Mijn review op Zware Metalen

Eigenlijk zou deze review kunnen volstaan met de opmerking dat Kaipa een nieuw album heeft uitgebracht en dat deze weer klinkt als een typisch Kaipa-album. De doorgewinterde fan weet dan genoeg en kan deze schijf blind aanschaffen.

Children Of The Sounds is het dertiende album van Kaipa sinds het debuut uit 1975 en het achtste album sinds de heroprichting van de band in 2000. Geïnspireerd door een optreden van zijn bandcollega Morgan Ågren en de vele fietstochten door de omgeving van Uppsala, begon Hans Lundin in het najaar van 2014 aan het schrijven van de nummers die op deze nieuwe release van de band terecht zijn gekomen.

Verrassend zijn de meer recente albums van Kaipa allang niet meer en Children Of The Sounds sluit in dat opzicht naadloos aan bij het eerdere werk. Ook dit album staat dus weer boordevol kwalitatief uitstekende symfonische rock, die diep is geworteld in de jaren zeventig.

Het nieuwste album bevat vijf nummers die gezamenlijke bijna een uur aan muziek opleveren. Lange, uitgesponnen nummers dus, waarin veel tijd wordt genomen voor de keyboardsolo’s van Hans Lundin en de gitaarsolo’s van Per Nilsson (ook gitarist in Scar Symmetry). Verder is er natuurlijk weer de kenmerkende zang van het duo Lundström en Gibson, dat echt een handelsmerk van Kaipa is geworden. Tot slot is er dan nog de fantastische ritmesectie met Jonas Reingold en Morgan Ågren (beiden ook Karmakanic) die het geheel bij elkaar houdt. Prima album weer van deze Zweden!

Met het aankomende nieuwe Flower Kings-album in het vooruitzicht wordt er alweer weer veel TFK in huis gedraaid. Ik had me echter nog nooit verdiept in het werk van Roine voor The Flower King(s). Toevallig liep ik bij een recent platenwinkelbezoek tegen twee heruitgaven van Kaipa-albums.

Alleen het openingsnummer Skenet Bedrar is de aanschaf van dit album al waard. Wat een heerlijk nummer! Helaas wordt op kant B dat niveau lang niet altijd gehaald, al is het instrumentale Korståg een heerlijk nummer. Dit door Roine Stolt geschreven nummer doet erg denken aan Focus. Ook het afsluitende titelnummer is zeer de moeite waard.

Doordat in het Zweeds gezongen doet de muziek een beetje denken aan de Italiaanse prog-scene uit die tijd. Dat komt natuurlijk ook door de gedeelde invloeden. Roine Stolt is op dit album als gitarist nog niet herkenbaar. Zijn kenmerkende soleerstijl komt op dit album nog niet erg naar voren.

Score: 78/100

In vergelijking met Notes From The Past is dit album iets steviger. Alles relatief natuurlijk, maar op Keyholder komt af en toe een riff voorbij, zoals op het briljante epos End Of The Rope. Het eerste deel, tot en met het dit nummer, is enorm sterk. Daarna begint de speelduur zich een beetje te wreken en zijn de nummers nėt een niveau minder.

Ten opzichte van NOTP heeft Roine Stolt een iets dominantere rol. Dat komt enerzijds tot uiting tot de eerder genoemde riffs die sporadisch opduiken, maar ook siert hij op dit album wat vaker de nummers op met zijn geweldige solo’s.

Notes From The Past is een sterk comeback album van Kaipa, al is comeback misschien niet helemaal het juiste woord. Kaipa 2.0 klinkt namelijk totaal anders dan het vroege werk van deze band. Waar op de eerste drie albums Roine Stolt nog een compositorische inbreng had, zijn dit keer alle nummers door Hans Lundin geschreven en bepaalt hij met zijn arsenaal aan toetsinstrumenten grotendeels het geluid op dit album. Toch is de inbreng van Roine duidelijk aanwezig met zijn kenmerkende gitaarspel en ook Jonas Reingold heeft met zijn basgitaar een flinke inbreng. Daardoor klinkt een nummer als Night-Bike_ride (On Lilac Street) toch erg als The Flower Kings. De karakteristieke stem van Patrick Lundström is ook absoluut een verrijking ten opzichte van de eerdere zangers van Kaipa.

