Na het redelijke USA for MOD en de flauwe EP komen Billy en consorten met een erg potente plaat in de vorm van Gross Misconduct. Vooral op kant A klinkt de band erg sterk en doet de plaat instrumentaal bij vlagen denken aan het Anthrax van die tijd. Sterke, bondige nummers met de energieke zang van Billy.

Helaas komen op kant B de flauwigheden van het eerdere werk van de band weer teveel aan de oppervlakte. Desondanks verhoog ik toch naar 4****.

Deze CD staat inmiddels al tientallen jaren te verstoffen in de kast. Ik was omver geblazen door het magnifieke Impending Ascension, maar de opvolger heeft mij nooit zo kunnen grijpen.

Test Of Wills klinkt een stuk minder evenwichtig dan de voorganger, maar toch ontdek ik nu ik de CD opzet toch een aantal bijzonder aardige nummers. Bijvoorbeeld het sterke Cruciale, dat erg aan het latere werk van Genesis doet denken. Opener Gameface doet het ook prima en Walk Fast, Look Worried beklijft ook steeds beter. Het zijn nummers als Billy Pulpit, Jacko en Preaching The Converted die de gang er een beetje uithalen. Al met al blijven de 3,5 sterren staan, maar de komende tijd ga ik dit album wat vaker luisteren en zit er misschien wel een 4 in....

Na dit album zou Trent misschien wel zijn twee beste werken uitbrengen met het fantastische Age Of Impact onder de naam Explorers Club en Leonard The Absolute Man onder eigen naam, alvorens met Magellan verder te gaan. Helaas heeft hij nadien nooit meer zo'n hoog niveau gehaald.

Mijn review voor Zware Metalen:

Wolfgang Van Halen maakte in 2021 indruk met zijn debuutalbum Mammoth WVH. Misschien niet zozeer vanwege het redelijk standaard songmateriaal, dat in het straatje van Foo Fighters, Alter Bridge en Tremonti ligt, maar vooral omdat hij het gehele album zelf inspeelde en zong in de 5150-studio van zijn vader en zich zowel op drums, bas, gitaar en als zanger bovengemiddeld bekwaam toonde. Al met al was het debuutalbum wat mij betreft niet interessant genoeg om regelmatig te draaien omdat de nummers an sich te weinig boden om mij als luisteraar te blijven boeien. Als opener van Metallica in Amsterdam eerder dit jaar kwam het songmateriaal beter uit de verf.

De sterke eerste single Another Celebration At The End Of The World, een energieke uptempo rocker met spetterend gitaarwerk, deed bij mij de hoop gloren dat op de opvolger II iets meer van het standaardrecept werd afgeweken. Ook opener Right? klinkt veelbelovend, zeker met de stevige gitaarriffs in het tweede deel van het nummer. Helaas is het album verder lang niet altijd zo spannend. Vooral nummers als Like A Pastime, Miles Above Me, I’m Alright en Erase Me klinken gewoon te gezapig en belegen. Het is allemaal wel heel erg mainstream gepolijste Amerikaanse rock zonder rauw randje.

Toch kent het album naast de twee eerder genoemde nummer nog een aantal lichtpuntjes. Het meeslepende Take A Bow, met zeven minuten het langste nummer van de plaat, kent een sterke opbouw en ontwikkelt zich halverwege tot een heavy groovende track. Ook het afsluitende Better Than You, dat weliswaar wat flauw begint, blijkt een wolf in schaapskleren als het nummer zich verder ontwikkelt. Vooral de zangharmonieën zijn erg sterk op dit nummer. Al met al is het helaas te weinig om het album als geheel te redden.

Ik heb Manowar altijd aan me voorbij laten gaan, vooral vanwege het malle imago van de band. Omdat ik dit album voor een prikkie mee kon nemen en ik de hoes wel erg goed vind, toch maar eens nader kennis gemaakt.

En eerlijk is eerlijk, wat ik hier hoor is bij vlagen toch wel erg goed. Vooral Blood Of My Enemies, Kill With Power en het titelnummer kunnen me erg bekoren. De smakeloze zelfbevlekking van DeMaio op Black Arrows had achterwege mogen blijven.

Ik vermoed overigens dat Quorthon bij het schrijven van Father To Son goed heeft geluisterd naar Each Dawn I Die.

