Prima album van deze progrockers. Productioneel klinkt het geheel wat flets en komt het geheel wat gedateerd over (wel vaker een probleem bij Magna Carta-releases) maar de individuele partijen komen goed naar voren door de transparantie productie. Muzikaal valt er genoeg te genieten op dit album. Kracht van de band is dat ze naast de nodige muzikale hoogstandjes ook gewoon goede nummers schrijven. Hoogtepunten op deze CD zijn Perpetual Child, Sleepwalker en The Bottom Line.

74/100

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik herinner me nog dat ik de band ergens in 2004 samen met Sun Caged in Roermond zag spelen. Ice Age was ernstig vertraagd en het was al na middernacht toen de band begon met spelen voor de paar mensen die waren blijven wachten. De band had het muzikale roer omgegooid en speelde naar eigen zeggen ‘modern rock’. Er werden die avond alleen nummers ‘nieuwe stijl’ gespeeld en ik meen me te herinneren dat er van Liberation en The Great Divide geen nummers werden gespeeld. Teleurgesteld en gedesillusioneerd ving ik de twee uur durende terugreis aan.

Als The Needle’s Eye start is het alsof dit nooit heeft plaatsgevonden. Dit nummer klinkt gelukkig gewoon zoals de band klonk ten tijde van hun eerste twee albums. Josh Pincus’ stem klinkt nog even herkenbaar en de riff die dit nummer gestalte geeft heeft weer dat typische verwrongen geluid van Jimmy Papas. In de muzikale thema’s citeert de band gretig het oude werk (Perpetual Child en To Say Goodbye).

Ook qua productie wijkt dit album niet veel af van het vroege werk. De sound is droog en direct, maar gelukkig zorgen de hedendaagse mogelijkheden er wel voor dat het geheel anno 2023 klinkt.

Waves Of Loss And Power is een prima comeback geworden van Ice Age. Jammer dat het 22 jaar heeft moeten duren.

1. Haken - Fauna (4,5)
2. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
3. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
4. Hypno5e - Sheol (4,0)
5. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
6. Klone - Meanwhile (4,0)
7. OAK - Disintegrate (4,0)
8. Riverside - ID.Entity (4,0)
9. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
10. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
11. Walg - III (4,0)
12. Enslaved - Heimdal (3,5)
13. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
14. Ulthar - Helionomicon (3,5)
15. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
16. Ice Age - Waves Of Loss And Power (3,5)
17. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Ik ben deze band gaan luisteren toen Stu Block bij de band kwam. Ik was erg onder de indruk van zijn zang bij Into Eternity, dat helaas bij deze band nooit op dat niveau is geweest. Ik kende dus alleen de laatste drie albums van deze band. Prima albums, maar niet geweldig.

Deze CD uit een tweedehands partij meegenomen om eens kennis te maken met het vroege werk van de band. Dat is andere koek! Hier hoor ik een gedreven en bevlogen band die energieke thrashy power metal speelt. Die energie mis ik een beetje op het late werk van de band. Met name het staccato riffwerk, zwanger van de triolengalopjes, is geweldig hier. De zang is niet altijd geweldig maar past wel goed bij de sfeer van dit album. Een heerlijk afwisselend metalalbum vol met verwijzingen naar het werk van Priest en Maiden. Ik ga nog maar eens wat meer van het oude werk van deze band opsnorren.

Ik kende ICS Vortex van Borknagar en Arcturus, twee bands waar ik erg van gecharmeerd ben. Toen onlangs dit soloalbum opnieuw op vinyl verscheen heb ik deze zonder te luisteren meegenomen. En daar heb ik geen enkele spijt van gekregen.

Een label hangen aan de muziek op Storm Seeker is erg lastig, maar laat ik het houden op progressive viking rock of iets dergelijks. Zeker als het Hammondorgel van stal wordt gehaald krijgt de muziek een heerlijke seventies rockvibe. Het hele album heeft een heerlijk drive en laat zich in een roes beluisteren. De zang van ICS Vortex is een 'acquired taste', maar ik hou van zijn unieke stemgeluid en de karakteristieke en ongewone zanglijnen die hij kiest.

