Ik heb het idee dat daar niet veel aan gesleuteld is, want je hoort soms dat hij moeite heeft met het halen van de noten en in het eerste deel van het album slaat zijn stem een paar keer om naar schor als hij praat.
Transatlantic brengt hier weer een klasse live album, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik ze weleens beter heb gehoord. Ik heb de mannen helaas nog niet zelf live mee mogen maken, maar heb wel trouw hun (live) releases van de afgelopen jaren beluisterd en ik moet heel eerlijk toegeven dat ik dan toch en lichte voorkeur krijg naar hun voorgaande live werk.
Morse was inderdaad niet in topvorm en dat is terug te horen op de plaat. Vooral het prachtige "We All Need Some Light" vind ik op haast alle voorgaande live platen beter klinken dan op deze plaat.
Verder is de "Nights in White Satin" cover wel een grote misser. Persoonlijk vind ik Morse zijn stem niet passen bij het nummer.
Maar nu begin ik wel heel erg negatief te klinken. Natuurlijk heeft dit album ook zijn grote pluspunten. Zo zit het instrumentaal allemaal wel snor en vlammen de heren hier en daar best lekker. Vooral bij de cover van "Hocus Pocus" van "onze" Focus vlamt en rockt als een malle. Wat komt er een energie van dat podium af tijdens dit nummer zeg! Het kan bijna niet anders dan dat Thijs van Leer content moet zijn geweest met de versie die deze avond gespeeld werd.
Verder komt het "Kaleidoscope" materiaal bij mij in deze live variant veel beter over. Zo hoorde ik nu pas wat voor een prachtig nummer "Shine" eigenlijk is (ik vond de studio versie wat saai klinken) en brengen ze een prachtige versie van het titelnummer.
Misshien niet zo indrukwekkend als "Whirld Tour", maar zeker wel weer een erg genietenswaardig album van de heren.

De line-up van deze plaat bestaat uit zanger Robert Ernlund, gitarist/achtergrondzanger Anders Wikström, keyboardspeler/gitarist/achtergrondzanger Patrick Appelgren, bassist Pontus Egberg en drummer Jamie Borger. Wikström krijgt nog de kans op 'Together Alone' om te schitteren als leadzanger.

Deze plaat heeft alles wat een liefhebber van melodieuze rock zich maar wensen kan: de productie staat als een dijk en de uitvoering van de nummers is geweldig. Het gebruik van strijkers (ook uit het keyboard waarschijnlijk) werkt sfeer verhogend en geeft de muziek hier en daar wat extra bombast.
Ik vind het geweldig hoe ze de ruimte achterlaten om de individuele toevoegingen te laten schitteren. 'Do Your Own Stunts' is daar een prima voorbeeld van. Het eerder benoemde bombasme komt er sterk in terug (door de strijkers), maar er is ook nog ruimte voor een aantal prachtige pianostukken en een gitaarsolo die het allemaal net wat steviger doet klinken.
Dit laatste is nog een van de positieve punten van dit album, want ondanks dat dit overduidelijk melodieuze rock is schuwen ze toch niet om hier en daar de muziek wat steviger te maken en meer pit te geven door uitgebreid gitaarwerk. Neem daar nog eens bij dat Ernlund er op een prachtige wijze overheen zingt en we hebben prachtige muziek te pakken.
Misschien wel de beste rock plaat van dit jaar die ik tot op heden beluisterd heb.
Ik denk dat liefhebbers van hun voorgaande plaat uit 2010 deze ook weer goed zullen waarderen, dus vielip, Von Helsing, hardrock en Dream Theater: geef deze ook een kans. Persoonlijk vind ik hem geweldig.

Een heel stuk beter dan het 6 jaar eerder verschenen Stíny.
Deze compleet instrumentale EP weet je als luisteraar 13 minuten lang in de ban te houden. De Depressive Black Metal komt hier wel volledig tot zijn recht en als luisteraar bevind je jezelf tijdens het luisteren in de diepste duisternis van je gedachten. Precies wat de makers wilden waarschijnlijk.
Een aanrader voor de liefhebbers van het genre.

Dit album, eigenlijk al in 2006 uitgebracht volgens mij, doet mij eigenlijk ook niet zoveel.
Dit is zo'n album dat wel potentie heeft, maar waar de bedoelde sfeer gewoon niet over lijkt te komen.
De voornamelijk instrumentale Black Metal nummers kunnen omschreven worden als Depressive BM of Atmospheric BM. Men probeert je mee te laten sleuren naar de duisternis waarin de muziek gemaakt is, maar het komt gewoon niet helemaal over.
Geen topper in het genre dus.

Zoals de titel al doet vermoeden gaat dit op een live album met nummers van verschillende optredens. De nummers zijn allen opgenomen in de periode '81-'84.
Ik heb helaas de versie zonder Allied Forces (één van mijn Triumph favorieten), maar gelukkig valt er zonder dit nummer nog voldoende te genieten.
Vooral Emmett is te horen als zanger (m.u.v. van o.a. Rock & Roll Machine) en ik moet zeggen dat hij live ook prima weet te zingen. Vooral Magic Power komt erg goed uit de verf. Ook zijn gitaarwerk op dat nummer is erg goed en zijn solo werk in het midden van Rock & Roll Machine is ook erg mooi.
Verder vind ik het erg leuk dat ze een live versie van het instrumentale Midsummer's Daydream erop hebben gezet. Een mooi en ontspannen intermezzo.
Ik blijf het toch wel een beetje jammer vinden dat Allied Forces er niet opstaat, want Rock & Roll Machine, Spellbound en Follow Your Heart klinken ook erg goed. Gil Moore weet live ook prima te zingen.
Enigste opmerking is eigenlijk dat ze de geluidskwaliteit best wat hadden mogen opkrikken. Het live werk klinkt allemaal wat vlak en ik zou het best eens willen horen met een wat scherpere geluidskwaliteit.

