Wat ik altijd zo raar vond aan deze periode is dat ze nog geen half jaar na het verschijnen van dit album al uit elkaar waren. Dat terwijl platenmaatschappij London nog niet eens klaar was met de promotie van deze plaat (!), ze hadden zelfs nog het plan om Surrender als single uit te brengen (ik meende dat ooit ergens te hebben gelezen). Rare gang van zaken, maar goed. Net als hun debuut, en de opvolger die zes jaar op zich liet wachten, is dit ook een prima album van de meiden. Ben het wel eens met m’n voorganger dat je duidelijk het verschil merkt tussen de Orbit-producties en de overige nummers. Het is echt R&B versus pop/electronic. Een vreemde en opmerkelijke doch geslaagde combinatie, vind ik.

Het verschil voor wat betreft genre aanduiding, zorgt tevens voor enige wisselvalligheid. Je merkt dat de R&B-georiënteerde nummers klinken als jaren ’90 producties (terwijl dat soort nummers anno 2001 al redelijk passé waren), terwijl de wat meer pop/electronic nummers voor pop-begrippen in zekere zin behoorlijk modern waren. Zo is Pure shores zelfs mijn op-een-na favoriete nummer van deze meiden (alleen de ballad Never ever vind ik mooier). Naast de twee andere singles Black coffee en All hooked up plus Whoopin’ over you en Ha ha wordt het niet echt catchy, maar de Orbit-producties zijn, ondanks ze niet echt beklijven, sfeervolle nummers waarmee de meiden zich onderscheidden van andere girl-groups. Echt vernieuwend was het echter niet meer (give credit where it’s due). Verder vind ik ook I feel you tot op zekere hoogte noemenswaardig, gezien het nummer een bijzondere, soms haast lounge-achtige sfeer heeft (dit is het enige nummer dat geproduceerd werd door Stuart Zender en Femi Fem).

Ik las hier ergens boven mij trouwens een vergelijking met Madonna’s Ray of light. Zoveel credit wil ik dit album absoluut niet geven. Ray of light heeft helemaal niets te maken met R&B (in tegenstelling tot het grootste gedeelte van dit album), en hoewel de Orbit-producties van dit album zeker niet slecht, zijn ze ook weer niet zo bijzonder als op Madonna’s album. Ook de teksten zijn daarvoor –met alle respect– niet mooi en/of uitmuntend genoeg. Ondanks deze losse opmerking is het naar mijn mening wel een prima album geworden met Pure shores en Black coffee als hoogtepunten, en vooruit, I feel you ook.

Het is meer jazz dan soul, behalve haar stem vind ik sowieso weinig soul terug in haar muziek. Over het algemeen ben ik niet zo’n liefhebber van jazz, maar om bij te ontspannen is dit wel een fijn album. De opener ‘If I were a bell’ is erg ingetogen, rustig en doet misschien wel een beetje denken aan een soort van Norah Jones nummer, alleen dan minder. Het tweede nummer ‘Try your wings’ borduurt daar op voort en is wederom ingetogen en wat aan de monotone kant.

Ook het derde nummer brengt niet veel verandering en al gauw ben je bij het laatste nummer aangekomen en lijkt het alsof je hebt geluisterd naar een nummer van 36 minuten. Het is wel allemaal veel van hetzelfde. Amel heeft wel het geluk dat ze een stem heeft die erg ontspannend werkt. Spannend wordt het album nergens en dat is denk ik het grootste minpunt van het album. Heel af en toe zal dit best fijn klinken maar een echte groeier zal dit denk ik niet worden en/of zijn.

Amnesty is niet bepaald de meest bekende naam in de funk scene. Wellicht heeft het ermee te maken dat de groep destijds de gelegenheid kreeg om slechts twee singles uit te brengen. In 2007 zorgde label Now-Again (valt onder Stones Throw) dan eindelijk voor een verzameling van het (on)uitgebrachte materiaal, en voegde daar ook nog drie demo’s bij. De oorspronkelijke opnames dateren btw uit 1973.

Niet alles is even geslaagd. Dan laat ik de laatste drie demo’s even buiten beschouwing. Hoewel je ook duidelijk kunt horen dat het demo’s zijn, heeft ook wel zo z’n charme, die akoestische setting. Ze klinken wel lekker ongepolijst en kaal – al is het best moeilijk om dit soort nummers te beoordelen (al vind ik ze ironisch genoeg bij vlagen pakkender dan het afgewerkte materiaal!). Betere momenten zijn verder het bombastische Lord help me, dat m.i. vooral mooi is aangekleed vanwege de blazers en de harmonieuze samenzang op de achtergrond. Ook Mister President dat –waarschijnlijk onbedoeld– een soort van dreigende sfeer heeft, doet het goed bij mij (deels te danken aan de politieke aard van de tekst). Three cheers for my baby heeft qua instrumentatie wel een lekkere lome sfeer, een beetje jazzy soms, maar de harmonieën bij dit nummer bevallen ditmaal een stuk minder; het klinkt soms te melig en is daarom best irritant. Ik zou het bijna een draak van een nummer willen noemen, let op, bijna dus. Exact hettzelfde geldt voor We have love, ook verpest door de harmonieën. Het overige funked op zich wel lekker, zit stevig materiaal tussen (Love fades), maar het wordt nooit écht bijzonder of memorabel.

Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd, een voldoende zit er echter wel in. Ik zal het album in ieder geval nog een paar luisterbeurten geven. De eerste paar bevielen wel redelijk, al heb ik beter gehoord.

Ik geloof dat ik niet voorbarig ben als ik beweer dat dit album inmiddels al een klassieker is! Het was Amy die de soul weer echt op de kaart zette en zorgde voor een verademing in de –destijds– erg slechte/waardeloze muziekindustrie. Een unieke zangeres met een prachtig stemgeluid en opvallende uitstraling die, met hulp van Mark Ronson, een album neerzette zoals Phil Spector in de jaren ’60 deed. De teksten en arrangementen zijn minstens zo flamboyant als de zangeres zelf wat zorgt voor een geweldig en uniek album. Het album is –nu al! – uitgegroeid tot de ‘Thriller’ van de afgelopen tien jaar. Een album dat briljant is geproduceerd en een heerlijke warme sound draagt. Een sound waar menigeen gewoonweg niet omheen kan.

Het gehele album, de deluxe versie, met negen bonustracks is gewoonweg perfect. Het originele album is heerlijke soul en de bonustracks zijn meer soul meets reggae/ska, ook een hele fijne combinatie overigens. Nummers als ‘You know I’m no good’, ‘Me & Mr. Jones’, ‘Back to black’, ‘Some unholy war’, ‘Cupid’, ‘Monkey man’, ‘To know him is to love him’ en ‘Wake up alone’ zijn fenomenaal mooi. Ik denk dat Amy met ‘Back to black’ een tijdloos album heeft geleverd dat over –tig jaar nog steeds even mooi klinkt als de eerste dag van de uitgave. Het album luistert buitengewoon lekker weg en ook na vele luisterbeurten is dit album mij niet tegen gaan staan. Voor mij is Amy een van de meest bijzondere zangeressen ooit. Zelfs tijdens performances waar ze helemaal wasted is, heeft ze een belachelijk goed gevoel voor ritme; waardoor ze altijd weer op de noten zit. Zelfs bij optredens waar ze maar wat brabbelt weet ze mij nog te boeien. Ik hoop dan ook dat ze in 2011 haar nieuwe album zal uitbrengen. Amy gaf zelf al aan dat het album in de trant van ‘Back to black’ is, waardoor ik hoge verwachtingen heb voor het toekomstige album. Ik kan dan ook haast niet wachten op haar nieuwe plaat!