Score: 74/100

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album is, zoals een echte doomplaat betaamt, een langzame groeier. Maar waar vele albums na een aantal luisterbeurten in de kast belanden, blijft deze op mijn draaitafel terugkomen. En Diseased is een van mijn favoriete nummers van dit jaar. Die riff!!
Kant A en D zijn veruit de sterkste delen van dit album. In het middengedeelte kan het album dit niveau niet helemaal vasthouden, anders zou dit album mijn voorlopige top drie halen.


1. Haken - Fauna (4,5)
2. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
3. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
4. Hypno5e - Sheol (4,0)
5. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
6. Marianas Rest - Auer (4,0)
7. Klone - Meanwhile (4,0)
8. OAK - Disintegrate (4,0)
9. Riverside - ID.Entity (4,0)
10. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
11. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
12. Walg - III (4,0)
13. Enslaved - Heimdal (3,5)
14. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
15. Ulthar - Helionomicon (3,5)
16. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
17. Kamelot - The Awakening (3,5)
18. Ice Age - Waves Of Loss And Power (3,5)
19. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Ik heb Marike Jager leren kennen tijdens een in-store optreden in Deventer en aldaar deze CD meegenomen destijds. Zo nu en dan vindt de CD zijn weg naar mijn speler als ik zin heb in een rustpuntje tussen de bedrijven door.

Heerlijk relaxte en minimalistische muziek met akoestische gitaar en een sporadische piano en prachtig gezongen. De speelduur is met een ruim half uur prima, lang genoeg om je even helemaal te verliezen in de mooie liedjes en kort genoeg om te voorkomen dat je er genoeg van krijgt. Erg mooi!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Het vorige album F.E.A.R. was de nummer 2 in mijn top 10 van 2016. Nog steeds vind ik dat album een hoogtepunt in hun oeuvre. Deze opvolger raakt me helaas wat minder en de plaat is dan ook niet veel gedraaid dit jaar. Het is moeilijk om aan te geven waarom. Muzikaal ligt het in de lijn van F.E.A.R. maar het klinkt wat minder krachtig en kabbelt wat meer voort. Uitzondering is het mooie Murder Machines.

Score: 73/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Lalu - Paint The Sky (85)
7. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
9. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
9. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
13. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
16. Amorphis - Halo (78)
16. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
16. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
19. Toundra - Hex (77)
20. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
20. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
---. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
---. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
---. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Mijn review op zwaremetalen.com:

Masterplan zit al jaren in een creatieve impasse en heeft na de eerste albums met Jorn Lande en Uli Kusch helaas geen sterke albums meer afgeleverd. Naar eigen zeggen is een aantal jaren geleden bij Roland Grapow al het idee ontstaan om met Masterplan een selectie van door hem geschreven Helloween-nummers opnieuw op te nemen, nummers uit de periode 1990-2000. Uiteraard zal de reünie van Helloween onder de noemer Pumpkins United hier ook een rol in spelen.

Nu is deze periode, met albums als Pink Bubbles Go Ape en Chamelion, nu niet bepaald de beste periode van Helloween. Op het enige relevante en veruit sterkste album uit zijn periode met Helloween, Better Than Raw, heeft hij geen enkel nummer bijgedragen, dus is dit album op deze release ook niet vertegenwoordigd.

De nummers die wel opnieuw zijn opgenomen klinken zwaarder en heavyer dan de originele versies (de nummers uit de Kiske-periode worden ook in een lagere stemming gespeeld) en passen prima in de Masterplan-sound. Het geheel is voorzien van een stevige, moderne productie, waar helaas wel alle dynamiek uitgeslagen is. Het is verfrissend om deze oude nummers in een nieuw jasje te horen, en misschien moet de conclusie in retrospectief ook wel zijn dat de muziek uit zijn periode bij Helloween toch niet zo slecht was.

Wat levert Mastodon met deze plaat weer een topper af! Werkelijk alles lijkt te kloppen op dit album en met name vocaal is er weer een groeispurt gemaakt. Misschien wel het beste album van de band tot nu toe....

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Wat een geweldig album heeft Mastodon met Hushed and Grim afgeleverd! Ik geniet ervan hoe deze band zich bij elk album verder weet te ontwikkelen. Zo blijft elk nieuw album interessant. Dit heeft ook als gevolg dat elk album tijd nodig heeft om in te dalen en helemaal als het een werkstuk van 86 minuten betreft.

