Agnes en Anne's cello overtreffen hier alle verwachtingen.
Philharmonics goed... Aventine geweldig!

Met zomerse lo-fi beachtunes en een nostalgische sixtiessound waan je jezelf ogenblikkelijk tussen de surfdudes. Een repeatknop is bij dit album geen overbodige luxe. Twaalf korte maar soulvolle tracks houden het album fris en fruitig tot de laatste minuut. Dit album gaat je door de komende winter trekken!

Ben je vertrouwd met het album 'Teen Dream', dan ben je voldoende geacclimatiseerd voor Bloom. Dit vierde album van Beach House zal je oren niet verrassen met een nieuw geluid. Gelukkig niet, kan ik misschien beter zeggen! Na vele luisterbeurten kan ik namelijk nog altijd genieten van het laatste album. Met deze nieuwe en alweer vierde plaat breidt de band het arsenaal aan muzikale hoogtepunten uit. 'Myth', 'Lazuli', 'The Hours', 'Irene', het album bevat stuk voor stuk pareltjes. Daardoor is het extra lastig om echte toppers aan te wijzen. Dat Beach House garant staat voor kwaliteit wordt nogmaals onderstreept met Bloom. Een album dat geen missers kent en daardoor in zijn geheel al het voorgaande werk overtreft. Simpelweg muziek om zorgeloos bij weg te dromen, zowel op plaat als live. Aanrader!

Eerste indruk na een vijftal luisterbeurten is dat het de band met dit album voor het eerst sinds A Rush Of Blood To The Head gelukt is om een heel album door een geluid neer te zetten dat zich onderscheid van het historisch zeer gewaardeerde werk en alsnog staat als een huis.

Het album is in z'n geheel dan ook niet voor de Oldplay luisteraar die niet open staat voor het typische Coldplay-experiment van het laatste decennium of toeters en bellen uit de populaire muziekwereld. Voor hen is er hoogstens heil te vinden in de nummers 'Everglow', 'Amazing Day' en misschien bonustrack 'Miracles'.

A Head Full Of Dreams kan naar mijn mening beschouwd worden als het album waarin de band als nooit te voren succesvol is bevrijd van zichzelf.

Iedereen weet dat dit album over een paar maanden een magere 3 scoort hier op Musicmeter, dat is een beetje de Coldplayallergie die de kop op steekt bij elk nieuw album. A Rush Of Blood To The Head is de lat welke niet meer overtroffen gaat worden, dat weten we nu wel. Al levert de band een plaat af met dezelfde kwaliteit als het tweede album, we kennen het Coldplay geluid ondertussen te goed en daarom zal het ons moeilijk kunnen verrassen. De stadion-sound van de laatste twee albums heeft op dit album plaats gemaakt voor meer ingetogen nummers. Oceans klinkt als een track welke zo uit het Parachutes of A Rush of Blood tijdperk is gerukt. Met Ink lijkt Martin weer naar zijn Afrikaanse 'swong' te graaien, zoals hij ook met Strawberry Swing probeerde. A Sky Full Of Stars is een samenwerkings-experiment zoals we van de band de laatste albums gewend zijn; voor mij het enige echte moment van vervreemding op dit album. Een echte misser naar mijn mening, maar toch waardeer ik de poging de paden verder te verbreden. Midnight is uit een soortgelijk experimenteerhoekje getrokken, maar komt in vergelijking met A Sky Full Of Stars wel interessant uit de verf. Het album sluit af met verreweg de beste track van het album. Met O heeft Martin een van zijn beste, misschien zelfs wel zijn beste nummer in handen. De kracht van dit album zit hem voor mij in de compositie van het album als geheel, een gevarieerd album in een minder bombastisch en veel persoonlijker jasje. Het gitaargeluid neemt een stap terug en Chris Martin wordt weer naar de voorgrond geschoven om zijn eerlijke emotie te uiten. Als tegenhanger van het voorgaande album weet Ghost Stories mij meer te raken dan de voorgaande drie albums. Ghost Stories is minder interessant voor mensen die van het wat krachtiger bandgeluid houden zoals op A Rush of Blood to The Head of de veelal meer energieke en positieve tracks op de daarna volgende albums. Een welkome aanvulling is dit album voor de liefhebbers van de meer beladen Coldplay songs. Soms even wegkwijnen in een hoekje is ook onderdeel van het leven en Martin deelt dat met ons. Ook voor de Whoo-hoo-hoo concertganger is dit album een positief resultaat, want op het podium zal de verse uitbreiding op het steeds diverser repertoire gegarandeerd zorgen voor een meer intense beleving van de door hen geliefde nummers.

