Ik ben helemaal geen groot liefhebber van dance en/of elektronica. Maar toch zijn er een aantal bands die me wel weten te boeien. Zo is daar bijvoorbeeld Portishead, maar ook Faithless kan bij mij een potje breken. Ik denk dat dit vooral te maken heeft met het bredere pallet aan invloeden dat bij Faithless doorklinkt. Het zijn namelijk niet alleen maar beats. "Reverence" klinkt heel veelzijdig en gevarieerd en is daarom voor mij een goed album. Daarnaast brengt Faithless een live band mee naar haar optredens en ook dat vind ik een groot pluspunt. Je hebt bij "Reverence" ook het gevoel dat je naar een band luistert en niet naar een DJ met een mengtafel. De productie van Rollo is heel vol combineert moderne met retro. De gastvocalen van Dido werken als uitstekende tegenhanger van de hypnotiserende zang van Maxi Jazz. Die zang klinkt bezwerend en dat zorgt voor een intrigerende en meeslepende laag. "Reverence" boeit van begin tot eind en is wat mij betreft een verademing in het genre.

Faithless is een van de weinige dance acts die ik wel kan waarderen. Dat komt waarschijnlijk, omdat Faithless op mij als een band overkomt, en niet alleen als een producer achter een computer en allerlei andere electronica. ”Sunday 8PM” vind ik dan ook een prima album. Wel iets minder als ”Reverence” overigens. Opener ”The Garden” is direct erg fijn met die zware basbeat. Grote klapper en hit op dit album is uiteraard ”God Is a DJ”. Dit nummer is niet echt representatief voor de rest van het album. Daar moet je dus wel even doorheen prikken. De meeste andere liedjes zijn meer op sfeer en ambiance gericht dat op het meer op de beat en dance gerichte ”God Is a DJ”. De langere nummers trekken het meest mijn aandacht. ”Take the Long Way Home” en ”Killer’s Lullaby” zijn daarmee voor mij de andere favorieten. ”Sunday 8PM” is iets minder consistent als het debuut in mijn ogen, maar daarmee nog steeds meer dan genietbaar. Zeker voor een niet dance liefhebber als mijzelf, is ”Sunday 8PM” zeker een album dat ik met enige regelmaat beluister.

Net als met My Chemical Romance ben ik niet onder de indruk van de emo-gedreven muziek van Fall Out Boy. Op "Folie a Deux" wordt het grote gebaar niet geschuwd, maar juist dat gaat me na verloop van tijd tegenstaan. Toegegeven het klinkt best aanstekelijk en catchy, maar het komt mij niet geloofwaardig over. Ik geloof het niet. Misschien is de verpakking hier mooier dan de inhoud, en daardoor slaat de balans voor mij negatief uit.

Hoewel ”Silent Cry” van Feeder best aardig klinkt, ben ik er toch al vrij snel op uitgekeken. Op zich best een lekker album om naar te luisteren, maar ik heb nergens de behoefte om op repeat te drukken of het album op korte termijn nog een keer te luisteren. Gevoelsmatig is de houdbaarheidsdatum voor mij persoonlijk nogal beperkt. Ik ben niet bekend met ander werk van Feeder, dus ik kan niet beoordelen of dit voor al hun albums opgaat, maar op basis van ”Silent Cry” heb ik niet direct de behoefte om het verdere oeuvre te verkennen. ”Silent Cry” is prima klinkende rock, maar mijn aandachtsspanne wordt niet lang genoeg geprikkeld.

"Left Side of the Brain" is een lekkere plaat van Fiction Plane. Als zoon van Sting heb je natuurlijk direct de verwachtingen hoog gespannen. Als je ook nog eens vocaal bijna hetzelfde klinkt als je vader dan is de vergelijking met The Police natuurlijk al snel gemaakt. Nergens stoor ik me overigens aan het vrijwel identieke stemgeluid van Joe Sumner in vergelijking met Sting. Daarnaast vind ik de muziek ook geen kopie van Sting. Het is allemaal rauwer en ruiger wat Fiction Plane laat horen op "Left Side of the Brain. Van aanstekelijk tot meeslepend. Het hitje "Two Sisters" is een heerlijk opzwepend liedje. Ook de ballad "Drink" is mooi, maar de afsluiter "Fake Light from the Sun" vind ik het hoogtepunt. "Left Side of the Brain" is een mooie plaat met ondanks de banden (al dan niet genetisch) met The Police, gewoon een eigen sound.