Aanvankelijk zat ik te denken aan een viersterrenbeoordeling, maar ik heb de afgelopen dagen mijn vrije tijd benut om dit album nog een paar keer aan te slingeren en ben inmiddels helemaal om. Dit album kent nauwelijks zwakke momenten.

Score: 93/100

Jaarlijst 2021:

1. Rivers Of Nihil - The Work (95)
2. Mastodon - Hushed and Grim (93)
3. Harakiri For The Sky - Mære (92)
4. Moonspell - Hermitage (91)
5. Soen - Imperial (90)
6. Wheel - Resident Human (89)
7. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
7. Terra Odium - Ne Plus Ultra (88)
7. Between The Buried And Me - Colors II (88)
7. Leprous - Aphelion (88)
11. Dvne - Etemen Ænka (87)
11. Year Of No Light - Consolamentum (87)
13. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
13. Amenra - De Doorn (86)
13. Wolves In The Throne Room - Primordial Arcana (86)
13. Hooded Menace - The Tritonus Bell (86)
16. Kauan - Ice Fleet (85)
16. Frost* - Day And Age (85)
16. NMB - Innocence & Danger (85)
16. Der Weg Einer Freiheit - Noctvrn (85)
20. Deafheaven - Infinite Granite (84)
20. Cult Of Luna - The Raging River (84)
20. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
20. Dordeduh - Har (84)
20. Wormwood - Arkivet (84)
- - . 1914 - Where Fear And Weapons Meet (83)
- - . Epica - Omega (83)
- - . Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
- - . Styx - Crash Of The Crown (83)
- - . Cradle Of Filth - Existence Is Futile (82)
- - . Big Big Train - Common Ground (82)
- - . Empyrium - Über den Sternen (82)
- - . Cryptosis - Bionic Swarm (81)
- - . Pestilence - Exitivm (81)
- - . Seth - La Morsure Du Christ (80)
- - . Asphyx - Necroceros (80)
- - . The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
- - . Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Helloween - Helloween (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Cynic - Ascension Codes (75)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Iron Maiden - Senjutsu (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Dream Theater - A View From The Top Of The World
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Swallow The Sun - Moonflowers (70)
- - . Carcass - Torn Arteries (70)
- - . møl - Diorama (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Mono - Pilgrimage of the Soul (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . White Stones - Dancing Into Oblivion (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

Mijn review op Zware Metalen

MaYaN lijkt kosten noch moeite te hebben gespaard om met het derde album Dhyana haar eerdere werk te overtreffen. Voor dit album werd een succesvolle crowdfundingcampagne opgezet om alle orkestraties op het album door een echt orkest te laten inspelen. Met het vrijgekomen budget hieruit werd het City Of Prague Philharmonic Orchestra ingeschakeld, een wereldwijd bekend orkest dat filmmuziek opnam voor diverse grote films. Ook werd de bandbezetting verder versterkt. Marcela Bovio – als gastzangeres te horen op Antagonise – is als permanent bandlid toegetreden. Ook Adam Denlinger (cleane zang) en George Oosthoek (grunts) zijn tot de band toegetreden.

Tijdens recentere optredens lichtte de band met de nummers The Power Process en Tornado Of Thoughts al een veelbelovend tipje van de sluier op, waarbij opviel dat deze nummers meer vocaal gericht waren. Bij het beluisteren van het eindresultaat is de conclusie gerechtvaardigd dat de band zichzelf heeft overtroffen.

Na de aanvang met het orkest in de intro van de opener The Rythm Of Freedom, neemt de band het initiatief knalhard over en volgt het orkest gedwee. De wisselwerking tussen orkest en band op dit nummer is werkelijk geweldig. Waar nodig blijft het orkest op de achtergrond en waar mogelijk zet het orkest vol in voor maximaal effect. Ook de wisselwerking tussen de diverse vocalisten zorgt voor een heerlijke dynamiek in dit nummer, waarbij de gedachte aan Ayreon niet ver weg is en vaker op dit album zal terugkomen. Ook het navolgende Tornado Of Souls blinkt uit dankzij de sterke zang van met name de dames uit het gezelschap. De voortdurende afwisseling tussen grunts en cleane zang zorgt dat de luisteraar continu geboeid blijft. Afwisseling is sowieso een sleutelwoord voor dit album en het lukt MaYaN dan ook moeiteloos om de luisteraar geboeid te houden. Tussen alle symfonische deathmetalgeweld door vindt de luisteraar ook nog even wat welkome rustmomenten tijdens Satori en het sprookjesachtige titelnummer, waar Marcela Bovio en Laura Macri op zang schitteren. Ook het sterke The Power Process verdient dankzij deze dames een aparte vermelding dankzij hun krachtige bijdrage. Maar zo verdienen eigenlijk alle nummers wel een vermelding aangezien Dhyana geen zwakke momenten kent.