Foals breidt met Holy Fire hun al sterke repertoire verder uit; een ijzersterk 2013 album welke je niet naast je neer mag leggen!
Startend met 'Prelude' luisteren we niet alleen naar een fijn albumintro, maar naar een volwaardige nummer dat semi-instrumentaal opbouwt naar de ware albumopener 'Inhaler'. Samen zetten ze de toon van het album, met 'Inhaler' als sterke aandachtstrekker. Pompende gitaren en schreeuwende zang, niet eerder bracht Foals zo'n krachtige track voort; hoogtepuntje!
De overtuiging van Holy Fire ligt de eerste luisterbeurten zeker in de eerste helft van het album. De ene na de andere top track vliegt je hier om de oren. Het bevat de nummers waar we al eerder mee hebben kunnen kennismaken en vormt daarom ook de gemakkelijke luisterhelft. Enkele luisterbeurten verder vloeit deze overtuiging al snel over naar de tweede helft van het album. Het nummer 'Late Night' sluit af met een heuse gitaarsolo en even verderop geven 'Milk & Black Spiders' en 'Providence' definitief bestaansrecht aan dit derde studioalbum.
Na dik drie kwartier luistergenot ontbreekt er naar mij mening enkel een 'Spanish Sahara' achtige nummer. Een nummer die bij de luisteraar ergens halverwege het album een moment van rust en bezinning opeist. Pas bij afsluiters 'Stepson' en 'Moon' krijgen we deze kans. Alhoewel 'Moon' vanzelfsprekend meer een afsluitende rol heeft dan de functie van een rustmomentje.
Kort samengevat is Holy Fire zeker geen brandend kaarsje in de kerk, eerder een groot en wild ceremonieel kampvuur waar je voor je het weet al snel omheen staat te springen!

Na het horen van Oblivion was in eigenlijk al verkocht. Neem Genesis als bonus en het feest is los!
Visions is een dansbare plaat van begin tot eind en vervalt niet snel in slaapwekkende dreampop. Daarvoor zijn de beats te stevig en de individuele tracks te sterk. Het album had wat compacter en met meer samenhang geproduceerd kunnen worden, als je dan toch iets te zeuren wilt hebben. Houd je niet van elektronische deuntjes en stemvervormers dan kun je dit album het best laten liggen. Een oerlelijke albumcover waar een heerlijk dreampop plaat achter schuilt.

Favoriet: Oblivion, Genisis, Be a Body

Nummertjes 5, 7 en 9 even uitschakelen in je muziekspelert en je hebt een perfecte ochtendplaat. Heerlijk!!

Vermakelijk album! Kende de band en het vorige album niet, maar na vergelijkend onderzoek vind ik dit laatste album van veel hogere kwaliteit. Stuk voor stuk prima tracks met enkele catchy melodieën. Vooral Drowsy wil ik daardoor nog wel eens op repeat zetten. De zang is misschien een 13 in een dozijntje, maar dat stoort mij zeker niet. Net zo min dat het refrein van Falling For You iets Beach House achtigs heeft.

Het album is het zeker waard om een keer op te zetten. *3,5

Hugo smaakt als Woodkid, The xx, en een beetje James Blake. Vier verrassende tracks die mij zeer nieuwsgierig maken naar een volledig album. Aanrader!

Vermakelijk album, ondanks dat de 2e helft een beetje voortkabbelt op de eerste nummers. Ben dan ook bang dat het album snel gaat vervelen. 'Video Games' is voor mij de overduidelijk uitschieter op het album. Het harpje erbij doet het 'm!

