Prettig in het gehoor liggende popplaat van deze Ierse singer/songwriter. Niets meer en niets minder. Al is het openingsnummer ronduit irritant door de vervelende productie. Mijn inziens niet echt een goede manier om een album te openen. Gelukkig maakt Wallis Bird dit goed met de daaropvolgende tracks. De productie is verder in orde, rijk en gevarieerd, maar nergens te overdadig. Geen wereldvernieuwende plaat of een echte unieke sound, maar wel genietbaar.

Walter Trout levert een kritische blik op de hedendaagse maatschappij op "Blues for the Modern Daze". Zoals we van Trout gewend zijn is zijn gitaarspel gewoon uitstekend, afwisselend stevig, ruig, ingetogen, warm en intens. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Gary Moore heeft Trout altijd een rauw randje om zijn gitaarspel, en dat geeft het geheel een extra bluesy dimensie. Trout heeft zich op deze plaat laten inspireren door authentieke blueshelden. Dat is te horen want de blues sijpelt door alle nummers heen. Tekstueel gezien heeft Trout wel de bokkenpruik op, want het is geen vrolijke en lichte kost die hij hier predikt. Trout gaat in op eenzaamheid, de Facebook generatie, de rol van geld, de macht van tv en nog meer van zulke moderne thema's. Trout's mening is bepaald niet positief, maar dat hoort ook een beetje bij de blues. Kortom een bluesplaat met een kritische blik, een boodschap, maar vooral geweldig spel van Trout en zijn band.

Walter Trout heeft op "Full Circle" een aantal van zijn beste bluesvrienden verzameld en levert daarmee een sterke en gevarieerde bluesplaat af. De plaat opent met de prachtige slowblues "She Takes More Than She Gives" met John Mayall op zang en harmonica. Ook de reeds overleden Jeff Healey draagt zijn steentje bij op het stuwende en rockende "Workin' Overtime". Uiteraard laat Trout zijn gitaar weer heerlijk zingen in de goede samenwerkingen met zijn gasten. James Harman doet van zich spreken op het meeslepende "A Busy Man". De instrumentale samenwerking met Deacon Jones op "After Hours" is broeierig en heeft iets dreigends. Zo ook het fantastische "Clouds on the Horizon" met Joe Bonamassa. Die laatste vind ik het absolute hoogtepunt van deze plaat. "Full Circle" is gewoon het beste wat de bluesrock heeft te bieden.

Al snel na Walter Trout's laatste album, "Blues for the Modern Daze", komt hij met een mooi eerbetoon aan blueslegende Luther Allison. Op "Luther's Blues" laat Trout precies horen hoe ook Allison de blues aan de man bracht; rauw, ruig maar met een ongekende passie en beleving. Net als Allison vermengt Trout zijn blues met een flinke dosis rock. Dit levert een energiek bluesalbum op, waarop toch ook de nodige slowblues pareltjes zijn te vinden. Trout brengt dit eerbetoon met het nodige respect voor Luther Allison en de geest van Allison waart dan ook door alle liedjes. Met het zelfgeschreven "When Luther Played the Blues" sluit Walter Trout dit prima eerbetoon dan ook prachtig af.

Dat dit album er überhaupt is gekomen mag met recht een wonder heten. Walter Trout worstelt al enige tijd met zijn gezondheid en naar ik heb begrepen hebben ze de beste man voor de dood weggehaald. Een sterk verzwakte en vermagerde Trout heeft toch nog ergens de energie gevonden om ”The Blues Came Callin’” op te nemen. Hij moet hebben gedacht dat dit wel eens zijn laatste wapenfeit zou kunnen zijn en hij speelt letterlijk en figuurlijk of zijn leven er vanaf hangt. ”The Blues Came Callin’” staat bol van het meeslepende en indringende gitaarspel zoals we dat van Trout gewend zijn. Van zijn slechte gezondheid is trouwens nauwelijks iets merkbaar, want zijn gitaarspel is vlammend, maar ook warm en gloedvol. Dat laatste met name in een aantal prachtige slowblues liedjes. Je zou kunnen zeggen dat zijn stem wellicht iets minder krachtig is, maar dat is nauwelijks hoorbaar. Verwijzingen naar zijn ziekte zijn er o.a. op ”Wastin’ Away”, ”The Bottom of the River” en ”Hard Time”. De J.B. Lenoir klassieker ”The Whale Have Swallowed Me” krijgt een mooie bewerking, en het is er weer eentje die totaal anders is dan andere versies die ik ken. Het afsluitende ”Nobody Moves Me Like You Do” is een ode van Walter aan zijn vrouw Marie voor al haar steun tijdens zijn ziekte. Het is een prachtige slowblues met geweldig mooi gitaarspel, een echte tranentrekker. Mocht ”The Blues Came Callin’” inderdaad het laatste album van Trout zijn, dan is het een ouderwets goed bluesrockalbum geworden, waar Trout met recht trots op mag zijn. Wellicht een waardig afscheid, maar hopelijk de opmaat voor nog meer.

