Hoewel de critici lovend waren over ‘Spirit in the dark’, leek dit album zijn weg naar het succes maar moeilijk te vinden. Aretha maakte weer een uitstapje naar de blues met een vleugje soul en liet de pure soul even voor wat het is. Aan de hand van het openingsnummer zou je dat overigens niet zeggen. ‘Don’t play that song (you lied)’ is een van de leukste nummers van Aretha Franklin. Helaas wordt dat nummer nergens meer op dit album overtroffen of geëvenaard. Toch is dit een aardig album van Aretha. Zo horen we een aardige cover van BB Kings’ ‘The thrill is gone’, voelen we de blues bij ‘Spirit in the dark’ en neemt Aretha ons weer even mee terug naar de soul roots op ‘When the battle is over’. De geslaagde cover ‘Honest I do’ is ook zeerzeker de moeite waard en de zelfgeschreven bluesy ‘One way ticket’ en ‘Try Matty’s’ passen ook prima tussen dit album. De achtergrondvocalisten zijn ook ditmaal weer in topvorm en zijn verzorgd door o.a. The Sweet Inspirations. Leuk uitstapje maar ze heeft betere albums bij Atlantic gemaakt.

Het album 'Sparkle' (soundtrack) uit 1976, blies weer nieuw leven in de carrière van Aretha Franklin, en werd beloond met een gouden certificatie. In de hoop op een dergelijk succes schakelde Franklin onder andere producer Lamont Dozier in voor 'Sweet passion'. Hij leverde uiteindelijk drie nummer aan, voor op dit album. De overige nummers werden geproduceerd door Carole Bayer Sager en Marvin Hamlisch. Helaas was het "nieuwe" succes van Franklin voor korte duur, want (ook) dit album werd een gigantische flop, was wellicht te verwachten (?).
Maar ook dit album is niet bepaald slechter dan een aantal van haar beter gewaardeerde albums bij Atlantic. 't Is qua genre gewoon net even een andere richting. De geflopte single 'Break it to me gently' is trouwens nog niet zo verkeerd. Maar wat te denken van de drie bijdrages van Lamont Dozier, te weten: 'No one could ever love you more', 'Touch me up' en 'Sunshine will never be the same'? Dat zijn toch prima nummers? De vlotte, moderne en verfrissende stukken van Lamont Dozier bereken ik in ieder geval tot de hoogtepunten op dit album, en steken inhoudelijk prima in elkaar. Ook wat betreft instrumentatie schieten ze boven de rest van de nummers uit. Al moet ik erbij zeggen dat het door haarzelf geschreven 'A tender touch' ook een prima nummer is. De medley 'Mumbles/I've got the music in me' is dan wel weer helaas een vreselijk grote misser op deze plaat, en is daarnaast ook nog eens extreem storend voor de algehele sfeer. 'Sweet passion' is trouwens ook een lekker nummer; vooral instrumentaal echt chill, en gelukkig duurt dat nummer dan ook ruim 7 minuten!
Vooralsnog moet ik toegeven dat ze betere albums heeft gemaakt, maar dat dit album zo'n gigantische flop werd, heeft naar mijn idee niet te maken dat dit album barslecht is. De enige reden die ik kan bedenken is dat dit album gewoonweg op het verkeerde tijdstip werd uitgebracht.

Tja, ik moet toegeven dat ik aanvankelijk dacht dat ‘Everyday people’ erger zou zijn dan het uiteindelijke resultaat. Het origineel is -uiteraard- beter, maar deze versie heeft ook wel wat. Voor de rest een ietwat mager album van Aretha. Een nummer als ‘What you see is what you sweet’ was voor de tijd best eigentijds, maar tegenwoordig is het allemaal maar “zo zo”. Datzelfde geldt eigenlijk voor de rest van het album. Het werd weliswaar een flop, maar ik kan me best voorstellen dat in 1991 dit album nog wel redelijk modern was. Het zijn allemaal wat makkelijke nummers op dit album, maar dat zal vast wel de bedoeling zijn geweest? Mierzoete ballads kan ik normaal niet aanhoren, maar ‘I dreamed a dream’ vind ik nog best te doen. Over het algemeen zijn het wel de uptempo’s op dit album die meer memorabel zijn. Al met al vind ik dit album stukken beter dan diens voorganger 'Through the storm'.