Offtopic: Engeland is momenteel belandt aan de liveshows van het zevende seizoen van X-Factor. In de categorie ‘girls’ zit een dame genaamd Rebecca Ferguson; ze heeft net zo’n apart geluid als Amy en ik hoor qua stem bepaalde overeenkomst. Ik hoop dat we van deze zangeres ook nog veel gaan horen want ze is echt net zo uniek als mevrouw Winehouse. Helaas wordt ze niet getipt als winnaar maar toch hoop ik dat ze ’t wint. Ook de medefinalisten Treyc, Katie en Aiden hebben een waanzinnig soulvol geluid. De UK heeft hedendaags veel artiesten die kiezen voor soul/pop. Daar kan menig artiest hier in Nederland een voorbeeld aan nemen. Maar nee, helaas krijgen wij vrijwel alleen vreselijk truttige en platte muziek voorgeschoteld waar het Nederlandse volk –triest genoeg– nog dol op is ook… Jammer!

Lioness: Hidden Treasures is wellicht een wat ongelukkig uitgekozen titel. Lioness: the Unheard zou bv. een stuk meer op zijn plaats geweest. Zoals verwacht bevat deze verzamelaar minder interessant werk dan de perfecte twee studio-albums, want daarop zijn de échte schatten te vinden. Terwijl op Frank en Back to Black het vooral de stempel van Amy Winehouse was die beide zo volmaakt maakt, is het hier vooral de stempel van producer Salaam Remi die het ertoe doet en het materiaal opleukt voor zover dat mogelijk is (acht nummers heeft hij bewerkt tot wat ze zijn). Wat dat betreft hoor je dat het gaat om een album dat postuum is uitgebracht, de nummers passen onderling niet zo goed bij elkaar, maar 't zij zo.

Van alles wat hier te horen is, is Our Day Will Come het best. De doowop in combinatie met de reggae vibe van Salaam Remi maken hem tot de beste versie ooit verschenen. Van die honderden covers die ervan verschenen zijn loopt Winehouse met die eer weg! Als je erbij stilstaat dat ze het lied opnam toen ze 20 jaar (!) oud was, in mei 2002, wordt hij alleen nog maar specialer. Hetzelfde geldt voor de bossa nova klassieker The Girl from Ipanema die in dezelfde maand werd opgenomen. De andere versie van Tears Dry on is van toevoegende waarde. Eerder bekend als uptempo, nu gepresenteerd als 'n ballad, krijgt het liedje een geheel eigen draai waar haar stem meer de ruimte krijgt om zich te uiten. Hij doet niet onder voor de versie die we kenden. Van haar nieuwe nummers zijn Half Time en Best Friends het leukst. De teksten zijn wat minder scherp dan gebruikelijk, maar de dromerige sfeer maakt alles goed. Tot slot A Song for You, opgenomen in één keer in 't voorjaar van 2009 in haar woning tijdens één van de zovele moeilijke perioden van haar turbulente leven: en dat hoor je er vanaf. Met de doorleefde stem klinkt ze niet als een 25-jarige, ze klinkt als iemand die pas de zoveelste tegenslag heeft meegemaakt.

Between the Cheats, één van de meest recente opnamen op dit album en mogelijk opgenomen voor wat haar derde album zou moeten worden, is kwalitatief prima (tekst en muziek). De vocalen van haar zijn echter belabberd, nuchter was Amy waarschijnlijk niet toen ze het nummer opnam. Je kunt er aan sleutelen wat je wilt; je kunt er niets aan veranderen. 't Laat haar niet op haar best horen. De gedachte achter het duet tussen Amy en mister Jones (of Nas) - "Nobody’s gonna stand in between me and my man / Cause it’s me and mr. Jones.” weet u nog? - had best leuk kunnen zijn, maar het klinkt nergens naar. Nas levert een prima bijdrage, maar wat een matige verses. Wederom wordt het nummer gered door hip-hopachtige productie van Remi. Wake Up Alone en Valerie zijn oké, maar ze waren al perfect. Will You Still Love Me Tomorrow? en Body & Soul zijn minder overtuigend. Is deze release zinvol? Nee, niet echt. Voor de fans echter 'n redelijk geslaagd slot van één van de meest unieke zangeressen ooit.

Een mooie opvolger voor Not that kind. De elementen van eigentijdse funk die op haar vorige album veelvuldig te horen waren, zijn hier ingewisseld voor een meer mainstream pop geluid. Alleen het titelnummer Freak of nature had van haar vorige album kunnen komen qua stijl. De ballads op haar vorige album irriteren me bij vlagen, maar op dit album vind ik juist de ballad You’ll never walk alone het mooiste nummer. Vooral het pianospel aan het begin en de melodie van het nummer vind ik mooi. Dat in combinatie met haar krachtige stem, zorgt voor het meest fraaie moment op Freak of nature.

De drie andere singles Paid my dues, One day in your life, en Why’d you lie to me staan wat mij betreft ook nog steeds als een huis. Vooral die eerstgenoemde is tekstueel toch wel erg sterk; het was een sneer als het ware naar de mensen die niet in haar geloofden. Dat terwijl One day in your life bij mij altijd een zomers gevoel weet op te wekken, zal deels ook wel komen door de mooie videoclip die met het nummer gepaard ging. Met de nummers Overdue goodbye en ook in mindere mate How come the world won’t stop probeerde ze een beetje te flirten met het folk genre, zo lijkt het wel. Uiteraard blijft het pop, maar toch. Na nummer zeven wordt alles toch wel wat minder memorabel, die nummers blijven me dan ook het minst bij. Vervelend zijn ze niet hoor, maar 't zijn in mijn ogen niet meer dan b-kantjes.

Over de gehele linie wel een prima album. Wat minder dan d'r debuut, maar alsnog één van de betere (pop) albums uit die tijd. Iets wat voor mijn gevoel meer te danken is aan Anastacia’s mooie stem, dan aan de individuele nummers (al hebben de vier singles de tand des tijds doorstaan, vind ik tenminste).

Heavy rotation… nou, dat was het zeker! Het eerste album van Anastacia met een hoes, en allemaal foto’s in het boekje, waarop haar handelsmerk verdwenen is: haar bril! Het is jammer dat de "grote" comeback van Anastacia niet succesvol was. In tegenstelling tot haar drie vorige albums, werd dit album ook niet echt positief ontvangen. Gemiste kans eigenlijk, want het is absoluut niet zo slecht als veel recensenten je destijds wilden doen laten geloven. Het probleem met dit album is, naar mijn idee, dat het eerder lijkt alsof het bestaat uit allemaal losse nummers, dan een passend, coherent geheel.