De post rock van If These Trees Could Talk klinkt - zoals voor mij al werd geconcludeerd - niet erg vernieuwend en origineel. Zoals vaker in het genre hebben we te maken met lang uitgesponnen nummers die volgens het bekende recept worden opgebouwd. Er valt weinig af te dingen op de uitvoering, die vlekkeloos is. Ook de transparante productie draagt bij aan een bijzonder aangename luisterervaring. Het nodigt mij in ieder geval uit om de rest van de discografie ook te verkennen.

Wat een gave plaat, de nieuwste worp van Ihsahn! Om te beginnen al de fijne open productie die de muziek prettig luisterbaar maakt. Niet in de laatste plaats mogelijk gemaakt door de heerlijke droge sound van de gitaren.

De plaat schiet uit de startblokken met Dissasembled. Een fijne riff voert het nummer aan en het contrast tussen de beklemmende coupletten van Ihsahn en het fantastische door Einar Solberg gezongen refrein maakt dit nummer een genot om te luisteren. Bij Mass Darkness wordt er qua tempo een schepje bovenop gegooid. Wat een energie in dit nummer met wederom een geweldig refrein. Het is gelijk vanaf de eerste nummers duidelijk dat Ihsahn voor een meer directe aanpak heeft gekozen in zijn nummers. Vanaf 'South Winds', de wat industrieel aandoende opener van kant B, komt er weer een beetje ruimte voor experimenten. Dit nummer is dan ook gelijk een van de iets mindere nummers. Gelukkig wordt met 'In The Vaul' de stijgende lijn weer ingezet.

Een van de andere hoogtepunten van dit album is 'Until I Too Dissolve'. De geweldige openingsriff brengt de luisteraar met de teletijdmachine terug in de jaren '80, een sfeer die gedurende het gehele nummer blijft doorschemeren. De term catchy is hier op zijn plaats. Met 'Pressure' gaan we vervolgens weer terug naar de blackmetal roots van Ihsahn om via 'Frail' en 'Crooked Red Line' weer compleet andere kanten van het muzikale spectrum te ontdekken. Het beste wordt op 'Arktis.' voor het laatst bewaard. Einar Solberg mag nog een keer schitteren op het epische en aangrijpende 'Celestial Violence'.

Ondanks de diversiteit aan invloeden die op de album de revue passeren heeft Ihsahn een verrassend coherent album gemaakt en dat is erg knap te noemen. Iemand waar ik gedurende het beluisteren van dit album regelmatig aan moet denken is Devin Townsend, ook iemand die zoveel verschillende invloeden tot een interessante mix weet te maken. Met een groot verschil: waar Devin Townsend altijd tot het gaatje gaat met het dichtsmeren van alle frequenties weet Ihsahn ruimte te houden in het geluidsbeeld. Dat, en de geboden kwaliteit, maakt dat ik deze plaat graag regelmatig opzet.

Deze EP is opgenomen als onderdeel van het lesmateriaal voor een cursus in muziekproductie die later dit jaar wordt uitgegeven door URM Academy. Het zal niet verbazen dat het geluid van deze EP dan ook uitstekend verzorgd is.

Ook het songmateriaal is uitstekend voor elkaar, tenminste...... de twee eigen nummers. Dom Andra is een herbewerking van een nummer van Kent, een Zweedse popband. Het klinkt beter dan het origineel, maar verbleekt bij de twee andere nummers op deze EP's.

The Observer is een heerlijk meeslepend nummer met veel contrastrijke momenten. Contorted Monuments is meer recht-toe-recht-aan. De hoofdrijf doet me erg denken aan de riff tijdens de coupletten van Power Of The Night van Savatage.

De drie EP's die hij de afgelopen jaren uitbracht bevatten prima materiaal, maar de covers hoeven van mij niet. Het wordt tijd dat Ihsahn weer een volwaardig album uitbrengt!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.



