Een best gaaf Rockalbum waarbij Hannon experimentel tekeer gaat dan op de Tesla albums. Iets dat hem niet altijd even goed afgaat, zo vind ik de twee laatste nummers wat langdradig.

Wederom een geweldig album van deze band waarin Hendrix (duidelijk) centraal staat. Ik zag laatst het eerste deel van de BBC documentaire "Seven Ages of Rock" waarin best veel aandacht gegeven werd aan Hendrix en zijn werk. Daardoor kreeg ik weer helemaal zin in het beluisteren van zijn muziek en besloot ik verder te gaan waar ik gebleven was.
Dat bracht mij bij dit album en ik moet zeggen dat het wederom genieten is. Er worden inderdaad erg veel nummers weggedraaid, waardoor je soms het idee krijgt dat een nummer nog niet helemaal af was. Maar goed, verder is het alleen maar genieten. Hendrix' karakteristieke gitaarwerk is om van te smullen en ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf ook erg kan genieten van zijn stemgeluid. Een rustige stem die bijna als een soort verhalenverteller door het repertoire van dit album gaat. Voor mij is momenteel "If 6 Was 9" de favoriet. Heerlijke drum/trommelwerk in deze track en ik vind de opbouw gewoon geweldig. Het is bijna een jazzsessie, maar dan overduidelijk wat meer de rockkant op door het gitaarwerk en het soldeerwerk. Heerlijk om naar te luisteren.
Binnenkort maar eens wat meer van de man gaan beluisteren, want dit smaakt naar meer!

T.o.v. het debuut zijn de heren en dame inderdaad wat softer gaan spelen. Dit past echter wel bij ze en de Post-Rock invloeden gaan er bij mij ook wel in. Vooral in het stuk waar de bassist de vocals overneemt is dit opvallend.
Geen eindejaarslijstmateriaal voor mij, maar nog steeds wel een goed album.

Ik blijf mezelf na een aantal herbeluisteringen van de afgelopen dagen nog altijd verbazen over dit bijzonder luid overkomende trio. De poppy versie van Motorhead? Haha, stilistisch gezien had deze "Indie Rock" niet verder van die band kunnen staan.
Deze heren en dame stalen stalen een aantal jaren geleden mijn hart met een overdonderend optreden in de Rotown te Rotterdam.
De energie komt op plaat heel goed over. Ze beginnen gelijk sterk met het uitgesponnen "The Everchanging Spectrum of a Lie". Een gewaagde opener waarin ze wel gelijk hun geluid weten te introduceren: soms haast catchy/poppy, maar daarnaast soms ook snoeihard en moeilijk te beluisteren. Dit laatste laten ze vooral in het naar de climax opbouwende einde horen.
Op "The Magnifying Glass" komt dit wederom terug. Bryan brengt de teksten op een pakkende wijze, maar met name het zware gitaargeluid zorgt ervoor dat de muziek niet enorm toegankelijk word.
Het erop volgende "I Don't Want to See You Like This" heeft wel een wat toegankelijker karakter, maar dit weten ze te brengen zonder hun rauwe randje te verliezen. Ritzy Bryan ontpopt zich hier ook als een sterk vocaliste.
Daarna verandert er stilistisch gezien niet enorm veel meer. De hoge ahahahahah's in "Austere" zijn niet zo mijn smaak, maar met name de uitgesponnen versie van "Whirring en de afsluiter "The Greatest Light is the Greatest Shade" weten (wederom, want beiden waren ook op de debuut EP te vinden) indruk te maken. Verder vind ik "Llaw = Wall" nog sfeervol en zorgt het eens voor wat anders, doordat hier (vermoedelijk) bassist Rhydian Dafydd de vocalen voor zijn rekening neemt.
Een geweldige debuutplaat waarop de competentie van deze band goed te horen is.

Southern Rock volgens het boekje. De productie klinkt lekker vol en alle traditionele instrumenten, zoals de banjo, komen voorbij. Lekker kort, maar krachtig plaatje. Een leuk album met lekker veel pit erin. Een toffe plaat voor liefhebbers van het genre.

