Pandorum is de nieuwe belofte op Enzyme. Kerel had destijds (2 jaar geleden?) de remixcontest van Ruffneck & Miss Twilight - No Turning Back gewonnen en die zou nu ook gratis worden uitgebracht. Enige bekendheid had Pandorum al door het inmiddels bekende Bitcore met labeleigenaar Ruffneck en nu dus een complete solo-EP. Gemengde gevoelens eerlijk gezegd, maar dat ligt ook aan een verschuiving van mijn smaak denk ik. Mainstream Hardcore pakt me steeds minder en dat merk ik hier ook weer. Leuk om eens te horen, maar ik vergeet het al redelijk snel, in tegenstelling tot het rauwere (lees: betere) werk. Enfin, zal proberen om een beetje eerlijk te oordelen.


I Won't Apologise is zo'n typisch trackje die ik met een dag of wat niet meer herinner. Paar leuke trucjes in de bassline maar het kickje op zich is wat saai. Best aardige melodie en leuke samples, maar daar blijft het ook bij.

Raw Intelligence is op bepaalde vlakken wat beter, maar op andere weer slechter. Bij het horen van de preview werd ik nogal verafschuwd door die felle vervelende synths bij 2:10. Jammer van de eerste helft. In de breakdown wordt het gelukkig een heel pak aangenamer om te horen. Melodie wordt ingemixed en die is best fijn. Ben weer wat minder te spreken over de kick, die te aanwezig is in de mid-frequenties, hoewel er wel een redelijke punch in zit.

Surpassed is duidelijk de beste track op Pandorum's debuutrelease. Ietsjes rauwere track, met ingewikkelder melodiegebruik, met name buiten het middenstuk, waar verschillende riedeltjes elkaar kruisen. Vormt een aangenaam geluid. De hoofdmelodie is ook prima. Kick is ook wat beter dan die van de andere tracks, hoewel ook hier veel mid- aanwezig is lijkt het hier beter te zijn afgestemd op het tempo, waardoor hij wat beter uitkomt. Fijn nummertje, zo mag Pandorum ze wel vaker maken!


Surpassed is de enige track die op m'n mobiel gaat belanden om vaker te horen, de andere twee zijn meer fillers voor op de pc.

3 ***


Wat mij trouwens eerder is opgevallen is dat Pandorum wel een talent heeft voor het maken van mashups. Vooral The Outside Agency & Sei2ure vs. Gemini - Falling Undermind (Pandorum MashUp) is zeker de moeite waard. Geslaagde mix van harde Crossbreed en melodie. Te beluisteren (downloaden niet meer) op z'n Soundcloud pagina.

De eerste samenwerking tussen de twee heren. Beiden behoorlijk bekend en vooral voor de liefhebber weggezet. Paul Elstak is zowel als DJ en producer bekend. Wie kent hem niet? Partyraiser is vooral bekend als DJ en heeft vooral z'n naam te danken aan de techniek waarop hij mixt; snel en uptempo. Dit is meer een sampler van het aankomende album van Paul Elstak en Partyraiser, die eind dit jaar zou uitkomen. Ik verwacht er niet zoveel van, deze stijl ligt me niet meer zo. En stiekem ben ik daar best blij mee.


Back From The Dead is vrij snel en helaas ook vrij saai. Niet meer aan mij besteed dit soort tracks. Echt zo'n typisch uptempo trackje met een standaard screech en geinig sampletje die je maar net leuk moet vinden. Vrij kaal nummer eigenlijk, te leeg vind ik zelf.

Bad Girl is iets beter, maar alsnog niet iets wat ik zomaar eens zou opzoeken om te luisteren. Typisch Paul Elstak dit, alleen (gelukkig) geen hooligan vocalen. Ook dit nummer is aan de vlotte kant, typisch feestnummer wat dat betreft. De sampletjes zijn leuk geplaatst en dat geluidje wat na de eerste break erin komt is wel aan te horen. Bij de melodie gaat het enigszins mis. Simpel kort deuntje en geen synth die ik lekker vind klinken. De melodie die in de intro en outro te vinden is vind ik dan veel minder vervelend.

On A Mission kende ik van een Masters of Hardcore CD'tje, alleen die was natuurlijk een stuk korter. Best leuk nummer dit, niet echt bijzonder of memorabel, maar het is geen straf om te horen. Wat ik vooral best goed aan deze track vind is de energie die tot stand komt na de ietwat cheesy break. Kort doch cool sampletje gelooped en samen met die lompe kick klinkt het best lekker.


Tja, niet erg om eens te horen, maar ik zie verder niet een reden om die nogmaals op te zetten.
2.5*

Thru Your Head is mede door DJ Paul gemaakt en dat merk je ook... Het nummer begint en je word meteen met 'Motherfucker!' aangevallen. Melodie is me ook te vrolijk. Het lijkt wel een carnavalgrap. Het origineel heb ik dan veel liever.
Begint met een lekker ouderwetse voicesample die ook nogal grof is en ook niet echt ergens op slaat, maar toch klinkt dit stukken beter als simpelweg 'Motherfucker!'. Beetje loom, trager nummer dit. Melodietje klinkt alsof het er moeilijk uit komt door de gierende tonen. Wel een aardig melodietje die maar net goed moet vallen. Nummer mist wel wat spanning, doordat het te traag is en als het nummer eindelijk op gang is is de spanning ook alweer verdwenen.
Beat The System is ook me DJ Paul. Klinkt fris en vlot vanaf het begin, nogal geforceerd. Toch valt dit me best mee. Melodietje is wel enorm verprutst. Klinkt ongelooflijk opgejaagd en geforceerd. Het origineel van alleen The Dark Twins is veel beter.
Abstract Beating System van The Dark Twins begint met heerlijk donkere geluiden alsof ze uit een donkere grot komen. Lekker zwaar kickje ook. Ook hier klinkt het alsof de melodie er veel moeite mee heeft om er door te komen, maar klinkt wel aardig.

