moeite waarde, maar ook de andere nummers klinken als B.B. King ten voeten uit. Zijn stem is zo heerlijk donker en warm. Instrumentaal wordt het prachtige gitaarwerk van King ondersteund door toetsen en blazers. "I Need Love" vind ik een ander hoogtepunt, maar dat zou je voor meerdere nummers kunnen zeggen. "Lucille" is een B.B. King must have!

"Lucille & Friends" is een samenwerking tussen B.B. King en vele bevriende artiesten. De ene samenwerking vind ik beter dan de andere. Zo vind ik het nummer met U2, "When Loves Comes to Town", een heerlijk swingend nummer. Ook het nummer "Playin' With My Friends", samen met Robert Cray, is heel fijn. Dat nummer is eigenlijk de essentie van "Lucille & Friends", gewoon lekker met een stel vrienden en vriendinnen muziek maken, puur voor de lol, geen verplichtingen. De liedjes met Stevie Wonder, Dianne Schuur, Mick Fleetwood en Stevie Nicks) zijn alleraardigst, maar toch iets te veel gericht op pop. "You Shook Me" samen met John Lee Hooker is dan wel weer fantastisch. Twee bluesgrootheden met allebei een eigen stijl van gitaarspelen bundelen de krachten. King heel warm en donker, Hooker juist rommelig en dreigend, dus een hele interessante combinatie. "Since I Met You Baby" met Gary Moore swingt weer als de neten en Moore en King wisselen heerlijk licks met elkaar uit. Ook "Frosty" met Albert Collins klinkt als een huis. "Lucille & Friends" bevat interessante samenwerkingsverbanden, de ene meer geslaagd dan de ander, maar luisteren naar dergelijke klasse muzikanten is altijd een feest.

Op hoogbejaarde leeftijd komt B.B. King met een dijk van een album. Producer T Bone Burnett creëert de perfecte omstandigheden voor King om met "One Kind Favor" nog een keer te schitteren. Burnett verzameld een aantal klasse muzikanten die samen met B.B. King een prachtig authentiek bluesgeluid neerzetten. De stem van B.B. King lijkt nog op geen enkele manier aan kracht te hebben ingeboet en klinkt ontzettend diep en donker. Met name in de slow blues liedjes gaat die stem door merg en been en heeft een heerlijk rauw randje. Ook het kenmerkende gitaarspel van King is overduidelijk aanwezig op "One Kind Favor". King laat Lucille weer prachtig zingen en aan de mooie warme klank is niet te horen dat King al 83 jaar is. Met "One Kind Favor" levert B.B. King een van zijn beste albums ooit af en hij bewijst eens en te meer dat hij de absolute King of the Blues is.

Op ”Singin’ the Blues” horen we een piepjonge B.B. King. Maar alle ingrediënten van die typische B.B. King blues zijn al duidelijk aanwezig. Zijn warme diepe stem en natuurlijk dat karakteristieke korte felle puntige gitaarspel. Op ”Singin’ the Blues” komen liedjes voorbij die we nu bluesklassiekers zullen noemen. Denk hierbij aan tracks als ”You Upset me Baby”, ”Everyday I Have the Blues”, ”3 O’ Clock Blues” en ”Sweet Little Angel”. B.B. King laat op jonge leeftijd reeds horen dat hij een hele grote zal worden. Los van zijn stem en gitaarspel is al duidelijk te horen dat we hier te maken hebben met een charismatische persoonlijkheid. ”Singin’ the Blues” is een mooie verzameling authentieke bluesliedjes en een eerste tipje van de sluier als het gaat om de legende B.B. King in wording.

”Spotlight on Lucille” is een volledig instrumentaal album van B.B. King. De titel zegt eigenlijk al genoeg. Op dit album staat de gitaar van B.B. King, Lucille genaamd, centraal. King heeft een prachtige stem, maar op dit album eist zijn warme, maar felle en puntige gitaarspel de hoofdrol op. Direct wordt duidelijk dat B.B. King een fantastische gitarist is met een volstrekt herkenbare sound. Het totaalgeluid wordt aangevuld met smaakvolle warme blazers en mooi pianowerk. De composities bevatten naast uiteraard de blues ook invloeden uit de jazz. ”Spotlight on Lucille” is een eerbetoon aan King’s beroemde gitaar, maar bovenal een bevestiging/bewijs van de meestergitarist die er in B.B. King schuilt. Heerlijk gewoon!