In mijn vorige commentaar liet ik blijken enigszins ambivalent ten opzichte van dit album te staan. Mettertijd ben ik echter steeds positiever over dit album geworden en, ook al zijn Kant A en D veruit het sterkst, groeit ook mijn waardering voor het middendeel van deze plaat. Een complex en tegendraads nummer als Hubris And Blue Devils heeft tijd nodig om te landen en de dreigende sfeer en de sterke melodie van A Taste Of Abrosia maken dit toch wel een sterk nummer.

Score: 84/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Lekker tussendoortje van Ihsahn, deze EP. Kant B, met covers van Iron Maiden en Lenny Kravits is aardig maar zal niet snel meer gespeeld worden. Kant A bevat een drietal sterke nummers, die wat directer en rauwer klinken dan het werk op zijn laatste twee albums, en weer een beetje teruggaan naar zijn blackmetalroots. Geen toetsen, alleen bas, gitaar, drums en af en toe komt de saxofoon weer ten tonele.

Nu het album, in het kader van het 20-jarig jubileum, opnieuw is uitgebracht kom ik de plaat regelmatig tegen online. Ik had nog nooit een noot van Clayman gehoord, maar inmiddels hem ik toch maar eens een stream opgezet. Aanvankelijk lijkt het nog een aardig album als ik Bullet Ride en Pinball Map luister, maar gaandeweg bekruipt me toch wel erg het gevoel dat de band maar in één standje musiceert en wordt het snel saai. Misschien dat dit album in een ander tijdsbeeld past, maar ik betwijfel of de twintig jaar jongere Namsaap dit album beter had kunnen waarderen.

Aardig album van deze melodieuze deathmetalband, maar ondanks de af en toe sterke momenten kunnen de nummers me over de gehele speelduur niet boeien. De cleane zang is van een matig niveau (vals zo nu en dan). Deze band word door sommigen als alternatief voor Opeth genoemd, nu laatstgenoemde band het deathmetalgenre vaarwel heeft gezegd. Dit album haalt echter bij lange na dat niveau niet.

In het verleden ben ik niet onverdeeld enthousiast geweest over de output van het Zweedse In Mourning, maar het vorige album The Bleeding Veil was erg sterk en ook op The Immortal komt de band erg sterk voor de dag. Bassist Sebastian Svalland is verkast naar Katatonia, waardoor de band als kwartet dit album heeft opgenomen.

Het heeft geen impact op de kwaliteit van dit album, want The Immortal staat wederom vol sterke melodieuze death metal. Prijsnummer Staghorn schuurt zelfs flink tegen de black metal aan en ook op het afsluitende The Hounding zijn die invloeden terug te horen, terwijl het machtige The Sojourner wat metalcore-invloeden laat horen (zonder te overdrijven gelukkig). Het maakt dat het album zich weet te onderscheiden van de doorgaan generiek klinkende melodeath van sommige Scandinavische collega’s.

November was een drukke maand qua sterke releases. Dit album kwam gelijk uit met de laatste worp van Elder en raakte een beetje ondergesneeuwd doordat het kwartje bij Diversum niet direct viel en bij Innate Passage wel.

De afgelopen dagen heeft dit album wat meer speeltijd gekregen en per draaibeurt groeit mijn waardering voor deze plaat. De band heeft weer de nodige personeelsveranderingen meegemaakt, waarvan de positie op zang het meest opvallend is. Bernt Fjellestad is een veelzijdige zanger die voor een groot deel de sfeer bepaalt op dit album. Zijn screams doen denken aan die van Grutle Kjellson van Enslaved, waar de muziek bij tijden ook aan doet denken. Zijn cleane zang brengt de muziek dan weer eerder richting Green Carnation, waar deze band ooit uit ontstaan is maar waarvan in de huidige bezetting geen oorspronkelijk bandlid meer te vinden is.

Hoogtepunten zijn voor mij We Sinful Converge en A Wonderful Crisis vanwege de bijzonder sterke refreinen en de opbouw ernaar toe. Maar eigenlijk zijn alle nummers sterk te noemen. Was het kwartje wat eerder gevallen dan had dit album zich prima ergens onderin de top 20 van mijn jaarlijst kunnen nestelen. En wie weet nog wel hoger mettertijd.....