Voor de geduldige luisteraar staat er zeker wel wat moois op. Neem bijvoorbeeld het titelnummer, de Rodney “Darkchild” Jerkins productie, Heavy rotation. Een totaal vernieuwende sound van Anastacia, die heel bijzonder aanvoelt voor een nummer van ‘slechts’ een popzangeres. Het nummer bevat naar trance neigende elementen, dat maakt dit een van de meest bijzondere, memorabele momenten, niet alleen op het album of uit Anastacia’s oeuvre, maar sowieso van een (pop)zangeres van zo’n kaliber. Met I can feel you, de eerste single van het album, gaat ze op de club/dance-toer, en het is echt zo’n clubbanger geworden (ofwel: een nummer waarbij je onmogelijk stil kan blijven zitten). Een nog beter voorbeeld hiervan is echter I call it love, wat een dijk van een nummer is dat, voorzien van een pakkend refrein! Met The way I see it en Same song probeert ze richting de Amy Winehouse kant te gaan: het zijn tamelijk rauwe, soulvolle nummers. En hoewel ze overduidelijk minder zijn dan van het “Back to black-kwaliteit”, vind ik het zeer geslaagde bijdrages. Tot slot is Never gonna love again ook, op z’n zachtst gezegd, een bijzondere ballad. De instrumentale dreigende sfeer, die ook nog eens heel kaal en / of gestript aanvoelt, zorgt voor één van haar meest fraaie nummers ooit! Dat zijn dus de hoogtepunten.

Mindere momenten zijn er ook. De tweede single, Absolutely positively, een nogal standaard nummer, ditmaal met een R&B-inslag was niet representatief voor het album. Ik snap ook niet waarom Mercury besloot om dit nummer op single uit te brengen, het album had zoveel meer te bieden! Ook de quasi-poëtische songtekst vind ik ook niet leuk: ” Absolutely positively / Certain that I am not sure that I love you anymore”. Ook Defeated is te dertien in dozijn voor iemand als Anastacia. Het refrein mag dan wel catchy zijn, maar productiegewijs lijkt het teveel op een Ryan Tedder productie, en nee, dat is hier niet positief. Een nummer als You’ll be fine is nogal saai, het kent geen hoogtepunt en kabbelt maar wat voort. Daarom hadden ze deze, en nog wat anderen, ook beter van deze tracklist kunnen schrappen.

Ja, jammer. Niet zozeer van de flop, maar vooral dat het album niet de waardering kreeg die hij naar mijn mening verdiende. Uiteraard is het geen meesterwerk, maar het is verre van slecht te noemen.

Toch wel een erg mooi debuut van Anastacia. Nergens krijg ik het gevoel alsof ik luister naar een plaat die meer dan tien jaar oud is. Dat zegt wel wat over de kwaliteit van haar nummers. Ik vind haar nog steeds één van de beste zangeressen van dit millennium. Je moet wel van haar kleurklank houden; doe je dat niet, dan zal het wel nooit wat worden tussen jou en Anastacia. In ieder geval staat het buiten kijf dat ze een herkenbaar stemgeluid heeft, probeer maar eens één zangeres te noemen die klinkt als Anastacia (die is er niet, voor zover ik weet). Het mooie vond ik dat ze indertijd met dit debuut een leuke verfrissende mix bracht tussen pop en moderne funk (de revival van de soul was er immers nog niet).

Iets dat niet alleen bleek uit de moderne klassieker I’m outta love, maar ook uit de fantastische, helaas geflopte single Made for lovin’ you en Love is alive. De twee andere singles, het bombastische Not that kind, en het standaard popliedje met een heel klein vleugje country Cowboys and kisses zijn ook prima bijdragen. Andere nummers die ik ook absoluut de moeite waard vind zijn de drie resterende uptempo nummers Yo trippin’, Wishing well en Same old story. Ballads kan ze vast mooi inzingen, maar op dit album vind ik de ballads, dat zijn alle nummers die ik tot dusver nog niet heb genoemd, niet de moeite waard. Het lijkt wel alsof het haar verplicht werd om een aantal ballads op de CD te zetten, om zo wat afwisseling te bieden. Alleen al de teksten van I ask of you of One more chance zijn zo cliché, dat ik er niet met plezier naar kan luisteren. Het valt op dat de uptempo’s een stuk sterker zijn dan de ballads.

Ja, ik zet deze CD nog altijd met plezier op. De ballads skip ik meestal, om die te kunnen beluisteren moet ik echt in de juiste stemming zijn, maar de vlotte nummers kan ik moeiteloos op repeat zetten zonder dat ze me één seconde gaan vervelen. Na al die jaren, wat mij betreft, nog steeds haar beste.

Andraé Crouch & The Disciples behoren al jaren tot één van de bekendste zwarte groepen in de gospel scène en dat is niet voor niets. Hoewel ik geen enkel album van Andraé Crouch (met of zonder The Discples) ben tegengekomen die mij van begin tot eind weet te boeien, zijn een aantal van zijn/hun losse nummers meer dan de moeite waard. Op dit album is -met geruime afstand- het beste nummer Soon and very soon, een klassieker in het gospel genre. Dat dit een bepaalde status onder de liefhebbers heeft, bleek vooral toen hij gezongen werd tijdens de uitvaart van Michael Jackson. Niet vanwege het religieuze aspect van het nummer, maar voornamelijk vanwege één zin: “Soon and very soon we are going to see the King”. Leuk bedacht natuurlijk, maar of het gepast is is een andere zaak.

Geen enkele andere track op dit album weet dat nummer te evenaren of te overtreffen. Ondanks dat, staan er wel een aantal andere memorabele nummers op. We expect you is dan nog het beste wat op dit album te vinden is. Het nummer is een combi van meerdere genres, waaronder folk, en dat maakt dit ook gelijk het bijzondere nummer. Maar ook bijvoorbeeld de titeltrack, This is another day, waarin sommige gedeelten zo snel worden gezongen dat het haast overkomt alsof ze aan het rappen zijn. Het duidelijke piano gepingel, de volle en bombastische instrumentatie, de sfeer… een typische gospel. Dat dit album genoeg variatie kent, wordt al duidelijk met het openingsnummer, de medley Perfect peace / My peace I leave with you, die vol dynamiek begint om vervolgens te eindigen in een melancholische, haast klassiek geschoolde, ballade. Spirtueelachtige sferen worden naar boven gebracht in de dromerige ballade All that I have, terwijl You gave me to qua instrumentatie een beetje geïnspireerd is op muziek die toen helemaal hot was: disco! De andere nummers zijn niet zo leuk.

Hoewel het album als geheel aan overtuigingskracht ontbreekt, is hij bij vlagen absoluut genietbaar.

Van haar eigen zangcarrière moest ze het niet hebben, maar Andrea Martin heeft veel flappen verdient met het schrijven van teksten voor anderen. Zij is namelijk dé naam achter megahits als Don’t Let Go (Love) van En Vogue, Breathe van Blu Cantrell, en Wish I Didn’t Miss You van Angie Stone, en nog wat recenter, Better in Time van Leona Lewis. In 2010 verzorgde ze zelfs nog een gastbijdrage voor onze Dennis op het, eveneens door haar (deels) geschreven, reggae-soulnummer Catch Ya (te vinden op het album Blonde). Zelf kwam Martin niet verder dan één volledig geflopt album uit de jaren negentig.

Aan het team rondom Martin zal het niet hebben gelegen; namen als Lauryn Hill, Wyclef Jean, Rodney “Darkchild” Jerkins, Clive Davis, Organized Noize, Cutfather en Queen Latifah krijgen zo allemaal hun credits. En eigenlijk valt dat ook wel te horen, het gegeven dat er zoveel van die professionals hebben bijgedragen aan Martin’s debuut. Hoewel de nummers vaak niet catchy genoeg zijn om uit te groeien tot bijvoorbeeld de hierboven genoemde megahits die ze schreef, zijn alle nummers productioneel in orde, en zou ik geen enkel nummer als een zogenoemde “filler” of als overbodig willen bestempelen.