Twee grootheden uit de blues bundelen hun krachten op "Riding with the King". Het is overduidelijk dat Clapton zich nederig opstelt tegenover B.B. King. Op de hoes is ook te zien hoe Clapton King rijdt. Op het album nemen beide heren echter een gelijkwaardige rol op zich. Over het algemeen delen Clapton en King de vocalen, maar soms neemt B.B. zelf een nummer voor zijn rekening. Het gitaarspel is uiteraard om van te smullen. Of het nu elektrisch of akoestisch is, het klinkt allemaal erg warm en gloedvol. "Key to the Highway" is wat dat betreft erg smaakvol uitgevoerd. De stijl van Clapton en King zijn duidelijk te onderscheiden en maakt het daarom heerlijk om naar te luisteren. Ook erg fijn is het ronkelende orgeltje op veel van de liedjes. Opener en titeltrack is direct raak. De toon is gezet. De productie is modern. Ik houd zowel van oude krakerige blues, als modern fris klinkende blues met een volle warme productie. "Riding with the King" is duidelijk van die laatste orde, maar ik vind het nergens storend. "Worried Life Blues" is een van mijn favoriete bluesliedjes en deze uitvoering is ook weer prachtig. "Days of Old" is een bluesstamper met een lekkere groove en het plezier spat er vanaf. Ook slowblues komt voorbij met "Three O' Clock Blues" en "When My Heart Beats Like a Hammer", Intens en indringend gitaarspel in combinatie met diepe donkere vocalen met een rauw randje stuwen de nummers naar grote hoogte. "Hold On! I'm Comin'" klinkt soulvol en heeft een vol geluid met die blazerssectie. "Riding with the King" is een heerlijke bluesplaat van twee levende legendes. Ik geef toe: nergens is het vernieuwend of vooruitstrevend, maar daar is de blues mijn inziens ook niet het genre naar. Gevoel en beleving staan centraal in de blues en daar weten Clapton en King op mooie wijze invulling aan te geven. Niet alleen op "Riding with the King", maar over het algemeen door hun gehele oeuvre.

Op deze plaat heeft mijn inziens het grote gebaar teveel de overhand. Het overdadige gebruik van instrumenten en strijkers komen de liedjes niet ten goede. Daarnaast vind ik de stem van Badly Drawn Boy te vlak om het een gehele plaat interessant te vinden. Ik snap de verwijzing naar "Born in the U.S.A.", maar is dit nu echt gemeend? Al met al komt het wat geforceerd over. Ik denk dat Badly Drawn Boy het beste tot zijn recht komt in de kleinere luisterliedjes.

"Have You Fed the Fish" is voor Badly Drawn Boy begrippen best een toegankelijke plaat. Toch kan ik mijn aandacht moeilijk vasthouden. De liedjes zitten op zich qua structuur en opbouw aardig in elkaar, en de teksten zijn origineel, maar ik stoor me na verloop van tijd aan de vlakke stem en het overmatige gebruik van effecten die mijn inziens weinig toevoegen. Ook de instrumentale intermezzo's en/of korte nummers van onder een minuut doen wat mij betreft afbreuk aan het geheel. Badly Drawn Boy is zeker een talent en "Have You Fed the Fish" heeft zijn momenten, maar is niet aan mij besteed.

Met "One Plus One is One" heb ik alle studioalbums van Badly Drawn Boy beluisterd. Hoewel ik "One Plus One is One" het meest consistent vind, moet ik ook weer bij dit album concluderen dat het me gewoon niet pakt. Ik krijg het er niet warm of koud van. Ik moet daarbij ook zeggen dat ik de stem van Badly Drawn Boy maar erg vlak vind. Voor mij blijft het daarom lastig om de liedjes tot me te nemen. Instrumentaal vind ik het allemaal wel acceptabel, al erger ik me aan de geluidseffecten die her en der, naar mijn mening onnodig, worden gebruikt. Ik moet gewoon vaststellen dat Badly Drawn Boy en ik gewoon geen vrienden zullen worden. Soms is het niet anders.