Het gelijknamige album van Fleet Foxes is een mooie ingetogen vocaal gedreven folk plaat. De instrumentatie is karig en beperkt, maar daardoor komt de prachtige samenzang nog beter tot zijn recht. Het is af en toe even wennen, want normaal gesproken vind ik de muziek zelf vaak belangrijker dan de zang, maar Fleet Foxes draaien het hier gewoon om. Ondanks dat de zang soms wat ijzig klinkt, is dat maar schijn, want eigenlijk is dit een hele warme sfeervolle plaat. Voor mij best een positieve verrassing, daar dit eerlijk gezegd niet mijn stijl is. Petje af.

Bij "English Rose" van Fleetwood Mac hink ik toch op twee gedachten. Ik ben een grote bluesliefhebber, maar ik vind de uptempo nummers rommeling en slordig klinken. Dat heeft zeker zijn charmes, maar ik houd er niet zo van. Aan de andere kant zijn de langzame bluesnummers van grote klasse en schoonheid. Op nummers als "Something Inside of Me", "Love That Burns", "I've Lost My Baby" en "Without You" laat Peter Green horen wat voor geweldige gitarist hij is. Zo intens en bloedstollend mooi. Daarnaast is "Black Magic Woman" de grote bekende hier en is "Albatross" een prachtig instrumentaal hoogstandje. Simpel maar zo effectief. "English Rose" blijft bij mij hangen door de prachtige slowblues nummers.

Op "Mr. Wonderful" wordt de lijn van het debuut voorgezet. Energieke rauwe blues die op geen enkele manier vergelijkbaar is met het huidige geluid van Fleetwood Mac. Uiteraard is het gitaarspel van Peter Green prominent aanwezig, en dat is erg prettig om naar te luisteren. Met name in de wat langzamere nummers als "I've Lost My Baby", "Love That Burns" en het afsluitende "Trying So Hard to Forget" is de intensiteit nog groter. Zwaktebod vind ik wel dat maar liefst vier nummers op "Mr. Wonderful" hetzelfde thema hebben als "Dust My Broom". Naast deze klassieker hoor ik dezelfde riff (al dan niet in een ander tempo) terug op "Doctor Brown", "Need Your Love Tonight" en "Coming Home". Dat komt de variatie op het album niet ten goede en komt zelfs wat gemakzuchtig over. "Mr. Wonderful" is een lekker klinkend bluesalbum met een bijzonder goede gitarist in de hoofdrol, maar naast het gebrek aan variatie is de ontwikkeling ten opzichte van het debuut best beperkt.

Het debuutalbum van de originele Fleetwood Mac, met terecht de naam van de meester zelf in de albumtitel, is een album vol rauwe en energieke blues dat dicht bij het authentieke bluesgeluid blijft. "Peter Green's Fleetwood Mac" is een onbezonnen, eerlijk en pure bluesplaat. Uiteraard is het allemaal niet vernieuwend, maar de essentie van de blues komt op mij prima over. Daarnaast is Green natuurlijk een meer dan prima gitarist. Persoonlijk vind ik dat het beste tot uiting komen in de wat langzamere nummers als "Cold Black Night", maar met name op "I Loved Another Woman" laat Peter Green horen dat hij intens mooi en warm gitaar kan spelen. "Peter Green's Fleetwood Mac" vind ik een van de betere platen van de originele Fleetwood Mac. Alleen de echte bluesliefhebbers denken bij het horen van de naam Fleetwood Mac nog aan Peter Green en het bluesgeluid van weleer. De huidige samenstelling vaart een andere muzikale koers. Niet slecht uiteraard, maar ik hou van de rauwe blues sound en het gitaarspel van Green. Op "Peter Green's Fleetwood Mac" kom ik dan ook ruimschoots aan mijn trekken.