Zeker de moeite waard om eens te beluisteren is de leadsingle Let Me Return a Favor. Inderdaad een terechte keuze om als single te worden uitgebracht, aangezien deze het meest potentiële lied van het album is. Kenmerkend voor het nummer is de heerlijke lome sfeer (en dat pianoriedeltje!), die ervoor zorgt dat ’t nummer erg goed in het gehoor ligt. Andere noemenswaardige albumtracks zijn de Tracy Chapman cover Baby Can I Hold You, die in een (nineties-)funkjasje is gestoken, maar ook Steppin’ met zijn mooie melodielijn, het met hiphopachtige beats gevulde Do You Really?, en het soulvolle Set It Off, waar Martin bijstand krijgt van Queen Latifah, behoren alle vier tot het beste van The Best of Me.

Ik zag deze LP laatst ergens liggen, en was op de één of andere manier best benieuwd wat voor een soort album dit zou zijn. Ik had nog nooit van deze zangeres gehoord overigens, maar Wikipedia leerde mij dat deze zangeres afkomstig is uit The Bronx (New York), een Cubaanse vader heeft en een Puerto Ricaanse moeder. Kennenlijk was deze Angela één van de eerste Latina zangeressen die succes verwierf binnen het R&B-genre. Dit was haar tweede album, en hierop werkten een aantal bekende muzikanten. Achtergrondvocalen zijn verzorgd door onder andere Gwen Guthrie en Patti Austin.
Het album is op zich best oké, en kent een mooie relaxte sfeer. Een prima combinatie van ballads en uptempo nummers in R&B/jazz stijl. Haar versie van 'People make the world go round' vind ik best geslaagd te noemen, de instrumentatie bij dat nummer is retestrak. De mid-tempo 'What I wouldn't do' vind ik ook wel leuk eigenlijk. Verdere hoogtepunten kent het album niet, en ik kom dan ook niet verder dan "wel aardig voor zo nu en dan". Misschien denk ik er over een tijdje anders over.
Ze heeft in ieder geval wel een aparte klankkleur die je niet iedere dag hoort. Ik ben er niet helemaal weg van, maar het heeft wel wat. Ga 'm denk ik nog wel een aantal luisterbeurten geven.

Tegenwoordig weer helemaal hot, deze Angela Groothuizen. Momenteel nog te zien als jurylid van The Voice of Holland, en aan het eind van deze maand als jurylid van een nieuw seizoen X-Factor. Als zangeres verwierf ze natuurlijk bekendheid als lid van de Dolly Dots. Hun muziek ligt mij totaal niet, maar dit album met luisterliedjes vind ik daarentegen wel een interessant project.
De sfeer is mooi intiem, het is allemaal erg klein gehouden. Inhoudelijk hebben veel nummers allemaal een veschillende vibe. Neem de titeltrack, die beschikt over een vleugje ska. Of het nummer ‘Roze sneeuw’, een liedje bezongen op een riedeltje van een speeldoos. De afsluiter is natuurlijk een vertaling van Leonard Cohen. Ik moest er even aan wennen, maar het klinkt zo gek nog niet in, al is de oorspronkelijke tekst beter en mooier . De ode aan de overleden cabaretier Bert Klunder, namelijk ‘Bier en bitterballen’, vind ik ook erg mooi. Een prima Nederlandse chanson. Datzelfde geldt voor ‘Jij hoort bij mij’, dat misschien wel valt te classiferen als folk alsmede (wederom) chanson. Verder is ook ‘Feest’ noemenswaardig, en wat mij betreft een van de betere nummers van het album.
Toch vind ik niet alle nummers even interessant. Dat de nummers veel van hetzelfde zijn, geeft natuurlijk niet. Daar staat dan wel tegenover dat het tekstueel allemaal top moet zijn, en dat is het niet bij alle nummers. Daardoor kan ik me voorstellen dat dit album niet zo’n plaat is die je veelvuldig beluisterd, doe ik immers ook niet. Voor zo nu en dan vind ik het wel een erg fijn album. Vooral haar doorleefde stemgeluid en haar manier van zingen, bevalt me goed.

Eens een veelbelovende naam in de neo-soulbeweging, maar inmiddels eerder een zangeres in de “Hoe gaat het toch met..?”-categorie. Na haar tweede album en één aardig hitje van haar derde album (I Wanna Thank Ya), verdween Angie Stone dan ook praktisch gezien van de radar. Rich Girl herinnert ons waarom: net als haar drie vorige albums is ook deze plaat, haar zesde, weer middle of the road.

Vrijwel geen enkele song hier leent zich voor een speciale vermelding. Over Angie Stone zelf valt ook weinig (positiefs) te vermelden. Haar stem is weinig veranderd ten opzichte van dertien jaar geleden, maar weet zelden mooi uit de verf te komen in al deze nummers. Enkel de ballad Guilty, dat qua stijl niet eens zozeer lijkt op neo-soul van weleer maar eerder op klassieke southern soul, en het upbeat I Can’t Take It zijn goed te noemen (ze laten in ieder geval horen dat "hedendaagse" Stone in principe nog kán concurreren met de Stone uit de hoogtijdagen; de tijd van het debuut en van Mahogany Soul).

De overige songs hierop lijken ontstaan te zijn uit weinig creativiteit en luisteren op z'n best goed weg maar meer ook niet. Daarmee is de release van Rich Girl zo goed als overbodig. Volgende keer beter.

De serieuze, en bij vlagen sensuele boventoon van Erykah Badu, met af en toe een speels karakter die wat doet denken aan een jonge Sophie Ellis-Bextor, wat overigens niet negatief is, want voordat Sophie haar eerste commerciële succes behaalde was ze redelijk indie (Theaudience). Qua genre strookt het niet echt uiteraard, want de invloeden van rock of soul zijn minder prominent aanwezig, al zijn ze hier en daar lichtelijk wel bespeuren. Bovenal is Annette Peacock gewoon haarzelf, een artieste die zich niet in een hokje laat plaatsen. Hoe dan ook, je album "The Perfect Release" als titel meegeven, terwijl geen hond je kent, of nou ja, bijna dan, vraagt natuurlijk om een beluistering. Die vorm van eigenzinnigheid, die is typerend voor de rest (de inhoud van het album). Neem ter voorbeeld haar frasering, soms met de hoorbare arrogantie, en op momenten zelfs onverschillig overkomend; geloof maar niet dat dat een minpunt is. Het zorgt eerder voor extra charme, die deze niet-alledaagse composities nog meer doen stralen. Composities met een aanpak die naar jazz neigt, maar eigenlijk zo divers is dat er veel meer genres aan bod komen. The Perfect Release doet zijn naam gedeeltelijk eer aan; het is ver van perfect, maar het is van het soort dat nu nog steeds net zo goed klinkt als dat het -waarschijnlijk- tweeëndertig jaar geleden deed. David Bowie is groot bewonderaar van haar werk, dat kan ze mooi in d'r zak steken!

