Enthousiast geworden door Towers Of Gold heb ik het debuut ook in huis gehaald. Damned For All Time is ook een uitstekende plaat maar mist de zang van Daniel Heiman.

Yannis Papadopoulos (Oa Beast in Black) is de zanger op dit album en klinkt meer dan verdienstelijker, maar heeft niet de klasse die Heiman op Towers Of Gold laat horen.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het powermetalgenre is doorgaans wat minder aan mij besteed, maar zo af en toe komt er in dit genre een plaat voorbij die toch mijn aandacht trekt. Zo werd ik bij een platenzaak gewezen op dit tweede album van Sacred Outcry en heb ik deze plaat zonder te luisteren meegenomen. Het bleek gelukkig een goede keuze, vooral dankzij de enorm sterke zang op dit album.

De nummers op dit album zijn gelukkig een stuk afwisselender dan de gemiddelde powermetalplaat. Dus niet allen maar doordenderende dubbelbassnummers, maar ook epische midtemponummers en meer folky passages. Mijn top 20 haalt het album niet, maar het is wel de best powermetalplaat (en enige) die ik dit jaar kocht.



1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Heretoir - Nightspheres (4,5)
6. Tanith - Voyage (4,5)
7. Haken - Fauna (4,5)
8. Anubis Gate - Interference (4,5)
9. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
10. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
11. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
12. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
13. Hypno5e - Sheol (4,0)
14. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
15. Marianas Rest - Auer (4,0)
16. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
17. Klone - Meanwhile (4,0)
18. OAK - Disintegrate (4,0)
19. Riverside - ID.Entity (4,0)
20. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)

Awakening heeft er al een aantal rondjes opzitten en de plaat bevalt me prima. Kant A opent met Awakening redelijk zoals we van SR gewend zijn. Vanaf Divide & Conquer laat de band horen toch niet helemaal op de oude tour te gaan, met name dankzij Phil Rind, die verrassend vitaal klinkende zanglijnen laat horen. Die lijn wordt op Salvation en Manifest Reality prima doorgetrokken.

Helaas wordt dit niveau op kant B niet volgehouden. Killing Machine begint gezapig maar wordt gered door het refrein en Death Valley is een matig midtempo-nummer dat snel verveelt. Het punk-achtige Revolution stampt lekker weg en zal het live vast prima doen. Met Something To Believe (waar de stem van Phil enigzins doet denken aan die van Zakk Wylde) sluit het album op degelijke wijze af.

Grootste pluspunt op dit album is Phil RInd, die verrassend goed bij stem is en meer melodie in zijn zanglijnen legt. De productie van het album is dik in orde en het album luistert lekker weg. Jammer dat het uitstekende niveau van kant A niet wordt doorgetrokken op kant B. Daarnaast zijn de inspiratieloze solo's van Wiley een puntje van kritiek.

Score: 77/100

Na het geweldige The American Way vond ik Independent een behoorlijke tegenvaller indertijd. De tijd is echter mild geweest voor deze plaat, want inmiddels kan het wat meer groovende geluid op veel meer waardering rekenen bij mij. Zoveel dat ik na een aantal jaren zoeken eindelijk dit album op vinyl aan mijn collectie kan toevoegen. Had ik dat in 1993 maar gedaan .

Nummers als het titelnummer, Free en Supremacy knallen als een malle, If Only is een prachtig rustpuntje en Crawling kan ik stukken beter waarderen dan ten tijde dat ik de clip voor het eerst op MTV zag.

Heerlijke plaat!

Sacred Reich blijft voor mij een speciale band. Ik kreeg ooit The American Way op vinyl bij een abonnement op de Aardschok en heb dat album grijs gedraaid. Mijn eerste metal-concert ooit was een optreden van Sacred Reich in Hedon in '91 (met in voorprogramma Atrophy) en ik heb ze daarna nog een paar keer gezien. De band verzaakt nooit live en staat als een huis. Dat hoor je ook op dit live-album dat ik tot mijn verbazing via het label Jolly Roger eindelijk op vinyl uitgebracht zag worden.

De setlist is een mooie mix van klassiekers en ondergewaardeerd materiaal van het derde en vierde album van de band. Phil is op de meeste nummers prima bij stem (op Who's To Blame iets minder), Wiley is in vorm met zijn leads en Gregg en Jason vormen met de bas van Phil een strakke basis.