Symfonische rock en jazz/fusion worden hier op smaakvolle wijze samengebracht waarbij ruim de tijd wordt genomen in het uitkristalliseren van de mooie melodieën op dit album. Ondanks de fikse speelduur van dit album verveelt dit album totaal niet.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het album Sommargryningsljus van Kaipa is het tiende album sinds Hans Lundin de band rond 2000 reincarneerde. Op Sommargryningsljus houden Lundin en consorten vast aan vertrouwde elementen. De typische Kaipa-overgangen, de afwisseling tussen de prachtige stemmen van Patrik Lundström en Aleena Gibson, de lange instrumentale stukken en de typische toetsensolo’s van Hans Lundin zijn allemaal weer aanwezig.

‘Nieuweling’ Darby Todd, die op het vorige album zijn debuut maakte, maakt indruk met zijn geweldige drumspel en voelt goed aan wat de nummers nodig hebben. Daarbij wordt hij geholpen door een uitstekend drumgeluid dat veel ruimte in de mix krijgt zonder te overheersen.

Sowieso is de mix om door een ringetje te halen en klinkt het album organisch en dynamisch. Helaas is de hoes - door Hans Lundin gemaakt met behulp van AI-tools - niet representatief hiervoor. Het artwork is sinds hij hier zelf voor verantwoordelijk al niet om over naar huis te schrijven, maar deze zoete Elftelingvoorstelling spant de kroon. Wat dat betreft is het jammer dat het werk van Jan Ternald niet meer gebruikt wordt voor de hoezen.

Terug naar de muziek, want die is gelukkig wel erg genietbaar! Hoogtepunten zijn Seven Birds, waar Aleena de hoofdrol opeist met haar geweldige stem, en het prachtige Spiderweb Train dat bol staat van de mooie melodieën en sfeervolle passages. Maar eigenlijk valt alleen het nummer Revelationview me een beetje tegen omdat de gezapigheid toeslaat. Verder is Sommargryningsljus een uiterst genietbaar album.

Score: 80/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Na positief verrast te zijn door het debuut van deze band, vind ik de opvolger toch een klapje minder. Naarmate het album vordert wordt het allemaal een beetje gezapig. Het mist de energie van het debuut en ook de zang kan me hier minder bekoren.

Score: 64/100

Ik ben vooral bekend met de laatste albums van Kamelot, sinds Tommy Karevik zijn intrede deed als zanger. Het Kamelot van dit debuutalbum doet ik geen velden of wegen denken aan het pompeuze geluid dat de band tegenwoordig voert.

Op Eternity klinkt Kamelot eerder vergelijkbaar met bands als Crimson Glory, Fates Warning en Queensryche. De stem van zanger Mark Vanderbilt heeft opvallende overeenkomsten met Midnight (Crimson Glory) en klinkt zeker niet onverdienstelijk. In midtemponummers als Call Of The Sea doet de band ook denken aan het Savatage in dezelfde periode. Op basis van de gemiddelde waardering voor dit album had ik geen hoge verwachtingen van dit album, maar ondanks dat ik het gemiddelde niet veel omhoog haal met mijn stem ben ik positief verrast door dit album.

Score: 70/100

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Kamelot borduurt met The Awakening voort op het geluid van Haven en The Schaduw Theory, maar dan nog wat zoeter en gladder. Daarmee wordt het ook een wat inwisselbaar album. Kwalitatief valt er niets af te dingen op deze plaat, maar volgende keer een beetje spannender graag.