De eerste helft van het album is sterk en luistert heerlijk weg. Halverwege vervalt het album naar mijn mening in een te trage monotone sound. In combinatie met een draak van een eindnummer (ruim 12 minuten lang) is het einde van het album tergend traag en lijk je eerder naar een 'sleep pop' ipv 'dream pop' album te luisteren.
Laat de eindtrack 'In the End is the Beginning' weg, verplaats enkele nummers van positie en je hebt een topplaat. Gemiste kans! Desalniettemin een luisterbeurt waardig album.

Hoogtepunt: 'Brains'

'Wait For Me' is een herkenbare Moby plaat, voor de muziekliefhebber die van progressieve artiesten houdt zal dit album dan ook een ware teleurstelling zijn. Ook voor de fan van Porcelain en andere Moby hits zal dit album niet 'het' album zijn.

Naar mijn mening is deze plaat een juweeltje, met tracks die (zoals hij zelf al zegt) niet bij voorbaat gemaakt zijn om de hitlijsten mee te bespringen. 'Wait For Me' vertelt een emotievol verhaal van begin tot eind, de overgangen van opeenvolgende tracks zijn dan ook voorzichtig. Voor de snelle luisteraar maakt dit het album al snel eentonig.

Toch zal dit album de gewone luisteraar die op zijn/haar fiets, met koptelefoon op, een Hollandse regenbui probeert te trotseren, raken als donderslag bij heldere hemel. Het had wel wat meer gepast geweest om dit album uit te brengen in het najaar. Misschien zijn we op dit moment van het jaar niet in voor zijn melancholische, soms epische, tracks die het strijdtoneel passeren.

Moby's muziek is zoals gewoonlijk perfect te remixen. Dit album is hier zeker weten nog geschikter voor dan zijn voorgaande plaat 'Last Night'. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de remixen die zullen volgen. Misschien dat die, met de zomerzon in het verschiet, de luisteraars die eerder afhaakten alsnog kunnen laten genieten.

'We Both Know The Rest is Noise' is om voordat je het door hebt en dat is een goed teken. Echte uitschieters zijn er voor mij niet bij omdat ik vind dat Moss nummer voor nummer kwaliteit brengt. Kortom, gewoon alweer een sterke plaat van deze band.
Als je Moss ondanks de 3 voorgaande albums nog altijd niet kent, dan is het echt de hoogste tijd om daar verandering te brengen.

Mensen met te grote geluidsystemen wees gewaarschuwd. Deze pittige plaat laat je alle hoeken van de kamer zien. Fijn, maar laat die rock ballads tussendoor voortaan over aan een band als Coldplay. Gewoon lekker raggen!

Ry Cuming heeft eindelijk zijn tracks Howling (2012), Berlin en Shortline (2013) op een echt album gezet en daar niet de minste nummers omheen gebouwd. In tegenstelling tot zijn ook niet tegenvallende optreden in de band The Acid (album 'Liminal', 2014) houdt hij het op zijn eigen album een stuk rustiger. Sfeervol, dromerig, vertellend met gepaste instrumentale ondersteuning en elektronische elementen. Hoewel niet echt hetzelfde, doet het sfeertje van Dawn mij op sommige momenten een beetje denken aan de muziek van Keaton Henson, maar dan wat minder snikkerig en wat meer elektronisch. Met Dawn horen we deze man met baard op zijn beste tot dusver. Aanrader, ook live.

Of Stu nu de wereld in is gegaan om zijn leven te verreiken of om te vluchten voor zijn angsten, het doet er niet toe. Het singer-songwritermateriaal op Vagabond zal door weinigen net zo worden verafschuwd als de zwever op de hoek bij de supermarkt, die je één van zijn straatkranten probeert te verkopen. En al zijn Stu's teksten niet net zo spectaculair als zijn keuze om zijn thuishaven in te ruilen voor de wereld, de aangename, sfeervolle sound van zijn songs zorgen ervoor dat je per direct in zijn oprechtheid wilt geloven. Toegankelijk en vertrouwd klinkt deze Australische Vagebond, luister maar en Stu slaapt vannacht misschien nog op jouw bank. Wat je er verder bij voelt is overigens aan jezelf…