Duidelijk is dat de toevoeging van een echt orkest een absolute meerwaarde is ten opzichte van de eerste twee albums. Een meerwaarde die dan ook volop wordt ingezet op dit album. Ook de uitbereiding van de vocale bezetting zorgt er voor dat dit album zijn voorgangers met gemak overtreft. Ten slotte verdient Joost van den Broeke een groot compliment. Het is knap dat, ondanks alle bombast, de productie van dit album nergens uit zijn voegen barst. Van den Broeke heeft in dat opzicht als producer een knappe prestatie geleverd door alles in goede banen te leiden. MaYaN gaat met Dhyana ongetwijfeld hoge ogen gooien.

De één snapt de vergelijking met Epica niet, de ander vindt dit niet heel erg van Epica verschillen. Ikzelf vind voor beiden iets te zeggen. Muzikaal verschilt dit duidelijk van de hoofdband van Mark Jansen doordat MaYaN duidelijk harder en gemener klinkt en het hoofdelement death metal is. Anderzijds is duidelijk de compositorische hand van Jansen hoorbaar, zoals bij Epica.

Dit album is wat mij betreft een stuk spannender dan het werk van Epica uit dezelfde periode. Afwisselende nummers, met proggy invloeden. Ook de vele zangers leveren een mooi afwisselend geluid op, met Henning Basse en Floor Jansen voorop. De latere MaYaN-albums laten een wat gepolijster geluid horen en gaan daarmee wat meer richting het geluid van Epica. De rauwe sound maakt dit album zo charmant.

Score: 81/100

Wat is Wheels Within Wheels een fenomenale plaat geworden! Playing House liet na het titelloze debuut al een mooie groei horen, maar op dit album lijkt de band tot volle wasdom te zijn gekomen. De progressieve pop draait altijd om het liedje, maar dankzij de prachtige arrangementen is elk liedje wel een enorme ontdekkingstocht waarin je als luisteraar continu nieuwe dingen hoort. Hoogtepunt is voor mij het epische Today Tonight Tomorrow, maar eigenlijk doen de meeste andere tracks nauwelijks voor dit nummer onder.

Wat een heerlijk album blijft Endgame. Ik draai het album zelden en ik vraag me nu weer af waarom.... Dit is wat mij betreft het beste album van Dave sinds de herstart van Megadeth en misschien zelfs na Rust In Piece en Peace Sells... ook het beste album uit het oeuvre van de band.

Ik lees hieronder her en der opmerkingen over een vergelijk met Rust In Piece, maar ik hoor zelf meer de onstuimigheid van So Far, So Good... terug. Het instrumentale intro met aansluitende knaller waarmee dit album begint doet natuurlijk ook terugdenken aan Into The Lungs Of Hell en Set The World On Fire.

'Megadeth' maakt wel duidelijk dat het prima is dat Dave Mustaine ermee stopt. Op een goede dag weet hij nog een prima nummer uit de pen te krijgen (Let There Be Shred), maar als hij weer een slechte dag heeft komen er gedrochten als Another Bad Day of Hey God uit en zijn er blijkbaar geen betere nummers voor handen.

De zwanenzang van Megadeth is te wisselvallig. Twee goede nummers, veel middelmaat, twee draken van nummers en een cover waar alleen Mustiane zelf blij mee is. Het is mooi geweest.

Een van de beste albums in het genre en samen met Rust In Piece het beste dat Dave Mustaine ooit heeft voortgebracht. Althans......

Ik heb zowel de originele LP als de in 2004 geremixte versie op CD. Die laatste heb ik tot vandaag maar 1 keer in mijn CD-speler gehad omdat ik mij bij beluistering kapot geschrokken was van de heiligschennis die Dave Mustaine pleegde met de remix.