Na het leuke For bitter or worse had ik toch wel iets meer van Anouk verwacht. Qua stijl schuift ze steeds meer richting pop met een soul en funk sausje, en die lijn trekt ze bij dit album verder door. Ondanks dat To get her together een “typisch” Anouk album is (een album waarin ze haar eigen-zinnigheid wederom uit), wordt de luisteraar niet getrakteerd op nummers die het niveau van Three days in a row of For bitter or worse (het nummer) evenaren of overtreffen. De teksten lijken veelal gericht te zijn op haar breuk met Dox; ze laat in veel nummers horen dat ze niet met zich laat sollen, dat hij niet weet wat hij laat schieten, en dat zij (de andere vrouw) haar vent met rust moet laten. De persoonlijke liefdesbreuk en de gevolgen daarvan zijn terugkerende thema's in alle teksten.

Ondanks dat je dan misschien juist een heel emotioneel album verwacht, komt het gehele repertoire nogal onderkoeld en bovenal erg afstandelijk over. Dat afstandelijke vind ik zelf een punt van kritiek, want het zorgt ervoor dat ik na veel luisterbeurten nog steeds niet overtuigd ben van hetgeen mevrouw Teeuwe ons voorschoteld. Ook het materiaal laat te wensen over. Eén van de beste nummers What have you done is niets meer dan een aftreksel van For bitter or worse. Eén van de nummers op dit album die je niet echt zou verwachten van iemand als Anouk is Save me, dat een hedendaagse mix vormt van pop en R&B met een ietwat akoestische sfeer, wel moet gezegd worden dat dit één van de slechtste nummers op het album is, tekstueel autobiografisch, maar het weet de luisteraar niet te overtuigen en het brengt ook geen gevoel over. Vooral het feit dat dit nummer te veel voortkabbelt is best storend, iets waar meerdere nummers op dit album last van hebben. Dat maakt het minder leuk.

Ironisch genoeg is I’m a cliche één van de betere stukken, hoewel je dat misschien zult zeggen aan de hand van de titel. Er zit best een fijn groovy vibe in het nummer, de instrumentatie is prima en ook Anouk’s kleurklank komt erg mooi uit de verf. Ook het niveau van Little did I know weet het ietwat magere album nog op te krikken. Het sixties sfeertje, het achtergrondkoortje en het strakke arrangement zorgen voor een prima resultaat. Het mooiste nummer dat we op dit album vinden is Better off alone; het eerste nummer waarbij Anouk zich niet zo ijzig opstelt in vergelijking met eerdere nummers, en tevens het eerste nummer waarop tot op zekere hoogte te horen is wat je bij een persoonlijk album wilt horen: emotie. Vooral uit haar krachtige uithalen blijkt dat ze voelt wat ze zingt.

Al met al toch een album waar meer uitgehaald had kunnen worden. De -tot dusver- twee uitgebrachte singels vallen tegen. Twee nummers op dit album springen er wat mij betreft echt uit:What have you done en Better off alone. En toch… de zang is niet optimaal genoeg, de instrumentatie is niet “vol” genoeg, tekstueel is het niet sterk genoeg. Het lijkt alsof het album niet af is, en dat vind is jammer.

Met Back to Love is er dan eindelijk een opvolger gelanceerd voor The Point of It All. We zijn onderhand drie jaar en twaalf gloednieuwe, zestien als je de deluxe versie bezit, nummers verder en op de valreep van 2011 komt Hamilton met zijn nieuwste plaat aanzetten. We konden enige tijd terug al kennismaken met voorloper Woo, een nummer dat lichtelijk doet denken aan de [Philadelphia] soul van weleer maar een genoeg eigentijds geluid uitdraagt om een breed scala van luisteraars te kunnen boeien. Die rol is niet weggelegd voor 't hele album. In plaats van de originaliteit van Woo te behouden, vervallen te veel nummers in die van het gangbare soort, waardoor deze plaat geen seconde langer had moeten duren.

Laat ik niet (te) negatief zijn, want enkele uitzonderingen zijn hier ook zeker op te vinden. Nummers met voldoende karakter en eigenheid. Daar waar veel van die ouwe rotten in het vak dit jaar R&B mixen met elektronische invloeden, kiest Hamilton er gewoon voor om invloeden van pure country (!) te verwerken in Mad. Niet alleen dankzij de toevoeging van de mondharmonica, maar vooral dankzij de akoestische setting die mooi over de bombastische drums vloeit. Sucka for You weet eveneens op positieve zin op te vallen. Daar waar het merendeel van het repertoire enige vorm van spanning mist, zit hier dat "ruige" randje waar we allemaal op zaten te wachten. Heerlijk, die rock-gedreven instrumentatie. Who’s Loving You weet van alle ballades het meest te overtuigen. Het gaat gepaard met een mooie melodie en door de achtergrondvocalisten ademt het nummer warmte uit. Jammer dat er hier en daar onzuiverheden te bespeuren zijn in Anthony's stem. Het prijsnummer is het openings- en tevens titelnummer dankzij de fantastische productie. Het schijnt dat "onze" held Salaam Remi ook één - of meerdere (?) - producties heeft verzorgd voor deze plaat, en het moet al gek zijn wil het titelnummer geen productie van hem zijn. R&B, soul, blues en een vleugje jazz; het lijkt allemaal in dat ene bijzondere en frisse nummer te zitten!

Wat overblijft is niet beroerd maar bijzonder is het allerminst. Er wordt naar mijn idee te veel gegrepen naar de gebruikelijke clichés die we eerder én zelfs beter hebben gehoord in het R&B als het nu-soul genre. Vocaal en productioneel is er weliswaar weinig op Back to Love aan te merken zijn, maar er is tegelijkertijd te weinig om vol lof over te spreken. O ja, en mijn complimenten voor de gastbijdrage van Keri Hilson. Met haar aandeel zorgt ze toch maar mooi voor één van de meest herkenbare momenten van heel het album, alleen wel spijtig dat ze te horen is op één van de saaiste deuntjes van het album.

‘Hey now hey (the other side of the sky), oorspronkelijk bedoeld als jazz album maar later door de producers, de Queen haarzelf en Quincy Jones, omgetoverd tot een wat experimenteler album. Dit album werd indertijd een gigantische flop en werd door de pers bestempeld als het slechtste Aretha album dat ze op dat moment had uitgebracht. Bij de fans is dit album door de jaren heen uitgegroeid tot een van haar meest on(der)gewaardeerde albums, misschien wel dé meest on(der)gewaardeerde. De titeltrack en tevens opener, die Franklin overigens zelf schreef, is een ijzersterk nummer en wat mij betreft een van haar beste. Het nummer ademt gospelachtige sfeer uit. Het tweede nummer ‘Somewhere’ is van de West Side Story musical en laat een stijl horen van Aretha, die we nog niet eerder hebben gehoord. ‘So swell when you’re well’ laat de vertrouwde soul horen waarmee ze enkele jaren eerder doorbrak. ‘Angel’ wordt door velen gezien als een van de beste nummers van Aretha, het werd ook de enige hit van dit album en is geschreven door haar zusje Carolyn. Prachtige ballad overigens. ‘Sister from Texas’ is ook een heerlijk nummer, het is niet alleen funky, nee, het is funk – voorzien van heerlijke instrumentatie. ‘Mister Spain’ laat ons (ook) een nieuwe kant van Aretha horen, het is haast easy listening te noemen. Ondanks de vele luisterbeurten weet ik hem nog steeds niet echt te waarderen, ik vind haar stem een beetje zeikerig op dit nummer eigenlijk. Toch kan ik ‘m ook niet slecht noemen en bovendien weet ik het hoge experimentele-gehalte van dit nummer ook te waarderen. ‘That’s the way I feel about cha’ een nummer van Bobby Wommack, ook easy listening in combinatie met jazz, ik vind de laidback vibe van het nummer errrrrrg fijn. ‘Moody’s mood’ en ‘Just right tonight’ zijn regelrechte jazz en dit was kennelijk de richting waarin de producers oorspronkelijk wilden gaan. ‘Moody’s mood’ vind ik helemaal niks maar ‘Just right tonight’ -die bijna acht minuten duurt- vind ik overigens wel erg geslaagd. ‘Master of eyes’ is net als de titeltrack een ijzersterk nummer mede door de compositie en instrumentatie. Misschien wel haar meest over het hoofd geziene album die over de gehele linie werkelijk subliem is. Enkel een tweetal nummers weten mij minder te bekoren.