"Rumours" is een album met een verhaal. De meesten weten wel de achtergrond, maar wat moet dit confronterend zijn geweest voor de bandleden. De scheidingsperikelen tussen een aantal bandleden moet gezorgd hebben voor zoveel spanning en beladenheid. En dan nog liedjes opnemen die over dezelfde mensen gaan als de mensen met wie je muziek maakt. Die spiegel word je dan wel keihard voorgehouden zeg. Het levert in ieder geval een erg mooi album op. Want er staan echt mooie liedjes op "Rumours". Mijn favorieten zijn: "Dreams", "Don't Stop", "Go Your Own Way" en "The Chain". Maar het album als geheel kent eigenlijk geen zwakke broeders. Het gitaarwerk van Lindsey Buckingham is melodieus, vaak ingetogen, maar in de solo's af en toe ook fel en venijnig. De emotie van de onderlinge verhoudingen sijpelen mooi door de muziek heen en je voelt dat het echt is. Fleetwood Mac klinkt ten tijde van "Rumours" al lang niet meer als de bluesband die ze ooit waren. Aan de ene kant vind ik dat best jammer, maar na het vertrek van Peter Green en de komst van andere bandleden is er duidelijk gekozen voor een andere richting. "Rumours" bewijst in dat opzicht hun gelijk, want dit is een prachtplaat. En wederom het bewijs dat woelige tijden en persoonlijke ellende lijdt tot prachtige muziek.

Eigenlijk is ”Then Play On” best een ingetogen album. Waar op de andere vroegere bluesalbums van Fleetwood Max er best wel een vuig en rauw randje te bespeuren was, vind ik ”Then Play On” genuanceerder, maar daardoor ook meeslepender. De spanning in de liedjes vind ik groter en de opbouw van de composities is daar debet aan. Ook is ”Then Play On” diverser. De basis is ontegenzeggelijk blues, maar er wordt ook geflirt met andere invloeden. Eigenlijk doet alleen ”Rattlesnake Shake” denken aan de eerdere classic bluesrock, terwijl dat nummer langzamer is qua tempo dan wat ik van de vroegere Fleetwood Mac gewend ben. ”Oh Well” is een pareltje, waarbij vooral het instrumentale middenstuk voor kippenvel zorgt. ”Then Play On” wordt bij elke luisterbeurt sterker en het is zo’n album waar je heerlijk in meegezogen wordt. Wat Fleetwood Mac betreft geef ik over het algemeen de voorkeur aan de periode met Peter Green. ”Then Play On” vind ik van Peter Green’s Fleetwood Mac een van de betere albums, misschien wel de beste.

"Echoes, Silence, Patience and Grace" is wellicht de meest volwassen plaat van de Foo Fighters. Maar dat leidt in dit geval niet tot hun beste werk. Eigenlijk vind ik dit best teleurstellend. Opener "The Pretender" is nog een aardige single, maar ik mis op de gehele plaat de bravoure, de attitude en de onbezonnenheid van een plaat als "The Colour and the Shape". Waar zijn die monsterlijke riffs gebleven? De Foo Fighters willen op "Echoes, Silence, Patience and Grace" zich ineens van een meer serieuzere kant laten zien. Daarom bekruipt mij toch een ongemakkelijk gevoel en dat gevoel heeft ook zijn weerslag op de liedjes. Na een paar keer heb ik het wel gehoord. Dit is geen slechte plaat, maar voor de Foo Fighters is dit onder hun niveau.

Na de dood van Kurt Kobain geeft Dave Grohl met Foo Fighters een vervolg aan zijn muzikale carrière. Het gelijknamige debuutalbum van deze band is direct een prima wapenfeit. Alhoewel band? Dave Grohl heeft alle instrumenten op deze plaat zelf ingespeeld. Hij laat daarmee direct horen dat hij een veelzijdige muzikant is. Dave Grohl kopieert niet klakkeloos het geluid van Nirvana, en hij laat op "Foo Fighters" een melodieus rockgeluid horen waar de eerste contouren van de typische hard/zacht dynamiek die kenmerkend zou worden voor de Foo Fighters zich openbaren. De eerste vijf nummers zijn eigenlijk allemaal een schot in de roos. Daarna vergaloppeert Grohl zich enigszins, maar pakt de draad toch weer goed op. De eerste helft is duidelijk sterker dan de tweede, maar "Foo Fighters" is een sterk debuut en Grohl maakt duidelijk dat hij ook zonder een icoon als Kurt Kobain bestaansrecht heeft.