1. Haken - Fauna (4,5)
2. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
3. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
4. Hypno5e - Sheol (4,0)
5. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
6. Klone - Meanwhile (4,0)
7. OAK - Disintegrate (4,0)
8. Riverside - ID.Entity (4,0)
9. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
10. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
11. Walg - III (4,0)
12. Enslaved - Heimdal (3,5)
13. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
14. Ulthar - Helionomicon (3,5)
15. Ulthar - Anthronomicon (3,5)
16. Kamelot - The Awakening (3,5)
17. Ice Age - Waves Of Loss And Power (3,5)
18. Bizarrekvlt - Den Tapte Krigen (3,5)

Veelgelezen kritiek op de nieuwste worp van Kamelot is dat er weinig vernieuwing te bespeuren is ten opzichte van Haven. Daar ga ik wel in mee. Het geluid van The Shadow Theory wijkt inderdaad weinig af van de voorganger met misschien iets meer ruimte voor keys/samples.

Toch is dit album weer uitstekend, dankzij de goede songs, de prima uitvoering en de geweldige stem van Tommy Karevik. Halverwege (vanaf kant C) zakt de plaat een beetje in om uiteindelijk te eindigen met de sterkste song, The Proud and the Broken.

Al is deze plaat zeker niet zo sterk als Haven, het is weer in prima aanvulling in de discografie van de band en in mijn platenkast. Wel hoop ik dat de band naar de toekomst wat nieuwe elementen aan het geluid toevoegt.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Na het tegenvallenende Liminal Rite, is Alunea een verrassend sterk album. Productioneel klinkt het album frisser en minder dicht en dynamischer. Vooral Mark Garrett laat op dit album meer dan ooit zijn veelzijdigheid horen. In de stroom van releases was dit album ook al even niet meer gedraaid, maar de afgelopen dagen was het weer een regelmatig terugkerende plaat op de draaitafel. Fenomenaal album!

Score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Jammer….. in potentie is dit een prima album, maar de productie vergalt alle luisterplezier. Met name nummers als Compost Grave-Song en Cellar of ghosts laten horen dat deze band veel in z’n mars heeft. Het geheel is echter zo dichtgeplamuurd qua geluid dat elk gevoel voor dynamiek ontbreekt. Dat gaat ten koste van het plezier dat ik krijg bij het luisteren.

Score: 69/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

In mei van dit jaar is deze EP opnieuw uitgebracht door Metal Blade en zodoende leerde ik van het bestaan van Kardashev. Deze Amerikaanse band speelt progressieve deathcore/post metal met veel afwisseling en dynamiek. Zanger Mark Barrett bedient zich van een breed palet aan zangstijlen die van theatraal clean tot screams en grunts reiken. Muzikaal klinkt de band al even afwisselen door serene cleane passages af te wisselen met brute riffs en blastbeats. Hoe indrukwekkend de band instrumentaal klinkt kun je beluisteren op kant B van deze EP. Ook zonder zang blijven de nummers staan als een huis.

De band is inmiddels bezig met hun tweede langspeler die in 2022 via Metal Blade uit zal komen.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album heb ik best veel gedraaid, deels omdat het album enige tijd nodig had om het spreekwoordelijke kwartje te laten vallen, maar ook omdat het na enige tijd een prima album bleek. Muzikaal steekt het album sterk in elkaar, maar de nummers missen het onderscheidende van eerdere albums. En ook al zingt John Mitchell hier prima, ik mis de stem van Goran Edman. Ok, hij komt even buurten op een van de nummers, maar juist daar laat hij horen waarom hij zo gemist wordt.

Score: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Mijn 'instapalbum' van Katatonia was Night Is The New Day en vanaf dat album ben ik de band blijven volgen. Nu ben ik me langzamerhand ook in het vroege werk aan het verdiepen.

De doom/death die Katatonia hier laat horen klinkt erg rudimentair, maar is in al z'n eenvoud wel doeltreffend en overtuigend. Toch merk ik dat, naarmate het album vordert, ik me af en toe begin te storen aan de repeterende drumpatronen en de soms wat geforceerde overgangen. Ondanks de kanttekeningen toch een prima debuut. Ik ben benieuwd wat volgt..

In aanloop naar het nieuwe album van Katatonia ben ik de discografie van deze band eens aan het doorlopen. Discouraged Ones was voor mij nog een onbekend album maar klinkt op het eerste gehoor als een album in de categorie 'je moest erbij zijn'. Als je - zoals ik - pas veel later kennis maakt met deze band, dan voelt dit album toch wel als een behoorlijke stap terug.