Het duurde even voordat Aretha met nieuw material kwam, dit was namelijk haar eerste album sinds ‘What you see is what you sweat’ uit 1991. Om een wat jonger publiek aan te trekken, besloot ze samen te werken met grote (en "jonge") namen als Lauryn Hill, Jermaine Dupri, Puff Daddy en Dallas Austin. Het album is dan ook een mix geworden van neo soul, hiphop en R&B. Tja, het is natuurlijk een leuke poging maar geslaagd is het niet. Echt vreemd is dat niet, want moet je een -toentertijd- al op leeftijd zangeres als Aretha Franklin nou aan materiaal geven? Wellicht dat het team rondom Aretha dat ook niet precies wist. De nummers laten te wensen over. Enkel ‘A rose is still a rose’, ‘Here we go again’ en ‘Every little bit hurts’ zijn best oké, de rest is gewoon niet goed en sterk genoeg in z’n soort. Vocaal gezien is Aretha nog goed bij stem, al komt dat er niet altijd even goed uit. Voor de rest typisch zo’n album waar je niks mee kunt; het is niet slecht, het is niet goed, het is wel te “gewoontjes”.

Het debuut van Aretha Franklin bij het Arista-label. Na een wisselvallige periode bij Atlantic met zowel hoogte- als dieptepunten, besloot Aretha dat het tijd was om verder te gaan met iets nieuws. De Jerry Wexler producties zouden definitief nooit meer terugkeren. In plaats daarvan kregen ditmaal Chuck Jackson en Arif Mardin de eer om Aretha’s carrière nieuw leven in te blazen.
Dat lukte redelijk, het album werd namelijk geen groot succes maar echt slecht deed het ook niet met 350.000 verkochte exemplaren in haar thuisland. Echt een fantastisch album vind ik het niet. Een nummer als ‘Come to me’ en het door haar zelfgeschreven ‘School days’ zijn wel leuk. Ook ‘Take me with you’ dat een beetje uit het jaren ’50 vaatje tapt, is een leuke bijdrage op dit album. 'Love me forever' kan er ook nog mee door en is naar mijn idee het meest swingende nummer op deze plaat. Maar dit album kent ook z’n mindere momenten, zoals bijvoorbeeld ‘I can’t turn you loose’ (Otis Redding cover) die stukken minder mooi is dan het origineel. De ballad ‘United together’ is ronduit slaapverwekkend. ‘What a fool believes’ vind ik ook niet goed uit de verf komen.
Nee, de Aretha die men in de jaren ’80 voorgeschoteld kreeg, lijkt niets op de Aretha uit de jaren ’70. Bijna al haar albums zijn slappe hap, en bovenal veeeeel te poppy. Ze heeft haar betiteling ‘Queen of Soul’ dan ook geen eer aan gedaan met die albums. Dit album is gewoon “aardig”, maar een meer lovend woord ga ik er niet voor geven want dat is 'ie mijns inziens absoluut niet waard.

Na het succes van ‘Who’s zoomin’ who’ mocht Michael Narada Walden de productie -wederom- voor zijn rekening nemen op ‘Aretha’. Een tekort van 100.000 verkochte exemplaren weerhield dit album ervan om in haar thuisland een platina certificatie te krijgen, maar globaal gezien werd dit wel één van haar best verkochte albums ooit. Opvallend is natuurlijk de Andy Warhol cover, dit bleek zijn laatste werk te zijn aangezien hij +/- 3 maanden nadat dit album werd uitgebracht, overleed. Sommige pop- nummers zijn best aardig, bijvoorbeeld ‘Jimmy Lee (this one’s for me)’ , ‘Look to the rainbow’ en ‘He’ll come along’. Het typische jaren ’80 ‘I knew you were waiting for me’ blijft het beste nummer op dit album. Het samenspel tussen Aretha en George is gewoon erg goed. ‘Jumpin Jack flash’ vind ik wat magertjes, en valt qua stijl (’t is toch best een eighties rocknummer te noemen?) buiten de rest van dit album. Tot slot is het laatste nummer dat ook zo slecht nog niet is, de ballad ‘An angel cries’. Vooral het refrein vind ik wel leuk eigenlijk. De overige nummers zijn dan weer beduidend minder. Tja, muziek uit dit tijdperk blijft gewoonweg niet mijn ding, maar een slecht album is het niet, dus een voldoende.

Aretha Arrives, die titel was misschien ietwat toepasselijker geweest voor de voorganger ‘I never loved a man the way I love you’, want met dat album arriveerde de Queen of Soul. Enfin, hoewel dit album niet zoveel succes werd als de voorganger en de opvolger (Lady Soul) is deze qua kwaliteit zeker niet minder. Neem bijvoorbeeld de knallende Stones cover ‘(I can’t get no) Satisfaction’ die al gelijk als opener wordt gebruikt. Maar ook de Jimmie Davis cover ‘You are my sunshine’ is op z’n zachtst gezegd erg subtiel, een mooi ingetogen begin met een –haast– gospelachtige feel die zich even later ontpopt tot een heerlijk funky nummer. Met een nummer als ‘Never let me go’ keert Aretha terug naar haar roots; het nummer heeft een bluesy feel. Wellicht niet haar bekendste nummers, maar ‘Prove it’ en 'I wonder' zijn ook een prachtige soulballads. Verder is de Frank Sinatra cover ‘That’s life’ ook opmerkelijk te noemen, deze versie is zo mooi dat je het origineel bijna zou vergeten. Verder staan er nog meer covers op, namelijk ’96 tears’ en ‘Night life’. De laatstgenoemde is co-written door Willie Nelson en –naar verluidt- een van de meest gecoverde countrynummers ooit. Aretha’s versie is op en top! Naar mate het album eindigt komt een traditioneel nummer ‘Going down slow’ dat oorspronkelijk dateert uit de jaren ’40. Het allerlaatste nummer is echter ‘Baby, I love you’ dat overigens de enige single werd van dit album. Wat mij betreft dé knaller op deze plaat en dus een waardige afsluiter.

