Earth Rot speelt op dit album een kruising tussen black- en death metal en bedient zich daarbij voor de gitaren van het typische zweedse HM-2 kettingzaaggeluid. Het album als geheel is een beetje wisselvallig. Sterke nummers met monsterriffs, zoals Dread Rebirth en Mind Killer, worden afgewisseld met minder overtuigende nummers als Towards A Godless Shrine (dat overigens in het tweede deel wel aan kracht wint).

Productioneel is er weinig aan te merken op het album. De gitaren staan lekker vet in de mix, het drumgeluid klinkt goed gedefinieerd, zonder overdreven klinisch strakgetrokken te zijn.

Deze LP kreeg ik als extraatje van Pelagic Records bij een bestelling. Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, maar doorgaans zijn dit soort extraatjes platen die labels aan de straatstenen nog niet kwijt kunnen omdat de muziek niet hoogstaand is.

Ik ben dan ook erg blij verrast door de uitstekende muziek op dit album. Vettige, uit dikke riffs opgebouwde stoner met harsh vocalen die afgewisseld worden met cleane meerstemmige zang á la Alice In Chains. Naar het einde toe verliest de plaat zijn aantrekkingskracht een beetje, maar met Earthless laat horen is alleszins vermakelijk!

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Let The Truth Speak is een prachtig luisteravontuur geworden waarop ontzettend veel gebeurt. En eigenlijk heb ik nog te weinig tijd met dit album gespendeerd om de muziek volledige te bevatten. Daarbij herken ik de kritiek van Ayreonfreak ook wel een beetje. De samenhang lijkt soms een beetje te ontbreken. Ondanks dat mag dit album niet op mijn jaarlijst ontbreken, met de kanttekening dat deze plaat wellicht hoger had kunnen eindigen als ik er meer tijd mee had gehad.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Horrendous - Ontological Mysterium (4,5)
6. Heretoir - Nightspheres (4,5)
7. Tanith - Voyage (4,5)
8. Convocation - No Dawn for the Caliginous Night (4,5)
9. Haken - Fauna (4,5)
10. Anubis Gate - Interference (4,5)
11. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
12. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
13. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
14. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
15. Soen - Memorial (4,0)
16. Hypno5e - Sheol (4,0)
17. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
18. Marianas Rest - Auer (4,0)
19. Earthside - Let The Truth Speak (4,0)
20. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)

Prettig in het gehoor liggende heavy metal met een AOR-sausje. Met name het gitaarspel, dat erg beïnvloed is door de gitaarhelden uit de jaren '80 klinkt bijzonder smaakvol. Het spel van de andere muzikanten is uitstekend, maar vooral dienend.

Zanger Michael Eden heeft een herkenbare zangstem die blijkbaar niet door iedereen gewaardeerd wordt. Wat mij betreft levert hij een uitstekende prestatie en ook de meerstemmige refreinen klinken uitstekend.

Fijne plaat die vooralsnog 3,5 krijgt met zicht op meer.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Een fijne ontdekking uit de stal van Prophecy Productions, waar dit jaar veel mooie albums zijn uitgebracht. Dit trio laat een interessante mix van black-, post-, en doom metal horen met spookachtige, veelal gedubbelde vocalen. Het lange The Well is één van de hoogtepunten van dit album. Een goed uitgewerkte doom track die niet fragmentarisch klinkt en blijft boeien. De overgang naar Torpid Dreamer (die riff!) is geweldig.

De kale en directe productie laat weinig tot de verbeelding over, alle instrumenten zijn duidelijk te onderscheiden. Met name het rijke basspel valt daardoor op.

Score: 74/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Persefone - Metanoia (86)
6. Lalu - Paint The Sky (85)
6. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
8. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
8. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
8. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
12. Voivod - Synchro Anarchy (82)
12. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Amorphis - Halo (78)
14. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
16. Toundra - Hex (77)
17. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
17. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
19. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
19. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
__. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Weinig op te frissen aan deze release, aangezien ik deze gisteren vers van de winkel heb gehaald.