Net als bij "Born in the UK" en "Have You Fed the Fish?" van Badly Drawn Boy kom ik ook bij "The Hour of the Bewilderbeast" tot dezelfde conclusie: dit album bevat zoveel verschillende stijlen, richtingen en invloeden dat ik de coherentie en consistentie niet kan ontdekken. Daarnaast vind ik de stem te vlak. Ook de kleine korte intermezzo's tussen sommige nummers gaan me eerder tegenstaan dan dat het iets toevoegt. Af en toe hoor ik een prima liedje voorbijkomen, maar over het geheel moet ik toch concluderen dat Bad Drawn Boy gewoon niet in mijn straatje past.

Dit vind ik toch echt een teleurstelling. Het metropole orkest als big band klinkt helemaal niet zo big. Het is een vrij standaard geluid en er wordt wel heel erg binnen de lijntjes gespeeld. De composities zijn zo dicht bij het origineel gebleven, dat het voor mij echt geen waarde toevoegt. Gemiste kans, want de songs zelf zijn geen slechte keuze. Al had die ene Golden Earring song achterwege gelaten mogen worden. Hay zingt prima, maar dat kan de plaat niet redden. Iets meer durf en lef had de plaat goed gedaan.

"With Skin Attached" van Beans & Fatback is een alleraardigst hedendaags bluesalbum. Opener "Beggin'" is heel fijn en heeft een hele lekkere groove. De productie is lekker vuig en dat geeft het album een lekker rauw randje mee. Echt origineel vind ik het niet, want de link met The Black Keys ligt er wat mij betreft net even teveel bovenop. Desalniettemin mag ik hier graag naar luisteren. Op "Same Old Thing" komen zelfs even wat country-invloeden voorbij. Zo waaiert Beans & Fatback wel vaker uit naar verschillende genres. Misschien wat inconsistent, maar aan de andere kant ook erg divers. Qua Nederlandse releases is dit een verademing en is "With Skin Attached" gewoon een prima album.

Guilty pleasure en jeugdsentiment. "License to Ill" is een aanstekelijke en opzwepende cross-over tussen rock en hip-hop. Als ik het na al die jaren terug hoor komen sommige stukken wat kinderlijk over, maar daar prik ik met gemak door heen. Eigenlijk stoort het me nergens en blijf ik het leuk vinden om naar te luisteren. Nog steeds knap is het hoe de Beastie Boys al die samples ogenschijnlijk soepel integreren in de liedjes. "She's Crafty", "Fight for Your Right" en "No Sleep Till Brooklyn" zijn mijn favorieten. Vooral die laatste is een topper. Heerlijk hoe er toegewerkt wordt naar die overstuurde en freaky gitaarsolo aan het einde. "License to Ill" blijft bij mij nog steeds hetzelfde gevoel oproepen als destijds, en dat vind ik toch wel wat waard.

Ik ben geen grote hip-hop liefhebber, zeker niet van de hedendaagse hip-hop. Maar sommige old school hip-hop releases kan ik toch behoorlijk waarderen. Zo ook deze "Paul's Boutique" van Beastie Boys. Dit is werkelijk een feestje. Vette beats, raps die heerlijk flowen en natuurlijk datgene wat "Paul's Boutique" uniek en baanbrekend maakt; het gebruik van al die samples die ingenieus in de liedjes zijn verweven. Daarmee mogen we de bijdrage van The Dust Brothers niet uitvlakken. "Paul's Boutique" grooved van begint tot eind en verveelt eigenlijk nooit. Je ontdekt telkens weer iets nieuws in de fantastische productie en de lyrics zijn scherp, venijnig en soms uitermate hilarisch. Kortom: "Paul's Boutique" overtuigt over de gehele linie en dat vind ik als niet liefhebber van het genre een behoorlijke prestatie.