”I ain't no psychiatrist, I ain't no doctor with degree
It don't take too much high IQ's to see what you're doing to me”

Aan de hand van de drie eerste nummers, wat gewoon échte klassiekers zijn in het soulgenre zijn, zou dit album niet mogen onderdoen voor I Never Loved a Man the Way I Love You of Lady Soul. Het punt is echter dat Aretha Now net wat minder te bieden dan die eerste, en een stuk minder te bieden dan de tweede. Daarom zal deze zijn (gedeeltelijke) favorietenrol ook nooit helemaal weten waar te maken. De Don Covay cover See Saw is goed gelukt, ze zet het nummer geheel naar eigen hand, maar beter dan de evergreen Think wordt het niet. Het is zo een beetje het lijflied van Aretha Franklin geworden samen met Respect. De derde hit, I Say a Little Prayer, een cover van Dionne Warwick (die overigens zo’n acht maanden na het origineel werd opgenomen!) vind ik persoonlijk te eenvoudig. In ieder geval voor een dame als Aretha Franklin. De easy listening sfeer en de tekst zijn al met al te gemakkelijk, het nummer heeft weinig om het lijf en het zal dan ook nooit tot mijn favorieten van haar behoren. Daarvoor heeft de Queen te veel mooiere nummers opgenomen, nummers die vaak de ondergeschoven kindjes vormen.

Er staan overigens nóg veel meer covers op dit album. Zo giet ze Sam Cooke’s You Send Me in nieuw jasje, ook wat meer richting de easy listening sfeer, maar zo geslaagd als het origineel is ‘ie niet echt. Het had wat mij betreft een stuk soulvoller gemogen en gekund. Wat dat betreft weet ze beter raad met het bluesachtige Night Time Is the Right Time van Nappy Brown die later ‘n hit werd voor Ray Charles, ook haar opzwepende van Sam & Dave’s I Take What I Want klinkt goed. Jimmy Cliff’s Hello Sunshine is wellicht niet zo’n interessant nummer an sich, maar mede dankzij de welbekende blazers klinkt het zo slecht nog niet. Het beste nummer - naast Think en See Saw - is echter You’re a Sweet, Sweet Man. Het intro met de drums is geniaal bedacht, en ook een (kennelijk?) sample van Sweets For My Sweet is er mooi in verwerkt. De twee nummers die ze voor het laatst bewaard dienen als vullers, en zijn niet zo sterk. Ik geef haar het voordeel van de twijfel met vier sterren. Eigenlijk moet er n halfje af, maar vooruit.

Na het succes van ‘Jump to it’ was Luther Vandross -wederom- nauw betrokken bij dit project. Vijf nummers op dit album zijn van zijn hand. Hoewel ik dit nog steeds een teleurstellend album vind, vind ik hem wel wat beter dan zijn voorganger. Zo zijn ‘Get it right’, ‘Better friends than lovers’, ‘I got your love’ en ‘Pretender’ best aardig. De cover ‘I wish it would rain’ bevalt me echter stukken minder. Het is één van mijn favoriete nummers uit de Motown-catalogus, en deze versie is veel, maar dan ook veel slechter dan de versies van Gladys Knight & The Pips en The Temptations. Iets wat ik ook eigenlijk al wel verwachtte, aangezien dit een eighties productie is. Ze had ‘m dan ook beter kunnen coveren ergens in het begin van de jaren ’70 toen ze nog “echte” soul maakte. De nummers die ik noemde zijn ook niet echt de moeite waard, daar ze allemaal nietszeggend zijn. Ook bij dit album vind ik dat haar stem te weinig ruimte krijgt en ondergeschikt is aan het materiaal en dat dan ook het grootste minpunt.

Voor velen ongetwijfeld een ‘soulklassieker’, en dik terecht natuurlijk. Wat mogen we blij zijn dat Jerry Wexler deze dame naar zijn label haalde, want het werk van het Columbia-label is een stuk minder dan haar werk van Atlantic. ‘Respect’ is uiteraard Aretha’s signature song, een betere albumopener is denk ik dan ook moeilijk te vinden. Raar overigens dat er zo weinig gesproken wordt over de originele versie van Otis Redding, die hem immers ook schreeft. Het tweede nummer ‘Drown in my own tears’ is ook een cover van niemand minder dan Ray Charles & Dinah Washington, leuk nummer maar verbleekt een beetje tussen het openingsnummer en de titeltrack. ‘I never loved a man (the way I love you)’ is namelijk een van mijn Aretha-favorieten want die krachtige stem met uithalen en de mooie melodie zijn werkelijk prachtig. ‘Baby baby baby’ is ook echt lekker, een nummer dat ze samen schreef met haar zusje Carolyn. Maar ook het al het andere werk is natuurlijk prachtig, wat te denken van 'Save me', ‘Dr. Feelgood’, ‘Do right woman – do right man’, of de Sam Cooke covers ‘Let the good times roll’ en ‘A change is gonna come’. Vooral die laatstgenoemde is toch echt een van de mooiste soulnummers ooit, en vooral als dat nummer wordt gebruikt als albumafsluiter dan is dat natuurlijk echt geweldig. Ondanks dat dit natuurlijk een geweldig album is, is het niet mijn favoriete van Aretha.

Miss Franklin ontving voor dit album een American Music Award voor beste soulalbum van het jaar. Pff, als dit de beste keuze was dat ze dat jaar hadden, dan is het toch wel heel erg gesteld. Het door Sam Dees geschreven ‘If she don’t want your lovin’ had best mooi kunnen zijn, maar dit arrangement is waar-de-loos. De cover van The Isley Brothers, ‘It’s your thing’ is echt verbazingwekkend slecht en ‘Just my daydream’ geschreven door Smokey Robinson is ook al niet te harden. De door Luther Vandross geschreven ‘Love my right’ en ‘This is for real’ gaan nog wel, maar in vergelijking met de muziek dat ze pakweg tien jaar eerder opnam is het ook niet al te best. De gelikte en gladde productie is niet te doen, Aretha’s stem komt helemaal niet goed uit de verf omdat ze daarvoor de ruimte niet krijgt. Jammer!

Een bijzonder album van Aretha Franklin. Dit album betekende het einde van haar Atlantic-periode, waar ze twaalf jaar (sinds 1967) een thuisbasis vond, en bijna twintig reguliere studio-albums maakte. Dit album was haar laatste poging om een wat hipper imago te verwerven en ‘La Diva’ werd dan ook een disco-geörienteerd album. Die poging mislukte echter, want ook dit album werd een flop. Sterker nog: dit album werd haar slechtst verkopende album bij Atlantic, en verkocht in haar thuisland minder dan 75.000 exemplaren. Een flinke tegenvaller dus!
Nog een reden waarom die album bijzonder is, is omdat twee nummers van de hand van Van McCoy zijn, namelijk ‘You brought me back to life’ en ‘The feeling’. Op zich was dat niet bijzonder geweest, als hij tenminste niet in datzelfde jaar nog was overleden. Beide nummers zijn overigens zijn laatste twee projecten ooit. Jammer dat hij op jonge leeftijd stierf, maar dat ter zijde.
Tja, het werk op dit album laat te wensen over. Het is aardig, maar niet noemenswaardig. Sommige nummers zijn zelfs iets matig, maar die nummers worden gecompenseerd met betere nummers als bijvoorbeeld beide nummers van Van McCoy, en het nummer ‘I was made for you’, die overigens geschreven is door haar oudste zoon Clarence Franklin. Ook het nummer ‘Reasons why’ mag er zijn.
Maar nee, dit album had inderdaad geen potentie om potten te breken. Aretha Franklin had in 1979 het aardige ‘La Diva’, Diana Ross had datzelfde jaar het iets betere ‘The Boss’, maar Donna Summer had toen de knaller van het jaar, ‘Bad girls’. Luister die drie albums maar eens achter elkaar en je weet waarom dit het minst succesvolle disco-album van de drie is.

