Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op voorhand was ik sceptisch over wat een samenwerking tussen de bassisten Jeroen Paul Thesseling en Steve DiGiorgio. Beide bassisten zijn toppers in het genre, daarover geen twijfel, maar zou een album met twee basgitaren in de hoofdrol niet een beetje teveel van het goede zijn?

Nee dus! De heren blijken uitstekend te kunnen doseren en elkaar aan te vullen in plaats van in de weg te zitten. Daarbij zitten de proggy nummers ook nog eens boordevol lekkere riffs en melodieën en hebben alle instrumenten dankzij de transparante mix van Eve Smith ook nog eens een alle ruimte.

Overigens draait het niet alleen om de basgitaar: Eve Smith - geweldenaar op gitaar - is ook prominent aanwezig en het fantastische dynamische drumwerk van Yuma van Eekelen tilt dit album naar een hoger niveau.

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Erg fijne plaat dit. Men doet hier geen poging terug te grijpen naar het geluid uit het verleden van de band en dat doet deze plaat goed. Sfeervolle nummers met If I Were King als uitschieter. Nee, het niveau van vroeger haalt QR niet meer, maar deze plaat is alleszins de moeite waard. Dat Geoff Tate hier de hogere regionen niet meer haalt is niet erg. Zijn stem klinkt nog steeds bijzonder aangenaam en past uitstekend bij deze nummers.

Het was lang geleden dat ik dit album hoorde. In mijn herinnering vond ik dit album destijds niet zo heel slecht, maar daar kom ik nu wel op terug .

Er staan best wel wat goede ideeën op dit album, maar helaas ook veel materiaal dat het album nooit had moeten halen. En de uitvoering laat ook te wensen over. De grove, industrieel aandoende productie past niet bij het materiaal en legt de zwaktes juist bloot. The Chases blijkt bij nader inzien ook geen bijzonder sterk nummer. RJ Dio probeert de meubelen te redden met zijn geweldige stemgeluid, maar kan niet verhullen dat het nummer best matig is.

Ik heb me eerder nooit gerealiseerd dat dit album door Tate met studiomuzikanten was ingespeeld, tot ik daarover hoorde vertellen bij The Wheel Of Prog. Dat verklaart wellicht ook waarom dit album zo anders klinkt dan ander werk van de band.