De eerste twee album van Foo Fighters vind ik goed, waarbij ik met name de tweede, "The Colour and the Shape" fantastisch vind. Daarna vond ik het toch wat bergafwaarts gaan met Foo Fighters. "One by One" kan me daarom ook niet echt bekoren. Ik mis de frisheid van de eerste twee albums en "One by One" komt geforceerder over. Alsof Grohl wanhopig op zoek is naar een boodschap die hij al dan niet wil verkondigen. Ook het geluid vind ik niet echt mooi. Waar Foo Fighters eerder helder en fris klinkt, is het geluid op "One by One" gevoelsmatig doffer. Ook de gitaren klinken overgeproduceerd, met die lelijk klinkende fuzz zo nu en dan. Sinds "One by One" ben ik de aandacht voor Foo Fighters wel verloren en kies ik veel vaker voor het debuut of voor "The Colour and the Shape" dan voor dit album.

De muziek van Foo Fighters ervaar ik nogal verschillend. Er zijn albums dat ik geweldig vind, zoals bijvoorbeeld ”The Colour and the Shape”. Maar er zijn ook albums die ik op z'n hoogst redelijk vind. Hoe dat komt vind ik wat lastig uit te leggen. Over het algemeen vind ik de hard/zacht dynamiek wel intrigerend, maar er zijn ook momenten waarop de Foo Fighters zich behoorlijk overschreeuwen. Een nieuw album kan wat dat betreft dus beide kanten opvallen. Bij de eerste luisterbeurt van ”Sonic Highways” hoor ik in de eerste plaats een typisch Foo Fighters geluid. De herkenbaarheid is groot, maar toch is het anders. De muziek klinkt toegankelijker dan eerder werk dat ik ken. Ik merk aan de reacties hier dat die toegankelijkheid niet door iedereen in dank wordt afgenomen. Maar naarmate ik het album meerdere malen beluister hoor ik door die toegankelijkheid ook meer structuur, controle en beheersing. Je kunt dat de veilige weg noemen, maar persoonlijk is dit het enige album van Foo Fighters dat ik zonder skippen beluister. Misschien heeft het ook wel te maken met de gelijknamige muziekdocumentaire van HBO. In deze documentaire gaan we mee op reis met de Foo Fighters naar acht steden in de Verenigde Staten met grote muzikale invloed. Deze acht steden vormen de basis voor de acht liedjes op ”Sonic Highways”. Los van het fantastische beeldmateriaal, geweldige muziek uit oude archiefbeelden, en het kijkje in de opnamekeuken van het maken van dit album, vind ik vooral de link tussen de beelden, de Interviews en de uiteindelijke teksten van de liedjes heel mooi gedaan. Ook hier zou je Dave Grohl kunnen betichten van de makkelijke weg door klakkeloos quotes van anderen te gebruiken in zijn teksten, maar ik vind het een mooi eerbetoon aan al die verhalen en personen uit de documentaire. Uiteindelijk kan ik de muziek van het album niet los zien van de documentaire. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik ”Sonic Highways” zo positief ervaar. Maar hoe dan ook, ik vind ”Sonic Highways” een van de betere rockalbums van dit jaar.

Dave Grohl is misschien wel een van de grootste rocksterren van zijn generatie. Allereerst als drummer van Nirvana en tegenwoordig als zanger/gitarist van Foo Fighters. "The Colour and the Shape" is een van mijn favoriete (hard)rockplaten. De plaat kent een ongekende energie van begin tot eind, en Grohl creëert met de typerende hard/zacht dynamiek een hoogwaardige rockbelevenis. De gitaarriffs zijn meeslepend, beukend en blijven in je hoofd zitten. Los daarvan zijn het ook gewoon goede liedjes qua opbouw en teksten. Grohl weet precies zoals rock moet klinken en "The Colour and the Shape" is daarvan het ontegenzeggelijke bewijs.