Ik heb wisselende gedachten bij "Odelay" van Beck. Aan de ene kant zitten de liedjes goed in elkaar, maar aan de andere kant vind ik het verschrikkelijk overgeproduceerd. Al die geluidjes, effecten en andere tierelantijntjes, daar stoor ik me mateloos aan. Ik denk niet dat Beck dit nodig heeft. Hij zal het allemaal met een reden hebben gedaan, want Beck lijkt me een artiest die goed over zijn muziek nadenkt, maar uiteindelijk vind ik de toegevoegde waarde behoorlijk minimaal. Het is een kwestie van smaak, maar ik hou er niet zo van. Daarom vind ik "Odelay" over de gehele linie weinig boeiend. Eigenzinnig dat wel.

"The Original" is een zomers en sympathieke plaat vol opzwepende ritmes en deuntjes. Allemaal erg prettig in het gehoor dus, en op een zomerse dag echt geen straf om naar te luisteren. Wel vind ik het allemaal weinig origineel en is het in mijn ogen allemaal al eens eerder en ook nog eens beter gedaan. Na een aantal liedjes heb ik het wel gehoord en wordt het mijn inziens erg voorspelbaar. Een reggae versie van "I Would Stay" helpt dan ook niet echt. "The Original" is zeker geen slechte plaat, maar voor mij beperkt houdbaar. Als ik besluit om naar reggae te luisteren, is deze zeker niet mijn eerste keus en grijp ik toch naar Bob Marley.

Ik ben geen kenner of fan van Belle & Sebstian, dus ik stap blanco in deze plaat. Na een aantal luisterbeurten hoor ik een prettig in gehoorliggende popplaat met een folky en indie-achtige sfeer. Mooie zorgvuldig opgebouwde liedjes met prima teksten. Met name "If She Wants Me" vind ik een uitermate prettig liedje. Het gaat bij Belle & Sebstian niet direct om muzikale uitspattingen, maar om de sfeer die de liedjes uitstralen. Dat is wat mij betreft prima gelukt. Het is niet direct muziek waar ik een groot liefhebber van zal worden, maar zo op zijn tijd kan ik dit prima waarderen. Soms een beetje vreemd, maar wel lekker.

Naast deze ken ik alleen "Dear Catastrophe Waitress" van Belle and Sebastian. En die eerder genoemde vind ik toch een stuk genietbaarder dan "The Life Pursuit". Op slechts enkele momenten veer ik op, maar over het algemeen laat ik het over me heen komen zonder dat het me echt wat doet. Met name de zang vind ik meer storend dan dienend. Ik hoor wel eens dat "The Life Pursuit" een andere koers laat horen van Belle and Sebastian, maar ik ken te weinig van hun oeuvre om daarover te oordelen. Als dat echt zo is, dan is de koers op "The Life Pursuit" in ieder geval niet aan mij besteed.

Deze samenwerking tussen Ben Harper en The Blind Boys of Alabama levert een prachtig gospelblues album op. De religieuze teksten en thema’s zijn voor mij als niet uitgesproken religieus persoon nergens een probleem op. De muziek overheerst en dat is op ”There Will Be a Light” dik in orde. De muziek is warm en hier en daar broeierig en beklemmend. De sfeer van de delta is voelbaar. Ben Harper zorgt voor de blues met zijn goede stem en mooie gitaarwerk. De heren Blind Boys of Alabama zorgen voor de aanvullende vocalen in zowel samenzang als individuele partijen. Met name die samenzang zorgt regelmatig voor kippenvel, bijvoorbeeld op ”Well, Well, Well”. Ik kan niet anders zeggen dat ”There Will Be a Light” hemels mooi is. Het is intens, meeslepend, maar ook swingend. Naast het eerder genoemde ”Well, Well, Well”, zijn ”Church House Steps” en ”Satisfied Mind” mijn andere favorieten. Maar dit album moet je in zijn geheel luisteren. Het is een beleving die je van begin tot eind moet ervaren. ”There Will Be a Light” is van zeer grote klasse en zeker een van mijn favoriete albums uit de jaren 00.