Geen reacties bij dit sterke debuut van de Marshall Tucker Band? Een beetje een schande als je het mij vraagt.
Een sterk plaatje dat misschien het beste onder Southern Rock geplaatst kan worden, al heeft de muziek ook wel een progressief tintje door de keyboards en dwarsfluit die hier en daar de kop opsteken.
Doug Gray zingt op opener "Take the Highway": een prachtig nummer waarbij mij gelijk dus het gebruik van de dwarsfluit opviel. Dit zorgt toch weer voor een aparte draai aan deze muziek.
Hoor ik nou op "Can't You See" iemand anders zingen? Ja, op dit nummer, Hillbilly Band en AB's Song is gitarist Toy Caldwell als lead zanger te horen. Zijn jongere broer Tommy Caldwell (die helaas in 1980 al overleed) verzorgt hier de achtergrondzang en de basslijnen. Die bass klinkt trouwens erg lekker en doet goed mee op de achtergrond.

Een album die je meeneemt naar de vlakten van South Carolina, op en top Amerikaanse Southern Rock. Een album dat wat mij betreft tussen het rijtje klassiekers (Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, The Outlaws gebuut platen) past.

Voornamelijk Michael Schenker's grote gitaarfestijn. De solo's mogen er zijn en klinken soms heerlijk episch/bombastisch. Schenker laat op dit album goed horen dat hij een sterke gitarist is.
De vocalen van Gary Barden maken helaas wat minder indruk. Hij steekt soms bleek af t.o.v. het instrumentale geweld en hij is naar mijn mening niet bepaald 's werelds beste zanger. Slecht kan ik hem alleen ook niet noemen.
Een must voor de Schenker liefhebbers en verder wel een prettig album voor de gemiddelde (hard) rock liefhebber.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik een beetje twijfelachtig aan deze plaat begon. MacGowan heeft zich uit een diep dal omhoog moeten krauwen. Als liefhebber van zijn werk vind ik het prachtig om te zien dat hij zijn drankproblemen weer onder controle heeft. Ik kon echter de beeltenis van een onverstaanbaar mompelende, dronken MacGowan tijdens een optreden met The Popes niet wegvagen toen ik aan het luisteren begon. Gelukkig heeft MacGowan alles prima onder controle en laat hij zich echt van zijn beste kant zien. De onverstaanbare dronkelap klinkt hier als een echte (af en toe onverstaanbare) entertainer. Hij weet de teksten van zijn nummers weer en weet ze meg hetzelfde rauwe enthousiasme te brengen als in zijn goeie jaren. Verder speelt de band ook geweldig en doet Spider ook nog wat nummers. Dat vond ik dan weer wat minder, maar ik heb Spider's stem dan ook nooit een mooie zangstem gevonden. Verder petje af voor het geluid, want de geluidskwaliteit van deze live plaat is prima. Wat ook mooi is aan deze plaat is dat het een mooi overzicht geeft van de beste en bekendste nummers van de band. The Pogues laten hiermee goed horen dat ze nog niet met ons klaar zijn. Ik zeg dat het tijd raakt voor een nieuwe studio plaat!

The Poodles is inmiddels een household name binnen de melodische rock revival. En met recht, want met deze plaat brengen ze wederom een degelijke plaat met catchy en meezingbare rock nummers.
De productie is goed en de gehele instrumentatie komt goed uit de verf. Hier en daar een aantal sterke keyboardstukken, maar het is vooral om het gitaarwerk te doen. Die staan lekker vol in de mix, waardoor het album rockt en swingt als een tiet.
Of het nou de poppy meezinger "Stop" is of het meer richting powerballad gaande "The Greatest" is, het klinkt allemaal erg goed.
Laatstgenoemde is trouwens mijn persoonlijke favoriet van dit album. Een sterk opgebouwd nummer dat mooi de balans weet te vinden tussen klassieke pop/rock en modernere pop/rock elementen. Prachtig nummer en een mooie plaat.