Het nieuwe album van In The Woods… is er eentje waar ik erg naar uitkeek. Diversum groeide uit tot een van mijn favoriete albums van dat jaar en vorig jaar liet de band in Hedon al een voorproefje in de vorm van A Misrepresentation of I horen dat erg naar meer smaakte.

Diversum liet een stijlbreuk horen met de progressieve black/doom die op Cease The Day en Pure te horen was ten faveure van een meer melodieus (death/black)metalgeluid. Stilistisch borduurt Otra verder op dit geluid. Otra is een grote rivier in Noorwegen die uitmondt in het Skagerrak bij Kristiansand, de thuisbasis van In The Woods… De nummers op dit album vertellen verhalen die zijn verbonden aan deze rivier.

The Things You Shouldn’t Know is een zorgvuldig opgebouwd nummer dat de luisteraar langzaam het album inzuigt en meeneemt naar de diverse muziekstijlen die de band in het bestaan heeft omarmd. A Misrepresentation of I mag zich wat mij betreft in het rijtje met We Sinful Converge en A Wonderful Crisis, nummers waar Bernt Fjellestad met zijn krachtige, warme melodieuze stem, helemaal los kan gaan op de heerlijke zanglijnen. Hij heeft weliswaar een ander type stem, maar vocaal is hij net zo’n geweldenaar als een Jon Aldara van o.a. Iotunn. De prachtige zangmelodie van dit nummer komt in het rustige deel van The Kiss And The Lie weer terug. Op dit nummer laat Fjellestad horen ook prachtig ingetogen te kunnen zingen.

Het enige nummer dat me niet weet te overtuigen is het wat slappe Let Me Sing, dat te lang is en niet tot een punt komt. Dat is echter snel weer vergeten bij het sterke Come Ye Sinners en de mooie afsluiter The Wandering Deity. Otra is een sterk en afwisselend album geworden dat hopelijk de weg weet te vinden naar een groter publiek.

Bij de naam Infernäl Mäjesty gaan de gedachten van de oudere metalhead direct uit naar de cultklassieker None Shall Defy uit 1987. Sindsdien heeft de Canadese band nog twee albums uitgebracht, waarop de band een prima doch weinig opzienbarende mengeling van thrash en death metal liet horen, die overigens in weinig refereerde aan het illustere debuut.

In het jaar waarop het debuutalbum zijn dertigste verjaardag viert, brengt Infernäl Mäjesty met No God album nummer vier uit. Net als op de eerdere albums bestaat de kern van de band nog steeds uit Chris Bailey, Steve Terror en Kenny Hallman en is de ritmesectie weer eens vervangen.

Het album trapt furieus af met het uitstekende Enter The World Of The Undead. Direct wordt duidelijk dat we ook op dit album weinig verwijzingen naar het klassieke geluid hoeven te verwachten. Wat we voorgeschoteld krijgen is strakke, venijnig klinkende thrash/death, waarbij het gaspedaal met regelmaat flink ingetrapt wordt. Het album is dan ook een logisch vervolg op One Who Points To Death uit 2004, met als verschil dat de band dankzij de moderne productie een stuk beter klinkt dan dertien jaar geleden. Stuk voor stuk staan er prima nummers op dit album, waarbij mid-tempo nummer Kingdom Of Heaven wellicht nog het meest aan het illustere debuut doet denken.

Sommige nummer waren wellicht beter af geweest als de schaar iets kritischer gehanteerd zou zijn, maar al met al levert Infernäl Mäjesty anno 2017 een prima klinkend thrash-/deathmetalalbum af.

Mijn recensie zoals op Zware Metalen

Het debuut van Inner Strength uit 1993 vond ik een alleraardigst album en aangespoord door het enthousiasme van mijn lokale muziekdealer en een gloedvolle review bij AMG, kocht ik deze opvolger zonder even te luisteren. Dat had ik niet moeten doen....

Daydreaming in Moonlight bevat best een aantal aardige muzikale ideeën, maar de uitvoering klinkt ongeïnspireerd en vlak. Zanger Scott Oliva maakt er een potje van en zingt regelmatig erg onzuiver, wat vooral in de harmonieën erg ongemakkelijk klinkt. Instrumentaal valt er op de uitvoering weinig af te dingen, maar ja.... je kan een drol oppoetsen tot 'ie gaat glimmen, het blijft een drol.