De lat ligt voor de Foo Fighters hoog na het geweldige ”The Colour and the Shape”. Dat vind ik een heerlijk album vol monster riffs en onweerstaanbare refreinen. Opvolger ”There Is Nothing Left to Lose” begint geweldig met ”Stacked Actors”. Eigenlijk zijn de eerste liedjes stuk voor stuk goed met ”Learn to Fly” als een volgend hoogtepunt. Daarna vind ik het toch wat minder worden. Niet slecht, verre van dat. Maar de pit is er een beetje uit en de stevige melodieuze rocksongs van het begin van ”There Is Nothing Left to Lose” hebben plaatsgemaakt voor in mijn ogen wat meer ingetogen liedjes, die gevoelsmatig wat meer inwisselbaar zijn. Daarmee zijn het nog geen slechte liedjes, maar de drive en energie van het begin ben ik wat kwijt. Afsluiter ”M.I.A.” grijpt overigens nog wel even terug naar de vibe van het begin van het album. Al met al vind ik ”There Is Nothing Left to Lose” niet van het niveau van ”The Colour and the Shape”, maar het ik vind het een dikke voldoende met een aantal geweldige uitschieters.

"Glue" van Fools Fatal is een plaat die past in de beste traditie van de grunge. Invloeden van Nirvana, Alice in Chains en Pearl Jam zijn duidelijk hoorbaar. Is deze plaat origineel? Nee verre van, maar het is wel verdomd goed uitgevoerd. En dat is voor Nederlandse begrippen, ja Fools Fatal is een Nederlandse band, gewoon ontzettend knap. De stem van zanger Jean-Pierre heeft veel weg van Eddie Vedder en het past perfect bij de muziek die Fools Fatal op "Glue" laat horen. Het gitaar- en basspel van respectievelijk Stefan Korda en Jeff Bickes zijn om van te smullen. Fools Fatal is mijn inziens een van de beste Nederlandse rockband, maar de band is helaas niet meer actief. "Glue" is een meer dan verdienstelijke erfenis en het bewijs dat ook Nederlandse rockbands internationale klasse kunnen uitstralen.

AOR, stadionrock, of hoe je het noemen wilt, Foreigner maakt prima toegankelijke en lekker klinkende rockmuziek. ”4” is daarop geen uitzondering. ”Juke Box Hero”, ”Waiting for a Girl Like You” en ”Urgent” zijn de bekende liedjes, en mijn inziens ook de beste. Niet dat de andere liedjes slecht zijn, maar ze zijn ook een beetje middle of the road. Dat is een beetje het gevaar met de muziek van Foreigner. Als je het een keertje gehoord hebt, dan heb je een prima idee wat er nog meer in het vat zit. Inwisselbaarheid ligt een beetje op de loer. Hoewel de spanningsboog bij mij er naar mate het album vordert er een beetje uitgaat, is ”4” een prima rockalbum dat ook na die jaren nog interessant genoeg klinkt om zo nu en dan eens om te zetten. Niet vaak, maar wel om soms even oude tijden te doen herleven.

"Fountains of Wayne" van de gelijknamige band is een zeer zomers en fris klinkende pop/rock plaat met slimme teksten. Behoorlijk verslavend zo op zijn tijd. Opener "Radiation Vibe" is direct onweerstaanbaar en je merkt dat de melodieën van de meeste liedjes zich in je hoofd nestelen en er maar weer moeilijk uit te krijgen zijn. Fountains of Wayne verstaat het vak van het schrijven van goede popliedjes. Ik vind het vooral aanstekelijk en lekker om naar te luisteren.

"In The Wee Small Hours" is aan album vol verdriet, pijn, ellende, liefdesverdriet en hartzeer. Een scheidingsplaat, zoals er al velen zijn gemaakt. Wellicht is deze van Sinatra de eerste in zijn soort? Qua sfeer heb ik dezelfde beleving als bij "Layla and Other Assorted Love Songs" van Derek and The Dominos, alleen prefereer ik de muziekstijl van die laatste. Desalniettemin giert de emotie door de stem van Sinatra en is "In The Wee Small Hours" maar weer eens het bewijs dat ellende, ongeluk en tegenslag toch ook mooie muziek oplevert.

