Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album werd me getipt door de eigenaar van mijn vaste platenzaak. Jack The Joker speelt progressieve metal, maar dan in het straatje van Frontiers Records: oftewel veel aandacht voor melodie. De Brazilianen mixen complexe riffs, funky bass en Braziliaanse ritmes als maracatu en forró door hun Haken- en Dream Theater-achtige sound in.

De muziek is erg goed uitgevoerd – drummer Vicente Ferreira en bassist Gustavo Pinheiro stelen vaak de show met hun grooves, en zanger Raphael Joer schakelt soepel tussen clean tenor en growls.
Toch klinkt het geheel een beetje steriel en afstandelijk. Daardoor grijpt het me niet helemaal, al snap ik waarom progmetal-fans dit verslinden.

Score: 72/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jason Isbell is hard op weg om een van mijn favoriete artiesten te worden. Met Foxes In The Snow levert de man weer een enorm sterk album af dat ook zo'n negen maanden na de release nog regelmatig op mijn draaitafel te vinden is. Enorm knap hou hij met slechts zijn stem en akoestische gitaar een ruim half uur weet te boeien. Een heerlijke afwisseling in mijn doorgaand door metal ge domineerde muziekconsumptie.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Jason Isbell is momenteel mijn 'go-to-artiest' als ik aan metaalmoeheid lijd en toe ben aan andere muziek. Zijn studioalbums zijn erg genietbaar, maar deze live-registratie geeft nog wel een extra dimensie aan zijn materiaal. Heerlijke liveplaat!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

I Want Blood is een passende soundtrack bij het druilerige weer van de afgelopen tijd en de platenhoes past daar ook perfect bij. Donkere nummers die zich overwegend in het lagere tot midtempo afspelen en waar de melancholie vanaf druipt. Alleen op het titelnummer, Held Your Tongue en het middengedeelte van het fenomenale It Comes wordt het gaspedaal iets verder ingedrukt. De eenvormigheid weerhoudt mij ervan deze plaat in mijn jaarlijst te plaatsen.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Na het sterke debuut is "Astral Sabbath" een prima tussendoortje. Het titelnummer is een heerlijke bezwerende psychedelische track met sterk toetsenwerk en surf-gitaarspel. De hoofdrol is echter weggelegd voor Jess' zang, die ten opzichte het debuut gegroeid lijkt in haar zangwerk.

Lonesome Road is een goed klinkende cover van een voor mij totaal onbekend nummer dat mij nieuwsgierig maakt om het origineel van Shocking Blue eens te checken.

Net als op het debuut is het na twee relatief korte nummers tijd voor een episch lang nummer. More Than Living wisselt mooie rustige passages waarin de piano de toon bepaalt af met meer intense dynamische rockpassage. Het zijn toch wel nummers als deze die laten horen waar de kracht van deze band ligt.

Sterke opvolger van de al niet misselijke debuutplaat!

Het titelloze debuutalbum van Jess and the Ancient Ones is een sfeervol album vol occulte rock, psychedelica met klassieke hardrockinvloeden. Het album trapt krachtig af met “Prayer for Death and Fire”. Hoewel de opbouw en riffs weinig verrassend zijn, wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de vurige voordracht van zangeres Jess, wiens krachtige en expressieve stem het nummer tot leven brengt, vooral in het refrein.

Het navolgende “Twilight Witchcraft” is dan even omschakelen, omdat hier de energie mist en dan eigenlijk een redelijk ‘run-of-the-mill’-nummer overblijft.

Gelukkig is dat van korte duur, want met “Sulfur Giants (Red King)” komt het album volledig op stoom. De dubbele gitaarlijnen, de gelaagde melodieën en het wisselende tempo doen denken aan het vroege werk van Ghost. In ruim twaalf minuten ontvouwt zich een muzikale reis vol wendingen en sfeerwisselingen. Jess’ zang is niet overal even zuiver, maar haar overgave en expressie maken het tot een meeslepend geheel.

“Ghost Riders” is een heerlijke retrotrip, waarbij vooral de Hammond-orgelpartijen schitteren. Het nummer ademt de geest van de jaren ’70 en doet sterk denken aan Uriah Heep, alsof Ken Hensley zélf achter de toetsen zit.