Vandaag besluit ik de twee toch maar eens weer te vergelijken maar als ik alleen al 'Wake up Dead' vergelijk rijzen de haren in mijn nek alweer. Het bas en drumgeluid is totaal verpest maar erger nog....... zangpartijen zijn opnieuw ingezongen (Mustaine is helaas geen betere zanger geworden) en de geweldige solo's zijn opnieuw ingespeeld maar missen de energie en de furie van het origineel. Het beste nummer van Megadeth klinkt op de 2004 versie vervreemd, unheimisch.

Zo stapelen bij het luisteren van de remixen de ergernissen zich op. Mijlpalen waar je naartoe leeft bij nummers leveren anti-climaxen op. Zet ik vervolgens het origineel weer op dan leef ik op en voel ik de energie weer borrelen. De productie van het origineel had ongetwijfeld beter gekund maar dit is het geluid waarmee ik ben opgegroeid. Iets anders wil ik gewoon niet!

Ik lees her en der al veel positieve reacties en reviews over het nieuwe album van Megadeth. Helaas kan ik na enkele luisterbeurten het enthousiasme niet erg delen. Het album opent met een drietal prima nummers, waarvan Life in Hell me het meest kan bekoren. Daarna komt langzamerhand de klad er een beetje in. Dogs Of Chernobyl, dat als een gezapig midtemponummer begint, herstelt zich nog in het vurige tweede gedeelte.

Vanaf Sacrifice krijgen we steeds meer het midtempo-Megadeth van eind jaren '90 en '00 te horen en mis ik het venijn in de nummers. Célebutante is nog een aardige uitzondering hierop en refereert een beetje aan de NWOBH-periode. Ook We'll Be Back doet me nog even opveren in de stoel met z'n gierende gitaarsolo's. Daarmee had het album mogen eindigen, want Police Truck en de Hagar-cover This Planet's On Fire kunnen me gestolen worden.

Inmiddels zijn we ruim 5 jaar verder als ik dit album weer de revue laat passeren. Het titelnummer heeft nog niets aan kracht ingeboet en is een aanrader voor iedereen die het technische thrashgenre lief heeft. Waar ik in mijn eerdere reactie wat kritisch was over True Believer, moet ik zeggen dat het nummer me inmiddels goed bevalt. Knap hoe men het klassieke Night On A Bald/Bare Mountain heeft weten te vertolken.

Ik heb overigens de rerelease uit 2002 waar nog een vijfde nummer op staat, Gnomus uit Pictures At An Exhibition.

Score: 83/100

De productie van dit album is wat beter ten opzichte van de voorgangers. Helaas is het songmateriaal in het tweede deel iets minder sterk. Met name de eerste twee nummers zijn erg sterk, maar ook de cover van Genesis is geslaagd te noemen. Afgerond kom ik op een krappe 4 sterren.

score: 76/100

Fijne plaat van deze Duitse progthrashers! Lang geleden dat ik deze LP voor het laatst luisterde, en ik was eerlijk gezegd vergeten hoe goed de muziek van deze band in elkaar zit. Geweldige tegendraadse gitaarpartijen en verrassende tempowisselingen. Alleen de zang is niet erg sterk, maar waar dat doorgaans voor mij een dealbreaker is kan het me hier niet storen. Of toch, in het nummer Hatred, waar het me teveel overheerst. Maar dat nummer heeft zoveel meer te bieden dat ik het zelfs daar voor lief neem .

De productie van deze plaat klinkt wat dun naar huidige maatstaven, maar het is knap hoe in deze kakofonie alle gitaarpartijen hun eigen plek in de mix hebben gekregen en met de dynamiek is niets mis.

Score: 79/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Messa laat een sfeervolle muzikale mix van stijlen horen met doom rock als basis en jazz, americana en blues als smaakmakers. Aanvankelijk heb ik dit album na een paar luisterbeurten links laten liggen omdat het me niet helemaal pakte, maar inmiddels groeit mijn waardering per luisterbeurt. Voor nu geen jaarlijstmateriaal, maar ik kan me zomaar voorstellen dat ik daar over een jaar anders over denk.

Score: 77/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Met The Spin diept Messa hun intense mengsel van doom, occult rock en jazz verder uit. De band laveert tussen rustige passages en stevige uitbarstingen, waarbij vocaliste Sara Bianchin de sleutelrol vervult. Hoogtepunten op deze plaat zijn het bezwerende Fire On The Roof en de fantastische afsluiter Thicker Blood, het langste nummer, waarop de band alle registers opentrekt. De rest is evenwel net zo genietbaar. The Spin is een mooie stap vooruit na het al prima klinkende Close.