Op ”Songs for Swingin’ Lovers!” bezingt Frank Sinatra de vrolijke en positieve kant van de liefde. Des te groter is de tegenstelling tot een jaar eerder verschenen ”In The Wee Small Hours” waar Sinatra al zijn verdriet en pijn van zich af zong als gevolg van liefdesverdriet. Wat een contrast. Het levert twee totaal verschillende albums op met hetzelfde onderliggende thema. Hiermee toont Sinatra direct ook zijn veelzijdigheid. Met zijn prachtige stem laat hij uiteenlopende emoties horen. Op ”Songs for Swingin’ Lovers!” is de toon opgewekt en dat is ook terug te horen in de muzikale begeleiding. Het geluid is vol, als dat van een big band en de blazers zorgen voor het nodige optimisme. De stem van Sinatra gaat me eigenlijk nooit vervelen en dit is dan ook een album waar ik behoorlijk van kan genieten. Het is niet zo dat ik ”Songs for Swingin’ Lovers!” grijs draai, maar zo op z’n tijd schalt dit met plezier uit mijn speakers.

Ik ben geen uitgesproken liefhebber van Frank Zappa. Zijn muziek is mij doorgaans te experimenteel. Maar Zappa heeft ook toegankelijk (althans voor mij) werk gemaakt. Een van zijn hoogtepunten wat dat betreft is "Hot Rats". Dit is een heerlijke, grotendeels instrumentale, plaat met een mengeling van stijlen. Ik hoor rock, jazz, blues, en wat al niet meer. Hoogtepunt voor mij is het fantastische "Willie the Wimp", maar in alle tracks is iets moois te ontdekken. "Hot Rats" is gewoon een klasseplaat, van een markante en eigenzinnige muzikant. Juist die eigenschappen leveren doorgaans interessante platen op, of je er nu van houdt of niet. "Hot Rats" is zo'n plaat waar ik niet genoeg van kan krijgen.

Deze gelijknamige en debuutplaat van Franz Ferdinand is aanstekelijk en verslavend van begin tot eind. De muziek nestelt zich in je hoofd en het beklijft eigenlijk direct. "Franz Ferdinand" rockt, het is dansbaar en misschien zelfs wel tijdloos. "Take Me Out" is wellicht het bekendste nummer van deze plaat, maar qua niveau is de gehele plaat vergelijkbaar. Eigenlijk zijn er niet echt zwakke momenten. Het meezinggehalte is hoog, en dat is in het geval van Franz Ferdinand geen zwaktebod. Deze plaat is catchy, energiek en houd je vanaf de eerste tonen bij de les. Gewoon lekker!

”100% Colombian” is na het debuut van Fun Lovin’ Criminals een net zo geweldig album. Deze übercoole New Yorkers leveren weer een album af met hun groovende en swingende cross-over van hiphop en rock. Maar net zo makkelijk flirten de heren met soul, blues en jazz. Neem nu de heerlijke opener ”Up on the Hill” met dat warme koperwerk. De eerste keer dat we echt gitaren horen is op ”Korean Bodega”. En dat de heren niet vies zijn van stevige rock laten ze horen op ”Southside”. Wat een killerriff zeg, en een groove. De humor van Fun Lovin’ Criminals is een van hun troeven en dat is tekstueel weer geweldig te horen op ”Love Unlimited” en ”Big Night Out”. Daarnaast zijn dit ook nog eens heerlijke tracks. ”All for Self” is weer lekker jazzy, terwijl ”Mini Bar Blues” voor zichzelf spreekt. De enige echte B.B. King levert daar nog even een geweldige old school gitaarpartij af zeg. ”100% Colombian” is wederom een schot in de roos, een lekker zomers album, maar vooral een mooi voorbeeld dat muziek niet in hokjes geplaatst hoeft te worden. Fun Lovin’ Criminals maken er op ”100% Colombian” een heerlijke smeltkroes van.

Fun Lovin' Criminals staan bekend om hun mix tussen pop, rock en hip-hop. Vooral hun eerste twee albums wisten me te verrassen en te verbazen met de aanstekelijke combinatie van rap, gitaren, funky ritmes, attitude en humor. Na verloop van tijd ben ik mijn interesse een beetje verloren. De flair van de eerste twee platen miste ik op de vervolgalbums. Hetzelfde gevoel heb ik bij "Classic Fantastic". Het klinkt allemaal nog erg vertrouwd en typisch Fun Lovin' Criminals, maar de bravoure en de brutaliteit van "Come Find Yourself" en "100% Columbian" hoor ik er niet in terug.