De samenwerking tussen mondharmonicaspeler Charlie Musselwhite en Ben Harper levert gewoon een prima bluesplaat op. "Get Up!" combineert de talenten van beide muzikanten tot een energieke plaat vol met blues en een vleugje rock. Het tempo is gevarieerd, de ene keer langzaam, waarbij de mondharmonica van Musselwhite een mooie warme klank heeft. De andere keer wat steviger, rockend, en dan neemt de gitaar van Harper het stokje over. Het gitaarspel van Harper is overigens afwisselend genoeg om gedurende "Get Up! spannend te blijven. Vooral op de lapsteel excelleert hij. De zang van Harper komt het beste tot zijn recht in de wat langzamere nummers. In de uptempo nummers heeft hij de neiging om zichzelf te overschreeuwen. Overigens wordt dat nergens echt storend. Dit is slechts een klein smetje, want "Get Up!" is gewoon een goede plaat!

Bessie Smith, ook wel The Empress of the Blues genoemd, was in de jaren 20 en 30 een van de populairste vrouwelijke blueszangeres. Samen met bijvoorbeeld een Louis Armstrong ook nog eens van grote invloed op jazz zangers en zangeressen. De blues van Bessie Smith is duidelijk gelieerd aan jazz. De liedjes op "The Bessie Smith Story, Volume 1" zijn oud en stammen uit een ver verleden. En dat is te horen op de opnamen. De kwaliteit is sterk verouderd en gedateerd en dat is wel een aanslag op het luisterplezier. Ook de stem van Bessie Smith klinkt hierdoor waarschijnlijk scheller dan dat het in werkelijkheid is geweest. Maar dat deze dame de blues heeft dat is overduidelijk. Met ziel en zaligheid zingt ze de liedjes. Oprecht, gemeend en vol emotie. Uiteindelijk is "The Bessie Smith Story, Volume 1" een genietbare plaat, maar vooral door de historische waarde.

Op ”37 Days” grijpt Beth Hart terug naar de rockmuziek. Het album is een mooie gebalanceerde mix van stevige rockers en mooie ballads. Op de rockers gieren de gitaren volop en trekt Hart haar rauwe strot flink open. Haar stembanden hebben een mooie grove korrel en die vibrato is kenmerkend aan haar stemgeluid. Toch vind ik haar stem het beste tot zijn recht komen in de ballads. Dan hoor je nog beter die mooie klanken en trillingen in haar stem. Een nummer als ”Easy” is daar exemplarisch voor. ”37 Days” is dus echt een rockalbum, maar in haar stem hoor ik altijd soul en blues. Die combinatie maakt niet alleen dit album van Hart voortreffelijk, maar haar gehele oeuvre is de moeite meer dan waard.

Op "Bang Bang Boom Boom" gaat Beth Hart door op de weg die ze samen met Joe Bonamassa op "Don't Explain" is ingeslagen. Ook deze plaat staat weer vol met songs doordrenkt van soul en blues, alleen zijn het nu geen covers. De albumopener "Baddest Blues" zet direct de toon. Beth Hart levert ook op deze plaat weer een vocale prestatie van jewelste. De productie van Kevin Shirley is geweldig en hij stimuleert Hart om geregeld uit haar comfort zone te komen. Die aanpak loont en zorgt voor een traditioneel aandoende plaat, maar wel eentje die prima past in 2012. Onvervalste blues is te horen op "Caught Out in the Rain" en het meest soulvolle naar gospel neigende nummer is wellicht "Spirit of God". De eerdergenoemde Joe Bonamassa komt nog even voorbij met een fantastische gitaarsolo op "There in Your Heart". Overigens heeft Kevin Shirley een verzameling fantastische muzikanten bij elkaar gebracht die Hart optimaal ondersteunen. "Bang Bang Boom Boom" laat een Beth Hart horen die zich voelt als een vis in het water. Je kunt horen dat Hart haar privé-leven aardig op de rit heeft en dat straalt uit naar deze plaat. Grote klasse!