Bij Walter Trout weet je precies wat je kunt verwachten: stevige bluesrock. Niets meer en niets minder. Op "Relentless" zijn de nummers ook nog eens voor een live publiek opgenomen en dat komt de beleving ten goede. Trout trekt ouderwets van leer op zijn vintage Fender en dat levert met blues doorspekte rocksongs op. Af en toe een rustmomentje, maar vooral lekker scheuren op zijn gitaar. De bekende blueslicks en riffs komen allemaal voorbij, en de solo's van Trout zijn bijzonder smaak. De Hammond B3 orgel zorgt voor een warme gloed over het geheel, waardoor wordt voorkomen dat het ontaard in gitaarpatserij. "Relentless" is Trout op zijn best: live en ongepolijst.

Op "Positively Beale Street" doet Walter Trout waar hij goed in is: opzwepende bluesrock spelen met prachtig gitaarspel, in zowel de uptempo als de slow blues nummers. Wat me wel opvalt aan "Positively Beale Street" is het gebruik van de orgel/toetsen. Zeker op Trout's laatste albums beperkt hij zich tot de klassieke bezetting van drums, bas, gitaar en zang, maar op dit album zorgt het gebruik van toetsen voor een warme gloed en soms zelfs wat soul. Dat komt de variatie ten goede, zeker omdat het album maar liefst zestien nummers telt. Al met al is "Positively Beale Street" gewoon weer een goed album van een van de vaandeldragers van de hedendaagse blues.

Warren Haynes is frontman en gitarist van Gov't Mule. Daarnaast is hij ook al jaren actief in The Allman Brothers Band. In die beide bands brengt Haynes met name een stevig Southern rock of bluesrock geluid. Die elementen zijn ook hoorbaar op "Man in Motion". Alleen voegt Haynes daar nu een flinke portie soul aan toe. Zijn stem klinkt heel warm en door het gebruik van toetsen en blazers krijgt "Man in Motion" een gloedvol blues- en soulgeluid mee. Ook het gitaarspel van Haynes is gevarieerd. Uiteraard horen we stevige licks en riffs en intense solo's, maar ook door het gebruik van effecten klinkt Haynes bij tijd en wijlen behoorlijk funky. De liedjes zitten daarnaast ook nog eens goed en solide in elkaar. Het is allemaal niet vernieuwend, maar het is verdomd goed uitgevoerd en met veel bezieling gespeeld. "Man in Motion" is een mooie soloplaat van een veelzijdig artiest in de root, rock en bluesscene.