Inmiddels zo'n 3/4 keer naar geluisterd, maar ik kan er maar niet in komen. Dit komt voornamelijk door de vocale prestaties van James Old. Ik vind hem namelijk geen wereldzanger. Goed, slecht is hij ook weer niet, maar hij heeft niets bijzonders waardoor hij boven de meute aan dergelijke AOR releases uitkomt.
De nummers zitten alleen wel catchy in elkaar en het gitaarwerk van gitarist Stevie Janevski klinkt wel prettig. Het staat alleen zo mat en eentonig in de mix en dit terwijl het album gemixt is door Paul Laine (ex-Danger Danger vocalist, hun debuut is overigens ook door hem gemixt). Ook overheersen de backing vocals in met name de ballad "Dying Without Your Love" wel heel erg.
Apart trouwens dat op haast ieder nummer wel keyboards te horen zijn, terwijl volgens hun band pagina de line-up bestaat uit vocalist James Old, gitarist Stevie Janevski, bassist Robbie Erdmanis en drummer Ben Wignall. Ik kan nergens vinden wie nou de keyboards ingespeeld heeft.
Alle bandleden verzorgen trouwens de achtergrondvocalen en dat is ook wel te horen (er zit een soort gelaagdheid in en je hoort dat het meerdere mensen zijn).
Apart trouwens dat de bonustrack "I Might Lie" naar mijn idee het stevigste klinkt. Hierin staat het gitaarwerk ook het meeste centraal. Meer nog dan in "Madness in the World" heb ik het idee. Tamelijk obscuur nummer van Andy Taylor, al spreken de heren van The Radio Sun over "AOR classics".
Met Nelson's "After the Rain" ben ik dan wel weer bekend en ik moet zeggen dat ik deze cover niet zo goed vind als de originele versie. Verder wel degelijk gecoverd en James Old's stemgeluid lijkt op dit nummer wel het beste uit de verf te komen.
De akoestische versie van het openingsnummer is wel echt heel anders dan de originele versie, maar vind ik dan weer niet zo geslaagd. Het akoestische gitaarwerk klinkt wel sfeervol, maar het sluit niet lekker aan op de vocals.
Deze plaat van The Radio Sun komt bij mij niet verder dan de middenklasse van de huidige AOR scene. Er is beter werk op de huidige markt, maar echt slecht kan ik het ook weer niet noemen. Wel leuk dat men bij MelodicRock dergelijke "jonge" Australische bands een kans geeft om een groter publiek te bereiken.

Dit is een erg gave plaat geworden zeg! De uitgekozen nummers lenen zich erg goed voor een orkestrale versie en de uitvoeringen zijn gewoon erg goed. Ook een prachtige, heldere productie en tof dat ze een aantal van de originele muzikanten mee lieten spelen. Dit orkest heeft inmiddels al best veel ervaring met het spelen van pop/rock nummers en dat is hier goed te horen.
Een positieve verrassing en ik kan hem dan ook aanraden aan de prog rock liefhebbers die hier voor open staan.

Eindelijk weer eens tijd gehad om wat muziek te beluisteren. Deze avond was dit instrumentale Post-Rock album van deze Noren aan de beurt. Prima uitgevoerde post-rock die per nummer beter lijkt te worden. Afsluiter "Let's Build a Sandcastle" wist me dan ook het meeste te bekoren. Fijn gitaarwerk vermengt met de nodige elektronische achtergrondgeluiden zorgen voor een mooi sfeervol geheel.
Liefhebbers van het genre zullen dit waarschijnlijk wel kunnen waarderen.

"The V" is een soloproject van Benedictum zangeres Veronica Freeman.
Helaas weet ze met dit album weinig teweeg te brengen. De instrumentatie is niet slecht, maar de melodielijnen zijn niet heel spannend of origineel. De productie vind ik niet top. Vooral haar vocalen komen soms op een lelijke, schreeuwerige wijze boven de rest uit. Daarnaast wil je bij Heavy Metal graag dat met name de gitaarpartijen knallen, maar die staan vrij zacht en eentonig in de mix. Jammer, want er komt hier en daar toch nog best prettig soleerwerk voorbij.
Ik ben er door dit album achter gekomen dat ik Freeman's stemgeluid ook niet super vind. Hier en daar inderdaad wat schreeuwerig en er zijn toch al wel betere zangeressen in het genre voorbij gekomen. Vooral op "Line in the Sand", waarin haar vocalen wat voller in de mix staan moet ik tot de pijnlijke conclusie komen dat ik haar stemgeluid gewoon niet prettig vind. Vooral tijdens de duetten merk ik gewoon dat de andere zangeressen boven haar uitstijgen. Zowel Leather Leone (Chastain) als Meliesa McDonell (ex-Lapis Lazuli) klinken naar mijn idee een stuk beter.
Het hoogtepunt van het album vind ik de afsluiter "King for a Day", wat vooral veroorzaakt word door Tony Martin's sterke gastbijdrage.
Een van de mindere Heavy Metal releases van dit jaar als je het mij vraagt.