Het is mooi om de ontwikkeling van Elder te volgen. Waar de vroege albums nog een flinke scheut stonerinvloeden bevatten, klinkt de band op de laatste releases steeds meer als een psychedelische progrockband. De komst van Michael Risberg als tweede gitarist en toetsenist is een enorme verrijking voor het geluid van de band gebleken. Het is een genot om zijn gitaarpartijen met die van Nick DiSalvo verweven te horen en zijn klassieke synthgeluiden geven het totaalgeluid van de band meer diepte.

Over die laatste gesproken: de kenmerkende zang van Nick is wat mij betreft nooit het sterkste punt van de band geweest, maar heeft zijn charme. Op Innate Passage levert hij wel zijn beste zangprestatie tot op heden.

Innate Passage is een logisch vervolg van de koers die de band met The Gold & Silver Sessions inzette en vormt wat mij betreft een voorlopig hoogtepunt in de discografie van de band. En Merged In Dreams - Ne Plus Ultra is een van de beste tracks die ik dit jaar heb gehoord!

Score: 91/100

1. Wilderun - Epigone
2. Elder - Innate Passage
3. Disillusion - Ayam
4. Persefone - Metanoia
5. Lalu - Paint The Sky
6. 40 Watt Sun - Perfect Light
7. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain
8. Dark Funeral - We Are The Apocalypse
9. Jethro Tull - The Zealot Gene
10. Toundra - Hex
11. Big Big Train - Welcome To The Planet
12. Sarcasm - Stellar Stream Obscured

Geen idee waarom, maar Eloy is tot voor kort nooit bij mij op de radar gekomen, tot ik onlangs via youtube wat oud werk hoorde dat mij triggerde om deze band eens wat nader te verkennen. En waarom dan niet bij het laatste album……

Nou, omdat dit album niet zo heel spannend is. Een beetje gezapige oudemannenrock, die paralellen heeft met de laatste twee albums van Jethro Tull, maar de zeggenschap mist van Rökflute of The Zealot Gene. Bij tijden klinkt het best aardig en nergens vliegt het uit de bocht. Ik ga het jaren ‘70 werk van Eloy maar eens verkennen. Dat spreekt me vast beter aan.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Über den Sternen is mijn eerste kennismaking met dit duo. Aanvankelijk moest ik even wennen aan de nogal plechtige zang, maar eenmaal gewend raak ik alleen maar meer in vervoering door de geweldige sfeer die Empyrium weet neer te zetten. In de eerste plaats door de prachtige muziek, maar de beleving wordt nog eens versterkt door de mooie productie die dit album kreeg.

Eén ding stoort me echter wel, en dat is het drumwerk. Dit klinkt bij tijden houterig en mist de finesse die past bij dit sfeervolle album. Verder niets dan lof.

Score: 82/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Soen - Imperial (90)
3. Cult Of Luna - The Raging River (84)
4. Epica - Omega (83)
5. Empyrium - Über den Sternen (82)
6. Asphyx - Necroceros (80)
6. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
8. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
9. Therion - Leviathan (78)
10. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
11. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
12. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Deze CD werd mij toegeschoven door een collega-redacteur die zijn collectie aan het uitdunnen was. Ik begrijp waarom deze CD hem in de weg stond. Niet dat de muziek die End Of Green hier laat horen slecht is, maar de kruisbestuiving tussen grunge en doom klinkt ook niet heel erg geïnspireerd. Aanvankelijk begint de CD prima met het zwaar aangezette Left My Way, maar al snel blijkt dat de rest van de nummers een variatie zijn op hetzelfde thema. De zanger heeft een beperkt stembereik en de drummer weet weinig variatie in zijn patronen aan te brengen, waardoor de gitaarriffs ook niet aan kracht winnen. Een krappe voldoende voor dit album..

Elevation is een degelijk en prima melodisch death/doom-album, maar weet zich niet boven het maaiveld te verheffen. Daarvoor bieden de nummers te weinig onderscheidend vermogen in een genre waar de paden al redelijk platgewalst worden. In deze relatief releaseluwe periode krijgt zo'n album nog een beetje aandacht, maar over een maandje ben ik deze waarschijnlijk weer vergeten.....

Na het geweldige Utgard vind ik dit tussendoortje wel erg tegenvallen. Ruun II - The Epitaph is nog enigzins de moeite waard, maar als geheel vind ik deze EP erg ondermaats voor Enslaved-begrippen.