Iggy merkte al op dat het verschil tussen het studio en live werk bij Triumph best groot is.
Ja, dat is wel te horen als je de studio nummers Mind Games en Empty Inside (twee erg lekkere nummers trouwens), maar dat komt ook omdat ze in hun studio platen veel meer toevoegen.
Meestal is er meer percussie of in het geval van deze twee studio nummers keyboards (door Rob Yale) toegevoegd en zingen er nog eens een aantal achtergrondzangers mee.
Live spelen ze enkel met z'n drieën, dus dan valt dat allemaal weg. Ik denk dan ook dat het live werk moeilijk te vergelijken zal zijn met het studio werk van de band.
Afijn, als ik deze plaat zo hoor is Triumph een sterke live band.

Grappig: Mind Games schijnt zo'n beetje het enigste nummer te zijn waarbij Gil Moore niet drumt. Gary McCracken moest voor hem invallen, omdat Moore een blessure aan één van zijn armen had.

Trixter levert met "Human Era" een zeer degelijk, typisch Amerikaanse jaren '80 rock plaat af.
Ja, aan de ene kant weinig origineel, maar de productie is erg goed en het enthousiasme waarmee de band het brengt werkt aanstekelijk.
Zo begint men gelijk lekker vlot met de rocker "Rockin' to the Edge of the Night". Pete Loran brengt de clichematige teksten met overgave. Hij verzorgt ook wat ritme gitaar stukken, maar het echte leadwerk word aan gitarist Steve Brown overgelaten. Dit doet hij op een verdienstelijke wijze en verder verzorgt hij ook wat achtergrondvocalen. Ook bassist P.J. Farley en drummer Mark Gus Scott zorgen voor wat achtergrondvocalen.
Het is goed te horen dat deze mannen inmiddels al aardig wat jaartjes met elkaar samenwerken, want ze klinken strak op elkaar ingespeeld.
Trixter laat op deze plaat horen dat ze nog steeds een band zijn die prima mee kunnen draaien in het wereldje. Een toffe plaat voor de liefhebbers van (Amerikaanse) melodieuze rock.

Tsjuder is een Noorse Black Metal band die toch ook al sinds de opkomst van het genre meedraait (sinds 1993). Na een pauze tussen 2006 en 2010 keerden ze terug met een "comeback" plaat en dit is alweer de tweede plaat sinds de hereniging.
Tegenwoordig is het een trio (zijn ze volgens mij door de jaren heen altijd al geweest). Enkel bassist/vocalist Jan-Erik Romøren is het overgebleven originele lid, al speelt gitarist/vocalist Halvor Storrøsten ook al sinds '94 mee en drummer Christian Håpnes Svendsen sinds '99.
Ik maakte bijna een sprongetje toen ze aftrapten met "Kaos". Zonder intro of wat dan ook starten ze meteen met een keiharde blastbeat. Ze gaan direct voluit: keihard samenspel en agressieve vocalen.
De toon is gezet. "Krater" kent een kort intro, maar gaat daarna ook weer keihard door. Drie mensen die een enorme muur van geluid op de luisteraar af weten te vuren. De productie is goed en de grunts komen dan ook wel goed boven de instrumentatie uit. Ze zijn alleen onverstaanbaar, maar volgens mij zijn de teksten dan ook in het Noors.
"Norge" is wat trager en laat wat meer ruimte vrij voor melodieusheid. Iets waar met name gitarist Storrøsten passend gebruik van maakt.
"Djevelens Mesterverk" is dan weer heerlijk rauw en snel. De adrenaline begint haast door het lichaam te gieren bij het horen van deze (heidense) noten.
Op "Demonic Supremacy" word er wel in het Engels gegrunt en kunnen we de lyrics over dood en verderf ook daadwerkelijk verstaan.
Bij de omschrijving van de overige tracks ga ik denk ik meer in herhaling vallen. Op "Slumber with the Storm" krijgt Storrøsten wederom de ruimte om zijn kunsten te laten horen.
Verder verslappen de mannen nergens en gaan ze retestrak en hard door tot de afsluiter "Antiliv".
Het bonus materiaal vind ik dan weer niet enorm veel toevoegen. We krijgen eerst 3 demo versies te horen van "Kaos", "Slumber with the Worm" en "Antiliv". Het verschil met de studio versies is dat de sound een stuk rauwer is en doet denken aan de Noorse Black Metal uit de beginjaren (die was meestal een beetje van dezelfde kwaliteit).
Daarna nog 2 covers: "Deathcrush" van Mayhem en "Unholy Pagan Fire" van Beherit. Die eerste vind ik maar wat matig. De Beherit cover vind ik een stuk beter, maar voegt niet enorm veel toe op het materiaal dat in het gewone album te horen is.
Een lekker snoeiharde Black Metal plaat voor zij die dat kunnen waarderen.

De orchestralen en de vocalen van het koor staan bij deze plaat wat meer op de voorgrond lijkt het. Het bevalt me na de eerste luisterbeurt erg goed. Het lijkt allemaal wat op de voorganger The Varangian Way, maar dat klinkt gewoon goed. Voor de fans is er ook een 'special edition' verkrijgbaar met de single Juggernaut erbij. Erg leuk voor de liefhebbers. Turisas is weer helemaal terug, binnenkort maar eens de twee voorgangers weer eens beluisteren voor de vergelijking.