Minstens net zo sterk dan hun voorgaande album. Met name de titeltrack en Kutulu! zijn echt tracks die blijven hangen. Een aanrader voor de liefhebbers van hun werk

Deze plaat ligt mooi in lijn met hun eerdere werk. Wederom een erg solide plaat van dit Duitse duo. Verder weinig verrassend om te zien dat ze met Niklas Kvarforth samenwerken. Ik vind dit wederom gewoon een sterke plaat.

Het is vooral de gothische sfeer die het hem bij mij altijd weer goed blijft doen. Ik vind The Vision Bleak gewoon een erg fijne band. Nog nooit heb ik deze heren live mogen aanschouwen, maar op plaat vallen ze mij eigenlijk nooit tegen.

Na een onheilspellend intro begint het album stevig met "A Witch is Born". Gelijk zo'n beetje het meest uptempo nummer van de gehele plaat. De typische vocalen zullen niet iedereen bevallen, maar ik vind de vocalen juist één van de interessantste dingen van het geluid van The Vision Bleak. Het is namelijk een stem die uniek te noemen is en die je eigenlijk niet zo snel ergens anders in een vergelijkbare manier hoort.
The Blocksberg Rite en Cannibal Witch volgen elkaar goed op. Bij dat laatste nummer is de zwaarheid van het geluid opvallend. In dit nummer hoor je echt de Doom Metal invloeden die dit tweetal in hun muziek verwerken. The Wood Hag is dan weer iets luchtiger en heeft door sterk gebruik van keyboards een mooie sfeer gekregen. Het grijpt je aandacht vast en je luistert braaf naar het verhaal over de "wood hag". Hierna knalt Hexenmeister dan gelijk weer lekker uit de speakers. Het gitaarwerk doet wat denken aan een langzamere versie van Kreator. Erg fijn gitaarwerk en wederom een sterk nummer. "Pesta Approaches" en "The Valkyrie" lijken dan weer wat meer op de sfeer gericht en vooral dat laatste nummer heeft een lekker dromerig sfeertje zonder dat de muziek zijn "rauwe edge" verliest.
Wederom een toffe en sfeervolle plaat van dit "Horror Metal" project.

Waar de mannen de tijd vandaan halen naast hun verplichtingen voor andere bands/eigen projecten is mij een raadsel, maar na ongeveer 2 jaar en 3 maanden heeft het rock trio The Winery Dogs weer een plaat op de markt gebracht.
Laten we eerlijk zijn: de line-up mag er zijn, want met gitarist/zanger Richie Kotzen, bassist Billy Sheehan en Mike Portnoy hebben we toch drie mannen met ruime ervaring die hun strepen binnen de muziek scene al meer dan verdient hebben.
Met dit album brengen ze een rock album volgens het boekje. Een aantal lekkere rockers, zoals albumopener "Oblivion" en "Devil You Know". Vooral de wat langere nummers zijn echter wat meer midtempo waarin men mooi, melodieus spel laat horen. Zo vind ik de instrumentatie van "Spiral" echt prachtig.
In vocaal opzicht vind ik de ballad "Fire" het sterkst. Hier weet Kotzen haast een tranentrekker van te maken. Echt een hele mooie ballad die sterk en met emotie gezongen word.
Een mooie kennismaking met dit rock trio.

Vanochtend deze plaat beluisterd. Het is eigenlijk een live optreden waarvan de opnames gebruikt zijn voor de soundtrack van de gelijknamige film.
De opnamekwaliteit is niet geweldig, maar het live optreden is wel sprankelend. Third World was (en is, zag ze 2 jaar geleden op Reggae Geel) een uitstekende live band met goede muzikanten. De band heeft het accent op hun instrumentatie gelegd, met genoeg soleerruimte voor de afzonderlijke muzikanten.
Voor reggae liefhebbers is dit wel de moeite waard.