Nummer 2 en 4 zijn allebij zonder DJ Paul en zijn ook de twee beste tracks. Zondermeer. 2.5*

En weer een totaal onbekende artiest op het ooit zo hoogstaande label Rotterdam Records. De laatste tijd steeds meer onbekend werk en het begint haast op een label te lijken die nieuwe talenten wil promoten.

Freedom heeft slechte kicks met weinig kracht, dat viel me als eerste op bij deze track. Jammer, want dat is toch een belangrijk element. De break is wel prima, waarin de melodie tevoorschijn komt na een sampletje. Melodie gaat op zich nog wel, klinkt wat amateuristisch, maar nog wel aardig genietbaar voor een keer. Voor de rest niet veel soeps meer, vrij mak trackje eigenlijk.

Dams of Emotions is in dezelfde stijl, met hetzelfde soort samples en de kicks zijn ook niet veel beter. Maar gelukkig klinkt het geheel wel een stuk frisser en veel aangenamer. De opbouw is ook hetzelfde. In de break hoor je een sample van een vrouw waar de melodie wordt opgebouwd. Deze bevalt me erg goed. Hoe simpel hij ook mag zijn, het klinkt zeker niet verkeerd. Na een tijdje volgt nog een break en dan verandert de melodie. Dit vind ik het beste gedeelte, heerlijk klinkend stukje muziek! Daarna weer de standaard outro die verder niet echt opvallend is.

Dawn of Time is een ander soort track. Een hardere track met donkerdere samples en geluiden. Ook is de bassline niet zo gewoontjes. Meer een huppeltje, hoewel dat later nog wel weer veranderd. De kick heeft weer een ernstig gebrek aan een goede punch. De melodie is bijzonder eenvoudig in elkaar geknutseld en klinkt wel wat donkerder, maar erg goed klinkt het niet.

Tja, ben benieuwd of deze jonge producer nog wat brengt in de toekomst, maar ik hoop dat hij aan z'n kicks werkt, dat zal alvast een hele verbetering zijn.
2.5*

Erg eentonig inderdaad. Nummers zijn onnodig lang en vervelen daardoor snel. Soms leuke geluidjes en piepjes, maar ik vond dit wel enorm tegenvallen. Ik had ook nog nooit gehoord van Peaky Pounder, maar deze plaat is niet veel soeps. Misschien dat ik nog wel eens een ander EP'tje zal beluisteren, maar ik hoop dat het dat wat minder saai is dan dit.
''Miekan'' heeft constant een kort kickje en een piepje die later nog even verandert en er komen nog een paar bijgeluiden bij kijken. Dit was helemaal niks vond ik.
Tweede nummer had ik beter verwacht omdat Lenny Dee ook nog wat werk had verricht. Helaas neemt ook hier Peaky Pounder haast volledig de touwtjes in handen. Toch is dit nummer al beter dan het eerste. Best geinig deuntje en goed breakje.
Nervo viel op zich ook nog wel mee. 'Melodietje' (als je dat hier zo kan noemen) was wel aardig maar ook weer eentonig.
Nopea was ook nogal saai, maar later in het nummer was het tempo en de opbouw wel lekker.

Dit is eens iets anders dan gewone hardcore , maar het viel bij mij niet heel goed in de smaak. Wel is het zo dat, hoe langer je luistert, hoe minder slecht je het gaat vinden. Iig wel bij mij.

Adidas is lekker stuiterige Frenchcore met veel Hip-Hop sampletjes. Er gebeurt niet veel in de track helaas, het blijft zichzelf een beetje herhalen.

Dutch Lesson 1 is 'gewoon' Hardcore. Gewoon staat tussen aanhalingstekens omdat het zeker niet met de hedendaagse mainstream te vergelijken is. Een echt ouderwets nummer met synths uit de jaren '90. Klinkt erg fijn en er zijn verschillende melodieën te vinden. Degene na de eerste break spreekt me het meeste aan. Ook de snares doen denken aan de oudere Hardcore-periode.

What's Your Emergency opent met aan elkaar gekoppelde samples van nieuwsberichten over rampen en daarna wordt je verrast met een aantal kicks. En wat een kick zeg! Erg goede Terror-kick, behoorlijk krakerig en in een perfect tempo. Enorme drive. Het nummer loopt niet erg lekker door de vele onderbrekingen, wat dan weer jammer is.

When I'm Blue is weer een tikkie sneller. Keiharde Speedcore. Het contrast tussen de rustige sample en het snelle gerag wordt overduidelijk gemaakt, maar de Speedcore zelf vind ik niet super. Ben over het algemeen niet zo'n fan van dit genre en dat blijkt hier ook.

De 2e en 3e track zijn beide heerlijk en wil ik best 4 sterren geven, de andere 2 halen de score naar 3 sterren.