Vandaag heb ik het album nog een paar keer de revue laten passeren. E blijft een moeizaam album, vooral tijdens Storm Son en Hiindsight. Het zijn de twee langste nummers, maar ook de nummers waarin de band teveel in de herhaling valt. De overige nummers bevallen me bij herbeluisteren een stuk beter, vooral Sacred Horse is een uitstekend nummer. Van de albums die ik van deze band ken blijft E echter het minste album. Desondanks een half sterretje erbij.

Score: 68/100

Hier de dubbelreview op Zware Metalen

... De meeste ingrediënten voor dit album hebben we al op eerdere albums van deze band gehoord. De psychedelische invloeden maken dat dit album toch weer anders klinkt dan Utgard. Wat dat betreft was de EP Caravans To The Outer Worlds al een voorbode van hetgeen we op Heimdal te horen krijgen. Het sterke titelnummer van die EP staat in nagenoeg dezelfde uitvoering ook op dit album. De band verrast me vooral met het titelnummer, waar Enslaved dankzij de zware en vervormde basgitaar zowaar aan Type O Negative doet denken...

... Het nieuwe album is vier minuten langer en telt twee nummers minder dan Utgard. En daarin zit voor mij gelijk het knelpunt van dit album: een aantal nummers zijn te lang voor het aantal interessante ideeën dat erin zit en missen de spanningsboog om mij als luisteraar bij de les te houden. Beste voorbeeld hiervan is Congelia, dat minutenlang nergens heen lijkt te gaan en pas in de tweede helft interessanter wordt. Ook The Eternal Sea blijft te lang doorploegen in eenzelfde stramien zonder groei of accentverschuivingen. Pas na vijf minuten krijgt de luisteraar een flinke schop onder zijn kont om weer bij de les te komen...

Ik ben een laatkomer op het Enslaved-feest. In Times was mijn kennismaking met deze band en rond de tijd van de release heb ik dit album grijsgedraaid. One Thousand Years Of Rain is mijn favoriet op dit album, maar de rest van de nummers doet er nauwelijks voor onder. Boeiende blackened progressive metal die in de epische passages doet denken aan Bathory ten tijde van Hammerheart.

Opvolger E was voor mij een tegenvaller, al begin ik het album wat meer te waarderen, maar inmiddels ben ik in de vroegere discografie aan het duiken. Daar valt nog veel te genieten, merk ik al.

Score: 83/100

Na het voor mij ietwat teleurstellende 'E' wint Enslaved mij als luisteraar weer helemaal terug met Utgard. De nummers zijn bondiger waardoor de nummers beter blijven boeien. Fires In The Dark opent het album nog wat moeizaam, maar vanaf het te gekke Jettegryta komt het album heerlijk op gang. Tegen de tijd dat kant B aan de beurt is, is de band warmgedraaid. Het tweede deel van de plaat is absoluut het sterkts met Urjotun, dat bol staat van de new wave-invloeden, het Voivod-achtige Flight of Thought and Memory, het meeslepende Storms Of Utgard (waar ik in de solosectie aan Pan.Thy.Monium moet denken) en de prachtige epische afsluiter Distant Seasons.

Helaas heeft mijn oranje gekleurde LP veel achtergrondruis en ga ik deze omruilen voor de zwarte variant. Hopelijk is die persing schoner.

In de jaren '90 heb ik de tweede blackmetalgolf aan mij voorbij laten gaan. Ik kon helemaal niets met die vaak matig geproduceerde herrie. Via een omtrekkende beweging kom ik nu alsnog regelmatig bij albums uit die tweede golf terecht en kan ik deze stijl inmiddels veel beter waarderen. Zo ook dit debuut van Enslaved.

Zoals ik bij mijn 'instapalbum' In Times al schreef ben ik vrij laat in de discografie van Enslaved ingestapt. Van daaruit heb ik vooral het recentere werk verder leren kennen. Nu dan een duik in het diepe voor het debuut van deze band. Met de progressieve metal van de latere werken van Enslaved heeft Vikingligr Veldi nog niet veel te maken, maar toch komen op deze plaat de progressieve trekjes af en toe aan de oppervlakte, en dan vooral op het instrumentale Norvegr.