Ik leerde de naam Warren Zevon kennen tijdens een concert van blueszanger en gitarist Ian Siegal. Hij coverde destijds een tweetal nummers van Zevon, namelijk "Carmelita" en het ook op "Excitable Boy" terug te vinden "Werewolves of London". Vervolgens heb ik "Excitable Boy" beluisterd en hoorde een hele andere versie van "Werewolves of London". Blijkbaar had Siegal er zijn eigen interpretatie aangegeven. Ik besefte me eigenlijk dat de nietszeggende Kid Rock de inspiratie blijkbaar bij Warren Zevon had gehaald. Tot zover mijn introductie tot Warren Zevon. Het beluisteren van "Excitable Boy" leert me dat Zevon vooral een begenadigd tekstschrijver is waarbij zijn verhalen en teksten vooral erg slim zijn. Vaak een cynische en met zwarte humor overgoten kijk op de maatschappij. Op "Excitable Boy" is dit ook terug te horen. De teksten van de titeltrack en "Werewolves of London" zitten vol zwarte macabere humor. Zo gaat "Veracruz" in op de Amerikaanse bezetting van Veracruz. "Lawyers, Guns and Money" verhaalt over de koude oorlog en is "Roland the Headless Thompson Gunner" een grauw beeld van een met huurlingen overspoeld Afrika. De muziek is op het eerste oor niet heel bijzonder, vernieuwend of ingenieus. De teksten, daar gaat het om. En hoe vaker je het luistert hoe meer impact ze hebben. Maar zelfs de muziek geeft zijn schoonheid prijs naar mate de plaat meerdere malen gedraaid wordt. Uiteindelijk vind ik "Excitable Boy" vooral mooi door de teksten. Warren Zevon is een meesterlijke liedjesschrijver.

"Heavy Weather" is een rijk georchestreerde jazzplaat met een vol geluid. Het doet bij tijd en wijlen funky aan. De combinatie van toetsen, blazers en bas is er eentje die aanstekelijk werkt. Wel moet ik zeggen dat de synthesizers er af en toe wat te dik bovenop liggen. Bassist Jaco Pastorius eist de hoofdrol op met zijn groovende baspartijen. Opener "Birdland" is gelijk een lekkere binnenkomer. De stempel van Pastorius wordt gelijk gedrukt en tijdens het luisteren van deze plaat is mijn primaire aandacht daarop gericht. Het Afrikaanse "Rumba Mama" is een aardig tussendoortje, maar is wel een buitenbeentje vergeleken met de rest van de plaat. Verder zijn "Teen Town", "Palladium" en afsluiter "Havona" hoogtepunten. Ander werk van Weather Report ken ik (nog) niet, maar "Heavy Weather" is er alvast eentje om van te smullen.

Op "Make Believe" klinkt Weezer anders. Het lijkt wel of ik een andere band hoor dan op het gelijknamige blauwe of groene album. "Pinkerton" klink nog eigenzinnig, maar ik weet niet zo goed wat ik met "Make Believe" aan moet. Gevoelsmatig denk ik dat Weezer de lat te hoog heeft gelegd met eerder genoemde albums. Een soort Oasis syndroom zeg maar. "Make Believe" is absoluut geen slechte plaat, maar in vergelijking met eerdere platen steekt het er toch wel schril bij af. Het pakt me totaal niet. Nergens hoor ik liedjes van het kaliber "Buddy Holly", "My Name is Jonas" of "Hash Pipe". Wil Weezer urgent klinken? Het komt ietwat geforceerd op me over. Waarschijnlijk zal ik een ander oordeel hebben gehad als dit de eerste Weezer plaat is die ik gehoord zou hebben, maar ik kan er niets aan doen, hun debuutplaat blijft als een referentie in mijn hoofd hangen en dat doet "Make Believe" de das om.

Na het opwekkend en catchy klinkende "Weezer" (blue album) is het tweede album "Pinkerton" toch behoorlijk donkerder van toon. Rivers Cuomo gaat door een moeilijke periode en dat reflecteert zich in het geluid van "Pinkerton". Het geheel klinkt veel gruiziger en de thematiek is uiterst serieus, wel uiteraard met het bekende sarcasme en ironie dat we van Weezer gewend zijn. Het lijkt wel alsof Cuomo deze donkere humor nodig heeft om zijn ellende te relativeren. Alle persoonlijke beslommeringen schrijft Cuomo van zich af en dat levert een interessant intens en meeslepend album op. Ondanks de ellende en de serieuze ondertoon bevat ook "Pinkerton" weer liedjes die zich direct tussen je oren nestelen. Na het debuut duurde het wel even voordat ik "Pinkerton" echt kon waarderen. Gevoelsmatig was het contrast te groot met de vrolijke en opgewekte tonen van de voorganger en daar kon ik maar moeilijk doorheen prikken. Maar toen ik me eenmaal openstelde voor de achtergrond van dit album, begon het kwartje te vallen. Weezer creëert op "Pinkerton" een intrigerende paradox tussen de donkere thematiek en de toch regelmatige opgewekte melodieën. Dit contrast is iets wat bij mij onder de huid gaat zitten en bij tijd en wijlen erg verslavend werkt. Zo zie je maar weer dat ellende, verdriet en pijn vaak lijdt tot de meest interessante albums. "Pinkerton" is hier voor mij zonder twijfel een perfect voorbeeld van. Klasseplaat!