Lekker gevarieerd plaatje. Kan ik wel waarderen.

Shaddap You Face opent de EP met Speedcore. Er is een schreeuwsample behoorlijk veel gebruikt (misbruikt?) wat ik ook al hoorde in een andere plaat van Peckerman. Verder niet al te serieus bedoeld.

Spreadin Legs for Money is ook Speedcore. Maar deze klinkt leuker. Prima kicks en leuke sampletjes.

Crack Murda is meer Terror, maar nog wel aardig wat glitches waardoor het niet snel saai wordt. De Daft Punk sample van Work It Harder is ook goed in de track opgenomen en vind ik een goede toevoeging.

Socially Akward Penguin is best wel een verassing. Een supertrage Doomcore-track. Ik denk dat het BPM zo rond de 130 BPM ligt. En het klinkt nog goed ook! Had ik niet verwacht van een Terror-producer, maar zo zie je maar weer hoe veelzijdig sommige producers kunnen zijn. Lekker duister achtergrondlaagje erbij en sfeervolle snares. Misschien een beetje aan de saaie kant, maar zeker niet slecht.

3.5*

Het is al een zestal jaren geleden dat het Noorse duo 'Bioserver & ToXtoy' a.k.a. Petrochemical hun laatste werk hebben laten horen. Dat was nog in het tijdperk dat ze op het label van The Outside Agency EP's uitbrachten, namelijk Genosha Recordings. In die tijd is vrij veel veranderd, want Genosha brengt maar weinig meer uit (veel komt nu op van het sublabel Genosha 175) maar dit label heeft zijn opkomst gedaan en hier past hun werk prima thuis wat mij betreft.
Vernieuwend is het al lang niet meer, maar als je van uptempo Industrial Hardcore houd kom je met deze plaat wel aan je trekken.

'Regeneration' is een beetje een apocalyptisch aandoend nummer door die grauwe, gitzwarte sfeer. Met een ferme distorted kick erbij is het wel weer redelijk herkenbaar. Ook niet zo gek als je bedenkt dat het eigenlijk helemaal geen nieuwe EP is, aangezien een deel ervan al zo'n twee jaar oud is. Wel is er onlangs nog flink aan gewerkt om het weer wat op te poetsen en een goeie mastering van Ophidian doet ook wonderen.

'To Conquer Fear' opent zeer lekker met dat klapperende geluid. Kickje is wat korter, hoewel dat later wel verandert. Verder in het nummer ontpopt er een melodie die ook weer in dat apocalyptische sfeertje past.

'Mechanical Disfigurement' is mijn persoonlijke favoriet. Opnieuw weinig verassingen, maar die kille screech door de track heen ligt me erg goed en met die subtiele metaalachtige klanken bij bv. 2.50 vind ik een goede aanvulling.

'There Is No Wrong' was al een poosje bekend van de labelcompilatie 'Into The Dark Lands'. Toch hoor je een groot verschil, wat komt door die nieuwe mastering waar ik het eerder over had. Schreeuwende sounds, meer distortion en een luide snaredrum hier en daar maken ook dit een degelijke track.

Ik had heel stiekem ietsjes meer verwacht hiervan, maar dit is zeker geen onaangenaam luistervoer voor wanneer je zin hebt in duistere, makkelijk weg te luisteren ragmuziek.
3.5* is wel op z'n plaats.

Bijna alle nummers waren goed weg te luisteren. De meeste nummers kende ik nog niet eens, maar een klassieker als G Member mag natuurlijk niet missen. De nieuwere nummers bevielen me over het algemeen wel beter.
Redelijk album. 3***

Deel een van Placid K's Beat Resort E.P. reeks. Wat mij betreft ook gelijk het beste deel (tot nu toe).
Beat Resort is evenals de titel van zijn album, die overigens ook prima te pruimen is op enkele nummers na.
Het nummer is niet origineel, dat verwacht je ook niet als kenner van de muziek. Wel een geinig melodietje, de vocals zijn misschien iets sfeerverhogend, maar echt goed is het natuurlijk niet.
So Horny beukt wel geil door, maar is wel het minste nummer op de EP. Beetje saai.
Compagneros is een favoriet van me. Erg mooie melodie die lief en zielig klinkt. Endymion heeft dit nummer geremixt en laat het melodietje ook weer terughoren. Niet zo mooi als het origineel, maar toch zeker een aangename knaller.
Injected is ook een prima nummer. Vrij standaard, maar kickt wel erg lekker door, minder saai dan So Horny ook.

Tweede deel van de Beat Resort EP reeks waar Placid K mee bezig is. De nummers komen van zijn CD 'Beat Resort', maar hier staan de volledige versies op. It's Been A Long Time (Angerfist Remix) is hier het beste nummer vind ik. Lekker gewone mainstream, maar het klinkt allemaal prima ook al is het niet vernieuwend.
Beat Resort EP III is intussen ook net uit, staat binnenkort ook op MuMe.

Ride The Party 2K9 (soort remake) is het best nummer. Leuke sampletjes, cool melodietje en aangenaam opgebouwd.
Warmed & Cooled (Tieum Rmx) is dan een stuk minder. Tieum maakt altijd van die lege, eentonige nummers. Het riedeltje dat af en toe langs vaart is wel leuk en zorgt voor de hard nodige variatie.
I'm Ill heeft een sample van het evenals eentonige nummer 'A Milli'. Beetje makkelijk en afgezaagd vind ik, maar goed. Het nummer is in z'n geheel ook niet geweldig.
Enkel Ride The Party 2K9 weet voldoening te geven, anders was het cijfer lager geweest.