Jonas zingt nog erg onvast en zou zich mettertijd ontwikkelen tot een veel betere zanger. De nummers klinken ook nog wat repetitief en kunnen me niet zo boeien als het latere werk.

Ondanks dat de band hier weer en stapje zet in de ontwikkeling van hun geluid, is dit album er nog steeds niet een waar ik superenthousiast van wordt. Jonas’ zang wordt beter, maar klinkt nog wat eentonig. Daardoor klinken de nummers als geheel ook nog wat vlak.

Wel het beste album in hun discografie tot dan toe.

Eindelijk kwam dit weekend mijn exemplaar van Nightmares as Extensions of the Waking State binnen en kon ik deze aan enkele luisterbeurten onderwerpen.

Nightmares as Extensions of the Waking State is wederom een solide toevoeging aan het toch al indrukwekkende oeuvre van Katatonia. De band laat horen nog steeds tot de absolute top van de melancholische metal te behoren. De productie is om door een ringetje te halen: kraakhelder, meeslepend en perfect afgestemd op de donkere, introspectieve sfeer die Katatonia al jaren typeert. De nummers zijn vakkundig opgebouwd, met fraaie overgangen, sterke refreinen en die typische combinatie van somberheid en kracht.

Toch is er ook een gevoel van déjà vu. Hoewel de plaat geen zwakke plekken kent, voelt het alsof we een en ander al eerder gehoord hebben op hun vorige albums. Katatonia levert dus geen grote stijlbreuk of nieuwe invalshoek, maar kiest voor voortbouwen op het vertrouwde.

Uit de review die ik samen met mijn mederedacteur schreef:

Katatonia is een band met een door de jaren heen ontwikkeld eigen geluid. En ondanks dat de band inmiddels ruim dertig jaar actief is, voegt hij altijd nieuwe elementen aan zijn geluid toe. Dat maakt het interessant om een nieuw album van Katatonia te verkennen. Met Sky Void Of Stars is dat niet anders.

Tijdens de eerste luisterbeurt viel vooral op dat de plaat een wat meer ‘pop-achtig’ geluid kent. De gitaren staan iets verder achterin de mix ten faveure van de drums, die een moderne variant op typische jaren ’80-geluid hebben. Ik moest daarbij nogal eens denken aan het geluid op het laatste album van Within Temptation en dat is niet bedoeld als aanbeveling. Eenmaal gewend aan de productie blijkt dit album echter bijzonder sterke nummers te bevatten die bij elke luisterbeurt meer details prijsgeven.

Dit album is een logische doorontwikkeling van de koers die Katatonia heeft ingezet vanaf Viva Emptiness. Esthetisch zijn er in de loop der jaren dingen veranderd. Muzikanten zijn gegaan en gekomen, hebben nieuwe elementen aan het geluid van de band toegevoegd, maar de fundering is in al die jaren hetzelfde gebleven. En die fundering is nog altijd donkere, gotische en stemmige metal met een licht progressieve inslag.

Dat Jonas nog steeds groeit als zanger liet hij met name horen op City Burials, het album waar hij naar mijn mening zijn beste zang tot dan liet horen. Ook op Star Void Of Stars is zijn zang weer sterk, al wordt hij hier duidelijk(er) geholpen door moderne studiotechnieken. Dat is echter geen bezwaar want het past uitstekend binnen het totaalgeluid van dit album. Zijn melancholische zanglijnen zijn onverminderd sterk met als lichtend voorbeeld het prachtige Impermanence.

Binnen de discografie van deze band gaat mijn voorkeur absoluut uit naar de recentere albums. Vanaf Night Is The New Day heeft Katatonia wat mij betreft zijn beste serie albums gemaakt die een hoogtepunt kende met City Burials. Het nieuwe album breekt met die trend. Dit komt vooral omdat op dit album voor het eerst sinds lange tijd wat mindere nummers staan, zoals Opaline, Drab Moon en Atrium.