Met “The Devil (In G Minor)” slaat de band een andere weg in: een zompig bluesnummer met een zwierige groove en een lekker rauwe rand.

Het album sluit af met het epische “Come Crimson Death”, een bijna twaalf minuten durende compositie die traag en sfeervol opent met cleane gitaren, mellotronklanken en een ingetogen zanglijn van Jess. Het nummer bouwt langzaam op met een zorgvuldige spanningsopbouw. Waardige afsluiter van een sterk debuutalbum vol duistere klassieke rock.

Onlangs heb ik dit album uit een platenbak gevist. Ik had het album nog nooit gehoord maar was mij er bewust van dat dit niet tot het beste werk van de band behoort. Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat het album me prima kan bekoren. Weliswaar klinkt de band anders met de prominentere rol van synthesizers, maar als je daar doorheen luistert hoor je toch de vertrouwde Tull. Kant A kan prima boeien, tegen het einde van de tweede plaatkant heb ik toch moeite om de aandacht erbij te houden. Geen topper, maar desondanks een solide album.

Score: 69/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

'En de boer, hij ploegde voort'...

Sinds Ian Anderson weer onder de noemer Jethro Tull werkt, brengt hij met regelmaat nieuw werk uit. Curious Ruminant is het derde werkstuk in vier jaar en klinkt - net als de twee voorgaande platen - prima. Toch verdween de plaat al snel in de kast om er niet vaak meer uit te komen. Daarvoor voegt de plaat te weinig toe aan het oeuvre.

Score: 70/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Zealot Gene heb ik vorig jaar best veel gedraaid. RökFlöte heeft beduidend minder tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Enerzijds door sterkere releases van andere artiesten rond de releasedatum van dit album, maar ook omdat dit album in vergelijking me de voorganger net wat minder interessant is. The Zealot Gene haalde mijn top 20 van vorig jaar niet. RökFlöte haalt mijn lijst van 2023 zeker niet...

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
9. Klone - Meanwhile (4,0)
10. OAK - Disintegrate (4,0)
11. Riverside - ID.Entity (4,0)
12. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
13. Redemption - I Am The Storm (4,0)
14. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
15. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
16. Walg - III (4,0)
17. Enslaved - Heimdal (3,5)
18. Metallica - 72 Seasons (3,5)
19. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
20. Ulthar - Helionomicon (3,5)

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Ik moet zeggen dat, ondanks mijn kritiek op dit album, ik deze plaat regelmatig blijf draaien omdat The Zealot Gene zo'n heerlijke ongedwongen sfeer heeft. Ook kan het tweede deel van de plaat me inmiddels beter bekoren. Daarom een half sterretje erbij.

Score: 78/100

1. Wilderun - Epigone
2. Disillusion - Ayam
3. Lalu - Paint The Sky
4. 40 Watt Sun - Perfect Light
5. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
6. Jethro Tull - The Zealot Gene
7. Toundra - Hex
8. Big Big Train - Welcome To The Planet
9. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Kak! Toch gedaan zojuist en ja, in vergelijking met de latere platen van Tull vind ik dit een klapje minder. Toch is This Was een vermakelijke plaat. Door de jazz- en folkinvloeden is de bluesrock een stuk interessanter dan doorgaans in het bluesgenre.

Breakthrough is precies wat je van een Bonamassa-plaat mag verwachten: verzorgd, professioneel en met vakmanschap gespeeld. Het geluid is wederom tot in de puntjes verzorgd, met een aangename productie en veel ruimte voor zijn kenmerkende gitaarspel. Vernieuwend is het allemaal niet, maar binnen het vertrouwde kader weet Bonamassa een degelijke en overtuigende plaat neer te zetten.

Dit schreef ik onlangs bij het vorige live-album van Joe en de opmerking gaat ook voor dit album op. Dit keer wordt de band begeleid door een 40-koppig orkest, waardoor de nummers weer een andere dimensie krijgen. Joe zelf is in uitstekende vorm en het valt op hoe goed zijn zang live is.