Best leuk plaatje, met veel invloeden van de ook nog opkomende Squaresoundz.

Day of Reckoning heeft niet veel bijzonders, alleen wel een erg toffe break rond de eerste minuut met een agressieve voicesample. Helaas wordt het niet beter. In de tweede break is even een klassiek melodietje hoorbaar die best goed klinkt maar helaas zwakt deze af en komt er een andere melodie boven. Een overdreven vrolijke. Squaresoundz had hier ook al last van.

It's In My Soul is gelukkig beter. Best cool trackje met een minder vrolijke melodie. Verder wel een vrij lange break met een sample uit een rocknummer.

Remaining Defiant is ook een prima track met ook hier wel een tof melodietje. De kick had wel iets krachtiger mogen zijn. Wel prima voicesamples die wel wat toevoegen.

De Squaresoundz remix is het best. De kick is behoorlijk opgepoetst en heerlijk krachtig. De melodie is ook ietwat aangepast en dat bevalt me ook prima. Erg goed opgebouwd ook af en toe korte pauzes en hier en daar een vocal. Na de melodie nog een break waarna weer wordt opgebouwd naar een nieuwe wave. Iets andere melodie weer die ook gaaf klinkt. Erg fijne track die geen gebrek aan kracht heeft.
3***

Prankster is in 2007 doorgebroken met zijn remix van de Neophyte klassieker Execute op Rotterdam Records 100. In 2008 heeft hij zijn eerste solo-release gekregen op Rotterdam Records en in 2010 heeft hij het Nightmare Outdoor anthem van Ophidian (Lost In The Forest) geremixed. Dit is dus Toine's tweede echte release en wat mij betreft zeer geslaagd. Adrenaline Records is sowieso een label bedoeld voor jonge, relatief onbekende producers om hun talenten te laten zien.

Blood & Tears is een goede track en ook netjes afgewerkt. In de break hoor je een pianodeuntje dat overgaat in een Hardcore-synth waar de kicks even later bij komen. Fijn melodietje, beter dan de meeste mainstream op het moment. De samples zijn ook goed geplaatst en de kicks zijn inderdaad lekker helder, maar alsnog wel lekker 'punchy'.

Just Music heeft dezelfde stijl en ook hier mag gezegd worden dat de productie allerminst slecht is. Verveelt niet snel, geen meezing samples zoals je tegenwoordig helaas steeds meer ziet maar alsnog wel vrij vrolijk. De melodie klinkt desalniettemin wel prima. De kicks zijn iets lomper en hebben wat meer lage frequenties dan de kick in Blood & Tears. Vind dit ook goed klinken.

Dan de afsluiter, met de al helemaal onbekende Synthax. Volgens Prankster ook een opkomend talent waar we ook nog meer van gaan horen. Dit nummer heeft een erg lekkere feeling in de track. Goede synths ook en de melodie is weer van hoog niveau. Vind deze nog beter klinken dan de andere tracks zelfs. Sampletjes zijn niet overdreven en correct geplaatst.

Goede EP! Alles klinkt erg netjes afgewerkt en niet te mietjes-achtig
Kleine 4*.

Prankster is in 2007 ontdekt met zijn remix van Neophyte's ''Execute''. Sindsdien heeft hij deze EP geproduceerd en een remix van het Nightmare anthem van 2009. Binnenkort zal weer een nieuwe EP van hem verschijnen op Adrenaline Records

Life Of Crime is een prima nummer. De kick heeft een dun distortion laagje over zich en dan klinkt prima. De melodie is niets bijzonders, maar werkt goed op de dansvloer. De vocals zijn niet echt origineel dus de hele formule is standaard.

Intoxication is wat steviger gebeuk. Lekkere drive en de kicks doen hun werk prima. In de break zijn vocals uit de film Resident Evil: Apocalypse. Prima keuze naar mijn mening, past wel in de track. Er is verder niet echt een melodie aanwezig maar meer wat rondstuiterende geluidjes. Erg lekker nummer.

Hustlers & Killers heeft in de intro beroerde vocals, maar de kick is wel in orde en dat is toch het hoofdingrediënt in deze muziek. De break valt een beetje weg tussen de rest en past er ook niet echt bij. Wel is het een erg mooi stukje (soundtrack van Gladiator). De melodie is ook prima en naar het einde toe komen weer vervelende vocals.

De Prolaxx en Outrage Tietjes Remix is een leuk tussendoortje, meer niet. Niet zo leuk als het origineel maar ook zeker niet beroerd. Gewoon een leuke opvuller.

3.5*

Wasted Mind is de nieuwe aanwinst van het meest bekende Hardcorelabel 'Masters Of Hardcore'. Heeft eerst een poosje bij Rotterdam Records EP's uitgebracht, maar dat label is er niet meer, dus dan hier maar verder. Voor hem natuurlijk een grote sprong. Rotterdam Records was niet echt meer iets voor grote artiesten en dit label spreekt natuurlijk voor zich, in de zin dat het het meest populaire label is.