Het kostte een paar rondjes op de draaitafel om aan de stem van Marc Lopez te wennen. Vergeleken met Mike Howe is dit toch behoorlijk anders. Marc zit weer wat meer in het straatje van David Wayne. Metal Church trekt wat feller van leer dan op de laatste twee albums en Marc's stem past daar uitstekend bij.

Al met al is Congregation Of Annihilation een weinig verrassende, maar uitstekende plaat die ik met plezier opleg.

Aanvankelijk was ik ietwat teleurgesteld in het materiaal dat Metal Church ons voorschotelt op dit nieuwe album. Met name de eerste single, het titelnummer, deed mijn wenkbrauwen fronsen. Na een luisterbeurt heb ik het album dan ook even links laten liggen.

Nu ik het album weer luister moet ik toegeven dat er toch wel sterk materiaal op dit album staat. Het titelnummer doet me nog steeds niets, en ook nummers als Living By The Numbers en Mockey Finger zijn me te flauw, maar daar tegenover staan nummers als The Black Things, Rot Away en Into The Fold die toch wel erg sterk zijn. Waar ik ook erg van geniet is het geluid van de plaat, en dan met name het crunchy en transparante gitaargeluid.

Damned If You Do lijdt, net als voorganger XI, onder het wisselvallige niveau van de nummers. Vooralsnog ga ik naar 3,5 sterren voor deze plaat.

Dankzij de Reforged boxset hoor ik Generation Nothing voor het eerst, ruim tien jaar na de oorspronkelijke release. Gezien de overwegend negatieve recensies die het album destijds kreeg, begon ik met lage verwachtingen – die gelukkig onterecht bleken.

De productie is strak en helder, en Ronny Munroe levert een sterke vocale prestatie. De band klinkt herkenbaar als Metal Church: stevige riffs, midtempo beukwerk en een vleug melancholie. Het is misschien niet zo urgent of baanbrekend als het vroege werk, maar wel degelijk en overtuigend uitgevoerd.

Qua dynamiek blijft het album wat aan de veilige kant, zeker in vergelijking met hun beste werk, waarop de band ook sterke semi-ballands laat horen. Echte missers ontbreken echter ook. Wat mij betreft is Generation Nothing toe is aan een herwaardering.

Heerlijk om na ettelijke jaren een CD weer eens in de speler te drukken om bevestigd te horen dat een album nog steeds weergaloos is, en misschien nog wel beter dan ik me kan herinneren. Dat heb ik met The Human Factor zeker!

De energie en de passie spat uit de speakers bij het horen van het titelnummer, In Mourning en het weergaloze In Harm's Way, wat mij betreft de hoogtepunten van het album. Maar eigenlijk staan er geen zwakke broeders op deze CD (of het moet Betrayed zijn). Mike Howe is de ster van dit album en draagt de nummers met zijn zang naar een hoger niveau.

Score: 88/100

De albums uit de periode '99 tot '13 waren tot op heden nog onbekend bij mij. Afgaande op reviews die ik in het verleden las leefde ik in de veronderstelling dat deze albums de moeite ook niet waard zijn en omdat ze niet via streaming te checken zijn heb ik ook nooit de moeite daarvoor gedaan.

Toen ik dit weekend dit album op CD tegenkwam heb ik hem toch maar meegenomen en ik moet zeggen dat ik best positief verrast ben op hetgeen ik hoor.

Zanger Ronny Munroe is even wennen. Zijn stem doet me in de verte denken aan een kruising tussen Graham Bonnet en Bruce Dickinson, zonder daarmee te willen insinueren dat hij op een vergelijkbaar niveau zingt. Toch begin ik gaandeweg zijn stem wel te appreciëren.

Muzikaal is het album erg vermakelijk, zonder het niveau van de eerste vijf albums te halen. Maar voor de laatste drie albums van de band doet deze plaat niets onder. Hulde ook voor de prima productie!

Toen ergens vorig jaar de terugkeer van Mike Howe werd aangekondigd bij Metal Church kon ik een klein vreugdedansje niet onderdrukken. Ik ben groot liefhebber van zijn eerdere albums met de band en na zijn vertrek haakte ik ook af omdat latere albums een beduidend lager niveau hadden.