Royal Tea is (weer) een typisch Bonamassa-album geworden. Nergens verrassend, maar het niveau is weer prima. Vooral in de langzamere tracks vind ik Bonamassa sterk, al vind ik het Hendrix-achtige (Fire) I Didn't Think She Would Do It ook erg sterk.

Het zijn nummers als Royal Tea en Lonely Boy, die wel heel erg in het bluesstramien blijven, de van mij achterwege mogen blijven. Helaas heeft elk Bonamassa wel een paar van die blues standards.

De term meesterwerk lijkt me erg overdreven voor dit album. Het album is weinig revolutionair. Bonamassa doet, geholpen door goede muzikanten en producer Kevin Shirley, 'gewoon' weer waar hij goed in is. Complimenten voor de fijne productie waardoor het altijd goed verzorgde gitaargeluid weer goed uit de verf komt.

Lange tijd volgde ik alle releases, live en studio, die JB uitbracht nauwgezet, maar op een gegeven moment (rond Royal Tea) trad bij mij de verzadiging wel op.

De afgelopen weken ben ik toch eens gaan kijken wat de beste man de afgelopen paar jaar heeft uitgespookt qua releases en zo stuitte ik ook op dit uitstekende live-album.

Deze live-registratie is gefocust op meest recente albums, al bevat de 3-LP die ik heb nog 5 vijf extra nummers die wat verder terug in de tijd gaan. Het is een genot om te horen hoe de nummers live worden neergezet. Zoals te doen gebruikelijk is er weer een fantastische groep mensen rondom Joe verzameld om een mooie invulling te geven aan deze uitvoeringen, waarbij niet klakkeloos de studio-arrangementen worden overgenomen.

De kritiek die nogal eens klinkt over de output van Bonamassa snap ik enigszins, maar Joe en zijn team doen we de moeite om alle releases de moeite waard te maken. En ook Tales Of Time is wat mij betreft absoluut de moeite van je tijd waard.

Ter voorbereiding op het nieuwe album leg ik Time Clocks nog eens op. Bij de oorspronkelijke release bleef deze plaat grotendeels onbespeeld – ik had, net als velen, even genoeg van Bonamassa’s onstuitbare stroom aan releases. Maar vroeg of laat keer ik altijd weer terug, want aan zijn vakmanschap valt niet te tornen.

Dat bewijst ook dit vijftiende studioalbum overtuigend. Vooral in gedragen nummers als Mind’s Eye en The Heart That Never Waits laat hij zijn klasse horen. En ook de stevige, Zeppelin-achtige rocker Curtain Call maakt indruk en staat als een huis. De meer traditionele bluesnummers storen me niet, maar voegen voor mij weinig toe – die had hij wat mij betreft achterwege mogen laten.

Tot en met zijn titelloze zesde album verslond ik de albums van Joe Satriani. En in die tijd bezocht ik zo'n beetje elk concert in ons land. Vanaf Engines Of Creation haakte ik af.

Toen ik deze LP voor een tientje bij mijn platenboer zag liggen kon ik de verleiding niet weerstaan om hem mee te nemen. Het is een goed weerzien met een oude vriend, waarbij na korte tijd duidelijk wordt dat hij ouder is geworden maar zijn streken nog niet verleerd is. En daar wringt de schoen een beetje. Want na een uurtje blijk je wel zo'n beetje bijgepraat en hem je niets nieuws te vertellen. Je komt erachter dat je toch een beetje uit elkaar gegroeid bent.

De opbouw van de meeste nummers op dit album gaat volgens eenzelfde formule. Een gitaarriff wordt ingezet, het hoofdthema wordt gespeeld, een variatie in een hogere octaaf en door naar het refrein. Ik hou nog steeds van zijn spel, maar als songwriter zou hij wat verrassender uit de hoek mogen komen.

Score: 68/100

'Vroeger' heb ik dit album - een kopie op tape - helemaal stukgedraaid. Het is ook tijdens deze tour dat ik Joe voor het eerst live zag in Utrecht, met Adrian Legg in het voorprogramma. Er zouden nog vele concertbezoeken volgen, tot ik met Engines Of Creation afhaakte.