‘Who’s zoomin who’ was het laatste album van Aretha dat in haar thuisland de platina status verwierf voor de verkoop van meer dan één miljoen exemplaren. Van haar reguliere jaren ’80 albums is dit dan ook verreweg de beste. Een voor de tijd ontzettend leuk en fris album waarbij Michael Narada Walden de productie verzorgde. Het hoogtepunt is voor mij ‘Another night’, maar ook ‘Freeway of love’, ‘Ain’t nobody ever loved you’, ‘Until you say you love me’ en de titeltrack zijn zeer de moeite waard. Het opnieuw opgenomen nummer ‘Sweet bitter love’ (van Van McCoy) mag er ook zijn. Ook ‘Push’ met het Carribische-sausje is ook erg lekker! De bekendste single van dit album, het duet met de Eurythmics vind ik niet bijzonder, en bereken het dan ook -samen met ‘Integrity’- tot de minste nummers op deze plaat, al is geen van twee echt slecht ofzo. Dit album is in ieder geval haar leukste album uit die decade, en is daarmee tegelijkertijd het laatste album van haar dat ik écht de moeite waard vind.

Een keiharde flop werd dit! Zelfs de singles die van dit album werden uitgebracht, zijn stuk voor stuk geflopt. Deze periode was sowieso een dip(je) voor Aretha tijdens haar Atlantic-tijdperk. Niet terecht overigens, want met dit album keerde Aretha weer terug naar de stijl die haar ooit zo groot maakte. Net als haar succesvolste albums tot op heden, nam ze dit album op in Muscle Shoals, Alabama. Twee covers staan op dit album, namelijk ‘You’ll never get to heaven’ (Bacarah & David) en ‘I love every little thing about you’ (Stevie Wonder). Beide covers zijn, net als veel coverversies van Aretha (lees: vrijwel allemaal), zeer geslaagd.
Behalve de eerder genoemde covers, vind ik ook het overige materiaal erg mooi. Oké, dit album had niet de potentie die een album als ‘Lady Soul’ bijvoorbeeld had, maar toch is dit album tig keer beter dan de albums die ze bijvoorbeeld in de jaren ’80 voor Arista opnam.
Het album kent een aangename afwisseling van uptempo’s en ballads, waarbij bij ieder nummer de stem van Aretha optimaal tot z’n recht komt. Het punt bij dit album is dat het geen catchy liedjes bevat, waardoor ik me kan voorstellen dat dit album het (grote) publiek niet imponeerde. Een ‘Chain of fools’ was hier bijvoorbeeld wel op z’n plaats geweest, al vind ik vooral het nummer ‘Sing it again – say it again’ wel degelijk potentie hebben.
Maar zoals gezegd, is dit album helemaal niet slecht. Ik denk echter wel dat dit een album is die een aantal luisterbeurten nodig heeft, voordat je ‘m enigszins weet te waarderen. Die aantal luisterbeurten waar ik het over heb, wil(de) ik haar graag geven. Zo graag dat ik er ondertussen een ruime voldoende voor ga geven. Vooral het nummer dat dit album mag afsluiten, ‘You move me’, is echt een prachtig nummer! Niet haar bekendste album, maar wel één die zeker de moeite waard is.

Na haar album ‘Young, gifted and black’ uit 1972 kende Aretha Franklin magere jaren bij Atlantic. Haar vorige drie albums werden en flop, en gehoopt werd dan ook dat ‘You’ deze dame weer aan top van de charts zou brengen. Helaas werd ook dit album een grote flop voor Aretha. De enige single van dit album ‘Hey Mr. DJ (5 for the DJ)’ werd door haarzelf geschreven, en wist niet hoger te komen dan nummer 53 op de Billboard Hot 100.
Best jammer eigenlijk, want het is lekker, funky en swingend nummer. Behalve dat nummer is er overigens meer moois te vinden. Het tamelijk modern aangelegde ‘It only happens (when I look at you)’, haar versie van ‘You make my life (complete)’ (wat geschreven werd door Bettye Crutcher en Frederick Knight), maar ook bijvoorbeeld ‘As long as you are there’ (wat geschreven werd door haar zusje Carolyn Franklin). De ballad van de hand van Van McCoy, namelijk ‘Walk softly’ is ook erg mooi, en haar versie van ‘The sha-la bandit’ is ook geslaagd te noemen. Verder is het extreem funky ‘Without you’ de knaller op dit album, wat een dijk van een nummer!
In zekere zin kan ik wel begrijpen dat dit album in 1975 een flop werd, het genre schommelt een beetje tussen soul en R&B, en daar zat men toentertijd zeker niet (meer) op te wachten. Disco werd dan ook de uiteindelijke rage. Hoewel begrijpelijk, vind ik het niet terecht dat dit een flop werd. Géén van deze nummers is essentieel in de Aretha Franklin catalogus, maar ze mogen er zeker zijn.