Dit blauwe titelloze debuut van Weezer is een van de meest catchy en onweerstaanbare gitaarpop albums dat ik ken. Hier wordt ik dus vrolijk van. ”Weezer” staat boordevolle melodieuze gitaarriffs en teksten met een knipoog, vol humor en een hoog meezinggehalte. De liedjes nestelen zich een voor een tussen je oren, en je krijgt ze nauwelijks nog uit je hoofd. Megahit ”Buddy Holly” verveelt nooit en de bijbehorende clip is zo grappig. Het afsluitende en meeslepende ”Only in Dreams” verraadt een beetje waar de opvolger ”Pinkerton” naartoe gaat, meer intensiteit en meeslepender. Ik vind ”Pinkerton” Weezer’s beste album, maar dit debuut is the next best thing!

White Denim zet met "Fits" een muur van geluid neer die alle denkbare kanten op gaat. Voor mij resulteert dit in een brei muziek waar ik geen touw aan vast kan knopen. Het raakt kant noch wal. Ik mis structuur en ik hoor geen nummers met een kop en een staart. Het zal wel met smaak te maak hebben, want ik kan me best voorstellen dat mensen dit spannend en intrigerend vinden. Tegen het einde van de plaat hoor ik dan toch wat gestructureerde muziekstukken, maar ik ben inmiddels zo gedesoriënteerd dat het geen indruk meer maakt. Respect voor de experimenteerdrift, maar hier kan ik geen chocola van maken.

Elf jaar na hun laatste studioplaat komt Whitesnake in 2008 met "Good to be Bad". Het geluid is vertrouwd, de gitaristen Aldrich en Beach vormen een prima tandem en de zang van David Coverdale klinkt nog steeds fantastisch. Verrassend wordt het nergens, maar dat verwachtte ik eerlijk gezegd ook niet. "Good to be Bad" is gewoon een classic rock plaat zoals classic rock hoort te klinken.

David Coverdale is ten van mijn favoriete rockzangers. In bandverband (Deep Purple of Whitesnake) of solo weet hij me te raken met zijn heerlijke stem. "Live… in the Heart of the City" is een treffend voorbeeld van hoe Coverdale klinkt. Live net even wat rauwer dan in de studio. In combinatie met de samenzang klinkt het ook nog eens bijzonder harmonieus. Whitesnake is zo'n hardrockband die heerlijk rockt, maar tegelijkertijd ook nog eens bijzonder lekker grooved. Dat komt met name door het heerlijke basspel. Op "Live… in the Heart of the City" vind ik dat bassist Neil Murray dat heel goed laat horen. Het gitaarduo Micky Moody en Bernie Marsden is bijzonder goed op dreef en de interactie tussen beide heren is evident. Ook lijkt er een mooi evenwicht tussen rhythm en lead en zijn er ogenschijnlijk geen ego's. Persoonlijk vind ik de gitaristen John Sykes en landgenoot Adrian Vandenberg wat prettiger in het gehoor liggen, maar Moody Marsden spelen op "Live… in the Heart of the City" een lekker potje gitaar waardoor ik geen moment denk aan Sykes of Vandenberg. Uiteindelijk vind ik wel dat Coverdale de dragende kracht is en het zijn stem is waardoor ik regelmatig naar Whitesnake luister. "Live… in the Heart of the City" is een gewoon een hele goede liveplaat van een goede rockband, maar eentje met een fantastische zanger.

”Sky Blue Sky” was mijn eerste kennismaking met Wilco. Her en der had ik al opgepikt dat Wilco op eerdere albums geregeld het experiment zocht. Van dat experiment is op ”Sky Blue Sky” weinig te horen. Wat mij betreft geen enkel bezwaar, want dit is alternatieve country op zijn best. Mooie luisterliedjes vol invloeden uit country, roots en americana. Jeff Tweedy heeft een prachtige stem en in een aantal liedjes is de samenzang ook hemels mooi. Het gitaarwerk is over het algemeen ingetogen maar heeft een rauw randje dat zorgt voor die extra bite. Toegegeven aan het einde van het album zijn de liedjes wat minder spannend, maar ”Sky Blue Sky” is een prachtig album vol mooie, intense en meeslepende liedjes die regelmatig grenzen aan ultieme schoonheid.