Inmiddels toch al een aantal keren gedraaid en hij is minder slecht dan ik verwacht had moet ik zeggen.
Jon Mikl Thor begon in 1973 al aan zijn carrière in de muziek. Veel van zijn stem lijkt er niet meer over te zijn, want zelf spreekt hij meer dan dat hij zingt. In nummers als "Metal Avenger" en "The Hammer" probeert hij wel iets rauwer te klinken, maar blijft het nog steeds niet goed.
Het zijn de vele gastbijdrages die het leuk maken. Zo krijgen we in het refrein van "Out of Control" op de achtergrond een hoog, krijsend stemgeluid te horen tijdens Thunder, Rollin', enz.
Verder is het gitaarwerk vanaf "Master of Revenge" tot en met "The Hammer" wel erg lekker. Brian Forsythe en Jay Jay French krijgen voldoende de ruimte om hun kunnen te laten horen.
Ook is Betsy Bitch nog wel best goed bij stem en kan ik best genieten van haar bijdrages in "Taste of Victory" en "Stars Upon Stars". De laatstgenoemde is helaas wel een beetje flauwe ballad die vooral door Thor himself niet lekker uit de verf kan komen.
"Legions of the Psykon World" klinkt dan weer bijzonder catchy en heeft door het refrein dat bestaat uit 1 zin een hoog meezing gehalte. Daarnaast kan ik wel smakelijk lachen om de lyrics van "T.H.O.R.", waarin de man uiteenzet waar de letters van zijn naam voor staan.
Nog best vermakelijk voor zij die dit album niet al te serieus kunnen nemen.

Heerlijke rockplaat. Ze beginnen gelijk al lekker vlammend met het mooie "Wonder Days". Vocaal ook een prachtig nummer. De tekst grijpt terug naar een lang vervlogen tijd (van de mannen zelf), maar dat was ook wel te verwachten met zo'n titel en hoes. "The Thing I Want" is echt zo'n nummer die deze zomer bij mij nog regelmatig zal voorbij komen. Een lekker melodieus en energiek rocknummer waar je bijna vrolijk van word.
"The Rain" is wat langzamer en rustiger, waardoor de vocalen van Danny Bowes een nog meer centrale rol krijgt.
Verder vind ik "The Prophet" nog een sterk nummer, wat vooral komt door het fijne rollende, stuwende gitaarwerk dat ik wel kan waarderen. Ook het wat langere "When the Music Played" kan ik nog goed waarderen.
Afsluiter "I Love the Weekend" vind ik eigenlijk de "zwakste" compositie van de plaat. Instrumentaal een erg lekker nummer, maar tekstueel gezien heeft het niet zoveel om handen.
Lekkere plaat waarop de mannen van Thunder laten horen dat ze nog lang niet afgeschreven zijn.

Ik heb deze gisteren eens een paar keer gedraaid en ik moet zeggen dat het album mij bevalt. De zanger doet me wat denken aan Kevin DuBrow (Quiet Riot), maar wat ik nog beter vind aan dit album is het gitaarwerk. Het gitaarwerk staat lekker vol in de mix en er word hier en daar flink op los gesoleerd.
Voor liefhebbers van o.a. Quiet Riot en soortgelijke hard rock/heavy metal bands is dit een best gaaf album dat een goede weergave is van het genre in die periode.

Tony Mills vertrok (weer) bij TNT om zich te kunnen richten op andere projecten.
Deze soloplaat is dus het eerste. Helaas moet ik zeggen dat niet alle composities even sterk zijn.
De eerste helft van de plaat vind ik het minst sterk. Zo vind ik de keyboards in "We Should Be On by Now" niet bij het nummer passen en rekt Mills sommige nummers wel erg lang uit. Maar liefst twee nummers die (ruim) 6 minuten afklokken. Voor de ietwat simpele AOR/melodieuze metal die hij hier brengt is dat toch wat aan de lange kant.
Met "Bitter Suite" probeert hij wat met een koortje. Leuk om het wat origineler te maken, maar dan mag het wel wat beter klinken als dat het op deze plaat doet. Erg jammer.
"Northern Star" klinkt dan weer goed en een nummer als "4 in the Morning" zou ook niet misstaan op een Journey plaat.
Een beetje te wisselvallig om dit echt tot een sterke plaat te rekenen.