Fun Lovin' Criminals zijn wat mij betreft een van de muzikale hoogtepunten uit de jaren negentig. Debuutplaat "Come Find Yourself" is een onweerstaanbare cross-over tussen rock, hip-hop, rap en pop. Destijds kwam dit als geroepen en deze plaat klinkt nog steeds verfrissend en uiterst energiek. Hier wordt ik dus met recht echt vrolijk van. Heerlijke beats, die klassieke snare drum en dan aangevuld met funky basloopjes en gitaarrifjes die de ene keer hard zijn en de andere keer bijzonder catchy klinken. Zanger Huey Morgan gebruikt zijn stem de ene keer als een soort van jonge Barry White en de andere keer als een volleerde rapper. Daarnaast strooit hij schijnbaar moeiteloos met mooie solo's. De muziek heeft een ongekende flow en is stuwend en groovend. Heerlijke zomerse plaat, goed voor in de auto, maar ach eigenlijk kan ik deze altijd wel draaien.

Vanaf "Livin' in the City" vind ik het allemaal wel minder worden met Fun Lovin' Criminals. Hun aanstekelijke mix tussen rock, funk en hip-hop begint aan kracht in te boeten. Ik hoor het nog wel met flarden terug, maar het schiet van het ene uiterste in het andere. De balans is volledig zoek. Zo ook op "Livin' in the City". Deze plaat heeft zijn momenten, maar het geheel is lang niet meer zo boeiend als voorgaande albums. Daarnaast vind ik de humor ook te ver doorslaan en neigt het soms naar slapstick. Humor heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in de muziek van Fun Lovin' Criminals, maar dan wel op een subtiele maar venijnige manier. Nu ligt het er te dik bovenop en verliest het volledig zijn effect. Ook op de hiernavolgende plaat "Classic Fantastic" wordt dat niet hersteld. "Livin' in the City" is voor mij het begin van het einde van Fun Lovin' Criminals. Heel jammer.

Bij dit derde studioalbum van Fun Lovin' Criminals heb ik toch gemengde gevoelens. De eerste helft van "Loco", zo pak en weg tot het nummer "Microphone Fiend" is typisch Fun Lovin' Criminals. Het geluid is erg vergelijkbaar met hun eerste twee platen en bevat die aanstekelijke en tongue-in-cheek mix van rock, funk en hip-hop. Het openingsnummer "Where the Bums Go" doet overigens meer punk aan, maar de toon is wel direct gezet. Maar de tweede helft van "Loco" klinkt toch anders. Het tempo is langzamer, lomer en de energie lijkt weg te zijn. Ik heb daarom meer moeite om "Loco" uit te luisteren. De hoogtepunten zijn wat mij betreft "Run Daddy Run", "Swashbucklin' in Brooklyn" en "Microphone Fiend". "Loco" bevat een goede eerste helft, maar zakt daarna toch teveel in, waardoor er een krappe voldoende overblijft.

"Mimosa" is een aardig tussendoortje van Fun Lovin' Criminals. Het is geen studioalbum, maar een verzameling van covers en alternatieve uitvoeringen van hun eigen liedjes. De gekozen covers zijn soms niet terug te herkennen. Ik kan dat wel waarderen. FLC kiest ervoor om er echt een eigen schwung aan te geven. Ozzy Osbourne's "Crazy Train" is er echt eentje waar je goed naar moet luisteren wil je er nog een overeenkomst in ontdekken. FLC heeft er een soort reggae versie van gemaakt. Ook de cover van 10CC "I'm not In Love" is erg geslaagd. De alternatieve versies van hun eigen liedjes hebben ze omgedoopt tot de Schmoove versions Feitelijk houdt dit in dat ze de nummers een soort van lome relaxheid hebben meegegeven dat heerlijk werkt op de zomerse avonden (zoals de hoes al doet suggereren). Over het algemeen prefereer ik de originele albumversies, maar de schmoove version van "I Can't Get with That" is toch wel heel lekker. "Mimosa" is een luchtige afwisseling van Fun Lovin' Criminals, maar uiteindelijk hoor ik toch liever hun eerste twee albums.