"I think I'd just love for people to take what they can and feel what they feel. These songs will mean different things to different people and I love that! If people connect with my journey through the album, then thats a bonus." (Stu Larsen)

Wauw! Ik moet direct denken aan Lost In The Trees die vorig jaar met het album 'A Church That Fits Our Needs' bovenaan mijn eindejaarslijst eindigde. Warwick laat hier niet enkel hetzelfde stemgeluid horen dat mij zo ligt, het evenaart ook zeker dezelfde kwaliteit. Ik waardeer de diversiteit binnen dit album en het rijke geluid door Warwicks muzikale trucjes, welke meesterlijk zijn uitgebalanceerd en het gehele album door verrassen.

Wat een prachtig album!

Eigenlijk doet een plaat hun muziek te kort, maar ondanks dat de band het best tot zijn recht komt op een podium is dit een zeer sterke uitbreiding op hun repertoire. De zoektocht naar een geluid dat de luisteraar ook thuis op de bank kan bereiken is meer dan geslaagd. 'Mon Cher Amour' overtuigd meer dan zijn voorganger 'Change The World Or Go Home'; de gevarieerde tracklist is op Mon Cher Amour wat beter uitgebalanceerd dan op zijn voorganger. Het album biedt tevens wat meer ruimte voor de individuele kwaliteiten van de verschillende bandleden, van zang, instrument en tekst, tot de vormgeving van het albumartwork. Dit alles maakt het album niet alleen persoonlijker, het onderstreept daarmee ook extra de klasse van deze Rotterdamse band.

Vooraan in de fameuze spiegeltent was The Slow Show voor mij de grootste verrassing op Haldern Festival 2014. Na afloop kwam zanger Rob zichtbaar aangeslagen van wat zich zojuist had afgespeeld nog even handen schudden. "Bedankt dat je zo aandacht stond te luisteren; het betekent veel voor mij." Het kleine hipster-looking manneke had mij overdonderd en ook ik moest deze schitterende emotionele verrassing nog even laten bezinken.

Met dit tweede album is de verrassing minder groot, behalve dat Dream Darling al vlot volgt na White Water. Ik heb een zwak heb voor sentimentele muziek en The Slow Show weet het sentimentele element perfect uit te buiten. Mede door een krachtig en tegelijk breekbaar stemgeluid, dat perfect samengaat met de rustige orkestratie en waarbij het Duitse Cantus Domus koor net dat beetje extra weet toe te voegen. Ondanks de op de loer liggende sleur doet The Slow Show waar het goed in is en weten de heren weer een parel van een album af te leveren. Een album dat op hetzelfde niveau verder gaat waar White Water stopte, maar in zijn geheel de voorganger weet te overtreffen.

Al ontbreekt het misschien aan een nummer dat in je tenen kruipt, 'Time Stays, We Go' is naar mijn mening een zeer degelijk en evenwichtig album welke geen missers kent.

Het album als geheel is een fijne luistertrip en nodigt je bij het opzetten van het eerste nummer uit om het album af te luisteren. Het heeft fijne wisselingen in tempo en sfeer.
Gewoon een goed album.

'The Mountain Moves' is folk-rockalbum met een heerlijk soul tintje. De fijne openingstrack 'Things Will Change' zou regelrecht van een Fleet Foxes album kunnen komen, toch is het hoogtepuntje pas halverwege het album te vinden; 'Haunted House' is een track van jewelste.
Treetop Flyers klinken op dit debuut verre van eentonig; ze bieden een goed folk-palet waarmee ze je al snel doen denken aan vele grote artiesten.
Misschien hebben we hier wel het beste folk-rock album van dit jaar te pakken. 'The Mountain Moves' is in ieder geval een zeer sterk album' waarmee Treetop Flyers bij mij een plekje hebben weten te claimen in dit toch al populaire en stevig bezette genre.

Voor als het tijd is voor lounge-dancing. Mist af en toe net een beetje spanning, maar oef... van begin tot eind toch wel zeer lekker gevallen!