Die tape is ergens eind jaren '90 op de vuilstort beland toen ik op mezelf ging wonen en sindsdien heb ik dit album niet meer gehoord, tot ik dit weekend de CD uit de tweedehands bakken viste bij een platenzaak. Wat een feest der herkenning bij het terughoren van dit album! Samen met Surfing... is dit denk ik wel het beste dat Joe heeft voortgebracht en dan denk ik dat dit album qua songwriting nog wel een streepje voor heeft op dat andere album. Stuk voor stuk bevatten de nummers prachtige melodieën en gedegen opbouw. Ook de productie van dit album klinkt heerlijk.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Johnny The Boy is een project van Justin Greaves en Belinda Kordic van Crippled Black Phoenix, aangevuld met Matt Crawford, die voor CBP live de drums verzorgd. You is een naargeestige postblackplaat geworden met een flinke dosis sludge. Perfect voor deze regenachtige dagen, maar komt tekort voor mijn jaarlijst. Dat is geen diskwalificatie. Er kwamen dit jaar gewoon nóg beter platen uit.

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
3. Heretoir - Nightspheres
4. Tanith - Voyage (4,5)
5. Haken - Fauna (4,5)
6. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
7. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
8. Hypno5e - Sheol (4,0)
9. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
10. Marianas Rest - Auer (4,0)
11. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
12. Klone - Meanwhile (4,0)
13. OAK - Disintegrate (4,0)
14. Riverside - ID.Entity (4,0)
15. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
16. Mystery - Redemption (4,0)
17. Blood Ceremony - The Old Ways Remain (4,0)
18. Redemption - I Am The Storm (4,0)
19. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
20. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

In theorie zou dit album me heel erg aan moeten spreken. Muzikaal zit dit in het straatje van enkele van mijn favoriete bands en Spock's Beard in het bijzonder. Toch weet dit album me niet helemaal te grijpen. Het zit muzikaal uitstekend in elkaar en ook vocaal is het goed. Ik mis echter beleving in het spel en de zang. Het is allemaal net wat te bedachtzaam uitgevoerd. Daarom heb ik deze CD uiteindelijk toch niet zoveel gedraaid dit jaar.

score: 74/10

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
10. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
11. Voivod - Synchro Anarchy (82)
12. Amorphis - Halo (78)
12. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
14. Toundra - Hex (77)
15. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
16. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
17. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)

Na zijn mooie gastrol op het nieuwe album van Crippled Black Phoenix was ik benieuwd of Jonathan naast Tribulation nog andere dingen had gedaan. Ik kwam er al googelend al snel achter dat hij dit jaar ook een soloalbum heeft uitgebracht.

Wat een heerlijk album is dit! Prachtige ingetogen folk waarbij hij excelleert in meerstemmige zangarrangementen. Gevaar bij dit soort minimalistische muziek, vind ik althans, is dat de verveling op den duur een beetje gaat toeslaan omdat hetzelfde trucje elk nummer herhaald wordt. Dit album heeft daar zeker geen last van en biedt genoeg variëteit om de luisteraar 40 minuten aan de speakers gekluisterd te houden. Hoogtepunt: The Mountain.

De CD viste ik onlangs uit een bak tweedehands CD's. Ik had tot vandaag het album nog nooit gehoord maar ik moet bekennen dat dit album mij prima bevalt. Het gebodene klinkt een tikkie minder spannend dan Jugulator en het album is over het geheel genomen wat te lang, maar valt me alleszins mee in z'n totaliteit. Tim Owens zingt prima en lijkt zich als een vis in het water te voelen bij dit materiaal.

De sterkste nummers staan aan het begin van het album, maar ook latere tracks als In Between (hallo Alice In Chains?) en Feed On Me bevallen uitstekend. Daarna had het album echter mogen stoppen want vanaf het White Zombie-achtige Subterfuge gaat het helaas mis. Lost And Found (weer Alice In Chains?) is te gezapig en ook de tweede door White Zombie geïnspireerde track - Cyberface - had eraf gemogen. Metal Messiah kent aardige momenten maar slaat als geheel de plank ook mis. Zonder deze tracks had het album een acceptabele speelduur gehad en was de score nog een stukje hoger uitgevallen.