De productie valt me, alhoewel enigszins spartaans, erg mee. Het geluid is vlak maar alle partijen zijn goed te onderscheiden. Zelfs het overmatig gebruik van reverb op de drums kan het luisterplezier niet vergallen. Want plezier heb ik absoluut met dit album. Wat een energie laat Enslaved horen op dit album! Het geweldige Lifandi Liv Undir Hamri draaft in het eerste deel maar door dankzij de energieke drumpartijen tot het nummer in het tweede deel op half tmpo doordendert. Op Vetrarnótt doet de band dit nog eens dunnetjes over maar met minder impact.

Vanaf Midgards Eldar gaat de band echte rhelemaal los. Wat een razernij! En dan Heimdallr, waar de band de rem al helemaal niet weet te vinden. Zoals gezegd licht Enslaved op Norvegr al een tipje van de sluier op als het gaat om de progressieve invloeden die het latere geluid van de band zullen bepalen. Dit nummer is mijn favoriet van dit album.

score: 83/100

Ik heb me onlangs toch laten verleiden om dit album op CD in huis te halen. Van mijn aanvankelijke bedenkingen is weinig meer over. Abyss Of Time blijkt een van de minste nummers op dit album en met name op het tweede gedeelte van de CD haalt de band een hoog niveau. De productie van deze bombastische symfonische power metal is ook nog eens om door een ringetje te halen.

In aanloop naar het jubileumconcert van a.s. zaterdag realisser ik me dat ik het vroege werk van deze band helemaal niet ken. Als je - zoals ik - pas met The Holograpic Principle bent ingestapt dan is het even omschakelen om het debuut te horen.

Aanvankelijk viel dit album me erg tegen, maar eenmaal gewend aan de minimalistische productie merk ik dat ik dit album steeds beter weet te waarderen. Er klinken goede ideeën door in de nummers, maar ik mis nog de impact van de latere albums.

Deze band put duidelijk inspiratie uit de muzikale nalatenschap van Bathory. Het klinkt allemaal best aardig, maar tegelijk totaal ongeloofwaardig. Ze willen wel Viking zijn, maar dan wel lekker warmpjes voor hun gashaardje in hun VINEX-woning. Het klinkt allemaal net een beetje te braaf en netjes.

Lekkere pretentieloze power metal is wat Eternal Champion op dit album laat horen. De overwegend midtemponummers zitten vol met lekkere gitaarriffs, af en toe op de achtergrond ondersteund door een keyboard. Grootste minpunt is wat mij betreft de zanger, die wat beperkt is in zijn bereik. Daarnaast blijft het album veelal in één tempo doorhakken, wat de variatie niet ten goede komt. De jaren 80'-stijl productie maakt het album helemaal af.

Ik ben erg benieuwd hoe deze band live klinkt. Een nummer als Skullseeker vraagt er gewoon om meegebruld te worden door een massa metalfans.

Heerlijke rockplaat van deze heren! Een mooie mengeling van uptempo knallers , midtempo hardrockers en kitcherige, typisch jaren '80, ballads die stiekem heel prima zijn. Het album opent nog wat weifelend met Stormwind maar Scream Of Anger is een voltreffer van jewelste en wat mij betreft het absolute prijsnummer van dit album. Wat een energie heeft dit nummer. Alleen het afsluitende Dance The Night Away komt nog in de buurt.

Ster van het album is absoluut John Norum. Natuurlijk met zijn vlammende solo's, die niet zouden misstaan op menig album uit de Shrapnel-stal, maar ook zijn smaakvolle riffs zijn een genot voor het oor. Sowieso is het gitaargeluid erg goed op dit album. Ook Rolf Larsson levert een sterke performance op dit album. Zijn stem klinkt energiek, dynamisch en vol passie. Zijn naam kom ik zelden tegen op 'beste zanger'-lijstjes maar dat is mijns inziens niet terecht.

Score: 80/100

Evergrey levert met 'Escape The Phoenix' wederom een prima album af. Het herkenbare bandgeluid wordt dit keer wat opgefrist met modern aandoende elektronische accenten. Niet schokkend hoor, de zwaar aangezette metal klinkt als een logisch vervolg op eerdere albums uit de catalogus.