Voorganger 'Master's Command' heb ik al sinds eeuwigheid in mijn collectie en wordt hier nog sporadisch gedraaid. Deze opvolger kwam ik in de bakken bij No Dust tegen en gezien de positieve beoordelingen her en der was mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Net als het vorige album is 'Wicked Generation' hevig geïnspireerd door Queensryche. Dit keer werd de blauwdruk van Operation: Mindcrime als voorbeeld genomen. Het levert een wat gebalanceerder album op dan 'Master's Command'. En ondanks de overduidelijke invloeden en daarmee gebrek aan originaliteit is 'Wicked Generation' een bijzonder geslaagd album geworden. Heerlijke heavy metal die naar het progressieve neigt met sterk gitaarwerk en uitstekende zang. Nu de rest van de discografie van deze band ook maar eens opsnorren.....

Mijn kennismaking met Saga was op Arrow Classic Rock, waar ik met verbazing toekeek hoe een volle tent dolenthousiast werd van deze synthprog. Ik vond er destijds maar weinig aan.

Toen ik afgelopen weekend de eerste vier platen van Saga bij de kringloop zag liggen kon ik het toch niet laten om ze mee te nemen. Voor 4 euro kon ik toch geen buil vallen? Integendeel! Het is even wennen aan het wat poppy geluid van de band, maar de muziek van Saga op dit debuut begint steeds beter te beklijven. Persoonlijk hou ik ervan om de gitaar iets meer op de voorgrond te horen maar ik begin steeds meer waardering voor het kamerbrede synthtapijt te krijgen. De nummers zitten sterk in elkaar en de stem van Michael Sadler bevalt ook uitstekend. Ik verheug me al op de volgende drie platen...

Dit album van Sahg klapt er heerlijk op. Een kleine drie kwartier sterk uitgevoerde ambachtelijke stoner-/hardrock waarbij de zang van Olav Iversen de sterkte troef is. Downwar Spiral en Denier zijn wat mij betreft de nummers die er bovenuit steken, maar het album is eigenlijk over de gehele linie sterk te noemen. Het al vaker gememoreerde Spiral Void wijkt een beetje af van de rest van de plaat, maar vormt een prima afsluiter van een sterk album.

Score: 80/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Origins vond ik na het sterke Forgotten Lands een lichte tegenvaller. Op Amidst The Ruins herpakt Andy Marshall zich weer en klinkt de sfeervolle black/folk metal zoals ik het graag hoor. Wijds uitgesponnen melodieën waarmee prachtige sfeerbeelden worden geschilderd. Alleen al zoals het titelnummer naar een prachtige climax werk! Ook het afsluitende Rebirth is een klein meesterwerkje, maar eigenlijk zijn alle vijf nummers zonder uitzondering sterk.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Forgotten Paths is mijn eerste kennismaking met SAOR. Sfeervolle black metal met een flinke folksaus die mij absoluut goed smaakt! Hoogtepunt is voor mij Bròn, een nummer dat door de vele afwisseling, de toevoeging van vrouwelijke vocalen en inzet van doedelzak een erg boeiend nummer is geworden. Smaakt naar meer....

Score: 82/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Sarcasm levert met Stellar Stream Obscured een aardig blackened deathmetalalbum af. Met die genretypering doe ik de band misschien wel te kort, want op nummers als Ancient VIsitors en The Powers Of Suffering That Be schakelt de band terug naar stroperige doomtempo's. Het kenmerkt de afwisseling op dit album. De riffs die de band bezigt hebben we allemaal in andere vorm wel eens gehoord, maar de uitvoering is wel verdo(e)md lekker!

Score:70/100

1. Wilderun - Epigone
2. Lalu - Paint The Sky
3. 40 Watt Sun - Perfect Light
4. Toundra - Hex
5. Sarcasm - Stellar Stream Obscured*

Nee, dit is het niet voor mij. Instrumentaal klinkt het soms best veelbelovend (lekkere gitaarsound), maar af en toe verzandt de muziek in ondefinieerbare chaos. Als de zanger zijn strot opentrekt haak ik af. Deze staat veel te ver voorin de mix.

Ik heb dit album ooit in de '90-er jaren eens als tweedehandsje opgeduikeld en op aanraden van een vriend meegenomen. Op mijn krakkemikkige audio-installatie destijds viel de matige productie van deze plaat me nog niet zo op, maar naarmate mijn apparatuur evolueerde, ging ik me steeds meer ergeren aan het geluid van de LP.