Katatonia heb ik leren kennen middels het meesterlijke ‘Night Is The New Day’ en sindsdien kijk ik reikhalzend uit naar nieuwe releases van deze band. Nu ligt ‘The Fall Of Hearts’ alweer enige tijd met regelmaat op mijn draaitafel.

Eerlijk gezegd viel deze nieuwe LP mij bij de eerste luisterbeurt tegen. De opener ‘Takeover’ daargelaten kwam het album me eentonig over. De ervaring heeft me inmiddels geleerd dat dit album even de tijd vraagt om de muziek een plaats te geven.

Kant A opent gelijk sterk. ‘Takeover’ neemt je direct mee in de typische melancholische sfeer die zo kenmerkend is voor Katatonia. Het nummer ken een prachtige opbouw die richting het refrein tot een climax komt. Op ‘Serein’ verenigt men het beste van De latere Anathema en Paradise Lost met de eigen sound van de band. ‘Old Heart Falls’ is vervolgens een prachtig nummer met een hoofdrol voor de stem van Jonas Renske. Wat een mooie melodieën kent dit nummer!

‘Decima’ is een mooi nummer opgebouwd rond akoestische gitaren en de Mellotron. Het doet denken aan het akoestische werk van Anathema, maar dan zonder het overdreven Pathos waaraan de laatstgenoemde band zich steeds meer schuldig lijkt te maken. In het navolgende ‘Sanction’ worden we weer bij de les gebracht door een stevige openingsriff om vervolgens weer terug te pakken op het rustigere geluid van de band. Een mooi contrast maar gelijkertijd krijg ik op dit punt ook het gevoel dat de plaat te vaak in hetzelfde rustige tempo en geluid terugvalt. De band lijkt dit zelf ook te onderkennen in het navolgende ‘Residential’. Dit nummer kenmerkt zich door ongebruikelijke maatsoorten maar met name tekstueel lijkt het af en toe niet goed te passen waardoor het nummer ongemakkelijk overkomt. Een van de zwakkere nummers op de plaat. Al met al is kant B als geheel ook wat zwakker.

Op de tweede plaat wordt gelukkig weer hoog ingezet met ‘Serac’. Jonas zingt hier in een iets hoger register wat de afwisseling ten goede komt. Daarnaast is het gitaarwerk op dit nummer erg sterk. Met ‘Last Song Before The Fade’ wordt dit niveau lekker doorgetrokken waarna de luisteraar met ‘Shifts’ weer even wat rust gegund wordt.

Naar het einde toe ligt eentonigheid toch weer op de loer. ‘The Night Subscriber’ laat weer een tempo horen dat we zo vaak horen bij Katatonia. Ook de intervallen in de meerstemmige zang kennen we van eerdere nummers. ‘Pale Flag’ versterkt dit gevoel. Gelukkig revancheert de band zich met het laatste nummer ‘Passer’.

Uiteindelijk is voor mij de slotsom dat dit wederom een zeer sterk album is van Katatonia. Echter, de band balanceert af en toe op het randje van eentonigheid. Op dit album weet men gelukkig de balans nog goed uit te laten slaan.

Het artwork van ‘The Fall Of Hearts’ is prachtig. De hoes is gedrukt op mooi gesatineerd papier wat het geheel nog extra cachet geeft. Al met al is dit album een mooie aanvulling in mijn muziekcollectie.

Op The Great Cold Distance trekt Katatonia wat steviger van leer dan op eerdere albums na hun death/doom-periode. De gitaren hebben een prominentere plek in de mix en ook de drums klinken krachtiger. Het levert een mooi, contrastrijk en goed geproduceerd album op. Een klein minpunt vind ik wel dat het contrastrijke vooral binnen de nummers te vinden is. Het album als geheel had iets meer afwisseling mogen hebben.

Ten opzichte van Discouraged Ones is dit album voor mij een aardige stap vooruit. Renskes zang is wat stabieler en muzikaal zit er meer dynamiek in de nummers. Deels is dat te danken aan Dan Swanö, die de drums inspeelde voor dit album en daarmee meer variatie in het spel van Katatonia aanbrengt. Ook wordt er qua tempo wat meer energie in de nummers gebracht.