Opener "The Music Remembers" is me net iets te zoet. Het klinkt wat als een Journey ballad, maar dan nog wat zoeter.
Verder is dit een prima compilatie ter ere van deze twee geweldige AOR zangers. Het tweede nummer vind ik een flink wat betere ode aan deze mannen. Wat klinkt Bobby Kimball trouwens nog goed op dit nummer, maar dat hebben ze misschien ook wat opgepoetst in de studio.
Daarna volgt er voornamelijk een serie aan Jamison en Frederiksen tracks, waarbij ik mijn complimenten moet geven aan de samenstellers van deze plaat. Qua stijl sluiten de nummers namelijk naadloos op elkaar aan, waardoor het bijna een geheel word.
Een sympathieke ode aan deze twee geweldige zangers en leeftijdsgenoten waar we in 2014 helaas afscheid van hadden moeten nemen.

Ik heb Toto live altijd al vele malen beter gevonden dan op plaat en met dit prachtige live album bewijzen ze dit wederom. Joseph Williams heeft misschien niet meer het stembereik dat hij vroeger had, maar zingen kan hij zeker nog wel. Hij brengt de nummers op een fijne en enthousiaste manier en David Paich staat hem hier en daar goed bij. De mannen vullen elkaar goed aan. Daarnaast is er veel meer ruimte voor het geweldige gitaarspel van Lukather. Wat kan die man spelen zeg! Heerlijke solo's en hier en daar leuke en verrassende wendingen.
De mannen lijken te blaken van enthousiasme en dat is terug te horen op de hele plaat. Daarnaast kent deze release een mooie, uitgebreide setlist waarin het beste van Toto naar voren komt.
Als laatste wil ik ook de productie van deze plaat roemen. Alles klinkt mooi helder en het publiek staat ook net goed in de mix (niet te hard en niet te zacht).
Misschien wel hun beste live plaat tot nu toe.

Ik heb zojuist voor het eerst eens deze plaat helemaal geluisterd. Ik heb Toto altijd een geweldige live band gevonden. Hun live cd's/dvd's beluister/bekijk ik dan ook met enige regelmaat en ik wil ze 30 mei ook gaan zien in de Ziggodome (ben eerlijk gezegd nooit echt bij een optreden van ze geweest).
Het studio werk had ik altijd wat links laten liggen, omdat ik hetgeen dat ik op de radio voorbij hoorde komen altijd erg glad vond. Maar door de jaren heen heb ik al heel wat glad geproduceerde jaren '80 (pop)rock voorbij horen komen, dus nu durfde ik het toch wel aan.
En dat is niet verkeerd uitgepakt, want ondanks dat de productie inderdaad wel slick is, de uitvoering is gewoonweg geweldig. Op dit album horen we Joseph Williams als zanger (tegenwoordig ook weer de lead zanger van de band) en wat een fantastisch stemgeluid had die man zeg! Hij klinkt nog steeds goed (zie mijn waardering van het recentste live-album), maar op deze plaat klinkt hij nog wat "jonger".
Het album begint met het welbekende "Pamela", een nummer dat iedereen toch al eens voorbij heeft horen komen op de radio. Zeker geen verkeerd nummer, maar niet het beste van het album naar mijn mening. Gevolgd door het enorm 80's klinkende "You Got Me". Aardig pop nummertje. En dan komt de eerste verassing met het zoete, maar zeer mooie "Anna". Prachtig nummer voor een avondje schuifelen op de dansvloer.:) Dit word gevolgd door het catchy radionummertje "Stop Loving You". Tjah, cheesy liefdesnummertjes. Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik heb dat altijd al wel kunnen waarderen. Ook dit nummertje is mooi en heeft een hoog meezinggehalte.
Dan komt de grootste verassing van dit album. Volgens mij is "Mushanga" nooit een bekend Toto nummer geweest, maar ik vind deze echt prachtig. Williams zingt hier echt de sterren van de hemel en word bijgestaan door een mooie, ingetogen instrumentatie. Vooral de akoestische solo van Lukather klinkt erg fijn, maar het keyboardspel van Paich is de meest solide basis van dit nummer.
Na deze prachtige ingetogenheid volgt een lekker swingend rocknummertje (Stay Away) en het wat minder interessante "Straight for the Heart" (mijn mening althans). Met "Only the Children" hebben ze echter wel weer een prachtig nummer, waarbij wederom het geweldige strot van Williams zegenvierd. Verder kent dit nummer ook zo'n beetje het meest stevige "Rock-geluid" en ik moet zeggen dat ik dit ook wel kan waarderen. Vooral het lekker ronkende gitaarwerk van Lukather bevalt me. Met "A Thousand Years" brengen ze weer een mooi, ingetogener nummer. Niet zo mooi als "Mushanga", maar nog steeds een erg sterk nummer.
Ook "These Chains" is wel een sterk nummer, maar valt hierna in de schaduw in vergelijking met "Home of the Brave", want wat voor een fantastisch nummer dat toch is! Het nummer is ruim 1 minuut(!) langer dan ieder ander nummer op het album en de mannen hebben er een epische afsluiter van kunnen maken. De wisselwerking tussen Williams en Paich is tof en instrumentaal klinkt het ook geweldig.
Misschien binnenkort toch maar eens wat meer van Toto gaan luisteren, want dit smaakt zeker naar meer!