De productie ten spijt, staan er wel een aantal heerlijke nummers op deze plaat. Dankzij het goede gitaarwerk van Ramsey en Tippins doen de nummers regelmatig denken aan het vroege werk van Iron Maiden (met name Blades Of Steel en het instrumentale The Ritual), maar dan iets rauwer. Ook in de opbouw van de nummers worden regelmatig de blauwdrukken van deze band gevolgd. Toch is Satan op dit album veel meer dan alleen maar een Iron Maiden rip-off. De band klinkt bij tijden een stuk agressiever en schuurt stilistisch af en toe tegen de thrash metal aan.

Met een goede productie had dit album een veel hogere score gehad.

Score: 79/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Wat een genot is het elke keer weer als Satan een nieuw album uitbrengt. Geen overgeproduceerde, platgewalste sound, maar 'gewoon' vijf man in de studio die in een paar takes een album inspelen en de spontaniteit, inclusief kleine foutjes, vastleggen.

Luister in From Second Sight eens naar de gitaren van Russ Tippins en Graeme English. Het is alsof je als luisteraar gewoon tussen de mannen instaat terwijl zij ingenieus hun gitaarmelodieën met elkaar verweven. Het karakter van hun gitaren en versterkers blijft behouden in de transparante sound.

Zanger Brian Ross levert op 68(!)-jarige leeftijd nog steeds een puike prestatie als zanger. Ik zag de band dit jaar op Wacken Open Air en ook live laat hij horen nog steeds goed bij stem te zijn. Topnummers: Earth We Bequeath, From Second Sight en Ascendancy.

Score: 86/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
14. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Voivod - Synchro Anarchy (82)
15. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
17. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
18. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
19. Amorphis - Halo (78)
19. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
19. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)

In de eerste dagen na de release was ik best wel enthousiast over Songs In Crimson, maar de glans is er na een paar draaibeurten wel een beetje af. Bijna alle typische Satan-elementen die de band voor mij zo goed maken, zijn op dit album aanwezig. De nummers als geheel zijn dit keer helaas niet zo sterk als op bijvoorbeeld het geweldige Earth Infernal.

Kant A begint flauw en komt wat mij betreft pas echt een beetje op aan bij Sacramental Rites. Het navolgende Martyrdom is wel een sterk nummer.

Kant B opent gelukkig een stuk sterker met Turn The Tides, maar weet dat niveau niet vast te houden op Captives, al is de modulatie en de daarop volgende solo een hoogtepuntje. Curse In Disguise voelt een beetje als een vreemde eend in de bijt en biedt daarom in positieve zin afwisseling op dit album. Truth Bullet is ook een lekker nummer en een beetje afwijken, maar had denk ik beter gepast op een album van Tanith. Deadly Crimson is ten slotte geen afsluiter die uitnodigt om gelijk de plaat weer om te draaien.

Al met al toch een half sterretje eraf.

Herkenbaar wat RuudC schrijft. Ook bij mij kon het album na de eerste luisterbeurt aanvankelijk niet enorm bekoren, maar het album blijft genoemd worden in mijn omgeving. Ook de link met Visigoth en Sumerlands, bands die ik graag luister, deed me bewegen dit album toch maar in de herkansing te doen.

De epische heavy/power metal kan na een aantal luisterbeurten beter bekoren. Met name de zang van Brendan Radigan, die hier op momenten erg aan Eric Adams doet denken, valt in positieve zin op. Hij gebruikt zijn stem hier anders dan bijvoorbeeld op Dream Killer van Sumerlands. Hij maakt een nummer als Blood Of The King, dat op zich niet heel sterk is, echt beter en interessanter.

Productioneel klinkt dit album primitief, maar geeft de energie in de uitvoering van de nummers goed weer. En met die uitvoering zit het wel snor! Met name het gitaarwerk is erg smaakvol, zonder overdreven virtuoos gefröbel.

De CD is inmiddels uitverkocht, maar de LP-persing is aanstaande volgens de bandcamp-pagina. Die staat alvast op mijn verlanglijstje.