Dit is het eerste album van Katatonia waar ik enthousiast van wordt. Jonas zingt aanzienlijk beter dan op eerdere albums, de productie klinkt ook een stuk voller en de nummers kennen meer dynamiek.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Wat een fantastisch sfeervol album is Ice Fleet geworden! Je voelt gewoon de ijzige sfeer van het verhaal waarop dit album is geïnspireerd. Een heerlijke combinatie van post rock, black- en doom metal. Op kant A kabbelt de muziek soms een beetje teveel door, maar vanaf het moment dat kant B start met het machtige bazennummer Raivo besef je hoe bijzonder Kauan bij tijden kan klinken. De hoge score is dan ook vooral dankzij het tweede deel van dit album.


Score: 85/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Kauan - Ice Fleet (85)
8. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Epica - Omega (83)
10. Empyrium - Über den Sternen (82)
11. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
12. Asphyx - Necroceros (80)
12. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
14. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
15. Therion - Leviathan (78)
16. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
17. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
18. Wode - Burn In Many Mirrors (72)
19. White Void - Anti (70)
20. Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wayhome is een bijzonder mooi en sfeervol album geworden. Vooralsnog kan het me nog niet zo aangrijpen als het fantastische Ice Fleet, maar dat kan nog komen naarmate ik meer tijd met deze plaat heb doorgebracht. Ik ben erg benieuwd hoe de CD en de lossless bestanden klinken. De LP die hier draait klinkt naar mijn smaak wel erg wollig. Ayreonfreak beschrijft in zijn mooie review het ruimtelijke geluid van de drums, maar daar is op mijn LP weinig van te horen.

Vooralsnog een solide 4 sterren: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Samen met een collega-schrijver deed ik een dubbel zo zwaar op Zware Metalen:
Dubbel Zo Zwaar: Kerry King – From Hell I Rise | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Hieronder in grote lijnen mijn aandeel daarin:

Eerlijk gezegd had ik vooraf geen hele hoge verwachtingen, mede ingegeven door het weinig geïnspireerd klinkende laatste wapenfeit van Slayer. Op dat album was Kerry natuurlijk ook al verantwoordelijk voor alle muziek. Maar eerlijk is eerlijk, na het overbodige intro knalt Where I Reign best lekker uit de startblokken. Vooral de maniakale vocalen van Mark Osegueda, die hier veel agressiever klinkt dan we van hem gewend zijn, geven dit nummer een enorme boost. Muzikaal is het nummer opgebouwd uit riffs die ook prima hadden gepast op een van de meer recente albums van Slayer.

De nummers volgen qua opbouw wel redelijk de formule die op Repentless al werd gehanteerd. Gelukkig klinkt From Hell I Will Rise wel een stuk energieker dan de laatste worp van Slayer, niet in de laatste plaats omdat Kerry King de futloos klinkende drop-b tuning deze keer grotendeels achterwege heeft gelaten. Alleen op het afsluitende titelnummer, dat uit de periode van Repentless stamt, hangen de snaren als slappe waslijnen langs de gitaarhals.

Ook komt Kerry’s liefde voor punkmuziek weer wat nadrukkelijker naar voren. Het meest voor de hand liggende voorbeeld daarvan is het afwijkenden Two Fists, maar ook het kort maar krachtige statement Everything I Hate About You kent een behoorlijke punkvibe.

Over het algemeen gaat mijn voorkeur absoluut uit naar de nummers waar het gaspedaal diep naar de bodem gaat, zoals Where I Reign, Idle Hands en Crucifixation. De adrenaline en tomeloze energie op deze nummers maken veel goed van wat de nummers aan creativiteit missen. Op de langzamere nummers valt helaas duidelijker op dat het songmateriaal niet altijd even sterk is. Neem nu een nummer als Trophies Of The Tyrants, dat aan elkaar hangt van riffs waar geen enkele inspiratie uit blijkt of Tension, waar elke vorm van spanning uitblijft.