Dat mag ook als een klein kritiekpunt gezien worden. Het album klinkt nergens verrassend, maar vooral degelijk.

Was Solitude + Dominance + Tragedy al een mooie stap voorwaarts na het matige debuut, dan is deze derde worp een stap met zevenmijlslaarzen.

De mix - voor de derde keer op rij door Andy LaRocque - klinkt een stuk beter dan op de eerdere albums en de nummers zijn zonder uitzondering sterk te noemen. Het is ook het eerste album met Henrik Danhage en zijn spel is een enorme verrijking voor de band.

Favorieten: The Masterplan (die solosectie is geweldig) en Mark Of The Triangle

Dit album is een grote stap voorwaarts ten opzichte van het debuut. De nummers klinken spannender en afwisselend. De zangpartijen van Tom zijn ook interessanter. Nosferatu (geweldige opbouw) en The Corey Curse zijn mijn favorieten, maar echt zwakke nummers staan er niet op dit album. De achilleshiel van dit album is het geluid, dat teveel verzuipt in de reverb. Andy LaRocque is, net als op het debuut, verantwoordelijk voor de mix en maakt niet bepaald goede reclame voor zichzelf.

Daar denken de meeste stemmers anders over, en ik sluit me daar bij aan.

The Dark Discovery heeft naast een matige, holle productie te lijden onder eentonige nummers, waardoor het album langdradig klinkt en in mijn beleving veel langer dan de 48 minuten muziek die op de CD staan. Toch komt er zo af en toe licht in de duisternis, zoals bij Closed Eyes en Every Tear That Falls. Dat zijn nummers die boven de rest uitsteken.

The Dark Discovery is een aardige album, waar de band (of Tom Englund) een glimp van zijn kunnen laat zien.Op navolgende albums wordt dit echter veel duidelijker.

Een prima debuutalbum van Evership, waarop het bandgeluid zwaar leunt op invloeden van bands als Yes, Queen en Kansas. Virtuoos, maar nooit nodeloos ingewikkeld en altijd in dienst van de lang uitgesponnen en goed opgebouwde nummers. Instrumentaal wordt de muziek gedragen door een flinke dosis synthesizers en spelen de gitaren een wat minder prominente rol in de mix. Desondanks komt deze neoprog af en toe stevig uit de hoek. Beau West zingt het geheel aan elkaar en doet dat bijzonder sterk. Mede dankzij hem steekt Evership boven het neo-progmaaiveld uit.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Dit album heb ik pas onlangs aangeschaft, maar vooralsnog heb ik moeite om in het album te komen. De kwaliteit is net als bij de voorgaande albums onmiskenbaar en bij vlagen laten de heren fantastische dingen horen, maar soms klinkt het zóóó belegen.... Wellicht dat ik dit album over een tijdje beter ga waarderen. Dat komt dan niet op tijd voor de jaarlijst.

Score: 67/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
8. Frost* - Day And Age (85)
10. Cult Of Luna - The Raging River (84)
10. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
10. Dordeduh - Har (84)
13. Epica - Omega (83)
13. Flotsam and Jetsam - Blood In The Water (83)
15. Empyrium - Über den Sternen (82)
16. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
17. Seth - La Morsure Du Christ (80)
17. Asphyx - Necroceros (80)
17. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
20. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
- - . Therion - Leviathan (78)
- - . Gojira - Fortitude (77)
- - . Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Vola - Witness (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Evership - The Uncrowned King - Act 1 (67)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)

In 7 jaar tijd is er bij Exodus weinig veranderd. Persona Non Grata sluit naadloos aan op Blood In Blood Out, waarbij mijn enige commentaar op deze site 'Lekkere Beukplaat' was.

Dat kan ik hier herhalen. Dit album bevat weer de typische gitaarriffs waar deze band in grossiert en Zetro blaft de boel lekker bij elkaar. Grootste makke van de plaat: het duurt vaak te lang. De riffs worden soms net iets te lang uitgemolken, er wordt nog net even een riff teveel toegevoegd of een herhaling teveel gedaan. Het openingsnummer - dat prima in een kleine 5 minuten gekund had - is wat dat betreft exemplarisch.