Iemand een CD kopen?

Het vorige album vond ik een redelijk goed album, maar Heart Like A Grave is toch wel een stap minder helaas. Goed uitgevoerde melodeath, maar zou weinig onderscheidend dat het snel saai wordt.

Toch wel een groeiplaatje deze. Aanvankelijk dit album, mede als gevolg van andere sterke release, al snel in de CD-kast geparkeerd maar nu ik diverse van mijn aankopen in 2016 terugluister heb ik ook deze weer opgezet.

Dit album is mijn eerste kennismaking met deze melodieuze deathmetalband. Het eerste deel van dit album is met name erg sterk. Halverwege zakt het geheel een beetje in maar naar het einde toe stijgt het niveau opnieuw. Het nummer kent diverse sterke melodieën die gedurende het nummer in diverse gedaanten terugkomen. Hierdoor ontstaat een rode draad waardoor de luisteraar ondanks de lengte van het nummer de aandacht goed erbij kan houden. Door de vele muziekstijlen (Black/Death/Doom/Folk/Prog) die de revue passeren ontstaat een afwisselend geheel dat al met al makkelijk 40 minuten kan boeien.

Voor nu een half sterretje erbij naar 3,5*.

Als opener en titelnummer New Heaven begint, lijkt dit album een uitdagende exercitie te worden voor de luisteraar. De dissonante gitaren klinken kil en afstandelijk en nergens lijkt het nummer op gang te komen. Een erg moeizame opener waarbij menig luisteraar wellicht zal ofhaken. Gelukkig verandert dat op het opzwepende en bezwerende Voilet Seizures, dat veel black-invloeden ken en grotendeels in hoog tempo door de speakers raast. Halverwege wordt even gas terug genomen om de luisteraar op adem te laten komen, maar voordat je het goed en wel beseft wordt je alweer opgeslokt door de razende riffs in dit nummer.

Desolation’s Harp is het eerste hoogtepunt van dit album. Dit is een waanzinnig gaaf nummer waar de band achter de zwartgallige razernij eigenlijk een bijzonder muzikaal nummer heeft verstopt. Kant A sluit af met het instrumentale Endless Grey, dat klinkt als The Allman Brothers of Doom, met Cliff Burton op bas.

Het doomy Gardens In The Dark laat een heel andere kant van de band horen en is wat mij betreft het tweede hoogtepunt op dit album. Een simpel opgebouwd postmetalnummer met een enorm dreigende sfeer en cleane zang. The Children the Bombs Overlooked klinkt net zo macaber en neerslachtig als je op basis van de titel mag verwachten en heeft enorme Triptykon-vibes.

Concrete Cliffs is een smerige slugdy doomtrack, het terrein waarop de band toch wel het beste excelleert. Ook hier bedient men zich in de refreinen van cleane zang en dat pakt verrassend goed uit. Ten slotte is Forest Service Road Blues een wat a-typische country-achtig nummer dat het album afsluit.

Het heeft mij ettelijke luisterbeurten gekost om dit album te doorgronden. Aanvankelijk had ik de neiging om het album af te schrijven, maar gaandeweg vielen de puzzelstukken op hun plaats. Het meesterlijke Sulphur English overtreft het niet, maar New Heaven in een bijzonder intrigerende en interessante plaat geworden.

Mijn review op Zware Metalen

Ergens vroeg in 2016 werd in de oefenruimtes van Antwerp Music City de basis gelegd voor Interstellar Deathroll. Na een jaar van jammen, schrijven, nieuwe muzikanten inpassen en het verder bijschaven van nummers, is afgelopen lente de EP Double Noose uitgekomen.

Interstellar Deathroll laat een smerige, vuige blend van stonerrock, sludge en doom horen, die onverschrokken doordendert en bij vlagen swingt als een dolle. Alle tracks zijn live in de studio opgenomen en de muziek klinkt lekker organisch.