Positieve uitzondering is wat mij betreft Shrapnel, een midtempo thrasher met een fijne groove waar Mark Osegueda ook andere facetten van zijn stem kan laten horen. Ook Residue blijkt na meerdere luisterbeurten een groeier die met een beetje (veel) fantasie doet denken aan de midtempo-nummers van Slayer ten tijde van South Of Heaven en Seasons In The Abyss.

Uiteindelijk zal dit album in de metalgeschiedenis vooral fungeren als excuus voor King en consorten om de wereld rond te reizen als meer dan een veredelde Slayer-tribute en zal het songmateriaal als vulmateriaal dienen tussen de Slayer-klassiekers op de samen te stellen setlist. Ondanks alle aanmerkingen die ik heb op dit album moet ik bekennen dat From Hell I Rise best een vermakelijk plaat is en het album zal ongetwijfeld zijn weg vinden op menig jaarlijst tegen het einde van dit jaar. Ikzelf zal echter geen plekje voor dit album reserveren.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Om te vieren dat het 25 jaar geleden was sinds de eerste release op het Escape label verscheen, bracht mede-labeloprichter Kahlil Turk met behulp van songwriters en een hele zwik aan muzikanten en zangers zijn eerste Turkish Delight-album uit in 2022. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want inmiddels is deel drie uitgebracht.

Net als op de eerste twee delen staat dit album bomvol met compacte, strak gemusiceerde melodieuze hardrock. In elk nummer is de hoofdrol weggelegd voor een van de geweldige zangers die op dit album meedoen. Een van de grootste verrassingen is voor mij Andrew Freeman, die op I Am The Night echt een fantastische prestatie levert. Ik moet Last In Line ook maar eens checken….. Naast het sterke vocale geweld is er voor de liefhebbers van spetterend gitaarwerk ook veel te genieten. Dit derde deel is, net als de eerdere delen, een heerlijke mix van melodieuze rocknummers, die ondanks de vele muzikanten en stijlen toch coherent aanvoelt.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Dikke plaat hoor! Vorig jaar is deze release een beetje aan me voorbij gegaan, maar die schade is inmiddels ingehaald. Heerlijk groovende thrash/sludge/punk boordevol afwisseling en melodie. Opener Deconstructing Self-Destruction, Filthy Vagebond en het titelnummer zijn favorieten. In dat laatste nummer laat deze gelegenheidsformatie horen ook erg veel impact te hebben als het tempo naar beneden gaat. Mijn top 20 van vorig jaar zou ik er niet voor aanpassen, maar desalniettemin een sterk album.

Atonement is mijn eerste kennismaking met KsE. En die bevalt redelijk goed. Het begin van het album is erg sterk, met dikke riffs en sterke melodieen. Na de eerste vier nummers begint de klad er helaas wel een beetje in te komen. Gelukkig duurt het album niet heel lang, zodat het einde nabij is voordat dit echt storend wordt.

Score: 69/100

Enige tijd terug had deze band de complete discografie in de aanbieding op Bandcamp. Een mooie aangelegenheid om eens nader kennis te maken met deze band, die recentelijk aardig aan populariteit lijkt te hebben gewonnen.

Het debuut Orion klinkt veelbelovend. Heerlijke psychedelische rock waarbij de Pink Floyd-invloeden niet van de lucht zijn. De zware riffs geven een mooi tegenwicht aan de lichtere passages, zoals in Sleeps On A Vine. De riff in Goliath doet de naam van het nummer ook absoluut eer aan!

De productie is om door een ringetje te halen. De instrumenten klinken heerlijk gedetailleerd en met name het gitaargeluid is een genot voor het oor. Orion is een mooie kennismaking met deze band die smaakt naar meer.

Lekker vervolg op het debuut, maar het titelnummer en in navolging daarvan Too Little Too Late duren me toch wat te lang voor het aantal goede ideeën dat de nummers bevatten. De titel Repeater is dan wel weer toepasselijk. Centurion sluit het album lekker af.