Dit album wordt door Jon Oliva consequent betiteld als Fight For The Nightmare. Het is wat mij betreft ook zeker de minste plaat uit het ouevre van de band. Het titelnummer is prima, The Edge Of Midnight, Hyde en Red Light Paradise kunnen er ook prima mee door.

Out For Love is een gladgespreken versie van het nummer dat ook op Sirens stond. De Sirens-versie heeft absoluut mijn voorkeur en deze versie kan ermee door. She's Only RnR gaat ook nog wel.

De rest van de plaat kan me gestolen worden eerlijk gezegd. De covers doen me niets en de herbewerking Cry For love (een demoversie van Fighting For Your Love stond als bonus op de CD van Dungeons Are Calling) is maar slap, evenals het zeikerige Lady In Disguise.

Score: 61/100

Forever Free is mijn gateway-album van Saxon. Ik leende de CD ooit bij de bibliotheek in het dorp en de kopie op tape heeft mij op menig fiets- en busrit naar school vergezeld. Ik kon het niet laten om vandaag de heruitgave van Music On Vinyl mee naar huis te nemen.

In mijn herinnering was dit album beter dan ik nu ervaar bij beluistering van de LP. Toch staan er wel aardige nummers op deze plaat, zoals het titelnummer, Hole In The Sky, Iron Wheels en Nighthunter. De cover van Just Wanna Make Love To You en het zeurderige Get Down And Dirty halen het niveau echter wel erg naar beneden.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album van Saxon heb ik dit jaar regelmatig opgelegd of tijdens het sporten op mijn oortjes afgespeeld. Het titelnummer is een heerlijke heavymetalanthem, FIre And Steel en Super Charges zijn energieke beukers en ook de midtemponummers (vooral There’s Something In Roswell, 1066 en Witches Of Salem) doen het erg lekker. Het volvette geluid van Andy Sneap zorgt ervoor dat alles smeuïg uit de speakers komt. Madame Guillotine drukt voor mij de score een beetje, maar desondanks kom ik op een krappe 4,5 sterren

Ik geloof best dat als ik dit album zou afzetten tegen eerdere releases van Saxon, ik tot de conclusie kom dat dit meer van hetzelfde is. Wellicht is het daarom een luxe dat ik niet zo bekend bent met het meeste werk van de band. Op zichzelf is dit een uitstekende plaat met jaarlijstpotentie!

Score: 85/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ooit kende ik - behalve een aantal losse nummers als Wheels Of Steel en Motorcycle Man - alleen het album Forever Free van deze band, tot het geweldige laatste album Hell Fire & Damnation op mijn spoor kwam. Sindsdien ben ik toch een beetje verder in het verleden van deze band aan het duiken. En laat ik nu vorige week de mooie boxset Eagles & Dragons zomaar tegenkomen bij mijn frequent bezochte platenzaak! Deze boxset bevat al hun platen uit de jaren '90 en '00. Een mooie aanleiding om eens serieus werk te maken van die duik in het verleden.

Solid Ball Of Rock is de eerste plaat uit deze box en klinkt alvast uitstekend! De productie laat nog wat sporen uit de jaren '80 horen dankzij de typische gated reverb op de snare, maar klinkt als een klok. Ook de nummers zijn uiterst genietbaar.

Het titelnummer - een redelijk clichématig midtemporocker - opent de plaat en doet me nog niet gelijk opveren, maar op Altar Of The Gods doet de band waar ik ze het sterkst vind: stevige uptempo metal spelen. Dit doet de band nog eens dunnetjes over op andere geweldige nummers als Lights In The Sky en Baptism Of Fire.

Maar ook als het tempo naar beneden gaat, komt Saxon hier sterk voor de dag. Het beste voorbeeld hiervan is wat mij betreft Ain't Gonna Take It, waar het motief uit Led Zappelin's Kashmir op smaakvolle wijze wordt eigengemaakt. Ook Overture in B-Minor en Refugee in Requiem worden overtuigend neergezet.

Solid Ball Of Rock is zijn titel meer dan waardig en een plaat die me erg benieuwd maakt naar wat de band nog verder te bieden heeft in deze boxset.

Lekker man! Na een aantal wat mindere platen dekt de titel Unleash The Beast hier wel de lading. Saxon gaat hier weer lekker los met onvervalste stevige heavy metal. De voorgaande twee albums hadden zeker hun sterke momenten, maar veel te wisselvallig met een knieval naar een commerciëler geluid.