Met een nieuw opgenomen versie van ‘Badlands’ liet de band al horen dat Mike Howe nog steeds een fantastische strot heeft ondanks vele jaren van inactiviteit. Grote vraag die overblijft is of Kurdt Vanderhoof de inspiratie heeft gevonden om weer eens een klein dozijn fantastische nummers bij elkaar te pennen.

Kant A stelt gerust. ‘Reset’ is een sterk uptempo nummer met een vinnige gitaarrif. Op ‘Killing Your Time’ trekken de heren dit niveau mooi door om er bij ‘No Tomorrow’nog een schepje bovenop te doen. Wat een geweldig nummer is dit!

Helaas gaat het daarna mis. Kant B zal niet snel grijsgedraaid worden vermoed ik. ‘Signal Path’ en Sky Falls In (wat een futloze solo) zijn ronduit inspiratieloze nummers met slappe riffs en dito zanglijnen. Beide nummers klokken ook nog eens veel te lang met 7 minuten. ‘Needle and Suture’, het laatste nummer van kant B is gelukkig van een beter niveau.

Op de tweede plaat wordt helaas zelden meer het niveau van klant A gehaald. ‘Blow Your Mind’ (Even klinkt Howe in het intro als Jon Oliva) en ‘Soul Eating Machine’ komen in de buurt. Gelukkig daalt het niveau ook niet meer zo bedenkelijk als op kant B.

Iets waar ik me op dit album regelmatig aan stoor zijn de ronduit futloze solo’s waar dit album van vergeven is. Alsof Rick Van Zandt aan de prozac zat in de studio.

Al met al is het album niet de knaller geworden waar ik op hoopte maar staan er gelukkig genoeg goede nummers op deze plaat om hem zo af en toe uit de kast te trekken.

3,5*

De zwakke punten van de recente albums zijn bij voorbaat al in te vullen op 72 Seasons en inderdaad blijkt dat Metallica zich niets heeft aangetrokken van kritieken op eerdere albums. De opbouw van menig nummer duurt te lang en riffs worden net wat te vaak herhaald. Riffs worden soms aan elkaar geplakt zonder dat er logica in zit. Er missen gave hooks en overgangen. Zelfs het korte en puntige Lux Aeterna voeren ze net wat te lang door.

De manier van nummers schrijven - tot in den treuren riffs en ideeën verzamelen en aan elkaar plakken - leverde in het verleden gave nummers op, al werd op …And Justice For All al duidelijk dat deze aanpak kan leiden tot nummers waarin het verband ontbreekt. Toen was het basismateriaal echter dermate goed dat het niet stoorde. Vanaf The Black Album werd een wat meer songgerichte aanpak gekozen, wellicht ingegeven door Bob Rock. Dit leverde op de navolgende drie albums hele andere composities op.

Vanaf de jaren 2000 valt men weer terug op de “riff-salade” zoals in de jaren ’80. Echter, een enkele uitzondering daargelaten, is het basismateriaal bij lange na niet van de kwaliteit van vroeger.

Toch is er over 72 Seasons ook best wel wat positiefs te melden. James Hetfield klinkt energiek en is goed bij stem, het drumwerk van Lars is best OK (al dan niet rechtgetrokken in de studio), de productie van dit album is de beste in jaren en tussen het overtollig vet op dit album staan best wel goede nummers. Het titelnummer, Too Far Gone, If Darkness Had A Son, Chasing Light en de door Motorhead geïnspireerde nummers Lux Aeterna en Room Of Mirrors kunnen me aardig bekoren. En zowaar, het langste nummer van deze plaat is een van de sterkste nummers op het album.

Deze plaat gaat niet grijsgedraaid worden, maar ik heb toch meer plezier aan dit album beleefd dan ik op voorhand had verwacht.

Laat ik dan ook Death magnetic maar eens uit de kast trekken. Ik vermoed dat deze voor het laatst rond de release van Hardwired... op mijn draaitafel heeft gelegen.

Gelijk wordt me weer de afgrijselijk vervormde mastering in herinnering gebracht als That Was Just Your Life start. Maar als de oren een beetje gewend zijn is het vooral genieten van een Metallica dat op dit album prima in vorm is. De band klinkt bevlogen, agressief en overtuigend. Lars' bijzondere drumstijl zit de nummers hier niet te vaak in de weg (Cyanide is misschien een uitzondering) en Kirk soleert hier weer aardig. Op My Apocalypse klinkt de band bijna als Slayer in hun nadagen, zo agressief.