'Crypt' zou een soort intro moeten voorstellen, met slechts drie minuten speelduur. Ben nog steeds kritisch op z'n kicks, die ik erg matig vind. Verder is het ook niet echt bijzonder, vooral die pauze bij twee minuten is erg vervelend. Klinkt zo kinderachtig...
'Stomp' is iets beter, maar T-Junction kan beter lijkt me. Typische MOH standaard.
Day-Mar staat haar 'mannetje' wel bij dit label, aangezien ze (op Drokz na dan) de ruigste tracks uitbrengt hier. Prima tempo en vrij energiek, maar ietwat eentonig.
'Shut Up' is de andere Wasted Mind track. Dezelfde sound, dezelfde elementen en weer een matige kick, maar de uitvoering is wat beter. Erg lekkere melodie bij de intro, die helaas niet veel vaker gebruikt wordt. Alleen in de break komt hij nog te pas. Wat ook leuk gedaan is, zijn die 8-bit bliepjes.
'The Original' is geen track die de titel waarmaakt, maar vooralsnog wel een aangename afsluiter. Meteen in het begin al bulkend van energie en eindelijk eens een nieuwe kick uit de stal van MOH. Beste nummer wel van deze nieuwe verzamel EP vind ik.

Gewoon wat je kan verwachten, prima luistervoer, maar enorm gewoontjes natuurlijk.

Ik wist absoluut niet wat ik moest verwachten hiervan. Dat werd al snel duidelijk.. Frenchcore! Het is nogal drukke muziek en de beats zijn erg regelmatig en lijken vaak veel op elkaar. De melodietjes ertussen zijn ook erg leuk en af en toe zijn er wat korte vocals. Eigenlijk waren bijna alle nummers wel te doen, of zelfs goed.

Let Us Do is een erg leuke track. De melodietjes, rapsampletjes, de snelle beats... Space Funk was ook erg goed.
Takikardi is ook een nummer die ik vaker zou willen horen. Erg leuke opbouw, ook hier weer snelle beats en leuke samples. Vooral op het laatst was het 'geschreeuw' als melodie erg mooi.
Nerdz's Rage vond ik ook een erg goed nummertje. Begint met een soort accordeongeluidje en een gepitcht herhalend stemmetje. Later komen er een paar leuke kicks bij. Als de kick er helemaal doorkomt, zijn er constant herhalende voicesamples. Erg leuk.
Ook het laatste nummer, Motherfucking Progamers, is erg goed. Een van de hardste nummers op het album, maar wel erg vermakelijk.

Beter dan ik had verwacht. Hier kan ik toch nog wel 4 sterren aan kwijt. Klasse.

No Landmark is een beetje een trager Frenchcore nummer en eigenlijk ook een beetje saai. Duurt te lang om te blijven boeien, want er zit te weinig variatie in het nummer. Een van de magerste nummers van Progamers.
Substance Dee is beter. Ook niet mijn favoriete nummer, maar dit nummer heeft tenminste genoeg variatie en een aardig melodietje.
Toch jammer dat ze deze nummers erop hebben gezet, want van de CD Final Stage ken ik veel betere nummers.
2.5*

De tweede release van Eugene Van Brakel en Bertram Kruit (of is het nou een van de twee die de nummers produceert?) in korte tijd. Project Omeaga staat voor een meer duistere en experimentelere sound dan het alias Meagashira. Er waren grote verwachtingen van deze EP van mij, omdat de opvolger van het geliefde Prednison Attack hier op zou staan. Dat is Ey Oh! geworden.


Bunker Opera is een vrij weirde track met heen en weer vliegende geluiden en een donkere synth op de achtergrond. De vocalen zijn ook niet bepaald vrolijk. Het is meer een track voor de doorgewinterde luisteraar. Prima track, maar nog niet iets om ècht warm van te worden. Er is eigenlijk niet echt iets mis mee, maar het is gewoon niet perfect.

Ey Oh! de veelbelovende track die een van de meest gedraaide platen van de afgelopen tien jaar zou moeten opvolgen. Dus het was vereist dat het een redelijk toegankelijk nummer moest zijn, catchy èn vooral niet cheesy. Dat is wel aardig gelukt denk ik. De bekende sample uit Prednison Attack (''Enzyme records'') is vervangen door ''The sounds of the Afterlife'' wat tevens de naam is van het label. sterke sample, kort, krachtig en vooral de computergestuurde stem klinkt erg gaaf. Wat de kicks betreft ben ik ook erg te spreken. Deze is niet lomp, maar vrij kort en scherp. Ik heb nog niet eerder zoiets gehoord. Na de break opent de melodie, gemaakt van gierende synths. Redelijk apart ook weer, maar wel geslaagd.

Ik kende The Banjo and the Castanets al, daar was al eens een sample uit een set van online gezet. Alweer 2 jaar geleden volgens mij en ik was deze alweer bijna vergeten, maar hier is hij dan toch eindelijk! Dit is ook weer een freaky track. De melodie, de samples en het hele gebeuren is eigenlijk gewoon gestoord. Maar o, die melodie is zo lekker! Vooral na de break, met de extra laag erbij klinkt het geheel erg goed. Zondermeer mijn favoriete track van deze release.

Weer kwaliteit op deze drie-tracker van de heren. Heerlijke verfrissing tussen de meeste mainstreamreleases die steeds meer op elkaar gaan lijken.