Willie Dixon is een regelrechte blueslegende. Wellicht niet zo bekend als Muddy Waters of Howlin' Wolf, maar Dixon heeft zoveel bluesklassiekers geschreven dat hij wat mij betreft minimaal diezelfde status verdiend. Op "I Am the Blues" komt een groot deel van die klassiekers voorbij. Om maar een paar te noemen: "Back Door Man", "I Can't Quit You Baby", "Spoonful", "You Shook Me", "Hoochie Coochie Man" en "The Same Thing". Als je ze hoort ken je ze allemaal, maar waarschijnlijk van andere artiesten. Vele songs van Dixon zijn in een eerder stadium door andere opgenomen, maar op "I Am The Blues" zet Dixon alles recht en laat hij horen dat hij de vader is van al deze liedjes, en daarnaast wordt de titel van het album volledig waargemaakt. Deze uitvoeringen overtreffen mijn inziens alle andere versies en Dixon laat horen hoe hij de nummers heeft bedoeld. Authentieke warme en rauwe blues. Fantastische plaat van een echte grootheid.

Zeer diverse plaat van Willy Deville. "Crow Jane Alley" is niet echt in een hokje te plaatsen en daarom juist zo genietbaar. Ik vind het niet heel hoogdravend of buitengewoon vernieuwend, maar dat hoeft ook niet perse. Een divers palet aan stijlen komt voorbij, waar voor mij het bluesnummer "Muddy Waters Rose Out of the Mississippi Mud" er echt uitspringt (maar ik ben dan ook een echte bluesliefhebber). Ook het afsluitende "Trouble Comin' Everyday in a World Gone Wrong" is prachtig. "Crow Jane Alley" is een uitermate geschikte plaat voor de ontspannende momenten.

Toen de single "Ice Queen" uitkwam was ik direct in de ban van Within Temptation. Maar ik moet concluderen dat ik niet meer zo enthousiast ben als toen. Ik vind Within Temptation zeker geen slechte band, maar als ik het bijvoorbeeld vergelijk met The Gathering, dan moet ik toch echt vaststellen dat die laatste qua muzikale en vocale prestaties (en dan uiteraard doelend op Anneke van Giersbergen) een ver boven Within Temptation uit. Ik krijg teveel het gevoel dat het meeste omtrent Within Temptation een houding, een pose, een act is. Daar hou ik niet zoveel van. Luisterend naar "Mother Earth" bevestigt dat gevoel direct. Toch blijft "Ice Queen" een goed nummer en dat geldt ook wel voor "Our Farewell", maar het album als geheel kan me gewoon niet meer boeien.

Within Temptation is al jaren een van de beste muzikale exportproducten van Nederland. Ik gun het ze van harte, maar ik vind de houdbaarheidsdatum van hun muziek toch beperkt. Zo ook op "The Heart of Everything". Het is absoluut niet slecht, zo ver wil ik zeker niet gaan, maar halverwege de plaat krijg ik toch echt gevoel dat ik het al een keer eerder heb gehoord en lijkt het te verzanden in een herhalingsoefening. Ook het theatrale karakter gaat me tegenstaan. Het zal ongetwijfeld bij het genre horen, maar ik vind het weinig toegevoegde waarde hebben. Live is het een spektakel, en het is zeker geen slechte band, maar uiteindelijk is "The Heart of Everything" gewoonweg niet boeiend genoeg.

Within Temptation is niet direct een band waar ik heel warm voor loop, hetzelfde geldt eigenlijk voor het genre. Toch heeft deze band de nodige sterke singles uitgebracht en live is het een spektakel om naar te kijken. Toch kunnen de albums, dus ook ”The Silent Force” me maar beperkt boeien. De bombast en het theatrale karakter gaan me gewoon teveel tegenstaan. De riffs klinken best aardig, maar vrij standaard en daarnaast vind ik de stem van zangeres Sharon technisch erg goed, maar gevoelsmatig wordt er bij mij geen enkele snaar geraakt. Dus zo nu en dan naar een single luister kan ik best goed verteren, maar meer hoeft van mij dan ook niet.