Op Unleash The Beast doet Saxon waar het goed in is. Op bijna het hele album dan.... Absent Friends, de ballad, doet het niet voor mij. Verder een prima plaat!

Mijn review op Zware Metalen:

Scarlet Stories uit Tilburg heeft sinds 2012 een tweetal EP’s in eigen beheer uitgebracht en het podium gedeeld met diverse klinkende namen, zoals Antimatter, Danny Cavanagh, Stream Of Passion en KLONE.

Ooit door Lisette van den Berg en Bram te Kamp in 2009 als akoestisch duo begonnen, is de band inmiddels uitgegroeid tot een zeskoppige progressieve metalformatie die invloeden haalt uit diverse metalstromingen. Necrologies is het eerste volwaardige album van de band en is in eigen beheer uitgebracht met behulp van een crowdfundingactie.

Wat de band op Necrologies laat horen is bijzonder indrukwekkend. Vanaf de proloog wordt de luisteraar middels de veelzijdige stem van Lisette van den Berg meegevoerd in verhalen over de donkere kant van de mensheid, waarbij inspiratie wordt gehaald uit het werk van schrijvers als Jules Verne en Edgar Allen Poe. Dit alles onder begeleiding van een dynamisch klinkende soundtrack.

Na de proloog gaat het album echt van start met The Tell-Tale Heart, een nummer dat klein begint en langzaam toewerkt naar de climax als halverwege een riff start die niet had misstaan op een album van Fates Warning. Naast de geweldige en afwisselende zang van Lisette valt ook het smaakvolle gitaarspel van Bram op. Zijn solo kent een mooie opbouw en melodie, zonder in een brei van noten te vervallen.

Vingt Mille Lieus sous Les Mers, het prijsnummer van dit album, is een sterk staaltje songwriting. Gedurende ruim elf minuten wordt de luisteraar meegenomen op een enerverende reis. Het nummer start met een dikke riff die doet denken aan Dream Theater in betere tijden. Al snel echter verandert de sfeer in dit nummer en lijken we passagier te worden in de duikboot van kapitein Nemo. Een prachtig opgebouwd werkstuk!

Na het angstaanjagende drieluik The Gallows Tree laat Scarlet Stories met het doomy In Blood And Limbs And Gore horen ook uit een heel ander vaatje te kunnen tappen. Aangevoerd door trage en logge riffs, zwoegt de band zich door dit nummer heen.

Ook de rest van het album klinkt sterk al wordt het niveau van het eerste deel niet meer gehaald. Dat zegt overigens vooral iets over het hoge niveau van dit album.

De muziek wordt ondersteund door een geweldige productie waarvoor Joost van den Broek verantwoordelijk is. De vele details en de dynamiek in de muziek zijn goed waarneembaar gebleven in de mix. Tenslotte heeft de cd ook nog prachtig artwork gekregen van Jelle Steenhuizen. Necrologies is een steengoed en uitstekend verzorgd debuutalbum geworden. Gaat dat horen!

Score: 90/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik leerde Schammasch kennen met het geweldige Hearts Of No Light dat mij er toe zette in sneltreinvaart de rest van de discografie in huis te halen. Naar dit album keek ik dan ook erg uit.

Opener Crystal Waves voelt te langdradig aan en heeft teveel tijd nodig om tot een climax te komen en het naspel in de vorm van A Somber Mystery draagt bij aan een matige start van de plaat. Daarna is Your Waters Are Bitter gelukkig een stuk sterker en ook het zorgvuldig opgebouwde They Have Found Their Master wordt sterker naarmate ik dit album vaker hoor.

Image Of The Infinite is een new-wave-achtig rustpunt dat het vooral moet hebben van de bijdrage van Kathrine Shepard (Sylvaine). Het beste bewaart de band op deze plaat voor het laatste. I Hail You, Old Ocean is een sterke en afwisselende track waar oude en nieuwe gezichten van de band voorbij komen.

Schammasch verkent op dit album nieuwe wegen en ik heb even tijd nodig om te wennen aan de nieuwe route. Tijd die dit album nog niet gehad heeft. Voorals nog zet ik in op 3,5 sterren.