4*

Alleen Iemand Anders was echt de moeite waard. De intro van Hackemdoordemidde was ook best leuk en Boombox Op Duizend ging kan ook nog net door de bocht, maar de rest is niet veel soeps. Het idee is inderdaad best leuk en er zijn ook al best leuke dingen mee gedaan (Coffeecore), maar dit is niet veel aan.
Niet veel waard dit. 2*

Degelijke Preumeu release weer, met één nieuwe, twee albumtracks en een remix van Spanjaard OMI, wie al eerder zijn kunnen heeft laten zien op het TTM label.

'Immune To The Shit' is de opener. Erg catchy nummer, met vreugdige, duidelijk aanwezige synths waar een lekker melodietje uit gebrouwen is. Erg 'vol' geluid, haast een beetje over the top, maar vervelend is het zeker niet. Niets nieuws, maar de bekende ingrediënten opnieuw samengevoegd resulterend in een leuke track.

Als liefhebber van iets-minder-blije-gezichten-core kom je met 'Unbreakable' wat meer aan je trekken. Kan zelf wel zeggen dat dit zo'n typisch groeitrackje is geweest. Stond al op het 'True Tones' album, maar kon niet echt zeggen dat ik het zo'n bijzonder nummer vond. Achteraf toch weer m'n mening moeten bijstellen dus. Toch nog wel zinvol dan, zo'n extra release op een EP . Meer geklooi met bassen, minder melodie, al mag best gezegd worden dat die ietwat cliché, maar nog altijd effectieve opera-zangachtige melodie een erg leuk element is.

'Knock Knock' was vanaf het begin dat ik het album hoorde al een nummer dat me heel goed beviel en dat is nog steeds het geval. Weer wat meer op de melodieuze tour, maar Promo weet maar al te goed hoe dat moet. Flink wat samples, erg aangename synthesizers en een erg aanwezig feel-good gehalte.

De remix moet een beetje een riskante zet geweest zijn. Voor velen is 'Up Yours!' een klassieker die gewoon niet aangeraakt moet worden. Ik hecht er zelf niet bijster veel waarde aan meestal, dat is ook hier niet het geval. Al is dit voor mij het matigste werk van OMI dat ik ken. De bekende melodie is gebleven, alleen opnieuw in elkaar gezet en duidelijk door meer geavanceerde apparatuur. Jammer is dat de kick erg naar achter gedrukt wordt, waardoor deze behoorlijk vervaagd klinkt. Het klinkt ook allemaal iets te vrolijk op de verkeerde manier.

Deze man heeft een prima jaar achter de rug, zowel productief als kwalitatief gezien.

Asian Drum Lesson is een leuke voicesample met Bassdrums, Snaredrums, 'Tomtoms' en nog wat andere geluidjes. Best leuk om aan te horen maar een echt normaal nummer is het niet.
Rising Out From The Dark is wel een goed nummer met erg overheersende kicks en een leuk melodietje.
Nummer 3 gaat ook wel.
Promo For President is wel een tof nummer. Mooie geluidjes, melodietje en sampletjes.
Fuck That Mashup is ook een goed nummer. Erg origineel melodietje en overheersende kicks.
Nummer 2, 4 en 5 nummers waren goed 1 en 3 niet zo, standaard werk, niets bijzonders.
3.5 *

De tweede in de nieuwe Style reeks van Promo waarin hij een beetje teruggaat naar z'n oudere sound van de Files.

Like We Used To Do is zo'n soort track met herkenbare geluiden en synths. De vreemde vrouwelijke neurie sample klinkt apart maar past er goed bij. Lekkere snares tussendoor in een regelmatig ritme en ouderwetse geluiden. De overige vocals zijn ook prima, maar de track doet me over het algemeen niet zo veel eerlijk gezegd. Niet dat het slecht is, maar het is nergens echt bijzonder in mijn ogen.

So Sick is iets meer Mainstream gericht. De samples zijn onder de Hardcore-liefhebbers wel bekend van het onlangs uitgebrachtte 'Sick Of It All' van Evil Activities en Nosferatu. Hier wordt de track dan ook regelmatig mee vergeleken. Prima vocals vind ik. Goed gebruikt door de track. De melodie is prima, niet te druk en de gepitchde geluiden tussendoor vind ik erg geslaagd. De kicks zijn ook weer typisch Promo. Hij mag wat dat betreft wel eens iets anders proberen. Wel de betere track van deze EP.

3 *

Nummer drie van de Types alweer. Redelijk veel producties van Promo de laatste tijd. Toch blijft het kwalitatief redelijk goed. Deze bevalt me weer wat beter dan de middelmatige Style #2.

Spineless is een lekker nummertje met constant dezelfde synths. Lekker absurd en klinkt helemaal niet verkeerd. De vrouwelijke zangsamples zijn ook een gewaagde keuze geweest. Je moet er van houden denk ik. Ik ben er zelf ook nog niet helemaal uit wat ik ervan moet vinden; aan de ene kant klinken ze vals en overdreven, maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat toepasselijks voor de track. De kicks zijn niet veel bijzonders, zoals de laatste tijd bijna altijd het geval is met Promo. Ik wil weer kicks zoals in Metal Warfare! Lekker stevig, galmend en minder lomp. In het geheel is dit nummer prima.