De EP telt drie nummers die tezamen zo’n twintig minuten duren, waarna na een stilte van een kleine tien minuten nog een bonustrack start. Al met al duurt deze EP veel te kort en kijk ik met genoegen uit naar een volwaardige release van deze band. Hopelijk krijgt Peggy Meeusen (ex-Bliksem) dan een minder bescheiden rol toebedeeld. Niets ten nadele van de prima zang van Filip Aerts, maar de fantastische strot van Peggy verdient meer ruimte.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.



Pfff, dit album is echt geen genoegen om te luisteren. En bij het terugluisteren merk ik dat de composities me eigenlijk ook niet zoveel meer doen. Ze bieden te weinig variatie om de lange speelduur van veel nummers te rechtvaardigen.

Score: 64/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Cult Of Luna - The Raging River (84)
5. Epica - Omega (83)
6. Empyrium - Über den Sternen (82)
7. Asphyx - Necroceros (80)
7. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
9. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
10. Therion - Leviathan (78)
11. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
12. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
13. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
14. Iotunn - Access All Worlds (64)

Mijn oordeel over het debuut was niet bijster positief. Toch heb ik Kinship een kans gegeven, al was het alleen maar om de geweldige Jon Aldera.

Tot mijn verrassing en verbazing is Kinship een geweldig album geworden! De composities zijn een stuk interessanter, afwisselender en ook de algehele klank van het album is een stuk aangenamer. De 70 minuten vliegen voorbij!

Ik denk dat ik het debuut toch ook maar weer eens op moet leggen.

In een eerder commentaar noemde ik de te lang uitgesponnen nummers nog als een kritiekpunt. Vijf jaar later is dit album alleen maar verder gegroeid en is de lengte van de nummers geen enkel bezwaar meer. Ik zou nu eerder zeggen dat de lengte van de nummers de zorgvuldige opbouw ten goede komt. De rauwe 'no nonsense'-productie klinkt rudimentair maar past uitstekend bij deze nummers.

De hoofdrol op dit album is wat mij betreft weggelegd voor Bruce Dickinson, die de nummers met zijn prachtige dramatische zanglijnen naar een hoger niveau tilt. Goede voorbeelden hiervan zijn Out Of The Shadows en Brighter Than A Thousand Suns.

Het is nog lastig kiezen waar dit album in de rangschikking hoort tussen de andere IM-albums in dit decennium. Ondanks het eigen karakter van elk van de albums is de output van de band is in deze periode in ieder geval van een erg hoog niveau. Vandaag is het de beste van de drie

Score: 88/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. A Matter Of Life And Death
8. Dance Of Death
9. Brave New World
10. Iron Maiden
11. Fear Of The Dark
12. No Prayer For The Dying
13. Virtual XI
14. The X Factor

Na een decennium met louter topalbums en de daarop volgende tien magere jaren, komt Iron Maiden in de nieuwe eeuw vitaler dan ooit terug met een knaller van een album. Het progressieve geluid, dat al in de periode met Blaze Bayley zijn intrede deed, krijgt hier een enorme impuls. Natuurlijk door de terugkeer van Bruce Dickinson, wiens krachtige vocalen gewoon thuis horen bij Iron Maiden, en in mindere mate Adrian Smith, maar ook de rol van Kevin Shirley in het opnameproces van dit album.

Hij overtuigde de band ervan om niet de traditionele wijze van opnemen te hanteren op dit album, maar het album als band live in de studio op te nemen. Hiermee heeft hij de energie van de Ed Hunter tour, waar de band voor het eerst in deze samenstelling speelde, vastgelegd in de studio. Het is sindsdien ook de wijze waarop Iron Maiden nieuwe albums opneemt.

Het album bruist van de energie. Van de knallende opener The Wicker Man tot Out Of The Silent Planet weet de band die energie op dit album vast te houden. Het afsluitende The Thin Line Between Love And Hate doet zijn naam eer aan. In de coupletten kan het nummer me niet echt bekoren, maar de refreinen zijn daarentegen uitstekend.