Score: 73/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Wat een mooi album is Black House! Het is mijn eerste kennismaking met deze band, die zo te lezen her en der, een behoorlijke metamorfose qua geluid heeft ondergaan. Deze gothic rocksound bevalt me in ieder geval uitstekend. Ik hoor invloeden van Suede, maar het geluid doet ook denken aan Voivod (Angel Rat, The Outer Limits-era), Alice In Chains, Blackfield en Triptykon. Dat laatste is minder verwonderlijk dan het lijkt op het eerste gehoor aangezien V. Santura verantwoordelijk is voor de mix van dit album.

Het duurde even alvorens het kwartje bij deze muziek viel, maar bij elke luisterbeurt wordt dit album beter. Hoogtepunten: He Is Here en Mute God.

Seer speelt op Vol. 1 vettige sludge/doom in de sfeer van de vroege Elder. Van de twee nummers is met name Hive Mind een erg sterk nummer. De productie op deze debuut-EP is prima voor elkaar waarbij vooral het crispy gitaargeluid erg genietbaar is!

Vol 2 opent sfeervol met een soort van Americana doom nummer. Vanaf Haunter is het weer als op het debuut van-dik-hout-zaagt-men-planken-sludge. Een sterk nummer dat alleen net even een minuut of twee te lang doorgaat.

Als Antibody begint denk ik heel even dat Sabbath Bloody Sabbath gecoverd gaat worden, maar al snel neemt het nummer een totaal andere afslag. Aeons is tenslotte een vrij nietszeggende filler die de score voor deze EP aardig drukt.

Een wat onevenwichtig vervolg op de debuut-EP....

Esoptron klinkt na het debuut een stuk lichter. Waar op Mystic Places of Dawn de invloeden van Paradise Lost en My Dying Bride het geluid kleurden, lijkt hier Type O Negative ook een belangrijke invloed te zijn. Ook komt Traumatic Voyage in mijn gedachten.

De band maakt met dit album een mooie ontwikkeling door in vergelijking met het debuut, maar toch is Esoptron nog enigszins wisselvallig.

Score: 70/10

Season Of Mist heeft de eerste vier albums van deze Grieken onlangs in een 4-CD box uitgebracht onder de naam In The Flesh - Part I (Part II bevat albums 5 t/m . Een mooie aanleiding om me eens te verdienen in het vroege werk van deze band.

Als je, zoals ik, Septicflesh alleen kent van Titan en Codex Omega is het even omschakelen als je dit debuut voor het eerst hoort. De band klinkt een stuk rauwer en de keyboards verbleken bij de grandioze orkestraties op hun recente werk.

Het tempo op dit album is overwegen laag en de band lijkt voor hun geluid erg geïnspireerd door het Peaceville-trio, en dan met name Paradise Lost ten tijde van Gothic. Beste nummer van dit album is zonder twijfel (Morpheus) The Dreamlord. Door de inbreng van de viool lokt dit nummer de vergelijking met My Dying Bride uit, maar ook de onstuimige tempoversnelling in het laatste deel van het nummer had niet misstaan op het vroege werk van de Engelsen. De leadgitarist laat hier horen graag naar Yngwie Malmsteen te luisteren, zonder hem in zijn spel naar de kroon te kunnen steken. Al met al een prettig, doch weinig opzienbarend debuut van deze Grieken.

Score: 67/100

Waar Septic Flesh mij op hun debuutalbum bij tijden doet denken aan het Peaceville-trio, doet de band me op hun EP ook erg denken aan het vroege Tiamat en Morgoth. De band klinkt hier nog erg rauw en direct. Het tempo ligt beduidend hoger dan op Mystic Places Of Dawn en keyboards hebben nog een beperktere rol. Beste nummer is het titelnummer, dat bol staat van de tempowisselingen en sterke melodieën.

Score: 73/100

Roots was indertijd voor mij al een ietwat tegenvallend album van Sepultura waardoor mijn interesse in de band afzwakte. Het Post-Max-tijdperk heb ik daarna lange tijd gemeden, ook ingegeven door de matige reviews die Against en navolgende albums kregen. Pas bij het verrassend sterke Machine Messiah ben ik weer aangehaakt.

24 jaar na de release van dit album waag ik me eindelijk aan Against en ik moet zeggen dat ik dit een toch wel een vermakelijk album vind. OK, deels wordt de weg die is ingeslagen met Roots voortgezet, maar het album heeft een energieke punkvibe die ik erg kan waarderen. Het album nodigt ook uit om de rest van de platen met Derrick Green te verkennen.