Rhythm Flow is een van de beste Promo tracks de laatste tijd en daarmee ook gelijk de beste van de Style-reeks. De track opent met bewerkte snares en standaard Promo kicks, maar in dit geval passen ze erg goed in de track. Daarna hoor je een mooie sample en wordt de melodie geïntroduceerd. Deze is wat droevig en wat emotioneel. Erg mooi gemaakt. Verder is de track best simpel, maar toch erg effectief.

3.5* en neig haast naar 4 *.

'Rock That' steekt met gemak boven de anderen uit. Voortreffelijk melodietje en een heerlijke feeling in het nummer. Past wel een beetje in de stijl van het eerder uitgebrachte 'Rhythm Flow'. Een beetje droevig, maar in iets mindere mate. Ligt me in elk geval erg goed, dit type tracks.

De collab met D-Passion 'Omnifuck' doet iets ouderwetser aan. Geinig nummertje, met aardig wat gespeel met sampletjes (van Lil' Wayne?) waarin het woordje 'fuck' flink aan bod komt. Best leuk, maar doet me niet zoveel verder.

Die remix van het alom bekende 'King Of Pain' van Negative A is best geslaagd, maar doet me ook niet bijster veel. Opvallend is dat er typische Crossbreed elementen in verwerkt zitten, het wordt steeds meer opgepikt in Hardcore. Niet altijd geslaagd, maar het is wel eindelijk eens iets anders.

'Rock That' geef ik 4,5 sterren, voor de andere twee 3 sterren.

Opnieuw een degelijke EP van Sebastian Hoff. Released met hoge regelmaat, terwijl de kwaliteit toch vrij goed blijft. Zeker een van de betere mainstream producers.

Van 'Legends Unite' had ik toch wat hogere verwachtingen eerlijk gezegd. Marc Acardipane is een begrip geworden voor Hardcore in de jaren '90 en een track met Promo zou haast niet mis kunnen gaan. Uiteindelijk is het geen slechte track geworden als mainstream Hardcore je een beetje trekt, maar het steekt op geen enkel vlak uit. Wel een lekker kickje. Vrij plat, maar hij werkt wel. De melodie moet je maar net pakken en bij mij is dat niet echt het geval.

'Tester Of The Hard Shit' is iets beter. Prima melodiewerk, passende voicesamples en de eerste onderbreking vind ik goed gedaan. De tweede is wel een beetje zonde, waar die zeurende melodie inhaakt. Past niet echt bij het nummer naar mijn mening.

'Lights Out' doet weer een stapje omhoog qua niveau. Het is allemaal wat voller, wat pompeuzer en daarom misschien ook wel beter geschikt voor op de dansvloer. Voor thuis ook effectief als oppepper. Beukt prima, ietwat driftige melodie en de -hoe kan het ook anders- bekende Hip-Hop vocals. Coolste stukje is bij 4.00, waar de kicks na een sampletje (Ey yo! Ya main man is back!) een mitrailleur nabootsen. Zou haast zeggen dat dat er vaker in voor mocht komen.

Degelijk. 3.5*

Promo is weer begonnen aan een nieuwe reeks EP's na de Files en de Types. Ik hoop alleen niet dat ze allemaal zo kort zijn, dan liever iets minder vaak een fatsoenlijke 4-tracker.

Tunnel Vision is een prima track. Niet meer en niet minder. Wel een leuke break waar de melodie begint, die ook niet verkeerd is. Beter dan de gemiddelde mainstream nummers in ieder geval. Af en toe ook een korte schreeuwvocal die er ook wel bij passen en bij elke pauze weer dat lieve klassieke deuntje.
I Kept The Faith is iets industriëler. Het nummer opent goed met wat dreunen in de verte die steeds wat dichterbij lijken te komen en de hoge geluiden klinken goed. De kicks zijn ook goed, beter dan in Tunnel Vision (die vond ik wat te standaard). De track heeft twee melodieën, waarvan de eerste gewoon goed is. Prima klanken en past bij de rest van het nummer, dus niet te vrolijk. De tweede melodie echter, is echt slecht. Past totaal niet bij de eerste helft van het nummer en klinkt nergens naar. Erg jammer dat dat er in moet. Het lijkt wel een beetje op een bewerkte versie van een muziekje van een slecht spookhuis. De track sluit gelukkig nog wel fatsoenlijk af, maar ik had liever dat de track anderhalve minuut korter was en dat die belachelijke melodie er niet in zat.

Toch wel 3.5* omdat Tunnel Vision een goede track is. I Kept The Faith is voor de rest ook gewoon degelijk, dit soort dingen vergeef ik Promo nog wel.

Proto X, daadwerkelijk genaamd Jurjen Stals, bracht in 2005 z'n laatste EP Hectic uit, Op Neophyte Records. Daarna is het lange tijd stil geweest rondom dit project. Hij bracht ondertussen niets uit, maar hij heeft ook niet stilgezeten, want hij heeft behoorlijk wat geoefend met produceren. Hij had een handvol nummers gemaakt en zocht een label om ze op te kunnen uit te brengen. Dat label is Rotterdam Records geworden. Een zes-tracker nog wel.


More Than Life is de titeltrack. Prima track als je het mij vraagt. Kicks klinken goed en de sound verschilt redelijk veel met de meeste mainstream. Echt een eigen stijl zullen we maar zeggen. Vooral de melodie is goed geproduceerd. Geen overdreven vrolijke huppelcore-track, maar toch veel melodie die heel wat sfeer met zich meebrengt.