68/100

Vanmorgen had ik eindelijk tijd om de LP bij de platenzaak op te pikken. Inmiddels draait Firepower zijn rondjes in huize Namsaap en ik ben vooralsnog erg positief over het album. Belangrijkste winst t.o.v. Redeemer Of Souls is dat het album, zoals door meerderen al aangegeven, productioneel klinkt als een klok.

Compositorisch laat Judas Priest geen verrassingen horen maar dat is geenszins bezwaarlijk, aangezien dat de laatste keer (Nostradamus) nu niet bepaald tot een geweldig resultaat leidde. Het Judas Priest op Firepower klinkt vertrouwd en bevlogen. Prima plaat!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Judas Priest laat 50 jaar ver in hun carrière nog steeds menig power- en heavy metalband horen hoe een sterk album in dit genre moet klinken. Een mooie mix van uptempo knallers, midtempo bangers en langzame epische tracks. Natuurlijk wordt er af en toe losjes geciteerd uit eerder werk (De riff in God Is My Witness doet bijvoorbeeld erg denken aan Leather Rebel) en worden er geen nieuwe wegen bewandeld. De productie van Andy Sneap zorgt er wel voor dat de band op Invincibel Shield nog steeds actueel klinkt.

Vanaf Trial By Fire laten de heren hun schild , en daarmee het niveau, een beetje zakken. Vooral Escape From Reality klinkt moeizaam en had achterwege gelaten mogen worden. Net dat het slecht is, maar het nummer valt uit de toon bij het verder coherente album. Giants In The Sky sluit het reguliere album gelukkig sterk af.

Op de deluxe-CD krijgen we dan nog een toetje met drie nummers die allemaal beter op het reguliere album hadden gepast in plaats van Escape From Reality.

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ik had ooit blijkbaar vier sterren over voor dit album. Nu ik het album na vele jaren weer eens opleg ben ik toch wat minder positief. Opener Jugulator is een goede openingstrack, Dead Meat is bevalt me ook wel dankzij het lekkere refrein en Death Row kan me ook nog wel bekoren. Daarna komt er toch behoorlijk zand in de motor. De meeste navolgende nummers zijn saaie midtempo van-dik-hout-zaagt-men-planken-nummers die bijzonder ongeïnspireerd klinken, met Abductor als dieptepunt. Bullet Train en Cathedral Spires trekken het niveau van het album op de valreep gelukkig weer omhoog. Maar ik kan me voorstellen dat deze nummers bij veel luisteraars geen kans krijgen, omdat ze inmiddels iets anders opgezet hebben.

TJa, om mijn vinylverzameling van Judas Priest compleet te krijgen heb ik enige tijd geleden dit album ook aangeschaft. Ik kan me nog herinneren dat ik in 2008 erg onder de indruk was van het titelnummer van dit album, maar ik zodanig teleurgesteld was na verdere beluistering in de platenzaak dat ik het album destijds niet heb aangeschaft.

Ruim tien jaar verder moet ik bekennen dat hetgeen Judas Priest laat horen op dit album toch een stuk beter bevalt nu. Wellicht ook omdat ik nu pas goed de tijd neem om dit album goed te beluisteren. Dit is immers geen album dat bij vluchtige beluistering prijsgeeft. Het titelnummer blijft nog steeds een uitstekend nummer, maar nummers als Prophecy, War, Pestilence and Plague, Death en Persecution zijn ook niet te versmaden.

Helaas halen de vele intermezzo's iets teveel het tempo uit het album. Met iets meer focus op de nummers was de score voor dit album nog een stuk hoger uitgevallen. Nu teken ik voor 4 sterren.

Dit album van JP tot vandaag altijd links laten liggen. Toch maar eens opgezocht, maar wat klinkt dit allemaal ongeïnspireerd en mat. De metalmachine die JP zou worden is hier nog nergens te horen.....Gelukkig leert de geschiedenis ons dat het beter werd .
54/100