Bij het luisteren naar deze plaat van Wouter Hamel moet ik direct aan Jamie Cullum denken. En net als bij Jamie Cullum ervaring ik "Hamel" als aardige jazz pop dat op zich lekker in het gehoor ligt, maar bij mij totaal niet beklijft. Na een keer heb ik het wel gehoord. Ik vind het niet spannend genoeg en daarnaast ben ik geen grote fan van de stem van Wouter Hamel. Kortom: klinkt leuk, maar voor mij met een hele beperkte houdbaarheidsdatum.

Ik ben geen religieus man, maar muziek met religieuze invloeden heb ik wel altijd interessant gevonden. Eugene Edwards (bekend van 16 Horsepower) brengt met zijn band Woven Hand intrigerende muziek die je nog het beste kan omschrijven als gotische gospelfolk. Edwards brengt donkere muziek met een onheilspellende sfeer. De zware en donkere klanken grijpen je direct vast en het sleurt je mee in de diepste krochten van Edwards zijn ziel. Eugene preekt als een predikant en bestrijdt met zijn bezwerende stem al het kwaad van deze wereld. Best verslavende plaat die ik na elke luisterbeurt nog een keer wil draaien. Edwards heeft mijn zieltje alvast gewonnen.

David Eugene Edwards blijft intrigeren met zijn gotische gospelfolk. "Mosaic" staat weer boordevol dreigende en donkere klanken omlijnd met zijn bezwerende prekende stem. Edwards drijft weer de nodige demonen uit en dit levert een gedreven set aan liedjes op. Persoonlijk vind ik "Consider the Birds" als album wat beter, maar luisterend naar "Mosaic" hoor ik een getergde Edwards die met zijn ziel en zaligheid de duivel op zijn hielen zit, of God? Dat weet je bij Edwards nooit helemaal precies als gevolg van zijn haat-liefde verhouding met zijn religie. Het levert in ieder geval muziek op waar je niet omheen kunt.

"Standard TIme Vol.1" ligt best lekker in het gehoor. De liedjes luisteren lekker weg en de opbouw van de liedjes is heel herkenbaar. Daar zit hem dan ook direct een beetje de kneep. Ik heb het allemaal al eens eerder gehoord. Marsalis hanteert hier niet echt een unieke of originele aanpak en wat dat betreft is de term "Standard" in de albumtitel veelzeggend. Maar dit is zeker niet slecht. De muziek wordt vakkundig gebracht is dus best genietbaar. Niet mijn favoriete jazzplaat, maar zeker niet onaardig.

Wow wat een prachtige liveregistratie is dit zeg. Wynton Marsalis en Eric Clapton laten een heerlijke fusion tussen jazz en blues horen samen met hun all star band. Clapton stelt zich nederig op en voelt zich duidelijk vereerd tussen deze klasse jazzmuzikanten. Hij is onderdeel van de band en wil op geen enkele manier alle aandacht naar zich toetrekken. Clapton's stem past heerlijk in de jazzy composities en zijn gitaarspel is om van te spullen, zonder dat hij soleert om te soleren. Ook heeft Clapton zijn aloude Fender strat ingeruild voor een vintage Gibson en die warme en doorleefde klank past uitstekend in deze setting. Daarnaast is het plezier zo overduidelijk hoorbaar (en zichtbaar op de bijbehorende DVD) dat je erin wordt meegezogen. De jazzy uitvoering van "Layla" is er eentje om te lijsten, maar alle liedjes zijn heerlijk. New Orleans Jazz van de bovenste plank met daaroverheen het blues sausje van Clapton. "Joe Turner's Blues" vind ik een ander hoogtepunt, maar ook de heerlijke donkere gitaarsolo van Clapton in "Careless Love". Taj Mahal schuift nog even aan om het feestje compleet te maken. De mensen ter plekke moeten een topavond hebben gehad. Wat had ik daar graag bij willen zijn zeg. "Play the Blues" is een livealbum van absolute wereldklasse!