Without Me is een redelijk duistere mainstreamtrack. Vrij traag, wat je ook niet vaak meer hoort en een goede opbouw. In de break een toffe melodie maar daarna een vervelend hoog riedeltje waarna het nummer los gaat. Wel een goede synth, maar ik vond die andere melodie echt stukken beter. Maar gelukkig komt die melodie toch nog terug, even later. De outro is ook netjes gedaan met die afwisselende kicks.

Fear en Run on Fragment zijn weer in hetzelfde straatje als More Than Life. Opzwepende melodietjes maar over het algemeen toch niet zo goed als de titeltrack. Gewoon leuke opvullers.


The Shade of Your Mind is wel het benoemen waard. Heerlijk nummertje! Ook vrij gedurfd en ik denk dat het nummer niet bij iedereen in het goede keelgat gaat. Om te beginnen is er een sample van Have You Ever Been Mellow in gepropt, totaal onverwachts ook. Ook veel tempowisselingen en ik denk dat Jurjen echt even zin had om al z'n kunnen te vertonen in deze track. Ook zit er een goede drive in, zijn de verschillende kicks fijn om aan te horen en is de mysterieuze melodie ook erg goed geproduceerd. Mijn favoriet van deze plaat.

Another Loser is de terechte afluister van de EP. Een stevig stampertje is hoe je dit nummer het beste kan bestempelen. Mensen die het eerdere werk van Proto X kennen, zal het al zijn opgevallen dat de titel veel wegheeft van zijn Loser uit 2005. Het lijkt nog het meest op een refix, want dezelfde opbouw en dezelfde samples. Wel weer lekker energiek. Kick is weer goed en de melodie (die wel volledig nieuw is overigens) past er goed bij. Echt een nummer bedoeld voor het einde van een set.

Dikke 3.5! En ik sta te wachten op de volgende plaat.

Jurjen Stals a.k.a. Proto X was eens een vrij bekende producer, maar sinds 2005 niet veel meer van zich liet horen. 2011 Wordt waarschijnlijk het jaar dat hij een nieuwe release uitbrengt. Op welk label is nog niet bekend maar hij heeft al contact opgenomen met een groot label, aldus hemzelf op een groot hardcoreforum. Hij heeft al een paar nieuwe platen (refixen van oudere nummers van hemzelf) geproduceerd en op Soundcloud gezet. DjProtoX's sounds on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free


No Mercy heeft een erg toffe synth en 2 melodieën. De melodie in de eerste helft van de track klinkt erg machtig en heel goed. Daarna komt de break en even later komt de 2e melodie bovendrijven. Deze is wat vrolijker en is erg simpel, maar toch effectief. Lekkere drive in de track en de kicks zijn prima, zeker voor 2004.

Industrial Sickness is een wat ruiger nummer, zonder vrolijke melodie en is daarom minder geschikt voor de gemiddelde mainstreamliefhebber. De kicks wisselen elkaar af en toe af voor de nodige variatie, maar de track kabbelt vrij rustig door. Een fatsoelijke climax blijft daardoor uit en dat is best jammer.

Hell For A Hustler is gelukkig wat beter. Prima vocals van 2 Pac en de melodie is erg pakkend. De kicks zijn nog vrij stevig zodat het geheel niet te vrolijk wordt. Dit is een van de tracks waar een remake van is gemaakt, die in mijn ogen nog beter klinkt.

Gotcha Sucker heeft een vrij duistere atmosfeer in het begin maar in het midden wordt dit vrij lelijk afgepakt door een rustige achtergrondmelodie te plaatsen met een voicesample. Daarna verandert het hele gebeuren weer door een andere sample en is de track weer wat donkerder geworden. Dit had wel wat beter gekund. De melodie is best aardig, maar ook niet iets bijzonders.

3.5*

Wel tof Frenchcoreplaatje. Wat beter dan Raioactive EP, want dit is niet zo saai. Freakness heeft kick die wel vrij veel lijkt op die van Radium - Fuck With Me, maar dat maakt niet uit, want beter goed gejat dan slecht bedacht. Ook is de kick in een heerlijk tempo neergezet met toffe geluidjes erbij. De piepjes er later bij voegen niet zo veel toe behalve dat het niet zo saai blijft.
Disko Inferno heeft wel leuke voicesamples en een lekker kickje. Tempo ligt iets minder hoog dan bij Freakness, maar dat stoort niet echt..
Versus heeft ook weer een prima kick en aardige geluidjes ernaast. Toch is dit het minste nummer dat er bij is.

Best fijne nummertjes, maar ik denk dat je wel van de style moet houden. Van mij 3.5*

Best leuke Frenchcore, maar een beetje saai. Het eerste nummer van Psiko ligt tegen de Terror aan en dit is niet mijn muzieksmaak. Ook is het nummer erg saai en eentonig. Weinig melodie, af en toe wat wavejes door de beats heen, maar verder is het alleen maar hard geboem. Tribulations is niet veel beter. Minder saai, dat wel, maar ook hier komen er alleen wavejes en beats aan de orde. Het derde nummer is al wat beter. Ook hier is er geen melodie of iets dergelijks, maar er komen wel genoeg andere kraakjes, vocals en wavejes aan bod.

Niet de beste Frenchcore. 2.5*