Ondanks het gebrek aan het echt grote hit - misschien mag het prachtige Until You Come Back to Me (That’s What I’m Gonna Do) zich daar een beetje onder scharen - blijft er nog best een geslaagd album over. Duidelijk is dat Aretha Franklin met deze bijdrage niet meer het niveau van een aantal voorgaande albums haalt; al is dat op zich niet zo’n ramp. Naar iets meer dan de helft van het album valt op zijn tijd goed te luisteren. Het door Bill Withers geschreven Let Me in Your Life en ook Every Natural Thing zijn prima nummers. Twee mooie voorbeelden van hoe de “echte” soul klonk in de nadagen, vlak voordat de disco zijn entree nam. Haar opname van Howard Tate’s Eight Days on the Road is ook heel goed te doen. Het origineel vind ik beter, Howard legt er meer emotie in, maar door 't prettige blues-sausje dat gehandhaafd blijft, is dit één van de nummers die het best weet op te vallen op het album. De zwoele ballad I’m In Love is ook mooi. Subtiel doch uitbundig, maar niet té. Precies goed gebalanceerd, dus.

Lang niet alles klinkt echter even fijn. Oh Baby zijn werkelijke speelduur duurt maar vijf minuten, maar lijkt eeuwig te duren. Alsof er geen einde aan komt. Naast het feit dat er geen afwisseling in zit, zijn de uithalen van Franklin ook zeer vermoeiend. Hoe krachtiger ze worden, hoe meer aspirines je nodig zult hebben. Hetzelfde geldt voor een helaas nietszeggend liedje als If You Don’t Think dat klinkt alsof het in twee minuten is geschreven. Eeuwig zonde vind ik de versie van A Song for You. Niet eerder werd dit nummer zo mooi gearrangeerd als hier. Magisch. Het is echter de zang van La Franklin die alle emotie doet verdwijnen. Ze mag dan wel de Queen of Soul worden genoemd, de soul is hier wel ver te zoeken. Jammer dat ze geen stapje terug nam en de compositie het werk liet doen. Haar uithalen gaan me hier voor het eerst echt tegenstaan. Ze komen deze veel bezongen evergreen in ieder geval niet ten goede.

Voor het betere werk kan je beter een album nemen dat een wat hoger aanzien heeft. Ik denk ook niet dat de inspanningen van Franklin voor Let Me in Your Life ook niet al te groot zijn geweest. In deze tijd was ze (nog) erg productief; dus je hebt haar platen voor het uitkiezen. Van haar Atlantic-periode is dit wellicht één van haar mindere albums, al blijft het zelfs ondanks dat gegeven bovengemiddeld goed. Voor de liefhebber zal dit vast wel de moeite waard zijn, voor de gemiddelde luisteraar 'n stuk minder.

Tot op heden nog steeds het laatste reguliere studioalbum van Aretha Franklin (als je haar kerstalbum tenminste niet meerekend). ‘So damn happy’ is bovenal een R&B-album. Zoals de titel van het album al doet vermoeden is het op tekstueel gebied vooral een positief album geworden. Twee nummers zijn co-written door Mary J. Blige, namelijk ‘Holdin on’ en ‘No matter what’. Ze is trouwens ook op beide bijdrages te horen. Sommige nummers zijn van redelijk niveau, het zijn geen exceptioneel goede nummers en zijn ook niet bepalend in haar oeuvre, maar ach, sommigen liggen best lekker in het gehoor. Er zijn echter ook wat minder memorabele nummers te vinden, wat het album als geheel omlaag haalt. Vocaal gezien is ze nog steeds erg goed, al is de power in haar stem, zoals we hoorden in de jaren ’70, verdwenen. Maar daar ga ik haar niet op beoordelen. Desondanks geen voldoende.

De albumtitel ‘Soul 69’ heb ik nooit begrepen. De titel ‘Blues 69’ vind ik toepasselijker daar dit album veel meer richting blues gaat dan soul. Wat betreft de arrangementen zijn kosten noch moeite bespaard; ze kloppen tot in detail. Aretha’s stem is in topvorm en dat laat ze horen op dit album. Met haar uithalen blaast ze je gewoonweg omver! Over dit album ben ik echter verdeeld; blues is namelijk niet helemaal mijn ding maar daar staat tegenover dat ik vind dat Aretha het wel erg subtiel aanpakt waardoor het allemaal erg charmant en seductive overkomt. Hoewel ik altijd erg fan ben van haar coverversies moet ik tot mijn spijt toegeven dat ik haar versie van ‘Bring it on home to me’ echt vreselijk vind, sterker nog, ze heeft het gewoonweg verkracht! Raar eigenlijk dat het mooiste nummer het lelijkst uit de verf komt. ‘The tracks of my tears’ doet ze overigens dan wel gerechtigdheid. Niet haar beste werk maar verre van slecht…

Dit is natuurlijk niet “zomaar” een Aretha Franklin album. Het gehele album gold als een soundtrack voor de Warner Bros. film ‘Sparkle’, hoewel geen van deze nummers door Aretha in de film zelf ten gehore werden gebracht (zelfde nummers maar andere vocalen). De twee voorgaande Aretha albums waren volledig geflopt en met dit album scoorde ze dan een redelijk succes (album werd goud), alhoewel ze het succes van jaren eerder niet meer evenaarde. Aretha zou gedurende de rest van haar Atlantic periode ook geen hits meer scoren. Het nummer ‘Something he can feel’ werd in Amerika haar laatste Top40 hit gedurende het tweede gedeelte van de jaren ’70. Persoonlijk vind ik het werk na haar Atlantic periode niet bepaald interessant en voor mij is dit zo’n beetje een van haar laatste albums die ik weet te waarderen.

Op ‘Sparkle’ horen we naast soul een bijzondere eigentijdse vorm van R&B. Ik heb dit album de laatste tijd weer een aantal luisterbeurten gegeven en ik vind dat het album als geheel nog steeds erg fris klinkt. De grootste hit van dit album ‘Giving him something he can feel’ is overigens mijn favoriete nummer op dit album samen met 'I get high' en 'Loving you baby'. Later zou het eerst genoemde nummer, samen met ‘Hooked on your love’ gecoverd worden door En Vogue en op hun meest succesvolle album tot op heden verschijnen: ‘Funky divas’. Eigenlijk vind ik alle nummers op deze plaat wel erg fijn, sublieme instrumentatie en de stem van Aretha is uiteraard ook weer top. Zelf zou ik dit willen omschrijven als een van de meest “hippe” albums van Aretha, niet mijn favoriet maar qua klanken behoorlijk tijdloos. Correctie: ik denk dat dit het meest hippe Aretha album is!

Overigens is deze plaat onlangs weer heruitgebracht op CD en is dus weer volop te bestellen voor minder dan een tientje. Dat is deze sprankelende plaat wel waard! Uiteraard weet ik dat dit album eerder op CD is verschenen maar de nieuwste remaster heeft van alle releases het mooiste geluid, vandaar dat ik het maar even aangeef.