Score: 86/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Brave New World
8. Iron Maiden
9. Fear Of The Dark
19. No Prayer For The Dying
11. Virtual XI
12.The X Factor

Ik heb dit album de afgelopen dagen nog eens flink op me in laten werken. Ik schreef al eerder dat ik dit album had onderschat toen ik mijn score van een 3 naar 3,5 verhoogde. Laat ik daar nu flink onderschat van maken. Met elke draaibeurt geniet ik meer van dit album. Het titelnummer, Journeyman en vooral het geweldige Paschendale zijn de prijsnummers op dit album. Laatstgenoemde nummer is een van de beste nummers sinds de terugkeer van Bruce en Adrian bij de band.

Maar ook nummers als Montségur en Age Of Innocent geven de band wat nieuw elan. Ondanks dat dit onmiskenbaar Maiden-nummers zijn klinken hier toch atypische elementen in door. 17 jaar na dato openbaart dit album zich pas echt aan mij. Dan mag ik met recht spreken van een groeialbum….

Score 87/100

1. Seventh Son Of The Seventh Son
2. Number Of The Beast
3. Powerslave
4. Killers
5. Somewhere In Time
6. Piece Of Mind
7. Dance Of Death
8. Brave New World
9. Iron Maiden
10. Fear Of The Dark
11. No Prayer For The Dying
12. Virtual XI
13.The X Factor

Het album Fear Of The Dark leidt aan dezelfde wisselvalligheid als de voorganger. Het album begint matig met Be Quick.. en From Here To Eternity. Afraid To Shoot Strangers is daarna gelukkig een paar niveau's beter. Fear Is The Key (hallo Rainbow) en Childhood's End kunnen er ook prima mee door en Wasted Love is wat mij betreft het tweede hoogtepunt van dit album. Helaas is de tweede LP erg matig, met Judas Be My Guide en Weekend Warrior als absolute dieptepunt. Het titelnummer spoelt de vieze smaak van deze nummers gelukkig weer een beetje weg.
Al met al scoort dit album net een paar puntjes meer dan NPFTD...

Score: 65/100

Een heerlijk album van Iron Maiden. De nummers zijn hier nog niet zo sterk als op de rest van het jaren '80 werk van de band, maar de energie van de band is fantastisch vastgelegd. Het basspel van Steve Harris is van een ongekende klasse en geeft een enorme drive aan de nummers. Daar overheen zingt Paul DiAnno vol overgave. Het gitaarwerk is soms nog wat rommelig maar dat kan de pret nauwelijks drukken.

Score: 85/100

Mijn favoriete Maiden-plaat om mijn gitaar bij te pakken en mee te spelen. De energie van het debuut is gebleven maar op compositorisch gebied weet de band een sprong te maken. Ook speltechnisch steekt Killers wat beter in elkaar dan het debuut. Innocent Exile en Drifter weerhouden mij ervan dit een perfect album te noemen. Dit zijn weliswaar ook sterke nummers, maar halen wat mij betreft nét niet het niveau van de rest.

Score: 94/100

1. Killers
2. Iron Maiden

Wat een geweldige live-registratie van Iron Maiden. Zeker niet perfect, maar de energie van de optredens is voelbaar! Daarbij staan er zes nummers van mijn favoriete maiden-album op deze plaat. Wat mij betreft doet Maiden England niet onder voor Live After Death.

Dit album is samen met de Blaze-albums veruit mijn minst gedraaide plaat uit het oeuvre van Iron Maiden. Indertijd was dit album - na twee platen waarop de gitaarsynthesizer ingezet werd - een terugkeer naar het rauwere geluid uit de eerste helft van de jaren tachtig (al wordt op het titelnummer de synthesizer ook nog even van stal gehaald). Helaas ging dat niet gepaard met hetzelfde niveau van composities. Tailgunner opent nog prima, maar Holy Smoke is toch wel erg matig. De rest van kant A mag er wezen maar haalt zeker niet het niveau van het Iron Maiden uit de jaren '80.

Op Kant B staan een aantal draken van nummers, met Assassin, Hooks In You en Bring Your Daughter... De andere twee nummer zijn beduidend beter. Al met al kom ik bij herbeluistering wel tot het oordeel dat 2,5 net te weinig is.

Score: 63/100