‘Young gifted, and black’ bestaat voor de helft uit covers maar dat is in dit geval geen punt om je zorgen over te maken. Deze dame verstaat haar vak en slechts enkele covers van haar wisten het origineel niet (!) te overtreffen (bijvoorbeeld ‘Son of a preacher man’ en ‘I’ve been loving you too long’), veel andere covers maakte ze daarentegen beter dan het origineel. Dit album leverde haar een platina certificatie op en nog belangrijker, een Grammy Award voor beste R&B album van het jaar. Donny Hathaway leverde ook bijdrage aan dit album, hij verzorgde de oa. de piano bij een aantal nummers. Het achtergrondkoor werd –zoals bij een aantal andere albums van haar– verzorgd door o.a. The Sweet Inspirations en haar zussen Erma en Carolyn Franklin.

De covers zijn: ‘I’ve been loving you too long’ (Otis Redding), ‘Young, gifted and black’ (Nina Simone), ‘Border song’ (Elton John), ‘Didn’t I blow your mind this time’ (The Delfonics) en ‘The long and winding road’ (The Beatles). Wat Aretha’s coverversies zo bijzonder maakt, is dat ze geheel eigen versies ervan maakt waardoor je bijna het gevoel krijgt alsof zij de oorspronkelijke uitvoerende artiest is. Eigen nummers kon ze ook goed schrijven, zo zijn ‘All the king’s horses’, ‘Day dreaming’, ‘Rock steady’ en ‘First snow in Kokomo’ eigen stukken. Persoonlijke favorieten op dit album zijn denk ik haar versies van ‘The long and winding road’ en ‘Holy Moses’.

Van alle Aretha albums wordt deze door critici als een van haar beste beschouwd. Hoewel ik dit een prachtig album vind, vind ik hem aan de andere kant op de een of andere manier wat ontoegankelijk. Waar dat aan ligt kan ik eerlijk gezegd niet omschrijven. Wel is dit een experimenteel Aretha album, het is een uitstapje met wat complexere arrangementen dan dat we van haar gewend zijn. Het is niet alleen maar de omverblazende stem en de piano die dit keer centraal staan want de instrumentatie klinkt veel gedetailleerder dan op andere albums. Verder vind ik dat dit album helemaal niet erg gedateerd klinkt, tuurlijk is de muziek verouderd maar toch zit aan dit album geen houdsbaarheidsdatum aangezien het zo slim en bijzonder in elkaar is gezet. Een Grammy waardig album is dit dus zeker.

Het 'zusje van' mocht het ook meermaals proberen en dit was haar debuutalbum. Ashlee levert een stevig pop/rock album waarbij sommige liedjes best leuk zijn. Zo leuk zelfs dat je bijna zou vergeten dat ze eigenlijk helemaal geen goede zangeres is. Zelfs autotune kan hier niet verbloemen dat ze een (middel)matige zangeres is. Dat neemt overigens niet weg dat dit album van tijd tot tijd best leuk is. Je zou bijna vergeten dat dit album een groot succes werd; er werden wereldwijd meer dan 5 miljoen exemplaren verkocht waarvan alleen al 4 miljoen binnen de Verenigde Staten.

De eerste vier op dit album zijn gewoon prima pop/rocksongs. 'Autobiography', de album titel van het album doet zijn naam eer aan, op sommige nummers is het erg persoonlijk zoals we zien in 'Shadow', I was living in the shadows of someone else's dream, uiteraard refererend aan haar grote zus Jessica. Maar ook het stevigere 'La la' dat tekstueel gezien natuurlijk nergens over gaat is erg catchy en blijft voor langere periode in je hoofd hangen. 'Pieces of me' was volgens mij haar eerste single, die ook best leuk klinkt.

Naast de eerste vier nummers staan er nog een aantal andere redelijke nummers op het album waar 'Better off', 'Unreachable' en 'Love me for me' [en] eventueel 'Surrender' prima voorbeelden van zijn. De overige nummers zijn wat minder memorabel en wat magertjes in vergelijking met de eerder genoemde nummers. Desalniettemin is dit album in zijn geheel best een geslaagd project te noemen maar een zangeres à la Jessica zal ze nooit worden. Ik prefereeer toch haar grote zus, al is dit album voor zo nu en dan zeker niet slecht, het risico als je dit te vaak speelt is dat het erg gauw begint te vervelen.