Deze nieuwe van Toto is een best fijn album geworden. Lekker in het gehoor liggende popliederen met catchy refreinen.
Het is allemaal wat aan de softe kant, maar daar komen de heren wel mee weg. Hier en daar vind ik hem wel wat lang. Zo word 'Great Expectations' (onnodig) uitgerekt tot bijna 7 minuten.
De mannen hebben hiermee weer degelijk werk afgeleverd, niets meer en ook niets minder.

Een fijn Funk album met prachtig geschreven arrangementen van de saxofonisten Castillo en Kupka. Het luistert erg lekker weg en het licht raspende stemgeluid van Rufus Miller past er goed bij. Daarnaast was het een goede zet om voor Sparkling in the Sand Rick Stevens te gebruiken als lead vocalist. Zijn lichte, ietwat zoetere stemgeluid past heel wat beter bij het nummer dan de stem van Miller.
Een fijn album voor de liefhebbers van het genre.

Nee, want muzikaal gezien heeft dit weinig (eigenlijk niets) met L.A. Guns te maken.
Guns en zijn band grijpen met het geluid van dit album terug naar de blues/rock die in de jaren '60/'70 ontstond, compleet met het gebruik van een hammond organ (Cinnamon Girl) en al.
Ze weten hier en daar fijn het gitaarwerk te accentueren, zoals op "Sunshine" en "Hey Bulldog".
Persoonlijk vind ik het album lekker laid back. Hier en daar vind ik de vocalen net weer iets minder, zoals op "White Rabbit", maar over het algemeen is dit een prima album dat op een fijne manier teruggrijpt naar de "oude" blues/rock sound.
Ze sluiten zelfs nog af met wat old school rock & roll in "Eeny Meene Miney Moe", een track die ons even terugbrent naar de 50's.

Voor de echte liefhebbers waarschijnlijk een volstrekt nutteloze release, maar voor een luisteraar die nooit verder is gekomen dan het welbekende "Fast Cars" is dit toch wel een tof plaatje om te horen wat Chapman verder nog kan.
De sound blijft wel wat in het verlengde van elkaar. Voornamelijk singer/songwriter spul, met hier en daar wat akoestische gospel er doorheen vermengt.
Opener "Telling Stories" laat gelijk horen dat Chapman in staat is om meer mooie nummers te schrijven. Wat mij betreft had een dergelijke track ook wel wat meer bekendheid mogen hebben (in ons land).
Het erop volgende "Baby Can I Hold You" is dan weer wat meer zo'n ballad volgens het boekje. Niks mis mee, maar het zorgt ervoor dat dit voor mij geen memorabel nummer gaat worden.
Daarna schiet ze met "Change" echter weer een schot volledig in de roos. Prachtige lyrics die je als luisteraar aan het denken weet te zetten. Een effectief, sterk nummer.
Het erop volgende nummer is minder sterk, maar ook nog steeds erg mooi.
Ach, eigenlijk kan ik wel zeggen dat de meeste tracks op dit album wel sterk zijn. Ik ben alleen niet zo'n liefhebber van gospel werken als "Speak the Word" en "Save Us All". Ook de "Stand By Me" cover vind ik wat tam en mede daardoor niet memorabel.
De rest vind ik wel best de moeite van het beluisteren waard.